ma juz tego dosc...

[kasiek222]

moj 20 miesieczny synek stal sie nie do zniesienia.ciagle czyms rzuca,wylewa
picie,a nawet bije czym popodnie.nie wiem co robic!powtarzam mu ,ze robi
zle,tlumacze , wtedy patrzy z wielkim zalem i zaczyna plakac po czym zaczyna
mnie bic.probuje juz wszystkiego.przylulam go,czasem wkladam do lozeczka zeby
sie uspokoil(podobno to dziala,ale nie w przypadku mojedo dziecka).niestety
na chwile sie uspokaja,a potem to samo.robi tak za kazdym razem, gdy cos nie
jest po jego mysli.na spacerze tez jest problem,bo wszedzie mi ucieka.POMOCY
moze macie jakies pomysly.mysle o pojsciu do psycholga dzieciecego,bo
pediatra uwaza,ze to normalne i mu przejdzie.moze i ma racje ale ja jestem
juz u kresu wytrzmalosci.pozdrawiam

[jakubisia]

myślę, że nie Ty jedna masz czasem wszystkiego dosyć,ale niestety nie ma na to
rady chyba trzeba to wszystko chyba przetrwać.Mój syn ma 2 lata i powiem
szczerze ,że od maleńkiego dziecka jest takim urwisem.Myślałąm ,że z wiekiem
przejdzie,ale niestety dalej jest żywiołem.Bedąc na wizycie u neurologa akurat
w innej sprawie zapytał lekarza co o tym sądzi.Stwierdził,że mały jest
nadruchliwy i że z wiekiem minie nie mogę się już doczekać na ten magiczny
wiek.Wczoraj byłam zmałym u pediatry bo chory jest no i obserwowałam jego
rówieśników-grzecznitkie,siedziały sobie mój bigał i zaczepiał wszystkich
itd.Tak się zastanawiałąm aby w przyszłym roku dać Go do przedszkola noa ale
nie wiem jak on by usiedział jak on wiecznie jest czymś swoim zajęty.No ale cóż
możemy zrobić ?-Chyba nic,musimy kochać tych naszych szkrabów i znosić ich
kolorowe humorki.
Nie jesteś jedyną matką z takimi problemami -tak myślę



pozdrawiam-ucałuj urwisa

[kasiek222]

dziekuje za slowa otuchy:}wiem, ze nie ja jedna mam takie problemy,ale dookola
spotykam usmiechniete matki z dziecmi jak aniolki.wspomnials o ruchliwosci
swojego dziecka .moj jest bardzo ruchliwy,nawet nie ma czasu zjesc
siedzac.ciagle na cos sie wspina,bawi sie zaledwie chwile po czym rzuca
wszystkim i szuka innego zajecia.zaczynam sie zastanawiac czy nie ma ADHD

[aniak04]

kobietki - naprawdę to wszystko co piszecie to NORMA, z wiekiem przejdzie, a
pojawią się inne "trudności". Żaden psycholog i żadne ADHD, to poprostu taki
wiek z którego się wyrasta. Pozdrawiam i życzę duuuużo cierpliwości (mam 4 i
8-latka)

[anita258]

Jakbym czytała o swoim Kubusiu.Ja tez trace cierpliwośc.Czasami mam ochotę wyjść
i miec wszystko w d...Dalam małego do żlobka i w sumie jak chodził to było
lepiej a teraz jest drugi tydzień w domu bo chory to znowu daje popalić.Pewnie w
złobku znowu będzie wariował tak jak na początku i będe musiała świecić oczami
ale trudno moje dziecko musi sie uspołecznić.Panie twierdzą że ma za duzo
pozwolone gdzie wsztscy z rodziny i nie tylko twierdzą że za bardzo go
ograniczam ,twierdzą ze jestem konsekwntna że jak nie to nie .A i tak mam w domu
diabełka.

[jakubisia]

jeszcze dodam że obserwując wielu rówieśników mojego syna to większość z nich
to dzieci bardzo ruchliwe.Miałam kiedyś praktykę w przedszkolu i obserwowałam
grupę maluchów to na prawdę zastanawiałąm się skąd te dzieciaki mają tyle siły
na wszystko a teraz mam żywy przykład w domu-mojego smykola

[marghe_72]

kasiek222 napisała:


> pediatra uwaza,ze to normalne i mu przejdzie.moze i ma racje ale ja jestem
> juz u kresu wytrzmalosci.pozdrawiam

ma rację
musisz jednak zwrócić uwagę na to bicie. Tego nie powinnaś zignorować
Przytrzymaj rękę i bardzxo stanowczo mów, że tak nie wilno, ze to boli itp
Tylko nie gadaj za długo bo Ci sie dziecko wyłączy

[syllo]

Pracuję z dzieciakami już od wielu lat, wg mnie jedyny sposób na takie
zachowanie, to całkowity brak akceptacji dla tego zachowania i ostry sprzeciw ze
strony rodziców, gdy się to zachowanie pojawi i konsekwencja w postępowaniu
rodziców. Czyli, jeżeli dziecko uderzy mamę lub podnosi rękę, żeby to zrobić
natychmiast trzeba zareagować i przytrzymać ręce dziecku i powiedzieć "nie wolno
bić"-stanowczo i zdecydowanie, nie tłumaczyć dziecku, że mamę boli, tylko "nie
wolno i już", i powtarzać to do skutku, reagować natychmiast i szybko. Jeżeli
dziecko najpierw się przytula a potem bije, to należy mu za kolejnym razem, gdy
to zrobi nie pozwalać, żeby od razu się przutulił, chwilę go przetrzymać, nawet
jeżeli będzie krzyczał, wtedy trzeba poczekać aż przestanie i dopiero go wtedy
przytulić, jeżeli znowu podniesie rękę do bicia to trzeba go odnieść,
zaprowadzić do swojego pokoju i powiedzieć, że mama nie będzie przytulać, jeżeli
synek ją będzie bił i przez 5min.nie pozwalać mu na przytulanie, ale nie za
długo, żeby nie czuł się odrzucony- generalnie jest taka zasada, że jeżeli
dziecko poddało się i jest mu przykro i płacze już nie ze złości, ale z żalu i
chce się normalnie przytulić, bo tego potzebuje, to zawsze trzeba je przytulić i
powiedzieć,że "mamusia bardzo Cie kocha, i już nigdy więcej nie bij mamusi".
Druga sprawa-jeżeli Twój synek jest bardzo ruchliwy możesz spróbować najpierw
go zmęczyć a potem wyciszyć-jak? Zmęczyć- biegać z min po całym domu, łapać go,
gonić, podrzucać, turlać, pozwolić mu pokrzyczeć,tak żeby wyładował swoją
energię, a potem poczytać książeczkę, zrobić masaż, włączyć spokojną muzykę i
nie dostarczać mu nadmiaru bodzców. To powinno nauczyć go metod zdrowego
wyładowania swojej nadmiernej energii. Poza tym staraj się mu nie dostarczać
nadmiaru bodźców, czyli żadnych agresywnych jaskrawych i ostrych krawędziach
bajek, głośnej muzyki, napiętej atmosfery, np. podczas wychodzenia z domu na
spacer, wszystko trzeba uspokoić, ubania przygotować wcześniej, itp. Mam
nadzieję, że moje porady okażą się choć troszeczkę pomocne, pozdrawiam

[justynkagajowa]

witam. Wiecie mamy ja tez mam takiego łobuza, BIn-Ladena,jak go z mężem
nazywamy, bo wymusza płaczem, bo bije, rzuca wszystkim i jednym słowem momentami
nas terroryzuje. Też już sie bałam że może jakiś nadpobudliwy rośnie, jakiś
nienormalny, ale wiem ze to jest jeden z etapów rozwoju. Rozmawiałam z pediatrą
i doszłyśmy do wniosku że po prostu dziecko najzwyczajniej w świecie "dojrzewa"
uczy sie jakiś emocji, reagowania i czasem jak to bywa, nie radzi sobie ze
swoimi uczuciami. Mój Jaś ma 14 miesięcy, ale czasem jego perfidia mnie
przerasta. Patrzy mi w oczy i trzepnie mnie przez głowę telefonem albo klockiem,
a za dwie min sie przytula i daje buziaki...moim zdaniem to tylko dowód, że
dziecko naprawdę sobie momentami nie radzi z tym co robi i czuje. Myślę, że
trzeba to przeczekać i nie dać się ponieść swoim negatywnym emocjom...( chociaż
ja już nie raz i nie dwa dałam klapsa w pampersa:/) pozdrawiam i trzymajmy sie
mocno ))

[jablkaewy]

Wasze historie są bardzo niepokojące.
Nigdy, pod żadnym pozorem, nie można pozwolić dziecku siebie bić, ani rzucać w
siebie klockami! Jeżeli to zrobi, reagować natychmiast, jak wspomniano w jednym
z wcześniejszych postów. Co to za brednie,że dziecko "uczy się emocji"? Jasne,
dzieci uczą się wielu rzeczy, na tym polega dzieciństwo, ale to rodzice mają je
uczyć! Jak można pozwolić dziecku zachowywać się w ten sposób. Nie, ten okres
nie przeminie, a wręcz przeciwnie,będzie tylko gorzej. Dzieci muszą mieć jasne
zasady: rodziców nie bijemy, nie zachowujemy się tak i tak.Nie można im pozwolić
"uczyć się samemu".

[marghe_72]

jablkaewy napisała:

Dzieci muszą mieć jasne
> zasady: rodziców nie bijemy,


Nikogo nie bijemy

[justynkagajowa]

chyba się nie zrozumieliśmy, ja wcale nie pozwalam mu na bicie i takie
niegrzeczne zachowanie i nie tłumacze go "dorastaniem". Za każde złe zachowanie
jest jakaś forma reprymendy i upomnienie że mamie sie to nie podoba i że tak nie
wolno i że się nie bije itd. Ale to się zdarza, niestety. Nie pozwalam mu na to
i nie mam zamiaru wychować sobie takiego Januszka z filmu "Ballada o Januszu".
Ja szukam tylko odpowiedzi na pytanie SKĄD się bierze taka agresja i takie
zachowanie u tak małych dzieci, bo przecież nie z telewizji, bo nie oglądają i
podtrzymuję swoje zdanie, że to jest uczenie sie emocji, a to że my negujemy ich
złe zachowanie to jest nasz wkład w tą naukę, tak? Staram się postępować mniej
więcej właśnie tak jak tu napisano i myślę, ze to jest faktycznie dobra droga do
wychowania fajnego dzieciaczka który wie co dobre i czego nie wolno. pozdrawiam.