anoreksja

[maja64]

Witajcie jestem tu pierwszy raz. Syn mojej siostry choruje na anoreksję,
odmawia leczenia, nie chce rozmawiać z psychologiem. Chłopak ma 16 lat, jest
b. zdolny, świetnie się uczy. Siostra jest załamana, bo gość od 7-8 miesięcy
nie je już normalnie. Czy są tu rodzicie dzieci, którzy maja podobny problem?
Może jest jakieś forum dla takich osób? Z góry dziekuję za podanie ew. linku
czy innych informacji, pozdr

[anka_po_prostu]

witaj,

zajrzyj do tych linków:

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=23319
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=592
a.

[verdana]

Anoreksja zazwyczaj dotyka dobrych, sumiennych uczniów - niestety, fakt, ze się
bardzo dobrze uczy wcale nie jest pociesząjacy. To jeden z objawów choroby,
ktora w gruncie rzeczy jest spowodowana nadmierną samodyscypliną i chęcia
kontroli wszystkich dziedzin życia. Anoreksja jest też choroba calej rodziny,
zwykle terapi poddać trzeba nie tylko dziecko, ale i rodziców.
Natomiast odmawianie leczenia jest typowe - anorektyk nie przyjmuje do
wiadomosci, ze jest chory, on po prostu ma nad sobą kontrole, podczas gdy inni
sie objadają. Niesttety, anoreksja jest chorobą potencjalnie śmiertelną. Nie
wiem jak, ale chłopak, o ile jest już rzeczywiscie bardzo chudy, musi się
znaleźć u lekarza.
Z tym, ze spotkałam sporo rodzicow, ktorzy oceniali, ze dziecko ma anoreksję
tylko dlatego, ze nie chcialo jeść wszystkiego, co mu podawano.

[maja64]

wiesz, to jest tak, że on zje dziennie np. paczkę ciastek i tyle. Wyrzuca po
kryjomu jedzenie, obiady, siostra znalazła reklamówkę z zapleśniałym pieczywem
(sniadania i kolacje) w jego pokoju. Chłopak jest strasznie chudy, jak coś zje
to tylko i wyłącznie jakieś słodycze.. Jesteśmy przerażeni jego zachowaniem.
Pedagog szkolny całkowicie zbagatelizował sprawę, bo jak chłopak się dobrze
uczy i ma b. dobre zachowanie, to znaczy że już nie ma problemów!!!! Do
psychologa on isc nie chce.

[iwucha]

Zgadzam się z poprzednikami. Zmienić nazewnictwo: To NASZ problem, nie TWóJ, -
takie gadanie utwierdza go w roli tego dotkniętego choroba a to zaburzenie całej
rodziny, to PROBLEM NASZEJ wzajemnej RELACJI. Myślę, że dobrze się odwołać do
rodzicielskich uczuć: "Kocham cię, pragnę to naprawić, szukam sposobu. Jak Ty
nie widzisz problemu, to zrób to dla mnie." Odwoływanie się do argumentów
emocjonalnych, uczuciowych jest daleko bardziej skuteczne niż tzw. racjonalne
argumenty, które są przysłowiowym grochem o ścianę. Może warto poprosić o taką
rozmowę-namowę kogoś, z kim chłopak ma dobry kontakt i jakiś autorytet jeśli
mama nie da rady?

[monia145]

Rodziny anorektyków i osób z innymi zaburzeniami sa specyficzne- o mocno
splatanych relacjach emocjonalnych. Jak słusznie napisała Verdana terpią trzeba
objąć wszystkich domowników. Nie wiem, w jaki sposób Twoja koleżanka rozmawia z
synem na temat pójścia do psychologa, ale może powinna porozmawiać z nim pod
katem wspólnej wizyty, przejścia tego razem z nim. Powiedzenia mu, że w tym co
sie z nim dzieje, jest również jej wina( i ojca), bo że jest, to na 99% pewne.
No i pogadać z ta pania pedgaog od siedmiu boleści( chciaz koniec roku, więc co
Wam po tym?P, która chyba na temat anoreksji niczego nie czytała i żadnego
szkolenia nie odbyła, bo gdyby było inaczej, to wiedziałaby, że anorektycy to
najczęściej świetni uczniowie, uporządkowani, o perfekcjonistycznym podejściu
do nauki.

[monia145]

" zaburzeniami odzywiania"- powinno być