To ja juz chyba nie chce !!

[kogiel_mogiel]

Ok, przyznaje sie - nie mam dziecka,ale od czytanie tego co tutaj
wypisujecie to sie zastanawiam czy kiedykolwiek sie zdecyduje !! Do
tej pory to bywalam na forum "w oczekiwaniu" - tam jest duzo
nadzieji. Lubie tam zagladac, bo planuje tez miec dziecko za jakis
czas. Od kilku dni zagladam tez na "wychowanie" i serce do gardla mi
podchodzi jak czytam o Waszych problemach. Ciekawa jestem co byscie
powiedzialy kobiecie, ktora stara sie o dziecko ?
Druga sprawa jestem wstrzasnieta Waszymi sposobami na wychowanie.
Ok - ja nie mam dziecka i malo wiem jak to jest.
Wiem jednak jedno, dziecko nie jest pepkiem swiata. Jezeli kobieta
nie moze nic zrobic w domu bo ma roczne czy dwuletnie dziecko to cos
jest nie tak! Moja mama , moje kuzynki maja walsne gospodarswta
rolne. Pracy jest duzo, dzieci tez maja. Zajmuja sie gosodarstwem,
domem, maja dzieci oraz casz dla siebie. CZy dzieci nie mozna
przyzwyczaic od wczesnego dziecinstwa do regularnego spania w dzien
i o konkretnej godzinie wieczorem? Czy nie mozna dziecku dac klapsa
( nie mowie tutaj o nieuzasadnionym, albo o strasznym bici), czy
dziecka nie mozna zostawic w pokoju aby bawilo sie klockami lego -
trzeba byc z nimi non stop? Mysle, ze duzo mam zawdziecza swoje
problemy tylko sobie. Tak kochaja swoje dzieci, ze chca byc z nimi
non stop - a pozniej sa tego rezultaty. Wiem juz , ze mi sie
oberwie. Nie zdziwie sie tez jezeli za jakis czas bede jedna z Was -
kobieta nieradzaca sobie z dzieckiem. Na dzien dzisiejszy jednak nie
rozumiem Was. Czy Wasze mamy ciagle byly z Wami, czy wszystkie
jestescie jedynaczkami, czy uwazacie, ze jestescie zle wychowane?
Wiekszosc z Was ma mezow, ktorzy Wam pomagaja. Ja wychowywalam sie
bez ojca z licznym rodzenstwem. Jedno opiekowalo sie drugim,
pomagalismy mamie. Nie mialam rozowego dziecinstwa, dzieki czemu
teraz nie mam tyle okazji do rozczarowania.

[andaba]

Nie przejmuj się, na forum siedzi sama kwintesencja macierzyństwa.
W rzeczywistości nie jest tak źle.

:)

[kogiel_mogiel]

chyba masz racje - nie mozna marudzic na brak czasu i nieokielznane
dzieci, skoro znajduje sie czas na przesiadywanie na forum. Z
autopsji wiem, ze to jest bardzo wciagajace i przewaznie zajmuje
wiecej czasu nie tylko 5 min tygodniowo.

[anaj75]

Ja najwięcej uwag krytycznych wobec postępowania rodziców i
zachowania dzieci miałam właśnie w czasie, gdy osobistej, i
współsprawcy, progenitury nie sprowadziłam na ten świat Zwłaszcza,
że wiedza teoretyczna o wychowaniu mi nie obca.
Dzieci nauczyły mnie pokory w osądach, planowania tylko małych
kroków, patrzenia także z ich perspektywy, przewartościowania
hierarchii spraw codziennych. w ogóle mam wrażenie, że przeszłam 'na
drugą stronę lustra'
A dzieciństwo powinno być czasem, gdy czujemy się bezpiecznie,
wiemy, że na rodziców/opiekunów mozna zawsze liczyć, możemy
angażować się całym sobą w to, co robimy, z jednej strony
przeżywając wzloty, z innej upadki. U siebie widzę to, że dzieciom
chcę dać szczególnie to, czego sama doświadczyłam w
niewystarczającej ilości.

Pozdrawiam.
-------
2 lata różnicy

[dymna]

Piękny post.

Tak tak, wszystko się przewartościowuje niestety. Naprawdę nie ma się o
większości rzeczy pojęcia gdy się samemu nie doświadczy "mienia dziecka".

I czasem nie jest prosto zostawić np niemowlaka i "niech się bawi'. Bo ono na
przykład "woła" i "lamentuje" bo mu się nudzi.

Pępkiem świata może i nie jest, ale potrzebuje duuużo uwagi i wtedy tym pępkiem
się chcąc nie chcąc staje
A mama w pewnym momencie zacznie się zakochiwać w swoim dziecku i wielu punktów
z zamierzonego "zimnego wychowu" nie jest potem w stanie wykonać.

Czy dzieci nie mozna
przyzwyczaic od wczesnego dziecinstwa do regularnego spania w dzien
i o konkretnej godzinie wieczorem?
Niektórych nie można. Szczególnie tych do roku. Bo one jakoś dziwnie wykazują
swój własny rytm, który nie pasuje do tego wymyślonego przez rodziców.
Z doświadczenia mówię.

Naprawdę TRZEBA tego doświadczyć. Uczy pokory.

Pozdrawiam.

[kropkacom]

> Druga sprawa jestem wstrzasnieta Waszymi sposobami na wychowanie.

To że się dzieci nie klepie jest straszne?

> Czy Wasze mamy ciagle byly z Wami, czy wszystkie
> jestescie jedynaczkami, czy uwazacie, ze jestescie zle wychowane?

Mam dwie siostry i mama poświęcała nam bardzo dużo czasu. Maksymalnie dużo
czasu. Oprócz tego prowadziła dom i ogrodnictwo a przez pewien czas pracowała
zawodowa. Wspomnienie z dzieciństwa: mama zawsze była blisko. Nie stoczyliśmy się

Nikt Ci nie narzuca tego jak masz żyć i wychowywać swoje przyszłe dzieci. Wiec i
Ty nie przedstawiaj modelu swojej rodziny jako jedynego dobrego.

[kipsmajlin]

kogiel_mogiel napisała:

> Ok, przyznaje sie - nie mam dziecka,ale od czytanie tego co tutaj
> wypisujecie to sie zastanawiam czy kiedykolwiek sie zdecyduje !!

A nie szukasz może argumentów na NIE POSIADANIE dzieci (dla siebie) na tym
forum? Zastanów się uczciwie przed sobą.

Jeżeli nie o to chodzi, to pomyśl, że większość rodziców przez większość czasu
nie ma koszmarnych problemów z dziećmi. Na forum "wychowanie" nie pisze się o
tym, co idzie gładko, tylko o problemach.

A jakby Ci było mało, to polecam uważną lekturę forów dotyczących zdrowia małych
dzieci i niemowląt - tam to dopiero Ci się dziecka odechce No i fora o
przedszkolach...

Ps. Dodam, że o wychowywaniu dzieci też wiedziałam więcej jak ich nie
posiadałam... A własne dzieci uczą także pokory...

[ania1500]

problem polega na tym,ze zmienily sie czasy i podejscie do
wychowywania dzieci,nie ma juz praktycznie mlodych ludzi ktorzy maja
piecioro dzieci,inaczej wychowuje sie dzieci na wsi a inaczej w
miescie,inaczej w normalnej rodzinie a inaczej w patologicznej,sory
kazdy sam podejmuje decyzje jakim bedzie rodzicem,juz nawet
prowadzenie gospodarstwa uleglo modernizacji,wiec mamy maja wiecej
czasu dla swoich dzieci,ja pamietam,ze jak bylam mala jezdzilismy do
jakiejs cioci na wies,miala czworo dzieci,zawsze lataly,zajmowaly
sie same soba i byly brudne i byle jak ubrane,ale dzisiaj sa bardzo
porzadnymi ludzmi,na to nie ma reguly,moze byc tak ,ze to wychuchane
dziecko wyrosnie na morderce,ale osobiscie jestem zdania,ze nic nie
jest istotniejsze od mojego dziecka.

[pimpusia77]

Ja czasami patrząc na dzieci koleżanek też myslałam sobie: NIGDY!
Przez długi czas nie chciałam mieć dzieci.
Pózniej gdy obudziły się we mnei instynkty i oczekiwałam potomka
myślałam, xe ja dam sobie rade lepiej niż moje koleżanki.
Przeczytałam dużo książek, zjadłam wszystkie rozumy i... Mam syna
który jest boski. Spędzam z nim dużo czasu ponieważ to uwielbiam. Ma
dopiero półtora roku a jest już wspaniałym towarzyszem
Mam czas dla siebie, mam czas na pogaduchy z koleankami na internet.
Tymek potrafi bawić się sam ale oczywiście woli to robić ze mną.
Są czasami bardzo trudne chwile wynikające z budzącej się w nim
świadomości. Moje dziecko potrafi mnie zaskoczyć zarówno spokojem,
"dorosłoscią" jak i histerią na środku ulicy połaczoną z kopaniem,
wyciem i spazmami. I o dziwo moje podejście do takich sytuacji
zmieniło się diametralnie. Przed erą mojego dziecka pomyślałabym
"bachor" a teraz wiem, xe to normalne i każde dziecko częściej lub
żadziej przechodzi przez taki stan emocjonalny kiedy nie potrafi
wyrazić słowami tego co czuje więc wyje jak zwierzak.
A na tym forum poruza się problemy. Każdy je ma ale nie oznacza to,
xe one są ZAWSZE I CODZIENNIE i u każdego w takim samym stopniu
nasilone.
Widocznie jeszcze nie czas na dziecko u Ciebie. Jak czas przyjdzie
to będziesz o tym wiedziała i czytanie o takich problemach Cię nie
zniechęci bo będziesz na tyle dojrzała, xe bedziesz wiedziałą, xe
sobie z nimi poradzisz

no co ty?

[agava00]

dyskusje na forum az tak wplywaja na twoje "chcenie"
czy "niechcenie" dzieciaka? wrzuc na luz

jak bedziesz miec swoje to sobie je bedziesz wychowywala zgodnie ze
swoim trendem

ja jestem zwolenniczka karania dzieci i fakt, ze to wywoluje wielkie
oburzenie wsrod wiekszosci mam w glebokim powazaniu

napewno niemaly wplyw na to jak wychowujemy swoje dzieci ma sposob
wychowaywania nas samych przez naszych rodzicow
a zreszta... kazdy ma swoj rozum i postepuje tak jak uwaza za (w tym
przypadku) skuteczne

aha - moje dzieci na wakacjach (part two) a ja im dzis zamalowalam
kąt, ktory sobie zaadaptowaly jako miejsce odbywania kary (byl
strasznie zamazany)

---------

[kropkacom]

> ja jestem zwolenniczka karania dzieci i fakt, ze to wywoluje wielkie
> oburzenie wsrod wiekszosci mam w glebokim powazaniu

Raczej nikt sie nie sprzeciwia karaniu dzieci. Chodzi jedynie o rodzaj kary

[agava00]

czyli ogolnikowo - o karanie
zreszta nie tylko o klapsy chodzi
o stawianie do kata rowniez - przekonalam sie o tym
pzdr
---------

[mama303]

kogiel_mogiel napisała:

>> Wiem jednak jedno, dziecko nie jest pepkiem swiata. Jezeli
kobieta
> nie moze nic zrobic w domu bo ma roczne czy dwuletnie dziecko to
cos
> jest nie tak!

tak tak - jak nie miałam dzieci to tez naiwnie myslałam że wszystko
sobie poukładam pieknie: dziecko bedzie sie bawiło klockami a ja
zajme sie domem albo sobą. Nic z tego -jest taki czas w życiu
dziecka że jest "pępkiem" świata dla opiekunów - mysle że jest to
około 1,5 roku do 2,5 lat. przedtem i potem jest lepiej.

[andaba]

A ja rozumiem autorkę postu.
Gdybym czytała forum nie mając dzieci, też bym się chyba załamała.
Z punktu widzenia matki też nie mam pojęcia, jak można sobie nie radzić z dwulatkiem, czy nie mieć czasu na ugotowanie obiadu z powodu dziecka.
Nawiasem mówiąc moje wyobrażenia specjalnie się nie różnią od rzeczywistości.
Wystarczy nie dac sobie wyjść na głowę.

[molla7]

fajnie ze ktos odwazył sie to napisac. moze własnie z perpektywy kogos kto dziecka nie ma mozliwy jest obiektywizm dystans do matkopolskostwa? dziecko mam-jedno, tez bylam o krok od zatracenia sie, rezulatat taki, ze mysli o wyjsciu oknem były calkiem realne.
Zrozumiałam jak wazna jestem i jezeli ja bede szczesliwa moje dziecko również.

[mayra3]

tak tak - jak nie miałam dzieci to tez naiwnie myslałam że wszystko
> sobie poukładam pieknie: dziecko bedzie sie bawiło klockami a ja
> zajme sie domem albo sobą. Nic z tego -jest taki czas w życiu
> dziecka że jest "pępkiem" świata dla opiekunów - mysle że jest to
> około 1,5 roku do 2,5 lat. przedtem i potem jest lepiej.

Zgadzam sie z Tobą w 100%. Dlatego ten czas nalezy tylko do mnie i
mojego synka- jestem na urlopie wychowawczym. Pamietajmy tez, że
zycie lubi sprawiać niespodzianki, nigdy nie spodziewałam sie,że w
wieku 38 lat przyjdzie mi zmagac się z guzem piersi( operacja,
oczekiwanie na wynik z histopatologii). Jest już dobrze, a mój 2-
letni syn dzięki temu wie dobrze, że o mamę trzeba dbać i codziennie
po obudzeniu się pyta mnie, jak się czuję. Jestem z tych mam, które
poszły na wychowawczy z wyboru, bo taki czas bliskości z własnym
dzieckiem dla mnie juz sie nie powtórzy.

[makbyt]

to i ja dorzucę swoje 3 grosze.
Mając dziecko jest ciężko nawet bardzo ciężko. Na szczęście jak się
popatrzy z dystansem i obiektywnie oceni to powiem szczerze że nie
ZAWSZE. A z dziećmi bywa różnie, są różne dzieci i różne zachowania
naszych milusińskich. Dziecko to nie zabawka któr możesz strerować
jak chce(sz. Może Ci się uda dostosowac życie sowjego dziecka do
Twojego życia ale szczerze mówiąc WĄTPIĘ. To niestety MY
dostosowujemy nasze życie do dziecka. A dziecko uważa to za calkiem
naturalne i normalne.
Koleżance która się wacha zawsze mówię URODŹ i MIEJ bo jakby to
pospolicie nie brzmialo to jest to dar największy , milość i uczucie
którego nikt Ci nie da , próba Twojego charakteru a nawet
czlowieczeństwa ale.. wczoraj powiedzialam koleżance (33lata)jak
jest Ci dobrze to nie rodź bo naprawdę momentami ma się serdecznie
dosyć.
Ja np.od 2 miesięcy przechodzę lęki nocne u 3latki i naprawdę jestem
bardzo zmęczona.

[matijas77]

najgorsze jest to, że się nie da cofnąć decyzji...
dziecko jest tu i już będzie...
moje się urodzi na dwa miesiące, ale już mnie wszyscy traktują przez
pryzmat spłodzenia potomka i bycia ojcem. tak jakby się nic innego
na świecie nie liczyło; pewnie że to kwestia najważniejsza, ale
niestety nagle się okazuje, że wszystko inne powinno być nieważne. i
co, tak ma być przez kolejne szesnaście lat???

[marzeka1]

No to wypowiem się jako rodzicileka 2 synów. Też bym się załamała, gdybym wiedzę na ten temat czerpała tylko z forum, ileż tam dziekiego macierzyńskiego wysiłku, ten notoryczny brak czasu,te potrzeby dziecka na pierwszym miejscu itp.....toż to umęczone matki-Polki, tylko medale bić w nagrodę!
A wszystko jest kwestią dobrej organizacji, byłam i jestem fanką planowania, dzieci od małego miały jak w zegarku czas na zabawę sen (przez 2 lata ciągle o tej samej porze), spać kładłam o 20 (nie rozumiem to teraz, jak można pozwolić małemu dziecku latać do 22 lub 23, a gdzie czas dla siebie i męża?????). Dzieci są dla mnie BARDZO ważne, ale na pierwszym miejscu jest małżeństwo, bo dzieci będę mieć tylko jakiś czas, a męża (bardzo kochanego od 18 lat) mam zamiar mieć znacznie dłużej. Niechęc do dzieci czuję w domach, gdzie panuje pajdokracja, czyli dzieci rządzą i ich zachcianki, żądania są najważniejsze, wtedy przebywanie z takimi dziećmi jest koszmarem, a myśl o własnych napawa przerażeniem!Wiem, o czym piszę, bo mam takie przykłady w rodzinie, matka nie ma czasu dla siebie w ogóle, potomek króluje.

[kropkacom]

> Dzieci
> są dla mnie BARDZO ważne, ale na pierwszym miejscu jest małżeństwo,
> bo dzieci będę
> mieć tylko jakiś czas, a męża (bardzo kochanego od 18 lat) mam zamiar
> mieć znacznie dłużej.

Dzieci będziesz mieć całe swoje życie. A potem te dzieci będą mieć swoje dzieci
i rodzinka Ci się chcąc nie chcąc rozrośnie. A duże dzieci to i duże radości ale
i problemy.

Ja nie rozpatruje kto jest dla mnie ważniejszy bo ważna dla mnie jest cała
rodzina. I to chyba zdrowe podejście bo nikogo nie faworyzujei nie stawiam na
piedestale.

[kropkacom]

I jeszcze jedno. Dzieci nie są po to żeby ładnie wyglądać w wózku i siedzieć
cicho w kojcu kiedy mamusia ma chandrę. Dzieci nie są zabawkami które jak nas
zmęczą lub znudzą można odstawić na półkę. Kto powiedział że każda kobieta musi
być matką? Może warto się nad tym zastanowić.

[alina66]

Hmmmm.
Mój syn.
Był grzeczny albo i nie. Bywał smutny lub też wesoły, czasem
upierdliwy - jak ja.
Zastygał na godzinę ze skarpetką w ręku przy ubieraniu.
Przychodził co noc do naszego / mojego łóżka i przeszkadzał w spaniu-
dłuuuugo.
Miewał kłopoty z biologii i plastyki, wygrywał olimpiady z języków.
Pisał do mnie rozczulające listy i dbał o mnie zawsze.
PRzyjeżdżał z obozów w tych samych rzeczach, w których był wysyłany
(reszta grzecznie w plecaku).
Miał dobre serce i czasem głupie pomysły.
Przychodził ze szkoły w cudzych butach albo i z obcym plecakiem.
Wpadł do rzeki w styczniu, bo chciał zobaczyć, jaki lód mocny.
Zawsze mial wielu kolegów, których spotykalam koło mojej lodówki.
Potem był kochliwy i stale panieny wisiały mi na płocie.
Grał na gitarze i pisal wiersze. Czasem dawał mi do przeczytania
swoje teksty.
Wiesz, dzieci dostajemy na chwilę. Patrzę sobie teraz na mojego
syna, który przerósl mnie o dwie głowy i zaczyna studia w
październiku i jestem baaaardzo dumna.
Reszta to takie przygody po drodze - czasem strach, kiedy choruje,
czasem złość, kiedy coś wywinie. Ale to wszystko mija.

[joasia06]

pięknie napisane, popłakałam się

[soffia75]

W życiu często bywa tak, że teoria swoje, a praktyka swoje. I tak, jak tu już
zostało powiedziane, dziecko to nie szwajcarski zegarek, który można nakręcić
tak, żeby chodził idealnie. Dziecko nie wie, co popisali mądrzy ludzie w mądrych
książkach o wychowaniu i zachowuje się zupełnie odwrotnie. Tak więc nieraz
wszystkie plany i teorie biorą w łeb - i nie musi to zaraz oznaczać, że matka
sobie nie radzi.
Moja dwuletnia córa to prawdziwe "żywe srebro", które włazi w najbardziej
niedostępne miejsca w domu i ma tysiąc pomysłów na minutę, przy czym realizacja
większości z nich mogłaby mieć dla niej opłakane skutki - i ja najzwyczajniej w
świecie NIE MOGĘ zostawić jej, żeby się sama grzecznie bawiła w drugim pokoju,
bo na sto procent coś karkołomnego wywinie i będzie problem. Muszę ją mieć
ciągle na oku i rzeczywiście są dni, gdy nic się w domu zrobić nie da. Wtedy nie
uważam, że jestem kiepską matką, która sobie nie radzi, zamiast obiadu zamawiam
jakąś pizzę i cieszę się, że mam aktywne i radosne dziecko.
Nie da się przykładać do wszystkich jednej miarki. Ja byłam bardzo cichym i
spokojnym dzieckiem; moja córka to żywioł i prawdziwy charakterek. Metody
wychowawcze, jakie moja rodzina stosowała wobec mnie, mogę sobie włożyć do
szuflady. Muszę się uczyć od zera, często na błędach. Pewnie tak, jak większość
bywalczyń tego forum.
Pozdrawiam!

[mamajulki080506]

Nie żartuj, posiadanie dziecka to bedzie Twoja decyzja i nie powinno
wpływac na nia to, co czytasz na tym, czy innym forum (chociaż forum
Niemowlę pomagało mi bardzo, gdy było ciężko...)
Masz swój rozum więc bedziesz wiedziala co robić...

Moje dziecię ma 15 mcy, pierwsze 2,5 obie przeplakałysmy, bo miała
kolki i nic nie pomagało, na cycku była 13 mcy (mój ulubiony okres,
pełen czułości, spokoju), do pracy wróciłam, jak miała 4,5 mca (mam
cudowną nianię) byłam już nazywana weekendowa mamą (przez te
poświęcające się na maxa, albo bez możliwości fajnej pracy - nie
znam powodu), mieszkamy z dala od rodziny, więc odkąd mała skończyła
3 tyg. bardzo dużo jeździliśmy (teraz mniej, bo ma chorobę
lokomocyjną), razem z małą chodzimy do restauracji (dla
niepalących), do hipermarketów (znowu oburzenie na forum, jak
można), bo lubię zakupy, została u babci na tydzień, jak miałam
podróż służbową (przy okazji odzwyczaiła sie od nocnego cycka -
miała 11 mcy), dostała dwa razy klapsy, jak mnie szczypała i
pogryzła (też ochrzan na forum od mam idealnych), jak nie mam czasu,
to musi sie bawić sama, mimo, ze piszczy i tego nie lubi, je parówki
i kilka chipsów tygodniowo, bo aż sie trzęsie na ich widok (ma się
świetnie mimo tego, do tej pory raz chorowala)...


Uwielbiam moje dziecko, czytam forum, ale mam swoje zdanie, bardziej
interesują mnie opinie mojej mamy (wychowała nas 5-cioro i miałam
mbardzo szczęśliwe dzieciństwo) niż mam 2 latków, którym się wydaje,
że pozjadały wszysktie rozumy i ich zdanie jest jedyne i słuszne...

Mimo, ze bardzo kocham moją córeczkę, to nie jest ona pępkiem
świata, równie mocno kocham męża...mała w przyszłości też nie bedzie
pępkiem świata ani w przedszkolu, ani w szkole, musi się nauczyć żyć
w społeczeństwie, gdzie nie zawsze jest tak, jakbyśmy chcieli i nie
zawsze są spełniane nasze zachciani, i nie zawsze wszyscy sa na
nasze każde skinienie palcem....

Moja rada, nie przejmuj się!!!

[kadyga]

hej kogielku)
Doczytałam odpowiedzi do pimpusi77, dalej nie ma potrzeby bo
pimpusia77 napisała samą kwintesencję.
Dodam tylko, że to forum własnie jest dla tych, którzy "problemy"
wieksze lub mniejsze mają, poza nami sa jeszcze tacy, którzy ich nie
mają )))) Tak więc rzeczywiście nie jest tak źle
Kogielku nie czytaj forum teraz, kiedy dzieci jeszcze nie masz,
rzeczywiście trudno zrozumieć wówczas pewne sprawy, i nie jest to
złośliwośc z mojej strony, naprawdę. Ja też myślalam identycznie jak
Ty, przed dziećmi, teraz myśle troche inaczej.
Pozdrawiam

[olamazur]

kogiel-mogiel napisała:

> Ok, przyznaje sie - nie mam dziecka,ale od czytanie tego co
> tutaj wypisujecie to sie zastanawiam czy kiedykolwiek sie
> zdecyduje !!

Czerpiesz atmosferę bycia mamą z niewłaściwego źródła. Tu się
głównie narzeka i pyta o radę, gdy ma się problem. To nie ma nic
wspólnego z obiektywnym spojrzeniem na macierzyństwo. To tak jak
ksiądz wiedzę o małżeństwie czerpie wyłącznie ze spowiedzi - a tam
same zdrady, kłótnie i inne ciężkie grzechy. Nikt nie przychodzi
mówić, jak mu dobrze, bo to nie to miejsce. Pewnie też taki ksiądz
sobie myśli: uff, jak dobrze że się nie zdecydowałem! koszmar! )

Zmień forum np. na "małe dziecko" - tam można trafić na więcej
wątków w tylu "jaka jestem szczęśliwa" czy "za co podziwacie wasze
dzieci"

[gosika78]

Dodaj do tego żylaki (nie tylko na nogach ), rozciągnięte cycki, roztępy, brak ochoty na seks, "cudowne" przeżycie jakim jest poród, problemy z partnerem i takie tam inne rozrywki
Moja szefowa się śmieje, że każe mi przeprowadzać zniechęcające do macierzyństwa rozmowy z nowo przyjętymi młodymi dziewczynami
Ale cóż, gra jest warta świeczki.
Macierzyństwo jest jedną z lepszych "rzeczy", które mnie w życiu spotkały. Ale ja mam jak na razie grzeczne dziecko

[mama303]

gosika78 napisała:

> Macierzyństwo jest jedną z lepszych "rzeczy", które mnie w życiu
spotkały. Ale
> ja mam jak na razie grzeczne dziecko

Powiem że mnie też pomimo że moje rezolutne dziecię raczej nie
nazwałabym grzecznym

[nangaparbat3]

Forum jak forum, w końcu po to jest, by pisać o swoich problemach, klopotach i
rozterkach.
Ale z drugiej strony - dziecka od momentu, kiedy samo zacznie sie poruszac do
jakichś 3 lat (no czasem moze 2,5) zwyczajnie spuscić z oka nie mozna, bo nie
wiesz i nigdy nie przewidzisz, co wywinie.
Twoje krewne ze wsi jako wzór (widziałam, jak sie na wsi chowa dzieci - na
przykład połtoraroczne, nieumiejace chodzić, z krzywica, bo dzień spedzaja w
kojcu w domu) czy pomysł, by dzieci wychowywały sie nawzajem (jasne, ze starszy
brat czy siostra mogą czasem pomóc - ale naprawdę trzeba znać miarę w wyręczaniu
sie dziećmi, z róznych wzgledów) wzbudziły we mnie niepokój, bo z tego co
pamietam, własnie na wsi najwiecej jest wypadków, ktorych ofiarami sa dzieci.
a tu przykład tego, co moze sie zdarzyć:

15-miesięczny chłopiec utonął w stawie koło domu, matka na chwilę zostawiła go
pod opieką 5-letniej siostry.
15-miesięczny chłopiec utonął w stawie koło domu, w miejscowości Ociąż koło
Nowych Skalmierzyc (pow. ostrowski). Do tragedii doszło we wtorek. Chłopiec
bawił się z 5-letnią siostrą. Matka na chwilę zostawiła dzieci same i weszła do
domu. Kiedy wróciła, młodszego dziecka nie było - dziewczynka nie umiała
powiedzieć, gdzie jest brat. Po krótkich poszukiwaniach dziecko w stawie
znalazła sąsiadka, próbowano je reanimować, ale chłopca nie udało się uratować.

Teren stawu był nieogrodzony. Sprawę bada prokurator, który zadecyduje, czy
matce zostaną przedstawione zarzuty.

Źródło: Gazeta Wyborcza Poznań
Wyślij Wydrukuj Podyskutuj na forum

[vanilla_sky7]

My jakoś przeżyłyśmy to i ty przeżyjesz ))

[guderianka]

oczywiście że można. nie sugeruj sie tym forum bo to forum jest dla
rodziców którzy maja problem wychowawczy z dzieckiem lub ze sobą lub
rodziców ktorzy wiedzą jak doradzic, pomóc.
bedzie dobrze -zyczę udanych i owocnych starań

[kicia031]

No coz, jestem matka 15 latka i 2 latka. I z tej perspektywy moge
powiedziec, ze kontakt z moimi dziecmi byl njabrdziej wzbogacajacym
doznaniem w moim pelnym wrazen zyciu. Ani kariera zawodowa, ani
rozwoj intelektulany, nic nie dalo mi takiego spelnienia jak
obcowanie z moimi dziecmi i pomaganie im w dorastaniu, przekazywanie
wiedzy i wartosci... jesli czegoz zaluje, to tego, ze nie
poswiecilam starszemu wiecej czasu kiedy jeszcze tego chcial - teraz
najwazniejsi sa koledzy, a wkrotce pewnie i dziewczyny. Dlatego
mlodszemu poswicam tyle czasu ile tylko to mozliwe. Nie uwazam sie
za umeczona ofiare, wrecz przeciwnie, po to mam dzieci, by z nimi
obcowac i spedzac jak najwiecej czasu.

Moi synowie maja tak rozowe dziecinstwo, jak tylko moge im zapewnic.
Jestem z tego dumna. Moze dlatego, ze dostalam wiele dobrego od
moich rodzicow i teraz potrafie to dac swoim dzieciom?

kogiel_mogiel

[deela]

a ja wchodze tu jak do zoo, rozgladam sie z ciekaowscia po tych dziwadlach i
wlasnym oczom nie wierze
mam dziecko, ma dopiero albo juz 10 m-cy
ale wiekszosc problemow to juz dla mnie dziwadlo: np usypianie dziecka godzinami
(ja w ogole nie usypiam, wkladam do lozeczka cmokam i rozrabia az zasnie),
noszenie na rekach (robie to baaaardzo rzadko, moje dziecko tego nie wymaga,
owszem potulic sie polachotac spoko, ale zeby mi dziecko do rak przyroslo tak
zebym nie mogla sie isc wysikac?????), usypiuanie w wozku (idiotyczny pomysl),
darcie sie dziecka w nieboglosy i wymuszanie (ignoruje to), niejedzenie pokarmow
staluy\ych i grudek (troche go przymuszam do jedzenia niezmiksowanych posilkow,
w koncu nauczy sie gryzc cudow nie ma, proby wymiotow nie robia na mnie
wrazenia) itd itp to dla mnie wszystko rzeczy dziwaczne i kosmiczne :o

[kropkacom]

> a ja wchodze tu jak do zoo, rozgladam sie z ciekaowscia po tych
> dziwadlach i wlasnym oczom nie wierze

Ale zdajesz sobie sprawę z tego ze każde dziecko jest inne. To że Ty nie masz
takich problemów jak na forum nie oznacza ze cały świat też nie powinien ich
mieć! Napisałam to dość zrozumiale?

Deela...

[ewa-krystyna]

zgadzam sie z toba... ja tez sobie nie wyobrazam,zeby dziecko tyranizowalo mnie
czy reszte rodziny...

[kropkacom]

Rozumiem że wszystkie kłopoty forumek z dziećmi zrzucasz na karb ich fatalnego
rodzicielstwa? Bo to że dziecko rodzi się już z jakimiś nabytymi cechami które
mogą trochę zburzyć sielankę codzienności nie wierzysz?

kropkacom

[ewa-krystyna]

niekoniecznie... dziecko nie moze sie urodzic z "nabytymi cechami",bo jak sama
nazwa wskazuje one sa nabyte....- taka drobna uwaga,bo pewnie sie przejezyczylas
i chodzilo ci o wrodzone...
ja nie wierze,ze dziecko rodzi sie z charakterem i temperamentem;ja wierze,ze
dziecko sie rodzi z jego zalazkami i to od nas rodzicow,opiekunow,srodowiska w
jakim zyjemy zalezy jak wlasnie rozwiniemy ten charakter i temperament...
dziecko rodzi sie z bardzo niewielka iloscia cech wrodzonych dopiero z wiekiem
je rozwija i nabywa nowych... i wlasnie one tez zaleza w duzej mierze od nas ...
takie jest moje zdanie...

[kropkacom]

Jak wyjaśnisz to że moje bliźniaki są bardzo rożne. I nie mówię o wyglądzie
Jedno jest typem wrażliwego choleryka a drugie silnego stoika. Jedno zaczynało
mówić kiedy drugie milczało jak zaklęte. Sprawy nocnikowe jedno ma za sobą dawno
temu a drugie jeszcze ciągle nie. A wychowywane były tak samo. To samo
środowisko i te same wymagania. Niestety genów nie oszukasz.

[kropkacom]

Odnośnie cech wrodzonych i nabytych. Tak, przejęzyczyłam się.

[agni71]

Mam trójkę dzieci, każde inny charakter i to widać było juz od
urodzenia.

aga

eee nic nie zrozumialyscie

[deela]

owszem kazde dziecko ma swoj charakter, moj Julek tez ma, jakby mu pozwolic to
bylby rozkrzyczanym wymuszajacym awanturnikem, ma takie zapady tylko ze to JA
jestem nieugieta i konsekwentna ustalam jakies zasady i tego sie trzymamy oboje,
zeby dziecko nie zglupialo,
z dzieckiem moze to niektorych oburzy trzeba troche jak z psem: pochwaly
lagodnym tonem, nagany ostrym, nie poddawac sie tyranii bo wiekszosc dzieci to
mali tyranii
a powiedzcioe mi jakie to sa metody wychowawcze jak na KAZDY pisk dziecka leci
sie i pociesza godzinami? (julek jak padnie na tylek dostaje taki tekst "nie
udawaj przez pieluche to nic nie poczules")itp? niedawno pisala l;aska ktora ma
dwulatka ktory nie pozwala isc jej nawet sie wysikac, jest do niej praktycznie
przyrosniety, a ona nie moze zrobic NIC ma z nim non stop siedziec: ludzie to
nie charakter tylko JUZ wychowanie, i to kiepskie!
kocham moje dziecko bardzo, ale milosc nie polega na tym zeby dziecko obroslo
mnie jak bluszcz! jestem poza matka rownierz: pracownikiem, kobieta, kochanka,
mam wiele rol nie ograniczam sie do macierzynstwa! a jak bym miala je pelnic
gdymym miala 10 m-czniaka przyrosnietego do ciala?
odniose sie jesze bezposredni do kilku wypowiedzi:
"To że Ty nie masz
takich problemów jak na forum nie oznacza ze cały świat też nie powinien ich
mieć! Napisałam to dość zrozumiale? "
to ze dziecko spi z rodzicami do ktoregos roku zycia, daje sue usypiac wylacznie
w wozku, jest usypiane godzinami zamiast nauczone zasypiac samodzielnie, nie
potrafi sie samo soba "zajac" i wymusza wszystko na wszystkich wrzaskiem rodzice
zawdzieczaja PRZEWAZNIE (poza nielicznymi wyjatkami) WYLACZNIE sobie i
postepowaniu z dziekiem od samego poczatku od pierwszych tygodni zycia, ja nie
mam tych problemow bo postepowalam inaczej i KONSEKWENTNIE!

"Rozumiem że wszystkie kłopoty forumek z dziećmi zrzucasz na karb ich fatalnego
rodzicielstwa?"
w wiekoszosci, moze nie fatalnego ale dosc nieudanego, co potwierdzam
obserwacjami np z piaskownicy, wymieniac przykladow nie bede, ale mam nieodparte
wrazenie ze wiekszosc rodzicow na rodzicow sie nie nadaje i powinni na poczatku
pocwiczyc raczej na psie

"Bo to że dziecko rodzi się już z jakimiś nabytymi cechami które
mogą trochę zburzyć sielankę codzienności nie wierzysz? "
to stara teoria ze cechy wrodzone sa niekorygowalne, ja uwazam ze 30% to cechy
wrodzone a pewnie z 70 to wychowanie WYCHOWANIE a nie cos co nazywam chowem
wsobnym, z dziekiem trzeba budowac relacje a nie je szkolic (wolno nie-wolno tak
to gdzies do dryugiego roku zycia sie postepuje zeby dziecku wyznaczyc granice w
ktorych czuje sie bezpieczne)m to npo widze po siostrze brata ktora do 17 roku
byla szkolona a potem sie wzieto za jej wychowywanie: moim zdaniem o jakies 15
lat za pozno i oczywiscie efekty teraz sa gowniane, o jej problemach pisac nie
bede, ale za madre dziewcze to to nie jest: raczej rozpuszczone... ale to OFF

"Jedno zaczynało
mówić kiedy drugie milczało jak zaklęte. Sprawy nocnikowe jedno ma za sobą dawno
temu a drugie jeszcze ciągle nie. A wychowywane były tak samo. To samo
środowisko i te same wymagania. Niestety genów nie oszukasz. "
wszystko ok, ale nalezy dziecku pozwolic rozwijac sie w swoim tempie tylko
powiedz mi czy trzylatek z pielucha to jest normalne???? nie! i nikt mi nie
powie ze jest!
jedno dziecko nauczy sie ok 1,5 roku drugie jak ma dwa lata nic na siele ale
konsekwentnie,
trzylatek z pielucha (uczepilam sie jej i niech zostanie jako przyklad) to juz
pewna paranoja

Deela...

[ewa-krystyna]

dzieki za twoj post,bo sama nie umialabym lepiej tego napisac...

[kropkacom]

Do deel. Ty osądzasz rodziców. Jak dziecko długo śpi z rodzicami lub ma problemy
z nauką nocnikowania to dla Ciebie rodzic jest do kitu. Ja nie osadzam bo wiem
że są różne sytuacje życiowe i różne dzieci. Wymagania mam i miałam co do moich
dzieci (bliźniaków) takie same. Tak wiec co, przy jednym sie sprawdziłam jako
matka a przy drugim nie?

PS. Nie obraź sie ale to co napisałaś o rodzicach mających problemy
(przedstawiając siebie jednocześnie jako rodzica dobrego) jest bardzo
zarozumiałe i niesprawiedliwe. Życzę dobrego samopoczucia.

nie uwazam sie za dobra matkie

[deela]

tylko stram sie byc jak najlepsza
a to duza roznica
a jacy sa inni? no coz nie obchodzi mnie to jakie metody stosuja ale jak widac
nie najlepsze co widac po powyzszych i ponizszych wątkach
ja nie zakladam wacikow "jak uspic dzieko ktore staje" mam rowniez nadzieje nie
zakladac wacikow "jak oduczyc trzylatka od pieluch" itp
moje dobre samopoczucie jest spowodowane tym ze widze konkretne efekty swojego
postepowania
dlaczego mam miec zle? bo nie mam wiekszych problemow z dzieckiem? wybacz trudno
to zrzucic na jego uklady charakter bo widze w nim raczej malego awanturnika,
tylko ja go juz temperuje :o

[kropkacom]

> tylko stram sie byc jak najlepsza

A reszta forumowych matek nie?

> ja nie zakladam wacikow "jak uspic dzieko ktore staje" mam rowniez
> nadzieje nie zakladac wacikow "jak oduczyc trzylatka od pieluch" itp

A po co wchodzisz na to forum? Chcesz innym pisać że są złymi rodzicami skoro
takie wątki zakładają?

> to zrzucic na jego uklady charakter bo widze w nim raczej malego
> awanturnika, tylko ja go juz temperuje :o

Ty jedyna temperujesz/wychowujesz a reszta bezstresowo, tak?

a po co chodzi sie do zoo?

[deela]

[kropkacom]

No to widzę nie mamy o czym gadać. Pław sie w swoim dobrym samopoczuciu i baw
dobrze czytając to forum. Tylko jedna uwaga na koniec. Jak chcesz wychowach
dobrze dziecko z takim stosunkiem do ludzi i ich problemów?

a co cie to obchodzi?

[deela]

moja sprawa
ty zwyczajnie zazdroscisz ze nie mam takich problemow

[kropkacom]

> ty zwyczajnie zazdroscisz ze nie mam takich problemow

Tak, tak i co jeszcze? Po prostu nie lubię zarozumiałych ludzi.

moge z tym zyc :P

[deela]

[kropkacom]

Nie wątpię że możesz. Ja bym nie była dumna z takiej cechy charakteru. No ale to
nie mój charakter.

[oda100]

deela, jestem pod wrazeniem twojej konsekwencji, ale przesada w
zadna strone nie jest dobra. Twoje dzieci kiedy juz beda potrafily
zapamietac i ocenic, jeszcze ci ta niugietosc beda wypominac.

[jola_ep]

>z dzieckiem moze to niektorych oburzy trzeba troche jak z psem: pochwaly
> lagodnym tonem, nagany ostrym, nie poddawac sie tyranii bo wiekszosc dzieci to
> mali tyranii

Nie można w macierzyństwie kierować się strachem: albo przed sprawieniem dyskomfortu dziecku, albo wręcz przeciwnie, obawą przed rzekomą tyranią dziecka. Tu potrzeba mądrości i dojrzałości. I odrobiny wiedzy o rozwoju dziecka i jego potrzebach. Bo ja widzę pewną różnicę między dziećmi i pieskami

> a powiedzcioe mi jakie to sa metody wychowawcze jak na KAZDY pisk dziecka leci
> sie i pociesza godzinami? (julek jak padnie na tylek dostaje taki tekst "nie
> udawaj przez pieluche to nic nie poczules")itp?

Zaprzeczasz uczuciom dziecka, lekceważysz je. Myślisz, że to dobra podstawa pod Wasze przyszłe stosunki??
A może wystarczy zrozumienie, krótkie pocieszenie? Ja zwykle prosiłam synka (już w tym wieku) o pokazanie gdzie się uderzył. Wspólnie oglądaliśmy np. feralny próg, ja mówiłam coś w stylu: "trzeba tu uważać". Nie wiem, na ile rozumiał, ale zawsze się uspokajał

> ale milosc nie polega na tym zeby dziecko obroslo
> mnie jak bluszcz! jestem poza matka rownierz: pracownikiem, kobieta, kochanka,
> mam wiele rol nie ograniczam sie do macierzynstwa!

Ja też spełaniałam wiele ról I to z przyrośniętym do mnie 10-miesięczniakiem bluszczem W żadnym razie nie czułam się męczennikiem. Może to przez ... miłość?

> ja nie
> mam tych problemow bo postepowalam inaczej i KONSEKWENTNIE!

Jakby moje drugie dziecko byłoby moim pierwszym, to też bym mogła pisać tak jak Ty Ale to pierwsze nauczyło mnie pokory. Co prawda mogłabym zastosować KONSEKWENTNIE jakąś metodę typu: "wypłacz się i tak nic ci się nie stanie". Ale nie chciałam. Dla mnie poczucie bezpieczeństwa mojego dziecka było równie ważne jak jego fizyczny głód. Według badań dzieci traktowane metodami typu "uśnij wreszcie", wyrastają na dorosłych źle radzących sobie ze stresem. Ważne jest "tu i teraz", czy przyszłość mojego dziecka? Może ciesząc się, że udało mi się "odskrobać" bluszcza sprawiam, że psycholodzy będą na nim zarabiać?

W pewnym wieku (ok. 10 miesięcy, roczek) dzieci przeżywają okres wzmożonego przywiązania i pilnowania matki. Jedne mniej, inne bardziej. Można z tym walczyć, albo spokojnie nasycić swoją bliskością dziecka Nie wyśmiewaj innego podejścia do rodziecielstwa, bo może się okazać, że to Ty zapatrzona w teraźniejszość nie masz racji.

> to stara teoria ze cechy wrodzone sa niekorygowalne, ja uwazam ze 30% to cechy
> wrodzone a pewnie z 70 to wychowanie WYCHOWANIE

Ale przecież jak dziecko się rodzi, to w 100% procentach ma cechy wrodzone Wychowanie to proces. Jego celem jest samodzielny, dojrzały itp. człowiek. Ale to, co się dzieje po drodze, warto dostosoać do tych cech, z którymi dziecko przyszło na świat.

> z dziekiem trzeba budowac relacje a nie je szkolic
>wolno nie-wolno tak
> to gdzies do dryugiego roku zycia sie postepuje zeby dziecku wyznaczyc granice w
> ktorych czuje sie bezpieczne)

Zgadzam sie z tym. Dodam tylko, że granice są potrzebne dziecku nawet, gdy ukończy dwa lata

Pozdrawiam
Jola

oj jola_ep ty chyba jestes z innej bajki

[deela]

> >z dzieckiem moze to niektorych oburzy trzeba troche jak z psem: pochwaly
> > lagodnym tonem, nagany ostrym, nie poddawac sie tyranii bo wiekszosc dzie
> ci to
> > mali tyranii
>
> Nie można w macierzyństwie kierować się strachem: albo przed sprawieniem dyskom
> fortu dziecku, albo wręcz przeciwnie, obawą przed rzekomą tyranią dziecka. Tu p
> otrzeba mądrości i dojrzałości. I odrobiny wiedzy o rozwoju dziecka i jego potr
> zebach. Bo ja widzę pewną różnicę między dziećmi i pieskami

wiesz wyobraz sobie ze ja tez widze roznice, ale metody na poczatku sa te same,
kto tu mowi o kierowaniu dzieckiem poprzez strach i tyranizowanie go? wrecz
przeciwnie mowie tu o duzej uwadze i zelaznej konsekwencji: np wsadzanie lapy do
gniazdek, kosztowalo mnie to wiele "Nie wolno!" i odnoszenie go z dala od niego,
teraz wystarczy samo "nie wolno" a wkrotce nawet tego nie bedzie trzeba, widzisz
10m0czniaki tylko udaja takie niemrawe, one naprawde duzo rozumieje, to samo z
ogladaniem telewizora, nie wolno mu sie wspinac na stolik tv i on to wie, teraz
starczy jak ostrzegawczym tonem powiem "Julek" i juz wie ze trzeba smigac... ja
swojego dziecka nie zastraszam, chyba dlatego jest takie usmiechniete i
zadowolone, Panie w zlobku sa w nim zwyczajnie zakochane taki jest pogodny

>
> > a powiedzcioe mi jakie to sa metody wychowawcze jak na KAZDY pisk dziecka
> leci
> > sie i pociesza godzinami? (julek jak padnie na tylek dostaje taki tekst "
> nie
> > udawaj przez pieluche to nic nie poczules")itp?
>
> Zaprzeczasz uczuciom dziecka, lekceważysz je. Myślisz, że to dobra podstawa pod
> Wasze przyszłe stosunki??
> A może wystarczy zrozumienie, krótkie pocieszenie? Ja zwykle prosiłam synka (ju
> ż w tym wieku) o pokazanie gdzie się uderzył. Wspólnie oglądaliśmy np. feralny
> próg, ja mówiłam coś w stylu: "trzeba tu uważać". Nie wiem, na ile rozumiał, al
> e zawsze się uspokajał

widzosz to nie tak ze ja na niego jrzycze, tylko sie smieje i mowie "nie
oszukuj......" albo cos w tym stylu a on na mnie patrzy przestaje plakac i
zaczyna sie smiac, a nie ze z wrzaskiem, jak na poczatku pacal i go zaraz bralam
na rece potrafil sie az zaniesc od rozpaczliwego placzu a wybacz pacajac na
tylekz pozycji stojacej w pieluszcze to chyba trdno mowic o ciezkim urazie,
wiec zwyczajnie naciagal mnie na wspolczucie, oczywiscie jest inna sprawa jak
sie przewroci grozniej albo walnie w lepetyne, np o stol wtedy wiadomo tulenie
pocieszanie i rozpatrywanie tragedii :o


>
> > ale milosc nie polega na tym zeby dziecko obroslo
> > mnie jak bluszcz! jestem poza matka rownierz: pracownikiem, kobieta, koch
> anka,
> > mam wiele rol nie ograniczam sie do macierzynstwa!
>
> Ja też spełaniałam wiele ról I to z przyrośniętym do mnie 10-miesięczniakiem
> bluszczem W żadnym razie nie czułam się męczennikiem. Może to przez ... mił
> ość?

sugerujesz ze ja nie kocham swojego dziecka bo nie jest do mnie trwale
przyrosniete? wez sie nad swoimi slowami zastanow.......


> > ja nie
> > mam tych problemow bo postepowalam inaczej i KONSEKWENTNIE!
>
> Jakby moje drugie dziecko byłoby moim pierwszym, to też bym mogła pisać tak jak
> Ty Ale to pierwsze nauczyło mnie pokory. Co prawda mogłabym zastosować KONS
> EKWENTNIE jakąś metodę typu: "wypłacz się i tak nic ci się nie stanie". Ale nie
> chciałam. Dla mnie poczucie bezpieczeństwa mojego dziecka było równie ważne ja
> k jego fizyczny głód. Według badań dzieci traktowane metodami typu "uśnij wresz
> cie", wyrastają na dorosłych źle radzących sobie ze stresem. Ważne jest "tu i t
> eraz", czy przyszłość mojego dziecka? Może ciesząc się, że udało mi się "odskro
> bać" bluszcza sprawiam, że psycholodzy będą na nim zarabiać?
>
> W pewnym wieku (ok. 10 miesięcy, roczek) dzieci przeżywają okres wzmożonego prz
> ywiązania i pilnowania matki. Jedne mniej, inne bardziej. Można z tym walczyć,
> albo spokojnie nasycić swoją bliskością dziecka Nie wyśmiewaj innego podejśc
> ia do rodziecielstwa, bo może się okazać, że to Ty zapatrzona w teraźniejszość
> nie masz racji.

tak jestem zapatrzona w siebie bo moje metody wychowawcze skutkuja na razie
niezle, metode usnij wreszcie uwazam za skrajne barbarzynstwo, ja zwyczajnie
prawie w ogole nie spalam z dzieckiem w lozku, tylko odkladalam go do swojego
lozeczka, na poczatku siedzialam przy nim, potem po kilku dniach przesiadalam
sie dalej w koncu odkladalam go zeby spal a sama szlam do lazienki poczytac,
trwalo to kilka tygodni ale sie udalo rewelacyjnie, oczywiscie na kazdy placz
szlam uspokajalam tulilam i odkladalam i tak do skutku,
inna sprawa ze lozecko mojemu dziecku sluzy prawie wylacznie do spania, kiedy
jest w nim wie ze to pora snu. drzemmiki, poza tym w lozeczku nie rpzebywa tylko
hasa po domu, wyjatkiem jest sobotnie sprzatanie chaty - ale on doskonale
rozumie i widzie z laze ze sciarami odkurzaczem wiec wie ze trzeba poczekac,
oraz moment kiedy musze wyjsc z pokoju np zeby sie wysikac, wtedy odkladam go do
lozeczka na chwile bo wole sie wysilic niz zeby sie jakies nieszczescie stalo,
ale to kwestia kilku minut.....
poza tym nie mam rpoblemow z tym ze wlasnie wlaczyl mu sie przytulak pilnowacz i
ze lazi za mna do lazienki jak wieszam pranie do kuchni jak gotuje, itd idzie za
mna siada sobie i zajmuje sie tym co ze soba przywlokl, nie szczedze mu
laskotania buziakow i tulenia ale moje dziecko nie ZMUSZA mnie do np noszenia na
rekach bo ono ma takiego focha bo ja tez moge miec focha albo moge byc zajeta,
proste


> > to stara teoria ze cechy wrodzone sa niekorygowalne, ja uwazam ze 30% to
> cechy
> > wrodzone a pewnie z 70 to wychowanie WYCHOWANIE
>
> Ale przecież jak dziecko się rodzi, to w 100% procentach ma cechy wrodzone W
> ychowanie to proces. Jego celem jest samodzielny, dojrzały itp. człowiek. Ale t
> o, co się dzieje po drodze, warto dostosoać do tych cech, z którymi dziecko prz
> yszło na świat.

owszem i dlatego nie zmuszam go na sile do swoich planow np nocnika, niekapka
posilkow stalych, po prostu co jakis czas probuje znowu i znowu i znowu w koncy
sie nauczy, owszem wychowanie to proces ale trwa od narodzin i jest dlugotrwaly
i musi byc konsekwentny i trzeba miec na niego jakikolwiek plan, ja nie mowie ze
scisly co do godziny ale przydaloby sie miec cokolwiek w reku....


> > z dziekiem trzeba budowac relacje a nie je szkolic
> >wolno nie-wolno tak
> > to gdzies do dryugiego roku zycia sie postepuje zeby dziecku wyznaczyc gr
> anice w
> > ktorych czuje sie bezpieczne)
>
> Zgadzam sie z tym. Dodam tylko, że granice są potrzebne dziecku nawet, gdy ukoń
> czy dwa lata

owszem ale czy nie bez powodu mowi sie o buncie dwulatka? ten okres jest dosc
trudny i juz sie do niego przygotowuje, stawiajac jasne granice, nienaruszalne,
ustalajac proste zasady......
nie jestem jakims tyranem z pejczem ale sa sprawy ktore nie podlegaja dyskusji
i juz!

[kropkacom]

Powiem Ci że Twoje metody nie są wyjątkowe. Każdy zdaje sobie sprawę że
konsekwencja jest pierwszym krokiem do sukcesu. Poza tym masz jedno dziecko
które jest jeszcze bardzo malutkie. I z tego co piszesz jest spokojne. Także
trochę pokory i chciało by się rzecz wszystko przed Tobą.

tez cie lubie :P

[deela]

[jola_ep]

> kto tu mowi o kierowaniu dzieckiem poprzez strach i tyranizowanie go?

Nie chodziło mi o straszenie dziecka, ale o nasz strach

> przeciwnie mowie tu o duzej uwadze i zelaznej konsekwencji: np wsadzanie lapy do
> gniazdek, kosztowalo mnie to wiele "Nie wolno!" i odnoszenie go z dala od niego

Mi się nie chciało. Moje gniazdka były zaślepione, a ja wytłumaczyłam synkowi, że jest tam "gorące" (to akurat przećwiczyłam na piecu). Ale oczywiście masz rację: konsekwencja jest ważna.

> sugerujesz ze ja nie kocham swojego dziecka bo nie jest do mnie trwale
> przyrosniete?

Sugeruję, że są dzieci bardziej i mniej przyrośnięte. (przypominam - mam odmienną dwójkę). Dziecko-bluszcz nie musi się stać przyczyną męczeństwa matki, bo działa coś takiego jak miłość. Czy teraz zostałam zrozumiana? (co tak bierzesz wszystko do siebie?)

> tak jestem zapatrzona w siebie bo moje metody wychowawcze skutkuja na razie
> niezle,

Mój synek też taki był Córka zaś spała sama (całą noc!) w swoim łóżeczku między 4-tym a ósmym miesiącem życia. A potem krach... Wyjmowałam, tuliłam, odkładałam, wyjmowałam, tuliłam, odkładałam... Córka budziła się jakieś 7 razy w nocy. Wzięłam ją do łóżka, bo zwyczajnie już nie wyrabiałam (cóż, pełniłam przecież różne role ). Wtedy dopiero zaczęłam sie wysypiać. Pewnie, że fajnie byłoby mieć znowu przesypiające sobie całe noce w swoim łóżeczku dziecię. I gwiazdkę z nieba Ale najbardziej przeszkadzało mi przekonanie, że coś robię nie tak. Może byłam podobna do Ciebie? Wtedy moja mama pomogła mi zaakceptować inną wizję macierzyństwa. Nie tę lansowaną w gazetach. I pokonać strach, że robię coś nie tak, że dziecko się już nie odzwyczai od wspólnego łóżka, że będzie niesamodzielne itd. itp. Cóż, przyszedł czas, dorosło, odzwyczaiło się i w dodatku okazało się bardzo odważną dziewczyną

> metode usnij wreszcie uwazam za skrajne barbarzynstwo

I już Cię lubię ))

> ale moje dziecko nie ZMUSZA mnie do np noszenia na
> rekach

Moje mnie zmuszało... a potem wyszło, że alergia i brzuszek...
Ale poza tym oczywiście się zgadzam (ja czułam, że mnie boli kręgosłup, to siadałam i kołysałam na kolanach)

> owszem ale czy nie bez powodu mowi sie o buncie dwulatka? ten okres jest dosc
> trudny i juz sie do niego przygotowuje, stawiajac jasne granice, nienaruszalne,
> ustalajac proste zasady......

Tak jak ja przygotowuję się do buntu nastolatka.
Ale czy warto przejmować się tym co przyjdzie? Bunt dwulatka, czterolatka, pięcio-i-pół latka... Wszystkie te okresy, gdy coś się z naszym dzieckiem nagle dzieje. To normalne. Gdyby się nie buntowały, gdzie byłyby miejsce na rozwój? A i wychowanie byłoby nudne A tak nasze dziecko się rozwija, a z nim ja i moja wizja macierzyństwa i sposób wychowywania

Przed Tobą też wiele wspaniałych wyzwań

Pozdrawiam
Jola

chyba przed nami wszystkimi :o

[deela]

no coz posiadanie dziecka to caaaaaaaaaaaaaalkiem inna bajka

[kropkacom]

Oczywiście ze przed wszystkimi. Ja mam już dzieci po pierwszych buntach i prawie
całkowicie samodzielne. Twoje dziecko ile ma miesięcy?

[gaja78]

jola_ep napisała:

> > ale moje dziecko nie ZMUSZA mnie do np noszenia na
> > rekach
>
> Moje mnie zmuszało... a potem wyszło, że alergia i brzuszek...
> Ale poza tym oczywiście się zgadzam (ja czułam, że mnie boli kręgosłup, to siadałam i kołysałam na kolanach)
>

Właśnie - moja Ala (22 miesiące) rzadko wymusza na mnie noszenie na rękach. Zauważyłam już dawno temu, że tryb "mamo weź mnie na ręce" włącza jej się wtedy, gdy coś jej dolega. Czasem są to dość łatwo rozpoznawalne sprawy - chociażby rozpoczynająca się choroba. A czasem jest to subtelna reakcja alergiczna. Okazuje się na przykład że po dwóch dniach trybu marudząco-przylepnego dziecko w końcu robi kupę. Lekko zieloną, ze śluzem. I wtedy dociera do mnie, że to "mamo weź mnie na ręce" nie było widzimisiem którego należało się bać w ramach ryzyka popełniania błedu wychowawczego, ale po prostu złym samopoczuciem, lekkim bólem brzucha, stanem zapalnym w jelitach.

Nie mówię że zawsze, ale czasem wymuszanie noszenia na rękach jest właśnie objawem jakiejś dolegliwości. Często trudno dostrzegalnej - tym bardziej gdy dziecko jeszcze nie mówi. Warto brać taką możliwość pod uwagę.

U niemowląt alergia może się objawiać tylko stanem zapalnym jelit przez wiele miesięcy. W kale wcale nie musi występować śluz. Za to dziecko może przez ten czas odczuwać ciągły dyskomfort czy nawet ból brzucha. Myślę że to częsta przyczyna przemiany dziecka we wspomniany bluszcz.

Ja sobie zdaję sprawę że mam "łatwo". Ala naprawdę tylko w czasie złego samopoczucia staje się bluszczem. Poza tym jest dosć niezależnym dzieckiem. Znajduję czas dla siebie bez stosowania specjalnych metod wychowawczych

[dymna]

No to proszę poradź mi jak mam uśpić moje dziecko o godzinie 21 tak żeby mieć
potem czas dla siebie?
Albowiem moje dziecko staje się senne o 22. Nawet czasem z hakiem.

Co mam mu zrobić? Jak zmusić?

Jak zmienić tę jego wrodzoną cechę?

Poza tym mylisz się. Wiele badań już było robionych na temat dzieci adoptowanych
na przykład. Adoptowanych w niemowlęctwie.
I jeśli były to dzieci z rodzin patologicznych to niestety mimo usilnych starać
adoptujących opiekunów te dzieci w dorosłym życiu stawali się tacy jak ich
rodzice, których nota bene nie znali.

Więc jak to jest?

Pozdrawiam.

Gdybym mógł cofnąć czas...

[0golone_jajka]

to chyba bym się nie zdecydował na dzieci. Nigdy nie cierpiałem dzieci i niestety to się nie zmieniło. A mam 5letniego syna. Może za kolejne 5 lat, jak dorośnie to trochę polubię dzieci? Na razie są dla mnie ogromnym ciężarem.

[opprrrssss]

No tak,
jestem szczególnym przypadkiem z trójka dzieci.
Otwarcie piszę: ja nie LUBIĘ zajmować się nimi. Nie cierpię tego
całego gugania, tiutania, nie zachwyca mnie potrząsanie grzechotką,
czytać im też nie lubię (z wyjątkiem ksiażek, które mnie samą
interesują). Lubię rozmawiać z dziecmi w wieku komunikatywnym. Lubie
jak są obok, lubię czuc je.
Nie lubię się nimi zajmować wtedy kiedy muszę. A w naszym przypadku
muszę oznacza jeszcze jakieś 15 lat.
Ktoś moze zapytać po cholerę miałas te dzieci. Pioerwsze: bo nie
wiedziałam co mnie czeka! Żadnych wzorców wśród rodziny i znajomych
(najstarsza w rodzinie, znajomi jeszcze nie planujacy dzieci).
Drugie: bo jak mi się zachciało przez chwilę drugiego -no to było.
Trzecie: wpadka, choć mam "na papierze" Państwo dzieci więcej mieć
nie będziecie - choroba.
CZasu wrócić się nie da.
Kocham moje dzieciaki, ale uważam,że rodzicielstwo to ciężka orka z
przebłskami radosnych chwil. Dla mnie - dysproporcja jest jednak
porażająca. Radosne chwile, nie kompensują mi tej orki.
Boję się,że jak już "skończę" być niezbędnym rodzicem, zdorwi mi
zabraknie na życie.

[opprrrssss]

miało być "zdrowia mi zabraknie na życie".
Marzę o chwili, gdy wyślę całą trójke na obóz i nikt ode mnie nic
nie będzie chciał.
Bo 15 minut dziennie tylko dla siebie, albo 3-4 h tygodniowo mi nie
wystarczają! Perpsektywa powrotu do kieratu już za chwilę bardzo
mnie przygnębia.
uff wyrzuciłam to z siebie.
Tacy rodzice jak ja też są. I nic się na to nie poradzi, a z drugiej
strony: czy koniecznie trzeba być rodzicem poświęcającym isę dla
dzieci?
Jak ktoś lubi: proszę bardzo, ale nie chcę by postawa "wszystko dla
dziecka (obojętne, że tylko przez parę miesięcy/lat)" - tak
wszechobecna na tym forum, stała się normą.

[zawsze-zosia]

Oj, nieprzyjemnie powiało... Jestem mamą i jak każda mam chwile,
kiedy myślę, że wybuchnę, zwariuję i co tam się jeszcze może
wydarzyć. Ale: takich chwil mam niewiele, bo:
1.KOcham moje dzieko nad życie ( męża też)
2.Uwielbiam patrzeć jak super się rozwija (obydwoje z mężem cieszymy
się jak głupki z każdej nabywanej umiejętności, gadki, bazgrołów
itp., itd)
3.Nie poświęcam dla niej niczego, bo nie muszę. świadomie
zdecydowałam sie na macierzyństwo po 30 ( chciałam się wyszaleć,
wyjeżdzić, postudiować, popracować, zdobyć niezależność).A wzorce w
rodzinie miałam takie: siostra z trójką dzieci, z których każde było
takie rozdarte, że często się zastanawiałam, czy napewno warto...
4.Wiem, że krótkie te chwile , kiedy dziecko jest nasze. Wiem, że
nie może na dziecku się świat się ani zaczynać, ani kończyć.Dlatego
pracuję, ale nie 8 g. dziennie. Mam fajną pasję( ale otym sza)
Ale dla mnie i dla męża zośka jest pępkiem świata!!! Ona to wie i
już nie musi walczyć o pozycję nigdzie indziej
5. Uwielbiam z nią czytać, malować, odpowiadać na niekończące się
pytania typu: a po cio?
6.Cieszę się, że mam zdrowe dziecko, bo nie każdy tak ma
7. Kiedy mnie obejmuje i mówi : mamo jesteś taka kochana ...
8. Wiem, że mam ogromny wpływ na jej wychowanie i robię to z
przyjemnością...

Mogłabym tak pisać i pisać, bo lubię być mamą i już. Ale droga
opprrrssss chciałam ci powiedzieć, że przykro mi, że tak postrzegasz
macierzyństwo.( zastanawiam się czy byłaś spełnioną i szczęsliwą
osóbką zanim zostałaś mamą - jakoś wydaje mi się, że nie za bardzo)
Chciałam Ci też powiedziec, że moja mama urodziła piątkę, nigdy nas
nie przytuliła, pogłaskała pocałowała. Bałam się mamy okropnie-
długo by pisać. Sama się dziwię, ze jestem w miarę normalna, ale to
pewnie zawdzięczam najukochańszemu ojcu. Dorastając starałam się
hm... zrozumieć i polubić mamę ( wciąż się staram), ale obiecałam
sobie, że zanim zostanę mamą muszę zaspokoić własne potrzeby i
ambicje .. i teraz z tego korzystam. Pozdrawiam Ciebie i wszystkie
inne mamy te szczęśliwe i mniej zadowolone, a dla niezdecydowanej
powiem tak... jak sobie pościelesz tak się wyśpisz.Okrutne to ,ale
prawdziwe.

[opprrrssss]

zawsze zosiu, ja zanim stałam się matką BYŁAM spełnioną osobą. I
przyzwyczajoną do zaspokajania swoich potrzeb NIE MAJĄCĄ wzorców
rodzin wśród równieśników... Myślę, że moje nielubienie
macierzyństwa wynika jednak z koszmarnych poczatków -moje najstarsze
dziecko było wyjątkowo absorbujące (wiem co piszę, drugie to Anioł
Istny), przez parę lat nie przespałąm żadnej nocy, kłopoty z
karmieniem, alergiami (do dzisiaj tona leków wziewnych i doustnych)
Ja po prostu wypaliłam się jako matka jedynaka bardzo szybko. Drugie
dziecko mamy (o czym nie napisałam wcześniej) tylko dlatego żeby
starszy nie był jedynakiem. Ot i prawda cała.
Nie mogę powiedziec, że byłam wychowywana chłodno )))) Też mam
wspaniałęgo tatę -do dzisiaj mamy super kontakt. Rodzeństwo moje też.
Ale obiektywnie przyznała moja siostra, że gdyby nie opiekowałą się
przez chwilę moim najstarszym, nie uwierzyłaby,że takie dzieci w
ogóle istnieją. Dziecko NIE MOŻE aż tak dawać w kośc jak on. Siostra
ma teraz własne dzieci i wszystkim na około opowiada,ze jestem
bohaterką bo ona by sobie krzywdę zrobiła mając takie dziecko.

Jeszcze coś: ja lubię i przytulam się do moich dzieciaków. Lubię jak
są obok, ale niekoniecznie jak czegoś ode mnie chcą. Ja się po
prostu ZMUSZAM do zabaw z nimi, nawet nie lubię im przygotowywać
posiłków.
Zdecydowanie wolimy z ojcem moich dzieci wieczory, ranki i dni bez
maluchów (na krótką metę oczywista, po paru dniach tęsknimy jak
szaleni). Co nie znaczy, że ich nie kochamy. Ot taki typ być moze
egoistyczny.
Jeśli miałabym uszeregować to, kim jestem:
to przede wszystkim jestem człowiekiem i kobietą. Kobietą dla
swojego mężczyzny. Dopiero potem jestem matką. Na 3. miejscu.
Przyznaję wprost, że taka gradacja nie budzi we mnie poczucia winy.
Raczej zdziwienie, poniewaz czytając to forum mam wrażenie,ze jestem
wyjątkiem.

[srebrnarybka]

Ot taki typ być moze
> egoistyczny.
Jeżeli wychowujesz 3 dzieci, z tego 2 zaplanowanych świadomie, mimo,
że składające się na to czynności (opieka, zabawy z dziećmi, pranie,
odprowadzanie, specjalne karmienie, mycie etc. etc.) nie sprawiają
Ci przyjemności, to nie jesteś typem egoistycznym, ale wręcz
przeciwnie, altruistycznym, bowiem robisz dla innych ludzi to, co
jest dobre dla nich, a nie dla Ciebie. Dla dobra dzieci nie jest
niezbędne, żebyś jeszcze na dodatek udawała samo przed sobą, że
sprawia Ci to przyjemność i okłamywała samą siebie. Dla dobra dzieci
wystarczy, że dajesz im to, czego potrzebują. Bardziej jestem
skłonna posądzić o egoizm różne mamusie, które mówią o tym, ile
radości daje im dziecko. Bo wtedy opiekując się dzieckiem może myślą
więcej o radości, jaką z tego czerpią, niż o dobru dziecka, które
może w ogóle przestać się liczyć. Tobie to nie grozi i dlatego
zazdroszczę Twoim dzieciom ...

[opprrrssss]

i najważniejsze Zawsze Zosiu, bardzo dziękuję za pozdrowienia i
fajnego posta z przyjemnością go przeczytałam )))))))))))

[agamonia]

no cóz - rodzicielstwo to jazda bez trzymanki, survival
ale cos ci powiem - trudniej chyba zyc BEZ tej adrenaliniki, to
sport który uzaleznia i jak kots napisał"bez mozliwosci rezygancji"

dobrze to sobie przemyśl - natomiast jedno jest pewne: zycie bez
dzieci jest gorszą altenatywą - w ostatecznym orzrachunku oczywiscie

takze iwelkiego wyboru nie ma)

[manu0001]

Miec dziecko to jest super sprawa, uwierz mi! Ja mam corcie 3
letnia, maly rozrabiak, no raczej dziecko co nie umie siedziec w
miejscu, ale ja mam czas na wszystko, poniewaz od rana kiedy wstanie
mniej wiecej zaplanuje sobie czas, aby miec czas na wszystko. Jak
piszesz dziecko mozesz przyzwyczaic do wszystkiego, ale tez nie
mozesz go zmuszac, sa dzieci ktore dobrowolnie rezygnuja ze spania
popoludniu z dnia na dzien, wiec ich nie zmusisz. A sa matki ktore
nie klada spac poniewaz chca aby dzieci poszly wieczorem spac o 8 a
nie o 10. Kazda mama wychowuje swoje dziecko tak jak chce. Nie patrz
na to co pisza inne mamy, po prostu jak czytasz sprobuj znalesc ich
bledy zebys ty kiedys nie popelnila je. Plus ze kazda mama ma swoje
zdanie co do wychowania dziecka. Nie zapomni o tym. Ja tez robilam
bledy i moze bede robic, ale najlepiej uczyc sie na wlasne bledy niz
na cudze, to bedzie twoje dziecko a nie cudze.

[wyjatkowa_rodzinka]

A ja uważam, że wychowywanie dziecka to coś cudownego i planuje
więcej dzieci. Mimo że dziecko jest dla mnie bardzo ważne, nie
wyobrażam sobie dnia bez niego i poświecam mu bardzo wiele czasu,
ponieważ rozpoczeliśmy edukację domową i dziecko nie chodziło do
przedszkola to bez problemu zajmuję się domem i mam też czas dla
siebie, ale wole spędzać czas z mężem i dzieckiem. I też czytając to
forum jestem zaskoczona sposobami na wychowanie, bo krzyk czy bicie
to nie jest metoda.
A jak już będziesz miała dziecko to zrozumiesz że jest ono
najważniejsze i też będziesz chciała być z nim non stop, bo
wychowywanie, mimo że czasami trudne, daje wiele radości.

droga kogiel mogiel

[marcia81]

nie jest tak strasznie. Ja mam blizniaki (maja rok i dziesiec
miesiecy) i wszystko przy nich zrobie. Ugotuje,posprzatam, ksiezke
poczytam i jeszcze wspomne ze mojego meza prawie wogole w domu nie
ma. Mama wpada co jakis czas. Dzieci codziennie chodza o tej samej
godzinie 11.30 wieczorek o 21.30. Jedza obiadki o okreslonej godz,
spaceruja tez w okreslonych godz. Powiem tak wszystko mozna jak sie
chce i jak sie czlowiek uprze. Jestem szczesliwa mama i bardzo sie
ciesze ze mam blizniaki. Czasem czlowiekowi brakuje sil i
cierpliwosci ale to jest normalne. Macierzynstwo jest ok. Forum
czesto sluzy do wyzalenia sie, dlatego tak to odbierasz.

pozdrawiam cie i zycze szybiego zajscia w ciaze

marta