Niezawiniona kara?

[aniask_mama]

Opiszę Wam taką sytuację: mój syn zaczął w tym roku podstawówkę. I
pewnego razu na zajęciach z muzyki jeden z klasowych łobuzów
popchnął kolegę, który wpadł na mojego syna i ten upadł na podłogę.
Dopiero ten moment zobaczyła nauczycielka i posadziła za karę mojego
syna do ławki (reszta tańczyła). Druga sytuacja: chłopcy stali w
stołówce po swój obiad. Znów tenże łobuz powtarza popchnęcie, mój
syn wraz z kolegą wpadają na inne dzieci. Opiekun widzi dopiero jak
mój syn z kolegą wpadają na dzieci, więc każe im wyjść z kolejki,
usiąść przy stołach i jako ostatni dostają jedzenie. Chłopcy
tłumaczą, że to tenże łobuz ich popchnął, ale opiekun nie słucha i
każe im i tak siadać.
Przyznam, że wnerwiły mnie obie te sytuacje, bo zawsze uczyłam syna,
ze owszem, karę ponieść trzeba, ale za swoje przewinienia, a nie
czyjeś i że zawsze - jeśli nie wie za co zostaje ukarany ma pełne
prawo zapytać i wyjaśnić sytuację.
I mam ochotę na ten temat podyskutować z wychowawcą (wychowawca nie
był świadkiem żadnej z tych sytuacji), ale znajomi twierdzą, że to
norma w szkole i w życiu, że mam dać spokój, że nie ma o co kruszyć
kopii...
No i sama już nie wiem, czy takie postępowanie jest normą w
szkole??? I co byście zrobiły na moim miejscu?

przykro mi bardzo

[nangaparbat3]

ale takie postępowanie JEST norma w szkole.
W szkole dzieje sie strasznie duzo w tym samym czasie. Nauczyciel widzi tylko
fragment całości i na jego podstawie podejmuje decyzję. Woli podjac błedną
decyzje niż wstrzymac sie od natychmiastowej reakcji. Jak juz decyzje podejmie,
1 na 10 przyzna czasem, ze sie pomylił. Wiem o tym duzo, bo jednym z moich
głównych działań w szkole jest odkrecanie takich szybkich, błednych decyzji, i
naprawianie skutków.
Żeby dziecko w szkole ukarac, nie ma obowiazku udowodnienia mu winy.
Byłam kiedys swiadkiem potwornej awantury spowodowanej przez nauczycielke, która
o cos oskarzyła dziecko, twierdząc, że widziała, potem wyznała, ze nie wie, jak
dziecko wyglada. Przysiegam, tak było.

Z drugiej strony dziwi mnie, ze juz w pierwszym miesiącu nauki w pierwszej
klasie wiadomo, ze jeden z chłopców to "łobuz". Boje sie, ze skoro nawet rodzice
tak o nim mówią, został juz wyznaczony na kozla ofiarnego. I nie mozna
wykluczyc, ze po prostu na niego zrzuca sie w tej klasie wine. Choc w przypadku
siedmiolatków wydaje mi się to mało prawdopodobne.

[aniask_mama]

napisałam: łobuz, bo...tak rozrabia, że wychowawczyni rozmawiała już
z rodzicami na ten temat niejeden raz, był też na rozmowie z
dyrektorem szkoły...

[nangaparbat3]

Ale z czyimi rodzicami? Jego czy innych dzieci?

[aniask_mama]

Jego rodzicami - nie bardzo chcą współpracować ze szkoła, mówią, że
chłopak taki jest i już.


I tak sobie przemyślam to, co napisałaś i zastanawiam się nad
jednym: "Woli podjac błedną
decyzje niż wstrzymac sie od natychmiastowej reakcji."

Dlaczego? Po co reagować w ten sposób? w sumie wtedy pokrzywdzone są
obie strony: dziecko, które zawiniło (bo widzi, że może tak robić
dalej jak nauczyciel nie widzi i mu się upiecze) i które nie
zawiniło, bo zostaje niesłusznie ukarane. No tak myślę... Reakcja
tylko po to, żeby była jest bez sensu...

[nangaparbat3]

aniask_mama napisała:

> Jego rodzicami - nie bardzo chcą współpracować ze szkoła, mówią, że
> chłopak taki jest i już.
ale skad Ty, matka jego kolegi, o tym wiesz?
To sprawa miedzy szkoła a tymi rodzicami - jeśli to wychowawca opowiada innym
rodzicom (na Boga, minęły 3 tygodnie nauki, to tyle co nic), to tym bardziej
uwazam, że w klasie tego chlopca wyznaczono na kozła.




>
> I tak sobie przemyślam to, co napisałaś i zastanawiam się nad
> jednym: "Woli podjac błedną
> decyzje niż wstrzymac sie od natychmiastowej reakcji."
>
> Dlaczego? Po co reagować w ten sposób? w sumie wtedy pokrzywdzone są
> obie strony: dziecko, które zawiniło (bo widzi, że może tak robić
> dalej jak nauczyciel nie widzi i mu się upiecze) i które nie
> zawiniło, bo zostaje niesłusznie ukarane. No tak myślę... Reakcja
> tylko po to, żeby była jest bez sensu...
Oczywiscie ze jest bez sensu. Ale w szkole zdarza sie bardzo często. Zanim
sprawdzi sie jak było, spróbuje dociec przyczyny, pogada z dziećmi.

[aniask_mama]

Nie sądzę, że wyznaczono go na kozła, w klasie kilku chłopaków
rozrabia, ale ten jest ewenementem - wiem a raczej wnioskuję to z
opowieści mojego dziecka... To nie jest jedyny temat naszych rozmów
dodam, raczej poboczny...
Nieważne skąd wiem, Pani nie rozmawia o tym na forum z innymi
rodzicami.

Szkoda, że tak jest w szkole... Może za dużo wymagam...

[scher]

Ja bym rozmawiał z nauczycielami po każdym takim incydencie.
Nie rozpuszczam dzieci, nie wybielam, nie jestem roszczeniowym
rodzicem, więc tym bardziej oczekiwałbym od nauczyciela, że przyjmie
do wiadomości moją stanowczą niezgodę na karanie bez winy.

Zalozmy ze pojdziesz do wychowawcy.

[marysienka110]

I co chcesz mu powiedziec?
Jak zareaguje na to twoj synek?

W obronie nauczycieli

[franklin76]

Jestem nauczycielką i nie zgadzam się z opiniami na nasz temat że
wolimy zareagować w jakikolwiek sposób żeby nie stracić domniemanego
autorytetu niż postąpić sprawiedliwie.
Proszę nie uogólniać. Nie każdy nauczyciel jest taki - poza tym
nauczyciel też człowiek i ma swoje problemy, które czasem
przytępiają mu ostrość widzenia.
Niestety zdarza się dość często, że w tym zawodzie pracuje ktoś kto
się kompletnie do tego nie nadaje.
Natomiast nie ma takiego nauczyciela, który nie doceni starań
rodzica o dobry kontakt ze szkołą.
Wiem, jak to jest jak człowiek źle oceni sytuację - ale ja jestem
zawsze bardzo wdzięczna jeśli ktoś pomoże mi dostrzec coś czego nie
widzę. I szanuję bardzo rodziców, którzy interesują się tym, co
dzieje się z ich dzieckiem w szkole i mają czas na rozmowę z
wychowawcą. A takich rodziców jest coraz mniej - niestety... W
codziennej pogoni za czasem brakuje czasu dla własnego dziecka,
przerzuca sie odpowiedzialność na szkołę - a tak naprawdę wychowanie
odbywa się w domu. Nauczyciel może tylko wspierać, tylko wtedy jest
sukces, jeśli między szkołą i domem jest dobry kontakt.
Poznaję tę relacje z drugiej strony - córka chodzi do przedszkola i
trzeba było trochę czasu poświęcić kiedy np. była ukarana za
rozmawianie przy posiłku w ten sam sposób jak największy rozrabiaka.
Wywalczyłam system kar adekwatny do winy. dzieci mają lepsze
wyczucie sprawiedliwości niż nam się wydaje.
Co ważne mi się wydaje - takie rozmowy powinny się odbywać poza
dzieckiem - ono musi nauczyć się radzić sobie w takich sytuacjach.

Skad takie przekonanie że rozmowa z wychowawcą nic nie da?
A moze nawet nie ma pojęcia o całej sytuacji?
I radzę jeszcze jedno - zamiast rozbudzać w dziecku poczucie
niesprawiedliwości - czemu nie poradzić mu żeby po prostu unikał
bliższego kontaktu z łobuzem?

[aniask_mama]

dzięki za wypowiedź

Nie rozbudzam w dziecku uczucia niesprawiedliwości, po prostu dużo z
nim rozmawiam o szkole nie kwalifikując i nie oceniając sytuacji,
czy jest dobra czy zła (nie przy dziecku). Jeśli widzę, że nie
bardzo potrafi się znaleźć w sytuacji, to ewentualnie coś proponuję.
Myślę, że on musi nauczyczyć bronić się sam, ale jeśli jeśli coś
ewidentnie jest niesprawiedliwe i dziecko nie wie dlaczego zostało
ukarane, to po prostu chcę zainterweniować.

Wiesz, mój syn nie może go unikać za bardzo, bo obie te sytuacje
miały miejsce, gdy dzieci były w grupie, a dzieci w klasie
niewiele...

Zobaczymy...

Porozmawiaj!

[franklin76]

Mimo wszystko ja staram się zawsze być po stronie dziecka.
Jeśli moje dziecko coś źle zrobi, to szukam przyczyny najpierw w
swoim postępowaniu.
Ale to już problem rodziców tego łobuza a nie Wasz.
Jeśli widzę że dziecko nie umie się bronić, to pomagam i wspieram.

Ważne jest że syn mówi o tym co się dzieje w szkole. I z całego
serca życzę aby tego zaufania do mamy nigdy nie stracił. A stykać
się będzie z różnymi ludźmi (np. nauczycielami bez powołania, ba
niektórzy wogóle nie powinni pracować z młodzieżą), dziećmi (wiele z
nich wychowywanych modną ostatnio metodą bezstresowego zaspokajania
potrzeb) i najważniejsze jest żeby z Tobą, Wami rodzicami rozmawiał
o wszystkim i wiedział że zawsze będziecie po jego stronie. A
niestety nie zawsze dacie radę pomóc.
Za długo pracuję w szkole i za dużo czasem muszę się użerać ze
zmanierowanymi kolegami i bezmyślnymi rodzicami.

Radzę jednak interweniować w szkole - tym bardziej że synek dopiero
zaczyna chodzić do szkoły. Rodzica zawsze się szanuje. A
pierwszoklasista to jeszcze małe dziecko. Jeśli nie nauczyciel ani
wychowawca, to może pedagog?
Radzę tego tak nie zostawiać - dla dobra synka - żeby wiedział
przynajmniej tyle że nie jest Wam obojętne co się z nim dzieje w
szkole. Musicie interweniować, możliwe że następnym razem syn nie
przyznałby się co się stało...

twoj syn ma wyjatkowegho pecha

[atari800xl]

albo moze taki swiety nie jest...
ale przypuszczalnei ma pecha i niestety nic nie poradzisz..mozesz pojsc do
wychowacy i porozmawiac, ale ja nie wiem czy to cos zmieni.

[vharia]

Ja bym rozmawiała nie z wychowawcą i nie z nauczycielem, który ukaral niezasłuzenie, tylko Z SYNEM. Przychodzi moment, kiedy dziecko musi się dowiedzieć, ze w życiu nie wszystko jest sprawiedliwe i wypracować sobie pomalu "grubszą skórę". Nie dostał jakiejś straszliwej i dotkliwej kary, więc twoje wsparcie i zainteresowanie powinno mu zrekompensować dyskomfort. I tyle.
Gdybyś chciała chodzić z takimi sprawami na rozmowy z wychowawcą, to będziecie sie widzieć kilka razy w tygodniu przez najbliższe 6 lat