Czy to juz zazdrosc

[majan2]

Moja coreczka ma 2, 5 roku, za pol roku urodzi sie drugie dziecko. Duzo z nia
o tym rozmawiamy. Do tej pory córka byla pogodna i spokojna, od kilku tygodni
(mniej wiecej od USG na ktorym bylismy cala rodzina) zaczela sie coraz
czesciej buntowac oraz coraz czesciej prosić by ja wziąć na raczki, nakarmic,
ubrac, (do niedwana czesto sama probowala) czesto zapomina o nocniku.
Zastanawiam sie czy to bunt dwulatka, czy tez objawy zazdrosci?

[fittonia]

hej,jestem w podobnej jak ty sytuacji,tzn jestem w ciazy,a starsza
corka konczy niedlugo 3 latka,wydawalo mi sie ze okres zazdrosci o
mlodsze rodzenstwo dopiero sie zacznie jak male przyjdzie na
swiat,ale zaczal sie juz teraz i mysle,ze w przypadku twojej
coreczki jest tak samo,
moja corka na dzidziusia do niedawna reagowala bardzo spontanicznie
i radosnie,a to dzieki,moze to smieszne ,ale wlasnie
teletubisiom,gdzie w jednej z teletubisiowych opowiesci jest filmyk
o tym jak starszy chlopczyk pomaga mamie myc mlodszego
braciszka,przewijac i ukladac do snu,bardzo jej sie to podobalo i
dla mnie byla to swietna okazja by zaczac z nia rozmawiac o naszym
dzidziusiu,przelom na nie nastapil w momencie jak raz przebierajac
sie zobaczyla cycusie i przypomniala sobie,ze ona tez jadla mleczko
z cysia,wiec ja do niej ze dzidzius tez bedzie jadl cysia(mimo ze
duzo z nia tez o tym rozmawialam) i od tego momentu moja corka
przestawila sie bardzo na nie,zaczela mowic ze bedzie bic
dzidziusia,ze juz go nie kocha,zabierze mu cycusie,chociaz nigdy po
odstawieniu nie wolala ze chce,zaczela zachowywac sie jak
dzidzius,tzn uklada sie i wywija nogami i raczkami,co najwazniejsze
domaga sie z mojej strony jeszcze wiekszej uwagi,chociaz wlasnie
dlatego ze jestem w ciazy poswiecam jej wiecej uwagi niz
zazwyczaj,nie cofa sie w umiejetnosciach juz nabytych,a wiem ze
dzieci na mlodsze rodzenstwo potrafia bardzo negatywnie
zareagowac,obawiam sie ze najwieksza fala zazdrosci jeszcze przed
nami,jak na razie znow corka nastawia sie pozytywnie,pomogla nam
znow teletubisiowa opwiesc,duzo rozmowy i maly dzidzius
znajomych,ktory ma juz 5 mies wiec reaguje zywo na otoczenie i mala
byla zachwycona,ze dzidzia sie do niej usmiech a pilnuje jej
wzrokiem i bierze od niej zabawki,na razie probuje ja nastawic ze
nasz dzizdzius na poczatek bedzie duzo spal,jadl i robil kupki,poza
tym pokazuje jej jak moze duzo roznych rzeczy robic a czego nie moze
dzidzius,na razie to przemawia na nasza korzysc,zobaczymy jak bedzie
dalej,powodzenia

[andaba]

Mówcie co chcecie, ale moim zdaniem właśnie zbyt wiele gadania powoduje zazdrość. Obrzydza sie dziecku rodzeństwo, zanim przyjdzie na świat.
Lepiej sobie podarować, bo trzylatek i tak zbyt wiele nie rozumie, poza jednym - bedzie mieć konkurencję, którą mama się bedzie zajmować. A gdy dziecko przychodzi na swiat, to to starszy brat czy siostra jest przejęte nową atrakcją i wcale nie jest tak źle.
Ja nie doswiadczyłam zazdrości o młodsze dziecko ani razu - ale też nie gadałam o tym niepotrzebnie, dzieci poniżej 5 lat w ogóle o tym nie wiedziały. I przeżyły. Miały miłą niespodziankę, zamiast wyczekiwanego problemu.

[fittonia]

to powinnas sie cieszyc,ze mialas tak wyjatkowe dzieci,moi znajomi
tez specjalnie nie opowiadali synkowi,ze szykuje sie rodzenstwo,tez
mial mila niespopdzianke,ale niestety nie potraktowal tego jak
niespodzianki,tylko czul sie oszukany i ten etap zazdrosci przeszedl
bardzo ostro,obserwujac rozne dzieci,z blizszego i dalszego
otoczenia,ktorym pojawilo sie rodzenstwo,malo ktore nie sa zazdrosne
i dlatego z roznych obserwcji i doswiadczen doszlam do wniosku,ze
lepiej ze starszym dzieckiem rozmawiac,nie zalewac go tona wiedzy i
informacji,ale dawkowac powoli,przygotowac,
oczywiscie,ze dzieci to przezyja,czy beda wiedzialy czy nie,ale tez
nie rozmawiam o dziecku z corka non stop i caly czas truje jej
glowe,robie to w momentach kiedy nadarza sie okazja i kiedy sama
zaczyna temat,moje dziecko akurat nalezy do typu dzieci,ktorym
trzeba duzo opowiadac i tlumaczyc,to raczej ona sama zadaje
pytania,bo na pytanie dlaczego mamie urosl brzuszek,wybacz ale nie
bede opwiadac glupot,ze mamusia tyje czy cos w tym stylu,byla to tez
dobra okazja na rozmowe o rodzenstwie,ostatnio tez ,gdy mala bawila
sie swoja lala-dzidzia,odwrocilam kota ogonem i powiedzialam,ze tez
chcialam tak jak ona opiekowac sie swoja dzidzia bo robi to super i
napewno duzo mame nauczy i to corke bardzo podbudowalo,sam fakt ze
ona mamie moze pokazac jak cos tam robic
bardzo duzo tez pomagaja nam zdjecia kiedy corka byla
malutka,kolejne etapy jak rosla i uczyla sie roznych umiejetnosci i
przedewszystkim przedstawienie korzysci jakie plyna z tego,ze ona
juz tyle umie i co wazne-podejscie rodziny i otoczenia,nikt nigdy do
corki nie wywalal z buta,czy cieszy sie ze bedzie dzidzius,ze teraz
jak sie urodzi braciszek to ona bedzie musiala to czy tamto,czy cos
w podobnym stylu i rowniez od momentu zajscie przeze mnie w ciaze
nikt nigdy nie zepchnal jej na dalszy plan,albo wogole pominal,a
czesto sie to zdarza z tego co widze,dlatego tez wazne jest jak sie
urodzi maluch,zeby corka nadal byla na tzw topie),ja jestem za
rozmowa i przygotowaniem do roli starszego rodzenstwa,pomimo ze te
poczatki nie beda latwe

Fittonia -ma sz racje

[majan2]

Takie podejscie, zeby dziecku nic nie mowic wydaje mi sie, ze pokazuje, ze
dziecka sie nie szasnuje i nie traktuje jak partnera. Ja pytam corke zawsze jak
wracam z pracy co slychac, czy byla w parku itd i sama jej mowie co robiłam,
albo co bede robic (z takich rzecz kotre zakladam ze moze zrozumieć), nie wiem
jak mogłabym ukrywac przed nia tak wazna rzecz jaka jest pojawienie sie nowego
czlowieka w rodzinie, na razie w moim bruchu.

[mmaupa]

Jakbys traktowala dziecko jak partnera, to bys przed zajsciem w ciaze spytala o
jego zdanie (i liczyla sie z nim jesli np. powie "ZA NIC NA SWIECIE NIE CHCE
BRACISZKA!!!"). A w ten sposob i tak i tak stawia sie dziecko przed faktem
dokonanym.

[andaba]

majan2 napisała:


> Takie podejscie, zeby dziecku nic nie mowic wydaje mi sie, ze pokazuje, ze
> dziecka sie nie szasnuje i nie traktuje jak partnera.


No nie, faktycznie. Nie traktuję dwu, trzylatka jak partnera.
I nawet by mi to nie przyszło do głowy.
Swoja drogą, moze trzeba było skonsultowac fundnięcie braciszka z dzieckiem i ewentualnie dostosowac się do jego zdania? No bo jak można z partnerem tak ważnej decyzji nie ustalić?
)))))))))

[verdana]

Co innego traktować jak partnera (idiotyzm), a co innego nie
uprzedzać o nowym dziecku. Zresztą ja sobie tego w ogole nie
wyobrazam - przez 9 miesiecy nikt w obecnosci dziecka nie zająknął
się o ciąży? Nie zauwazylo przemeblowania mieszkania, kupowania
nowych rzeczy? Nie zauwazylo, ze mama utyła?
No wybaczcie, rozumiem, ze moze tego nie zauwazyć zupelnie malutkie
dziecko, ale jesli nie zauwaza tego trzylatek, to bylabym poważnie
zaniepokojona. Bo albo dziecko słabo kojarzy, co sie wokól niego
dzieje, albo wie, ze cos się dzieje , ale jednoczesnie wie, ze o tym
mówic nie wolno.
Może i dziecko mogło by byc mniej zazdrosne (chociaż bardzo watpię),
gdyby nic nie wiedziało o ciąży. Ale na pewno ma tez mniej zaufania
do rodziców - bo skoro nie wie, jak będzie jutro wygladalo jego
życie, to moze po prostu wie takze, że rodzice nie sa to osoby na
tyle godne zaufania, aby mozna im okazac prawdziwe uczucia. Jesli
nagle dziecko pojawia się w rodzinie, to przecież równie nagle może
się zdarzyć coś równie dramatycznego - może na przyklad zniknąć. Dla
dziecka to podobne wydarzenia - jest więc zupełnie bezradne, nigdy
nie wie, co jutro się stanie, co zmieni jego zycie.
Dla mnie - nie będe przebierala w słowach - nie powiedzenie 2,5-3
latkowi , ze jego życie drastycznie się zmieni to po prostu zwykłe
świństwo i nie liczenie się z drugim człowiekiem.

[andaba]

No to moje niekumate były, bo nic nie zauważały, nie pytały i miały w nosie, że mama utyła. Owszem, przy ostatniej ciąży córka (7,5roku) zauwazyła, że mamie brzuch urósł i pewnie jest w ciąży. Gdy poruszyła temat, to oczywiście nie kłamałam. Ale opowiadania o ciąży dwu czy trzylatkowi sobie nie wyobrażam (fakt, że moje dzieci w tym wieku nie mówiły, więc i pytań nie zadawały). Co takie dziecko z tego rozumie? Bo moim zdaniem to dla niego abstrakcja zupełna.
I nic nadzwyczajnego w tym, że dziecko się nagle pojawia nie ma.
Czy na młość boską wam mamy mówiły o rodzeństwie pare miesięcy przed jego urodzeniem się? Bo u nas to był temat tabu i traumy sobie nie przypominam z tego powodu.
Moje dzieci tez na jakieś zalamane brakiem informacji nie wyglądają, ale to się pewnie na starośc odbije

Mam koleżankę, z tych nowoczesnych matek, która niemal od poczęcia opowiadała synowi o rodzeństwie. Skutek był taki, że opowiadał wsystkim, że mama będzie mieć braciszka i siostrzyczkę i różne śmieszne rzeczy. Miałam wrażenie, że niewiele tego wszystkiego zrozumiał. Mimo że to inteligentny chłopczyk był, na pewno mądrzejszy od moich.

[jola_ep]

>Co takie dziecko z tego rozumie? Bo moim zdaniem to dla niego abstrakcja zupełna.

Moja córka miała 3,5 gdy zaszłam w ciążę. Powiedziałam jej o ciąży parę miesięcy później. Gdy miała 4 lata przeprowadziliśmy ważną rozmowę. Do dziś pamiętam, jak pytała mnie, kogo będę bardziej kochać: ją czy dzidziusia. Ja tłumaczyłam, że po równo, a ona znowu "ale kogo bardziej". Wtedy mnie natchnęło i wytłumaczyłam, że ją będę kochać najbardziej ze wszystkich dziewczynek, a jego najbardziej ze wszystkich niemowląt. Chyba coś dotarło, bo była z tego zadowolona i przestała pytać

> I nic nadzwyczajnego w tym, że dziecko się nagle pojawia nie ma.

Ale dużo przy tym tracimy.Dla mnie to takie nienaturalne, nie powiedzieć, nie uprzedzić, nie rozmawiać. Nie radzę oczywiście aby mówić dużo i natrętnie. Ale dlaczego nie położyć ręki dziecka na brzuchu, aby poczuło jak porusza się nowe życie? A już z takim dużym dzieckiem jak 7,5 latka to można naprawdę fajnie pogadać

> Czy na młość boską wam mamy mówiły o rodzeństwie pare miesięcy przed jego urodz
> eniem się?

Przyznam, że nie pamiętam. Ale dlaczego miałyby nie mówić??? Skąd pomysł, że to temat tabu?

> Skutek był taki, że opowiadał wsystkim, że mama będzie mie
> ć braciszka i siostrzyczkę i różne śmieszne rzeczy.

I co w tym złego? Bo nie bardzo rozumiem.

Pozdrawiam
Jola