Nowy partner , a dziecko

[majka035]

Witam serdecznie
Jestem już prawie 2 lata po rozwodzie. Wychowuję sama 14-latkę. Były
mąż ma kontakt z dzieckiem tylko wtedy kiedy ma na to ochotę i
dlatego, aby wyciągnąć informacje na mój temat dotyczące mojego
prywatnego życia. Przez te 2 lata we dwie stawałyśmy na nogi,
byłyśmy dla siebie oparciem, co nie oznacza, ze nie dochodziło do
spięć. One były, w końcu córka dojrzewa i hormony szaleją. Zawsze
byłyśmy tylko my dwie. Wakacje, święta, dzień za dniem. Dwa miesiące
temu ktoś pojawił się w moim życiu. Dzieli nas ok.200 km. Codziennie
rozmawiamy z sobą wieczorami przez telefon. Córka to widzi, a ja ją
obserwują. Czasami zachowuje się tak, jakby ją nic to nie
obchodziło, a niekiedy wtrąca się z tekstami, ze zapadam się ze
wstydu. Nic nie narzucam, trzymam znajomego na razie na odległość,
jeszcze go nie widziała, nie poznała. Raz rozmawiała z nim przez
telefon-przedstawili się sobie. Kiedyś zażartowałam, ze może się
przeprowadzimy do miasta, w którym on mieszka. Prawda jest taka, ze
mam problemy mieszkaniowe i byłoby to jakieś wyjście. Córka
zareagowała bardzo agresywnie, zaczęła krzyczeć, ze ona się nigdzie
nie wyprowadzi, że ucieknie, że pójdzie mieszkać do babci (nie ma z
nią kontaktu), lub do koleżanki. Temat zamilkł. ON-przyjeżdża na
cały dzień za tydzień. Powiedziałam jej o tym, jednak spotkamy się
na mieście. Zaczyna rzucać tekstami, że skoro ma wolny dzień, to
zrobi to, tamto i wymienia to, co mnie denerwuje, i na co jej nie
pozwalam. Mam wrażenie, ze nie pozwala mi na to, aby robiła coś , co
nie dotyczy nas. Ma być tak, jak ona chce. Latem jedziemy na wczasy.
ON-chciałby z nami, oczywiście pokój osobny, i na kilka dni tylko.
Bardzo się boję agresji córki na tą sytuację. Nie wiem co zrobić,
jak ją o tym poinformować, jak z nią postępować. Tłumaczę jej, ze
kiedyś wyjdzie już jako dorosła z domu, że nie chciałabym zostać
sama, ale ona się śmieje.
Dlatego proszę o pomoc kobiety, które mając dzieci wchodziły w
następny związek. Jak sobie radziłyście, jak wprowadzałyście dzieci,
szczególnie dojrzewające nastolatki, co wtedy, gdy była Ew. zmiana
miejsca zamieszkania. Dziękuję z góry za odpowiedzi.

[anetina]

ja miałam małe dziecko wchodząc w nowy związek i to partner "miał obowiązek"
zmienić swoje zycie - adres, pracę, znajomych - odległość 350 km

ja dla dziecka nie chciałam zmieniać tego wszystkiego - tu miał znajomych,
predszkole, swoje życie

a ty masz już nastolatkę, jej tym bardziej trudniej byłoby się rozstać
od razu partner byłby wrogiem - bo przez neigo życie by się poprzekręcało -
zmieniłaby7 otoczenie, znajomych, szkołę

musicie spokojnie porozmawiać o tym
nie mozesz sama podejmować takiej powaznej decyzji o przeprowadzce

powodzenia

[13monique_n]

www.charaktery.eu/razem/312/Macocha-da-sie-lubic/
To na poczatek - jest tam więcej artykułów, podobnie jak na e-
dziecku na portalu gazety.

U mnie było bardzo, bardzo delikatne wejście. Tylko, że my mamy
łatwiej, bo mieszkamy w tym samym mieście. Tak się złożyło, że była
okazja przedstawienia sobie moich dzieci i - jak wtedy myślałam -
znajomego. Syn miał wtedy 13 lat, córka 11,5. Potem coraz częściej
wychodziliśmy we dwoje do kina, na piwo, na koncert. dzieci
zaczynały kojarzyć, bo ja im mówiłam, że idę z O. Po pewnym czasie
on zaczął zagladać do nas do domu, coraz częściej i swobodniej
bywać.
Sama widzisz - u mnie to się odbyło "na miękko". Obydwoje z
partnerem jesteśmy bardzo uczuleni na nie fundowanie dzieciom
wstrząsów, przy jednoczesnym budowaniu swojego życia (nie pod
dyktando dzieci). To jest wyzwanie wymagające cierpliwości i uwagi.
Może mi jest łatwiej, bo moje dzieci mają siebie nawzajem, więc
nigdy nie było między nami symbiotyczne zrośnięcia się. Poza tym oni
mają ogromne ciągoty do samodzielności
Życzę Ci powodzenia - poszukaj artykułów na ten temat - warto.

[jaka.to.melodiaa]

wg mnie zle robisz ze go ukrywasz jakby to bylo cos złego,
tłumaczysz sie przed nia jakby miala prawo tłumaczen oczekiwac. no i
ona czuje to jako konspiracje za swoimi plecami, na oczy go nie
widziala a wy juz miedzy soba ustalacie plany na przyszlosc, znow za
jej plecami. nie tłumacz sie jej, po prostu zakomunikuj ze jestes z
nim i ze w ten i ten dzien on was odwiedzi itd. jak sie troche oswoi
porozmawiaj na spokoj nie o argumentach twoich i jej za i przeciw
wyprowadzce, wytłumacz swoje racje i wysłuchaj jej, ale decyzja
nalezy ostatecznie do ciebie.

[crazyrabbit]

Jestem w podobnej sytuacji... Dwa lata o wyprowadzce , po
rozwodzie , 14-letnia córka i nowy partner , z którym spotykam się
od dobrych kilku miesięcy. I problemy z córką

Na poczatku wszystko było ok. M. został oficjalnie przedstawiony
Młodej , były nasze randki , wspólne spędzanie czasu w trójkę ,
zostawanie M. u nas na noc - po rozmowie i zaakceptowaniu tego faktu
przez Młodą. Było miło i sympatycznie , Młoda polubiła M.
Potem jej odbiło... Chyba zaczęła się bać , że M. chce zastąpić jej
ojca i zaczęły sie "jazdy".
Acha , ze swoim ojcem ma nieograniczony kontakt i ja nie wtrącam się
w ich relacje. Jej ojciec ma też kogoś nowego.

Zaczęła okazywać jawną wrogość M. , wspólny wyjazd na majówkę (było
to , co ona uwielbia: rowery , las , morze , oceanarium) okazał się
fiaskiem , bo zachowywała się koszmarnie. Odgraża się , że się
wyprowadzi do ojca , że wyjedzie z nim za granicę , pyskuje , chce
uciekać z domu.

Zwróciłam się o pomoc do psychologów i zaczęłyśmy wspólnie terapię.
Na efekty trzeba trochę poczekać , ale ja jestem dobrej myśli.

Światełko w tunelu - w sobotę pojechalismy na rowerach do Parku
Adrenaliny. Młoda najpierw nie chciała jechać , potem zdecydowała
SAMA że pojedzie. Prosiłam tylko , żey zachowywała sie poprawnie. I
wiesz co , sukces! Młoda skakała po drzewach w parku linowym ,
zjeżdżała na tyrolce i nawet zaczęła rozmawiać z M. , a co więcej
wyraziła mruknięciem (he he) zgodę na to , żeby został u nas na
noc Ufffff... Wiem , że to chwilowe zwycięstwo , ale widzę , że
cierpliwość , rozwaga , wyznaczenie wyraźnych granic , ale też
pozostawienie decyzji dziecku w niektórych sprawach daje efekty.

Mogłabym się jeszcze rozpisywać na temat uwag i wskazówek , jakie
dają mi terapeutki , ale jak masz jakieś pytania , napisz na priv.
Powspieramy się razem ))

pozdrawiam
Królik

[marianna72]

U nas bylo w porzadku moj syn mial wtedy 7 lat i bardzo latwo
zaakceptowala mojego partnera ( z bylym mezem rozstalam sie kiedy
maly mial 2 lata).
Ja zmienilam kraj ale syn bardzo latwo sie przystosowal.
Mysle ,ze im dziecko wieksze tym akceptacja trudniejsza.
Sama mam w domu teraz nastolatka ( 15 lat)( owczesnego siemiolatka)
i widze jakie sa problemy jak trudno czasami rozmawiac w prostych
sprawach a co dopiero jak chodzi o takie zmiany zyciowe.
Duzo pewnie bedzie zalezec od tego Pana czy sie sposoba czy znajdzie
wspolny jezyk z corka.
No i moim zdaniem nie powinnas pytac corki specjalnie o zdanie czy
mozesz wejsc w nowy zwiazek, informowac owszem ale nie pytac o
przyzwolenie.
Zapewniac o milosci przygotowac odpowiedni partnera mam nadzieje ,ze
to madry czlowiek i jakos sobie poradzicie.Powodzenia