2 i 4 lata - Porażka

[mariola1315]

Mam dwóch synów.
Starszy chodzi do przedszkola. Jak wraca do domu, to "wyzrywa się"
na młodszym. Myśleliśmy z mężem,że spowodowane jest to tym,że nie
śpi na leżakowaniu i jest poprostu zmęczony.
Niestety chyba nie jest to powód.
Od Świąt siedzą obaj w domu, ponieważ sa chorzy.
Starszy ciagle mówi,że nie lubi swojego brata,że jest
brzydki!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ciągle kłóca się o zabawki. Starszy szarpie, szczypie i ciagnie
młodszego na każdym kroku.
Nie pomagają ani tłumaczenia, ani kary typu"nie oglądasz dzisiaj
bajki".
Dzisiaj rano jak siedzieli obaj na wersalce i oglądali bajkę, to
nagle nie wiadom dlaczego starszy popchnął młodszego tak,że spadł z
łóżka.

Bawili się samochodami - jedne drugiemu wchodził ciągle w drogę;
jeden drugiemu wjeżdżał na raczki i wtedy dopiero zaczynała sie
bójka - szarpanie, ciganie za uszy (starszy młodszego)...
Młodszy juz tez potrafi oddać starszemu.
Zabrałam im te samochody - powiedziałam,że zabieram dlatego iż nie
potrafia sie razme ładnie bawić.

Nie wiem co ja mam zrobić,żeby te złe zachowania nie potęgowały
tylko żeby je zlikwidować?

Bywa też tak,że krzyknę na nich, bo juz jestem bezsilna


Dodam jeszcze,że Mateusz (starszy) CIĄGLE MUSI być we wszystkim
PIERWSZY
pierwszy musi myć ręce,pierwszy brac lekarstwa itd.

Mateusz często też źle odnosi się do mnie i do męża.
Poprostu "pyskuje" strasznie.

Pomóżcie mi.
Może ja powinnam zasięgnąc jakiejśc fachowej literatury? A może
wizyta u psychologa?


Mateuszek ma

Łukaszek ma

[mbkow]

po prostu mam to samo teraz.
mlodszy jest brzydki, ma sie wyprowadzic, ma miec osobny pokoj, ma sobie isc...
starszy tez musi wszystko pierwszy. jak przegrywa w gry, nawet na poczatku, sklada plansze i konczy.
czesto pyta, dlaczego musi mieszkac w jednym pokoju z bratem (juz od ponad roku sa razem), dlaczego nie moze wrocic do swoejgo pokoju... zamyka taka bramke w drzwiach, bo wie, ze mlodszy nie umie jej otworzyc i nie wejdzie.
starszy ma zaraz 5lat, mlodszy ponad 2.5. kloca sie, starszy tlucze mlodszego przy najmniejszej okazji. i bardzo sie do tego przyklada... oczywiscie duzo sie bawia spokojnie i kochaja sie, ale przejawy niecheci sa czeste i gwaltowne.
czytam teraz ksiazke: jak mowic, zeby dzieci sluchaly, jak sluchac, zeby dzieci mowily. moze do niej zajrzysz? bylam tez u psychologa i rozmawialismy min. o tym. zapytala, za co nagradzamy synka. wyszlo, ze w zasadzie nagradzamy starszego za ulegle zachowania. jako pierwsze wymienilismy, ze jak jest dobrym braciszkiem. ogolnie babka dala nam do zrozumienia, ze pieciolatek nie jest dojrzaly, ze wielu odczuc nie potrafi nazwac, ze ich nie rozumie, styka sie po raz pierwszy. ogolnie przecenialismy jego mozliwosci. za duzo tolerancji i cierpliwosci wymagalismy. oraz karalismy za ich brak. na przyklad bylam strasznie wsciekla na niego za histerie w przedszkolu na pasowaniu. cala uroczystosc plakal, a na koniec rzucil sie na podloege w histerii. dostal za to kare. mial cos tam obiecane i nie dostal tego. no i kiszka. na pewno nie osmielilam go na nastepny raz. moglam jedynie zmobilizowac do innego zachowania strachem przed kara. a tak naprawde wstydzilam sie za jego zachowanie przed innymi rodzicami.
teraz kilka razy rozmawialam ze Stasiem i Tymek, ktory czesto psuje, rozwala, wyrywa, go po prostu denerwuje. pozwalam mu na to, ze sie tak wyraze. na pewno starszy sie uspokoil ogolnie. wscieka sie na mlodszego i tlucze, a jak!, ale np. nie ma koszmarow w nocy. zreszta mowi czesciej o swoich zlych uczuciach, latwiej mi wtedy nie wsciakc sie od razu, tylko zatrzymac i cos tam ewentualnie wytlumaczyc. sama tez cos rozumiem. powiedzmy, ze nie rozpatruje tej sytuacji w
kategoriach: wytrawny zlosliwiec, tylko: zagubiony debiutant.
generalnie w tej ksiazce jest napisane, zeby szanowac dzieci i ich odczucia. pozwalac im na ich wlasne odczucia, a nie narzucac im swoje oraz je szanowac, lacznie z tymi negatywnymi... zajebiscie trudne
to jest na pewno taki normalny etap w zyciu rodzenstwa. pamietam, ze
nienawidzilam mlodszej siostry dluuuugo, ale tez moja mama nic z tym nie robila. dostawalam za to kary wlasciwie. co tylko potegowalo nienawisc
lacze sie w bolu

[malabru]

To ja wam jeszcze poradzę książkę tych samych autorek pt.: "Rodzeństwo bez
rywalizacji. Jak pomóc własnym dzieciom żyć w zgodzie, by samemu żyć z
godnością." Tam podane są techniki radzenia sobie m.in. w sytuacjach o których
piszecie. Generalnie ta książka skupia się przede wszystkim na relacjach między
rodzeństwem.
Mi ta książka otworzyła oczy na wiele spraw, o których nie miałam zielonego
pojęcia.
Sięgnęłam po nią w momencie, w którym bałam się zostawać z moimi dziećmi sam na
sam, bo zupełnie nie panowałam nad ich i swoim zachowaniem.
Teraz sięgam po nią od czasu do czasu, bo wdrukowanie sobie właściwych postaw
wychowawczych jest bardzo trudne i ciągle muszę sobie przypominać co mówić, jak
mówić, czego nie robić. Ale muszę Wam napisać, że wszyscy zrobiliśmy postępy.
Jeszcze daleka droga przed nami, ale idzie ku lepszemu. Naprawdę.
Teraz ciągle się przymierzam do wizyty u psychologa, bo co innego czytać i
bazować na własnych doświadczeniach a co innego wesprzeć się radą kogoś
mądrzejszego.
Książkę o tym jak mówić do dzieci też chcę przeczytać, ale nie mogę jej wyczaić
w internecie. Chyba nakład się skończył.
Monika, a wiesz, że znalazłam w Gdańsku warsztaty dla rodziców prowadzone metodą
omawianą w książkach Adele Faber i Elaine Mazlish.
poradnia1gda.w.interia.pl/poradnia_psychologiczno%20pomoc%20psych-ped%20-%20szkola.htm

Monika (mbkow)

[malabru]

Właśnie z ciekawości zadzwoniłam do tej poradni psychologicznej z linka
Kursy dla rodziców są bezpłatne!
Najbliższy kurs rozpocznie się gdzieś w drugiej połowie lutego.
Zajęcia trwają 3 miesiące raz w tygodniu.
Są 2 grupy jedna poranna od 9-12 w środę lub czwartek i jedna popołudniowa 15-18
najprawdopodobniej w poniedziałek.
Trzeba zgłosić telefonicznie chęć uczestnictwa i potem dostaje się info o
terminie rozpoczęcia zajęć.
Są 2 stopnie zaawansowania kursu.
Pierwszy kurs dotyczy podstaw wychowania na bazie tej książki, którą czytasz.
Drugi stopień jest o rodzeństwie. Najpierw trzeba ukończyć kurs podstawowy.

[mbkow]

Marta, zadzwonilam, zapisalam sie.
a Ty?

[andziulindzia]

Moja znajoma była na takich warsztatach. I bardzo je sobie chwaliła. Co prawda
ma starsze dzieci (w wieku szkolnym) ale nie potrafiła sobie poradzić z dziećmi,
relacjami między dziećmi i sobą. Także chyba warto.

A jak kogoś nie stać na kurs to naprawdę warto przejść się do psychologa
rodzinnego w poradni. Bardzo często jest tak, że przyczyną złych zachowań dzieci
są błędy popełniane przez rodziców. I to błędy, z których nie zdajemy sobie
nawet sprawy.

malabru

[anna_sla]

na allegro znajdziesz:
http://www.allegro.pl/search.php?from_form=1&sg=0&string=jak+mowi%C4%87+%C5%BCeby+dzieci+s%C5%82ucha%C5%82y&search_type=1&description=1&shop=0&exclude=&location_radio=1&selected_country=1&distance=1&postcode=&state=0&city=&price_from=&price_to=&category_radio=1&category=0&order=t&st=gtext&buy=0&listing_sel=2&listing_interval=7

[malabru]

O matko! Ale tego jest!
Wielkie dzięki.
Kiedyś jak sprawdzałam, to nie było ani jednej książki.

[anna_sla]

okazać więcej miłości starszemu. Jego zachowanie może być rezultatem szeregu
popełnionych błędów mniejszych lub większych przez Was rodziców.

Między moimi nie ma takiej rywalizacji, traktujemy ich równo a jak nie
traktujemy to szybko dają o tym znać, że któreś jest poszkodowane. W tej chwili
Krzyś jest zazdrosny o mojego podopiecznego Oskarka. Krzyś ma 2,5 roku a Oskarek
15 miesięcy i wiadomo w obcym domu, więcej płakał za mamą, bo nas nie znał. Taki
malec wymaga większej uwagi jak ponad dwulatek, muszę go znosić na rękach,
czasem noszę go w chuście (jak go nie ma to czasami nosiłam Krzysia w chuście).
I zaczął zachowywać się względem Oskara dokładnie tak jak Twój starszy syn wobec
brata. Zaczęłam go mniej strofować a więcej tulić, pieszczochać itp. Bardzo
zbliżył się do niego i teraz zachowuje się względem niego jak troskliwy starszy
brat. Podejdzie pogłaszcze, tuli na powitanie, przynosi mu pieluchę do tulenia
gdy tamten płacze, wytłumaczy jak go Oskar klepnie/uderzy, zrobi nununu itd.

Bardzo łatwo można coś przeoczyć to jest jak stąpanie po cienkim lodzie, czasami
jestem tym naprawdę zmęczona, że tak na wszystko trzeba uważać. Czemu czasem nie
można podejść do sprawy jak ten mąż co to uważa, że jak już się ożenił to nie
musi mówić ciągle "kocham"

[gopio1]

A może zamiast karać, spróbuj wzmacniać te dobre zachowania. Przede wszystkim
stwarzaj jak najwięcej takich sytuacji, gdzie chłopcy nie będą dla siebie
rywalami tylko wspólnikami - idealnie do tego nadaje sie bitwa na poduszki
dzieci przeciwko rodzicom. Jest kupa śmiechu, dzieciaki współpracują i co
najwazniejsze stoją po tej samej stronie. Teraz jest też dobry czas na bitwę na
śnieżki. Uniakaj sytuacji, gdy starszy będzie musiał się czymś dzielić lub
ustępować - spróbuj organizować dziecim czas, tak aby tego współzawodnictwa było
jak njmniej. Czyli bez tekstów typu - kto się szybciej ubierze, kto się pierwszy
umyje, kto ładniej, kto bardziej, kto lepiej...

Za to dużo róbcie wspólnie. Narysuj na wielkich kartach pociąg z wagonami, niech
chłopaki kolorują każdy swój wagonik. Albo zróbcie taki pociąg z pudełek
kartonowych. Możesz też odcisnąć na koszulakch dzieci ich rączki - na t-shircie
młodszego dużą rączkę starszaka i napisz markerem - "Dobrze mieć starszego
brata". A na koszulce starszaka - odcisk małej łapki i podpis "jestem starszym
bratem".

Albo organizuj im takie zabawy nautralne - nie żadne gry, gdzie ktoś wygrywa,
tylko takie gdzie zabawa sama w sobie jest juz wygraną - bo fajnie spędzonym
czasem - starszak chowa zabawkę, a młodszy szuka (ciepło-zimno), berek na
czworaka, robienie samolocików z papieru, wspólne sadzenie nasionek w doniczce,
lepienie bałwana, robienie różnych doświdczeń (takich prostych np. niech dzieci
przyniosą ze spaceru śnieg w słoiku, potem go postawia na kaloryferze i
obserwują). Takich zabaw jest całe mnóstwo.

I dwie złote zasady
1. Jak dzieci zaczną się bic, to nie dociekaj, który zaczął i dlaczego, tylko
zakończ szybko sprzeczke.
2. Jeśłi jedno zrobi krzywdę drugiemu, nigdy nie skupiaj sie na sprawcy tylko na
ofierze. Przytul, pociesz, a agresora zignoruj.

Powodzenia!
Gosia

[asiamamusia]

Rany Boskie, pewnie to wszystko przede mną, u nas teraz pod tym
względem jest super okres, starsza ma 3 lata a młodszy rok bez 3
miesięcy. Bawią się fajnie, kłótni nie ma. No ale w sumie o co mają
być, jak ten mały taki głupiutki...

[volta2]

no, współczuję bardzo, ale jak ktoś tu pisze, chyba coś musiałaś
przeoczyć po drodze, skoro starszemu tak źle z bratem jest, mimo
przeszkola.

moi w tym wieku to nie mogli się doczekać, kiedy znów się spotkają,
wszak 7 -8 godzin rozłąki dziennie robiło swoje.(a co do zabawek -
też im czasem odbierałam, bo nie umieli się dogadać)

teraz starszy tylko skarży się na młodszego, jak ten rano w łóżku
nie daje się przytulać poza tym, żyć bez siebie nie mogą.
nie straszcie innych forumek, bo nie wszędzie tak być musi

[jessia]

> chyba coś musiałaś
> przeoczyć po drodze, skoro starszemu tak źle z bratem jest, mimo
> przeszkola.

No może trochę delikatniej z tą krytyką, ludzie!! Przecież
przedszkole jest jednym zgłównych źródeł rywalizacji między dziećmi.
Starsza moja przychodzi do domu z tekstami i wzorcami zachowania,
które słyszy i widzi w p-szkolu a których nigdy by nie usłyszała w
domu, własnie typu "skarżypyta", "głupia", "płaczek"... Długo można
by wymieniać.
U nas nie ma zbyt dużo "rekoczynów" ale po pierwsze może dlatego, że
mam 2 dziewczynki (=mniej testosteronu), a po drugie po prostu nigdy
nie było, ale za to na topie w tej chwili jest hasło "skarżypyta",
przy stosownej oraz niestosownej okazji. Jak się pytałam starszej,
co rozumie pod tym hasłem, odpowiadała, że nie wie, ale tak mówi
Weronika na nia w p-szkolu!
Poza tym starsza wchodzi w wiek, gdzie jest chwalona w p-szkolu za
takie rzeczy, co młoda nie ma szans osiągania - typu kolorowanie bez
wychodzenie poza linię (jak mnie to wpienia ale cóż, takie życie w
polskiej szkole!), typu zaczyna umieć pisać swoje imię i różne
literki, jest po prostu bardziej sprawna. Więc tak jak jest chwalona
w przeszkolu za najładniejsze rysunki czy podobne rzeczy, tak też
chwali siebie przed młoda w domu.
Moim zdaniem Marta, Monika i Gosia mówią dużo mądrych rzeczy, no bo
to jest kolejny naturalny etap, który my rodzice musimy jakos
pomagać im sprostać. ALe nie wpadaj w nadmierną samokrytyka bo Ty
też się dopiero uczysz tego. Poza tym dom nie jest juz jedynym
wzorcem i musisz reagować na zachowania przyniesione z zewnątrz.
Grunt, że chcesz to zmienić. Też muszę kupic te książki, chyba duzo
można się nauczyć.

[r.kruger]

Wprawdzie większy nie rywalizował z mniejszym ale
rok temu na wszystko i za wszystko odpowiadał "nie lubię cię" głównie do mniejszego
bili się, gonili, gryźli i ogólnie było średnio

teraz mniejszy wszedł w etap "nie lubienia" i mówi tak za każdym razem kiedy
większy robi coś nie po jego myśli (czyli bardzo często)
Więcej się razem bawią, umieją się dogadać za pomocą słów a nie tylko pięści
Moim zdaniem chodzi o taką przepaść jaka powstała między chłopcami - większy w
przedszkolu dostał pozytywne bodźce do rozwoju, wymaga innego planu zabawy i
innej współpracy. Mniejszy zapewne słabo jeszcze się komunikuje, nie słucha
zasad zabawy, za nic ma uwagi...psuje krótko mówiąc to co większy chce osiągnąć
Trzeba przekonywać większe dziecko by mówiło do mniejszego, a mniejszemu
pokazywać jak reagować na zalecenia w zabawie - myślę że to dużo pomoże
czy tylko Większy chodzi do placówki? Mniejsze dziecko zostaje w domu?

[olimpiap]

Cześć Mariola
moje dziewczyny jeszcze młodsze, ale to co widzę u nas, to mmogę coś
od siebie powiedzieć.
Moze Mateusz chce żeby rodzice wiecej się nim zajeli, poświęcili
czas, nawet żeby mąż zabrał tylko starszego gdzies. Nie wiem kto sie
zajmuje młodszym, ale Mateusz moze to odbierać zę on musi chodzić do
przedszkola a brat ma lepiej bo siedzi w domu z mamą albo kimś
innym. To rodzaj zazdrości, może faktycznie ta książka by się
przydała i ja chetnie bym poczytała. Musze za nia się rozejrzeć.

Powodzenia. Oby z każdym dniem było lepiej.

[asiamamusia]

Wracam do tego wątku. Spojrzałam właśnie na swój wpis prawie sprzed
roku i przeraziłam się, bo dokładnie sprawdziła się moja
przepowiednia, że wszystko przede mną. Starsza w styczniu będzie
mieć 4 a młodszy ma rok i 8 miesięcy.
Mam problem ze znalezieniem wspólnych zabaw. Czasem się udaje, ale
kończą się pomysły. Chodzi o czas po przedszkolu starszej, ja wracam
z pracy i oni rzucają sie oboje na mnie, rywalizują kto szybciej na
te kolana. Zaczyna się kłotnia, spychają się, starsza czuje przewagę
i wykorzystuje to. Jakie zabawy mogą ich połaczyć? Jakie wspólne
spędzanie czasu?

[kugorki]

przyznam, że bardzo jestem ciekawa jak Mariola teraz patrzy na ten post...
pozdrawiam serdecznie!!!!!

Kugorki...

[mariola1315]

jak ja patrzę na ten post? Hmm...niewiele się u mnie zmieniło,
pomimo tego,że Łukasz od września tez chodzi do przedszkola.
Nadal kłócą sie i szarpią o zabawki, ale widzę,że to tak już jest w
rodzeństwie.
Łukasz teraz jest starszy i tez potrafi popchnąc Mateusza, zabarać
mu zabawkę itp.
Na Mateusza lepiej działają kary - na przykład nie ma bajki, albo
musi posiedzieć w jednym miejscu kilka minut (za karę).

[kugorki]

dla mnie jesteś bardzo dzielna a za dwa miesiące będzie heroiczną Mamą

[mariola1315]

Bardzo Ci dziękuję za miłe słowa
Sama coraz częściej zastanawiam się jak to będzie jak urodzi się
maleństwo.
Ja go uśpię, a chłopcy zaczną krzyczeć o jakąś zabawkę i...obudzi
się
No cóż, może nie będzie tak źle
Najważniejsze,żeby wszyscy byli zdrowi

[diament79]

A jak mojemu Olka przeszkadza, nie umie się z nią bawić, popycha ją, to daję mu
jej buty, kurtkę i czapkę i mówię spokojnie, że jak chce to niech ją ubierze i
ją wyniesie na śmietnik, ktoś ją na pewno zaraz zabierze, ale musi być ciepło
ubrana. No i wtedy on mówi, że nie chce, że ją kocha i że jej nie odda nikomu,
wtedy nakazuję ładną i grzeczną zabawę i spory (na chwilę) się kończą. Ale to
ogólnie temat rzeka.... Zobaczymy jak będzie później.