Bicie a klapsy

[xxx.16]

Witam!Moze i temat bicia czy dawania klapsów dziecia był juz nie raz poroszany ale napisze raz jeszcze.Jestem mama córeczki ma 1,5roku jestem przeciwna dawaniu klasów i bicu dzieci sa inne sposoby wychowywania.Mam prawo od wlasnego zdania ale ostatnio znjamoi kórzy maja 2dzieci uswiadamiali mnie ze zle mysle czasem nalezy a nawet trzeba dac klasa dziecku bo innaczej sie wychowywac nie da.Moja poglady zostalay calkowicie zlekcewazone bo z gory dla nich byly bez nadziejne.Niestety nawet mój Maz popiera ich pogalady.A Wy co uwazacie?Dziekuje za opinie

[marychna31]

Między biciem i klapsami jest taka sama różnica jak miedzy ukradnięciem komuś
500 zł a 5 tyś. zł. Czyli niezależnie od kwoty złodziejstwo pozostaje
złodziejstwem a krzywda krzywdą.

[asia.sthm]

Stoj twardo przy swoim stanowisku i nie pozwol na nazywanie tego
beznadziejnym. Mezowi mozesz zastrajkowac , a znajomych popros
aby wrocili do swoich czasow za krola swieczka.
Masz racje i nie daj sie stlamsic.

[asia.sthm]

przepraszam, Cwieczek mu bylo, temu krolowi

[green_land]

Jest jedna niezawodna metyoda, by oduczyć mężusia dawania
klapsów /jak już zaczął/. Po protu dawaj mu klapsy, jak zrobi coś
nie tak, jak -wg Ciebie- powinien. A jak sie oburzy powiedz, ze
skoro dziecko jest mniej rozumne od niego, dorosłego, to chyba
logiczne, ze on dostaje klapsy, a dziecku pierw tłumaczysz.
I proszę, nie pozwól mu bić dziecka. Klaps to bicie i odzwierciedla
TYLKO i WYŁĄCZNIE niemoc rodzica i wyładowanie frustracji.

[soffia75]

xxx.16 napisała:
> a ale ostatnio znjamoi kórzy maja 2dzieci uswiadamiali mnie ze zle mysle czasem czasem nalezy a nawet trzeba dac klasa dziecku bo innaczej sie wychowywac nie da.
Pewnie, że się da, tylko trzeba w to włożyć więcej wysiłku niż w "wychowawczy strzał na tyłek". Niektórym łatwiej jest więc na ten tyłek strzelić, bo to trwa kilka sekund, niż pochylić się nad "młodym gniewnym" i cierpliwie wytłumaczyć (być może po raz n-ty) różnicę pomiędzy dobrym a złym zachowaniem w danej sytuacji.
Nie uznaję klapsów jako metody wychowawczej, chociaż moje dziecko wcale do aniołków nie należy - ma uparty charakterek i swoje za uszami. Przyznaję, moja cierpliwość też nieraz się kończy, zwłaszcza, jeśli po raz kolejny córa "staje okoniem" w tej samej sytuacji, albo po prostu ma zły dzień i fochy - ale kiedy już, już ręka zaczyna mnie świerzbić i chciałoby mi się wymierzyć małemu buntownikowi klapsa, zawsze wtedy powraca jedno wspomnienie z dzieciństwa. Ja też dostawałam klapsy, takie "wychowawcze"; do dziś pamiętam emocje, jakie to we mnie wzbudzało: nie wstyd, nie pokorę - tylko wściekłość, poczucie niesprawiedliwości i chęć odegrania się na "oprawcy". Wystarczy, że wyobrażę sobie, że to samo mogłoby poczuć moje dziecko wobec mnie - to skutecznie studzi emocje i zniechęca do wymierzenia klapsa.
Wolę, żeby moje dziecko słuchało mnie, bo mnie szanuje, a nie - bo się mnie boi.

[asia.sthm]

Ja pamietam uczucie pogardy dla oprawcow, tych rozdajacych klapsy
wychowawcze. Tych co to mnie niby kochali, a ponizali przy kazdej
nadazajacej sie okazji. Fuj, do tej pory wzdrygam sie na samo
wspomnienie.

Dobrze zeby kazdy dorosly przypomnial sobie wlasne uczucia z
dziecinstwa. Zeby przypomnial sobie ktore zdarzenia, a przede
wszystkim slowa, wywarly najwiekszy wplyw na nasze usposobienie,
charakter czy tez pojmowanie swiata. Niby latwe, a bolesne jak
cholera.

[soffia75]

asia.sthm napisała:
>
> Dobrze zeby kazdy dorosly przypomnial sobie wlasne uczucia z
> dziecinstwa. Zeby przypomnial sobie ktore zdarzenia, a przede
> wszystkim slowa, wywarly najwiekszy wplyw na nasze usposobienie,
> charakter czy tez pojmowanie swiata.

Asiu, zgadzam się z Tobą w stu procentach. Gorzej, że w wielu przypadkach
"zapomniał wół, jak cielęciem był" - złe nawyki wychowawcze rodziców tak mocno
wdrukowały się w podświadomość dziecka, że teraz, jako dorosły, w ten sam sposób
wychowuje swoje dzieci (nawet nie zdając sobie sprawy, że jest wierną kopią np.
swojego ojca, do którego wielokrotnie miał żal i z którym nie mógł się dogadać).

[truscaveczka]

<przynosi popcorn>
Będzie zabawa?

[wiedzma15]

klaps to też przemoc
niczego nie uczy

a znajomych którzy od razu z góry uznają twoje poglądy za beznadziejne zmieniłabym na takich, którzy potrafią dyskutowac na poziomie

męża możesz jeszcze wychować niewykluczone, że najskuteczniej właśnie klapsami, które będzie dostawał za byle przewinienie...

[liwilla1]

masz swoje poglądy, oni mają swoje. nie widzę powodu, dla którego jedna strona
miała narzucać drugiej swoje.
IMO klaps nie jest dobrym narzędziem wychowawczym, niemniej jednak czasem jest
ostatnią deską ratunku. jak byłam w 9 miesiącu ciąży na spacerze z moim
rozbrykanym, krnąbrnym dwulatkiem i tenże dwulatek upodobał sobie bieganie po
krawężniku ruchliwej ulicy, po 15 minutach tłumaczenia, próśb, gróźb, szarpania
i ogólnie histerii, w końcu dostał w tyłek, to przynajmniej zwrócił uwagę na to
co mówiłam. Cóż innego mogłam zrobić?
Tak więc w moim przypadku klaps czasem jest potrzebny, ale na pewno nie jako
rutyna wychowawcza.

[marghe_72]

liwilla1 napisała:

Cóż innego mogłam zrobić?

Zabrać go do domu.

[liwilla1]

dowlec za rece czy za nogi? bo nosic rozwrzeszcanego, kopiacego dwulatka
raczej nie dalabym rady, chociaz syniol niecale 13 kg wazy. przypominam, ze
bylam w 9 mc. a do domu mialam z kilometr.

[kamelia04.08.2007]

zaczyna sie od klapsa, potem jest walenie głowa o sciane, targanie
za uszy i włosy, potem lanie pasem, wyzwyska i ponizanie.
To moi prymitywni rodzice sie w tym specjalizują. Wyprowadziłam sie
od nich i jestem teraz happy.

[verdana]

Nie jestem zwolenniczka klapsów, ale takie rozumowanie przypomina mi
propagande typu "Jak wypijesz jedno piwo, to na 100% zostaniesz
alkoholikiem".
Przyznam, że "zamiennik" dla klapsów, czyli odosobnienie dziecka
jest dla mnie wcale nie mniejszą przemoca - tylko psychiczna, nie
fizyczną. Jestem pewna, ze nastepne pokolenie nie bedzie rozumiało
takiego okrucienstwa wobec dzieci.

[vharia]

Eeee... ze co...???
To, że u kogoś tak się zaczęło i tak skończyło mówi coś tylko i
wyłącznie o TYCH osobach. Przyład powyżej z piwem jest trafiony w
100kę.
Gdyby było jak piszesz, to nie można byłoby:
wyprowadzać do drugiego pokoju- bo to się skończy zamykaniem na
tydzień w komórce,
przytrzymywać wierzgacza- bo to się skończy wiązaniem sznurem
zmniejszyć kieszonowego - bo to się skończy głodzeniem
odzywać się- bo to się skończy opentańczym wrzeszczeniem.
Itd, itp.

[efidorek]

przypomniała mi się scenka z piaskownicy, którą widziałam latem:
tatuś i dwóch braci kilkuletnich, miedzy chłopcami doszło do jakiejś
awanturki i jeden uderzył drugiego, tatuś rzecz jasna zareagował
błyskawicznie - dał klapsa agresorowi i pouczył "nie wolno się bić".
Gdyby to nie było prawdziwe, byłoby nawet śmieszne.

daj malzonkowi do przeczytania

[kasiak37]

www.edziecko.pl/rodzice/1,79361,6214107,Bite_dzieci_dwadziescia_lat_pozniej.html

[szczupaker]

Klaps jest bardzo dobrą metodą wychowawczą, ale tylko kiedy się go dobrze
wykorzystuje. Nie chodzi tu o zadanie fizycznego bólu, tylko o pokazanie
dziecku, że każdy występek przeciwko ustalonym zasadom pociąga za sobą bolesne
konsekwencję.
Bardzo ważne jest, żeby to robić z całkowitym spokojem. Poczekać aż minie złość
na malca za to co przeskrobał. Nie szarpać, nie krzyczeć na dziecko i nie śmiać
się. Ono musi widzieć, że każąc go w ten sposób, jesteśmy spokojni i
sprawiedliwi (nie muszę chyba dodawać, że nie można tego robić po alkoholu i np.
zaraz po kłótni z małżonkiem). Trzeba mu wytłumaczyć dokładnie za co ten klaps i
dlaczego się należy. Wtedy będzie nawet skłonne przyznać nam rację. Oczywiście
wolno w ten sposób karać 'występki', które były mu wcześniej wytłumaczone. Nie
można uderzyć od razu, za coś z czym dziecko spotyka się po raz pierwszy.

I kilka rad:

klapsy - najlepiej lekko, w wierzch dłoni za drobne przewinienia (np dłubanie w
nosie raz po raz) i zawsze wcześniej powiedz "wyciągnij rękę, dostaniesz klapsa
za..." - czasem sam strach wystarczy jako kara, ale nie przyzwyczaj dziecka do tego.
Jak to będzie dobrze wykonane, możliwe, że nigdy nie będziesz musiał(a) przejść
do następnego punktu.

lanie (nie mylić z biciem) - czyli przez kolano i po tyłku. Szeroki pas
Niech w stałym miejscu w domu zawsze leży to coś, czym wykonujemy karę. Kiedyś
służyły do tego paski (szerokie mniej bolą, ale poważniej wyglądają - efekt
psychologiczny), przedłużacze (ciężkie i cienkie - odradzam) lub skakanki (też
cienkie, ale lżejsze - nie polecam). Nie bić mocno i najlepiej tylko raz, z siłą
proporcjonalną do występku. Tu nie chodzi o zadanie bólu, tylko o wymierzenie
kary. Potem dać dziecku 15-30min na przemyślenie: "idź do siebie i zastanów się
nad tym co zrobiłeś(aś)". Po tym czasie można do niego zajrzeć i pogadać już o
czymś przyjemniejszym.

Uznaję kary tylko w takim wymiarze. Szarpanie za włosy, bicie po głowie, czy
twarzy, lub kilkukrotne uderzenie wyrywającego się i krzyczącego dziecka jest
czymś patologicznym i powinno być karane.

Jak byłem dzieckiem, wystarczyło że ojciec powiedział "przynieś pasek" (czarny,
skórzany, wysiał zawsze na kołku w przedpokoju. Jak skończyłem podstawówkę,
oddał mi go, bo już nie był mu potrzebny) a zanim kara została wykonana, patrzył
mi w oczy i pytał mnie czy wiem za co dostanę lanie. Zawsze wiedziałem. Czasem
tłumaczył mi, czego nie rozumiem na tyle dobrze, żeby wiedzieć, żeby tego nie
robić. Czasem miałem łzy w oczach opowiadając ojcu co zrobiłem źle. Czasem to
wystarczało...


Na koniec o innych metodach karania: zakaz oglądania tv albo grania na kompie:
sprawia tylko, że w oczach dziecka tv czy komputer rosną do rangi czegoś bardzo
ważnego i jeszcze bardziej pożądanego. A po co dziecko ma pożądać takich
wyjadaczy mózgu jak kreskówki, czy gry?


Nie wińcie klapsa, za to, że ktoś nie potrafi go prawidłowo stosować. Naprawdę
dobrze ocenić jego wartość wychowawczą będzie można dopiero wtedy, gdy dorośnie
pokolenie wychowywane "bezstresowo". Osobiście nie mam żadnych wątpliwości,
które z pokoleń wyjdzie lepiej.

Pozdrawiam

[kasiak37]

a czy z Twoja glowa jest wszystko w porzadku?Przeczytaj zalinkowany powyzej
artykul i odnies sie do niego.

[szczupaker]

Nie zmieniaj tematu. Mówimy o klapsach a nie o mojej głowie, ale skoro musisz
wiedzieć, to ostatnio zauważyłem lekkie przerzedzenie włosów nad czołem. Nie
przejmuję się tym, bo dojrzałe kobiety uważają, że to jest sexy.

Czytałem jak tylko się pojawił, i co? Autor miał swoje zdanie, ja mam swoje.

[kasiak37]

no i Twoje zdanie jest do bani.Przez to co napisales przebija sadyzm i o ile
piszesz caly czas ze nie chodzi o bol fizyczny(co jest bujda na resorach) to
chodzi o przemoc psychiczna niestety.Tak wlasnie najczesciej postepuja osoby
bite w dziecinstwie,do ktorych nalezych.Nie sadze zeby zalinkowany artykul
zostal przez Ciebie przemyslany.A moze jednak?I powoduje chociaz uczucie wstydu
ze zachecasz do robienia dzieciom krzywdy takiej jaka wyrzadzal Ci ojciec?

[szczupaker]

To znaczy, że po prostu nie umiesz czytać ze zrozumieniem

Nigdy nie czułem się krzywdzony, ani upokorzony przez rodziców. Teraz się tak
czuję przez Ciebie (ale tylko odrobinkę). Czułem się karany. I zawsze doskonale
wiedziałem za co jestem karany. Nigdy nie byłem ukarany drugi raz za to samo (to
chyba coś znaczy, nie?). Nie czuję też wstydu. Raczej jest mi przykro, bo ten
artykuł był pisany w celu wywarcia na Tobie takiego a nie innego wrażenia i
wpojenia Ci właśnie takiego osądu: "a czy z Twoja glowa jest wszystko w
porzadku?"...


Gdzie Ty widzisz sadyzm? Dla mnie to jest po prostu przygotowanie dziecka do
życia w społeczeństwie. Społeczeństwo cechuje ogromna ilość zasad, a dziecko
musi być świadome, że łamanie ich ma swoje konsekwencje. Tak samo w domu
ustalasz zasady mówiąc np "niewolno wchodzić na stół".

Największą krzywdą, jaką możesz zrobić dziecku jest nie wpojenie mu rozumienia
tej prostej reguły.

Zastanów się nad tym jak kolejny 2tyg zakaz oglądania kreskówek nie przyniesie
efektu

[asia.sthm]

Szczupaker, jesli piszesz to co naprawde uwazasz, a nie trolujesz w
obrzydliwy sposob, to twoj ojciec wychowal psychopate. Mam szczera
nadzieje, ze zwyczajnie sie wyglupiasz.

Przyknelam w kosz. Twoje instrukcje efektywnego bicia nadaja sie na
smietnik. Tobie powinien jakis wiekszy psychopata sprawic lanie
plaskim pasem i moze zrozumialbys cos tu powypisywal.

[kasiak37]

oczyiscie ze umiem czytac ze zrozumieniem.Ciag dalszy mojej odpowiedzi
jutro.Dobrej nocy.

taka mala dygresja

[kasiak37]

"Nigdy nie czułem się krzywdzony, ani upokorzony przez rodziców. Teraz się tak
czuję przez Ciebie (ale tylko odrobinkę)."

To jest mechanizm dzialania bicia w dziecinstwie.Przybieranie pozycji ofiary.
Pa.

[szczupaker]

Zacytowane zdanie akurat było trollowaniem, reszta nie.
Mam nadzieję, że jutro tak dla odmiany będą jakieś argumenty

[kasiak37]

przypuszczam ze wszystko co tu wypisujesz jest trollowaniem.Mam taka nadzieje bo
z wypowiedzi wychodzi ktos o strasznej osobowosci.Jezeli liczysz na argumenty
przemawiajace za tym by dzieci nie bic to sie przeliczysz bo to jest oczywista
oczywistosc dla normalnego czlowieka,kochajacego swoje dziecko i chcacego
otaczac go troska i dawac poczucie bezpieczenstwa.Ty do grona takich osob nie
nalezysz wnioskujac ze steku bzdur,ktore tu wypisujesz.

[marghe_72]

szczupaker napisał:


>
> Gdzie Ty widzisz sadyzm? Dla mnie to jest po prostu przygotowanie
dziecka do
> życia w społeczeństwie. Społeczeństwo cechuje ogromna ilość zasad,
a dziecko
> musi być świadome, że łamanie ich ma swoje konsekwencje. Tak samo
w domu
> ustalasz zasady mówiąc np "niewolno wchodzić na stół".
>

bo jak rozumiem owo społeczeńswto daje dorosłemu delikwentowi w
łeb, albo ścierą przez tyłek..

[efidorek]

niestety wydaje mi się, że problem z klapsami nie polega na sposobie
wymierzania takiej kary, ale na tym, ze każdy człowiek naturalnie,
instynktownie boi się bólu, boi się uderzenia, nawet, jeśli nie
spodziewa się, ze to będzie duży ból. Jeśli wiemy, że za chwilę ktoś
nas uderzy i nawet jeśli mamy świadomość, że nie będzie nas to
bardzo bolało, to w naszym mózgu zapala się lampka kontrolna, chcemy
tego uniknąć - to oczywiste, ale tak naprawdę nie jest już ważne,
dlaczego zadadzą nam ten ból, nie potrafimy już o tym myśleć,
myślimy tylko o tym, ze to uderzenie będzie i jakie będzie, nic
więcej. Jeśli ktoś potrafi myśleć inaczej, to moze zostać bohaterem
kina akcji albo komandosem. Wiekszośc ludzi funkcjonuje jednak w ten
sposób. Żadna inna kara wymierzona dziecku, nie ma takich
konsekwencji, bo żadna inna nie uruchamia w nim takich instynktów
obronnych.

[cas_sie]

Do "szczupaker" opis sposobu i narzędzi "każni" przypomina mi poradnik dla katów
i oprawców jeśli by taki istniał "zalecam szczypce nr. 5 bo nr. 10 to przesada i
ból zadajemy w stosunku proporcjonalnym do zbrodni" Jeśli to nie podpucha to
jestem przerażona. Moge zrozumiec klapsa w z emocji bo ktos nie wytrzymał bo
wszyscy ludzmi jestesmy ale zeby tak na zimno i z wyrachowaniem brrr ciarki mnie
przeszły

[verdana]

Dla mnie najbardziej przerazajace jest oswiadczenie "nigdy nie
zostałem ukarany drugi raz za to samo". Oznacza bowiem, ze dziecko
jest całkowicie sterroryzowane.

[maja_sara]

Ja pierniczę...sadysta z ciebie pierwsza klasa.

[figrut]

Popieram Liwillę w tym wypadku. Być może jest to z mojej strony doskonałe
rozumienie sytuacji, gdyż sama kiedyś się w takiej znalazłam. Bardzo jestem
ciekawa Waszych reakcji co robicie, kiedy łapiecie swoje dziecko kilka metrów
obok rozpędzonej ciężarówki z wapnem, kiedy to tłumaczenie po raz enty co może
się stać przy wybieganiu na ulicę jest zupełnie przez dziecko ignorowane, a nie
macie jednego dziecka pod opieką, tylko dwójkę. Bardzo łatwo się pisze co można
zrobić, gorzej, jak staniecie oko w oko z taką sytuacją i dotyczy to Was samych,
a nie anonima z forum.
Ktoś tu nieźle naciąga pisząc "od klapsów do walenia głową w ścianę" (może sam
ma taką traumę z dzieciństwa i teraz nie widzi innej możliwości, tylko działanie
z rozpędu). Swoją drogą, jakie to dziwne, że w necie jest taki sprzeciw
przeciwko klapsom, a w otoczeniu te klapsy są tak często spotykane. Może czas
zacząć zauważać prawdziwe problemy, zamiast rozdrabniać się na klapsy. "Nie
kocham cię, nie rozmawiaj ze mną, oddam cię do domu dziecka, jesteś gorszy
(gorsza) od....., ty debilu, wredny smarkacz" - znacie ? Pewnie, że słyszeliście
nie raz w piaskownicy, własnym domu, na klatce schodowej, w sklepie prawda ? To
boli dużo bardziej niż klaps i pamięta się do końca życia.
Kilka razy w życiu dostałam laczkiem na tyłek, dostałam też od mojej mamy w
twarz nie raz i było to mniej bolesne fizycznie niż ten laczek na pośladkach,
nie pamiętam ile razy byłe ciche dni i przekazywanie informacji przez "kuriera".
Laczek, rękę na tyłku pamiętam jak przez mgłę i nie miały większego znaczenia.
Uderzenie w twarz i ciche dni pamiętam doskonale, to była prawdziwa przemoc.

[kasiak37]

no i widzisz,znow sie sprawdza ze jak ktos byl bity w dziecinstwie bedzie jako
dorosly rowniez bil swoje dzieci...
Wspolczuje Ci ze tak myslisz jak napisalas.

[figrut]

Nie masz mi czego współczuć i nie baw się w domorosłego psychologa. Nigdy nie
uważałam, że moje dzieciństwo było złe i że zły wpływ na mnie wywarło. Idąc
Twoim tokiem rozumowania sama powinnaś bić swoje dzieci, gdyż z pewnością
również w Twojej rodzinie klapsów nie zabrakło. Pewnie dziadkowie,
pradziadkowie, prapradziadkowie nie uważali klapsów za niedopuszczalne, a więc
klapsy z pokolenia na pokolenie powinny i u Ciebie się pojawić na zasadzie -
prababcia dawała klapsy babci, babcia mamie, mama Tobie.

[kasiak37]

musze Cie rozczarowac.Nie bylam ani bita ani ponizana
A Tobie proponuje przeczytac zalinkowany wyzej artykul.

[figrut]

No widzisz, ale pewnie Twoja mama lub też babcia była, a więc według Twojego
rozumowania Ty również powinnaś. Artykuł nijak ma się do rzeczywistości. Może
czas dostrzec większe problemy dookoła. Te realne.

[liwilla1]

ja to widzę tak: są dzieci, do których czasem nic innego nie dociera. mój syn
wtedy właśnie taki był. wtedy niejednokrotnie w sytuacji ekstremalnej dostał w
tyłek, oczywiście TYLKO wtedy, gdy wszelkie inne moje działania nie skutkowały.
doszło nawet do tego, że bałam się z nim wychodzić na dwór w ogóle, i całymi
dniami siedziałam w domu (na szczęście listopadowa aura i tak nie kusiła
pogodą). W ciągu ostatnich trzech miesięcy (od urodzenia córki) wiele się jednak
w synku zmieniło - mogę mu wszystko wytłumaczyć, namówić, czasem nawet
przekonać. i słucha mnie. jasne, że czasem robi po swojemu, ale dla mnie ważne
jest właśnie, że słucha, analizuje, czyli moje słowa nie spływają po nim jak po
kaczce. Od wielu tygodni nie musiałam uciekać się do ostateczności i myślę, że
ten etap już jest za nami i nigdy nie wróci.

[asia.sthm]

> ja to widzę tak: są dzieci, do których czasem nic innego nie
> dociera.

Sa dorosli, do ktorych podstawowa prawda nie dociera. I co z takimi
zrobic? Na kolano i pasem.

Liwillo, co innego jak zszokowanej lapaniem spod ciezarowki dziecka
matce, reka sama skoczy do tylka, a co innego uwazanie klapsow za
metode wychowawcza jesli wszystko inne zawiedzie. I stosowanie jej z
przekonaniem, ze innego wyscia nie ma. Bzdura i dowod nieporadnosci
doroslego.
Co innego przyznanie sie do porazki, a co innego gloryfikowanie, czy
nawet usprawiedliwianie bicia jego koniecznoscia.
Wstyd!

[liwilla1]

gloryfikowanie chyba powinno być NAWET, a nie usprawiedliwianie zresztą ani
jednego, ani drugiego nie uskuteczniam. klaps jest złym rozwiązaniem (o czym
pisałam już powyżej), ale czasem innego wyjścia nie ma. i bynajmniej nie jest to
usprawiedliwienie, bo nie czuję, że zrobiłam coś źle. w sytuacjach, których się
znalazłam nie mogłam zrobić nic innego.
Być może jestem nieporadna wychowawczo, a być może miałam charakterne dziecko, z
którym nawet taka mądra osoba jak Ty nie dałaby sobie rady. Nie byłaś w mojej
skórze, więc swoje górnolotne wyidealizowane podsumowania sobie po prostu daruj.

[asia.sthm]

> bo nie czuję, że zrobiłam coś źle. w sytuacjach, których się
> znalazłam nie mogłam zrobić nic innego.

Moglas! lecz nie potrafilas albo ci sie nie chcialo, albo tez nie
mialas juz sily racjonalnie pomyslec i to rozumiem. Nie uwierze
jednak, ze nie moglas.

>... którym nawet taka mądra osoba jak Ty nie dałaby sobie rady. Nie
> byłaś w mojej skórze, więc swoje górnolotne wyidealizowane
> podsumowania sobie po prostu daruj

Bylam w twojej skorze i dlatego pozwalam sobie sie madrzyc. Nie
widze powodu dlaczego powinnam tylko cierpliwie czytac.

[liwilla1]

> Bylam w twojej skorze i dlatego pozwalam sobie sie madrzyc. Nie
> widze powodu dlaczego powinnam tylko cierpliwie czytac.

Nie, nie byłaś w mojej skórze złociutka i nie uzurpuj sobie tak prawa do jedynej
właściwej oceny zachowań innych, bo kiedyś - czego oczywiście nie życzę -
jeszcze się na tym przejedziesz.

> Moglas! lecz nie potrafilas albo ci sie nie chcialo, albo tez nie
> mialas juz sily racjonalnie pomyslec i to rozumiem. Nie uwierze
> jednak, ze nie moglas.

A jasne, że mogłam Mogłam wezwać straż pożarną albo policję do
rozhisteryzowanego, wyrywającego się dziecka, do którego nie docierało NIC, a
które stanowiło poważne zagrożenie dla siebie i dla mnie (będącej w
zaawansowanej ciąży). Pewnie, że doprowadzając do takiej sytuacji gdzieś
popełniłam błąd (być może nie bezpośrednio przed zdarzeniem ale dużo, dużo
wcześniej), ale gdy już się w takowej znalazłam, OSTATECZNIE wykorzystałam
klapsa. Efekt był natychmiastowy, dziecko uspokoiło się prawie od razu, wtedy ja
miałam okazję wytłumaczyć co i jak - o dziwo dotarło.
I pisz co chcesz, pomstuj na mnie jeśli Ci to frajdę sprawia, wyzwij od
nieodpowiedzialnych, okrutnych matek. Mi naprawdę nie zależy na Twojej opinii.

Widzę, że Ty i Figrut macie poczucie realizmu

[echtom]

bo jak czytam, jaką to straszliwą dożywotnią traumą jest dla dziecka klaps i że
niczym się nie różni od egzekucji kablem, to normalnie mnie skręca. Sama dałam
swoim w zamierzchłej przeszłości parę klapsów w sytuacjach ekstremalnych, kiedy
perswazja nie docierała, i dziś żadna tego nie pamięta. Zaraz mi tu jakiś
forumowy psycholog powie, że wyparły traumatyczne doświadczenia
PS. Znam historię traumy, która zakończyła się uzależnieniem nastolatka od
narkotyków, choć nikt na niego nigdy ręki nie podniósł. Rodzice tylko przez
kilkanaście lat nieustannie się kłócili, a burzliwy rozwód odreagowywali,
wyciągając przed nim wszystkie brudy swego małżeńskiego pożycia.

[anja0123]

Do liwilla i figrut: oczywiscie, ze klaps dziala. To zkuteczna i
natychmiastowa metoda.
Ale nie od dzis wiadomo, ze cel nie uswieca srodkow...

[mama303]

xxx.16 napisała:

>Mam prawo od wlasnego zdani
> a ale ostatnio znjamoi kórzy maja 2dzieci uswiadamiali mnie ze zle
mysle czasem
> nalezy a nawet trzeba dac klasa dziecku bo innaczej sie
wychowywac nie da.

Da się chociaz to czasem trudne.