Zbuntowany dwulatek na spacerze

[jarek.p]

Nie wiem, czy ja w innym matriksie żyję, czy autorce artykułu coś się pozajączkowało.
Artykuł ma traktować o dwulatkach, tak? I w pierwszym akapicie rodzicom dwulatka autorka radzi rozstanie się z gondolowym wózkiem????? Nie wiem, być może zdarzają się dwulatki wożone w gondolowym wózku, podobnie jak widuję czasem wożone wózkiem zdrowo wyglądające czterolatki, coponiektóre jeszcze ze smoczkiem w buzi, ale bez przesady, z gondolą to się niemowlęta rozstają, jak tylko już dobrze siedzieć potrafią i nie ma obawy o ich kręgosłup.

Kawałek dalej można przeczytać o świetnej alternatywie dla wózka, jaką jest chusta. Zgoda, chusta jest świetną alternatywą dla wózka, ale dla niemowlęcia. Nie wiem, jak autorka wyobraża sobie noszenie w chuście ważącego kilkanaście kilogramów dwulatka, który w dodatku fakt skrępowania chustą zniesie bez protestów przez jakieś 2-3 minuty maksymalnie.

Dalej artyku przeczytałem już po łebkach bo jako ojciec takiego właśnie zbuntowanego dwulatka spodziewałem się zgodnie z zapowiedzą z pierwszej strony... no może nie cudownego remedium na jego fochy, ale przynajmniej rozsądnych porad, tymczasem zobaczyłem artykuł napisany albo przez kogoś, kto niespecjalnie wie, o czym pisze, albo na zamówienie i na odwal się poskładany z różnych dyżurnych notatek, niespecjalnie pasujących zawartością, ale nic to, termin oddania artykułu gonił, trzeba było oddać jak jest.

J.

[kocie-wasy]

Panie Jarku,
podpisuję się pod Pana wypowiedzią czteroma kończynami
Autorka artykułu chyba nie widziała nigdy dwulatka.

Pozdrawiam serdecznie
Mama dwulatka właśnie

[tusia-mama-jasia]

Wszystko prawda, artykuł niespecjalnie życiowy, ale co do chusty
akurat to się zgadzam - mój dwuipółlatek dynda w niej, ilekroć się
zmęczy Dużo z nim podróżuję, chodzimy po górach, jeździmy pod
namiot itp., pokonuje na własnych nóżkach naprawdę podziwu godne
dystanse, ale jak czuje się zmęczony, to sam prosi o chustę - nie
tylko nie protestuje, ale cieszy się nią, tuli do mnie i długo tak
wysiedzi /tak długo, jak mój kręgosłup wytrzyma /. Noszę go w
kółkowej - na biodrze, dla mnie jest to, owszem, spore obciążenie,
ale trudno w podróż czy na szlak zabierac wózek, a jak jestem sama,
musze mieć plecak z rzeczami, więc nosidło turystyczne na plecy /w
którym podróżował zanim chodził na własnych nogach/ - odpada.
Wcześniej, kiedy Jaś jeszcze nie chodził i musiałam nosić go całe
dnie na wycieczkach, podróżował w nosidle na plecach, ale wtedy
byłam uzależniona od towarzystwa - na kilka dni ze śpiworem
niepodobna spakować się do komory nosidełka, duży plecak daje
nieograniczone możliwości i nawet na 2 tygodnie ruszam z Młodym na
włóczęgę po Polsce we dwoje No i w chuście jest tak fajnie
wtulony, można łatwo rozmawiać, szeptać bajkę do uszka...
A poza tym nigdy nie mamy problemu z kierunkiem marszu. Nie wiem,
dlaczego autorzy takich artykułów tak demonizują dwulatki - fakt, to
wiek niezależności i trzeba poćwiczyć swoje umiejętności
negocjacji ale przeciez dogadac się można w każdej sprawie.

[uullaa]

Pani Tusiu-mamo-jasia, a wolno spytać ile aktualnie waży Pani
dwulatek? Przyznam, że nie wyobrażam sobie niesienia dziecka
kilometrami. Moje ma teraz rok, 13 kg, i powiem, że "wysiadam" po 10
minutach dźwigania. Pozdrawiam.

[tusia-mama-jasia]

14,5 mniej wiecej. Na rękach wymiękam już po kilku minutach w
chuście da się kilometrami, nawet mając spory plecak.

[uullaa]

No to pogratulować zdrowego kręgosłupa. Ale niech mi Pani uwierzy -
osoby, które tak zachwalają chusty nie są w stanie sobie wyobrazić,
że wielu kobietom to nie mamine rączki omdlewają od dźwigania
dziecka ale właśnie kręgosłup składa się w harmonijkę. A na ten
problem nawet abrakadabra nie pomoże, nie mówiąc o chuście.

[agazuchwa]

z tym dogadaniem to chyba zależy od 2 latka, myśmy przerabiali taki
czas (ok 3 -4 miesiące) że momentami nie szło się dogadać...a w
temacie husty to super rozwiązanie dla 2 latka który zaczynał jako
male dziecko ale takiego który w życiu w huście nie wisiał jakos
sobie w niej nie wyobrażam

Zbuntowany dwulatek na spacerze

[kretek_bladzi]

Ja sie nie dziwie, ze z dwulatkiem na spacerze ludzie maja prolemy, skoro wozą
je w wózkach. Dwulatek, to już piechur pełną gębą i mu się w wózku najnormalniej
nudzi. Kto wozi dwulatki w gondolach? Ludzie....

[mamasama76]

Artykul rzeczywiscie chaotyczny i nie wiadomo o co chodzi.
Najbardziej jednak zaciekawil mnie wpis pani ktora swojego 2,5
letniego synka nosi w chuscie i uwaza to za normalne. Usmialam sie
bo pomyslalam ze jak dobrze pojdzie to moze ponosi go w tej chuscie
do 18 stki?

[ktosiowa.waw]

mamasama76 napisała:

> Artykul rzeczywiscie chaotyczny i nie wiadomo o co chodzi.
> Najbardziej jednak zaciekawil mnie wpis pani ktora swojego 2,5
> letniego synka nosi w chuscie i uwaza to za normalne. Usmialam sie
> bo pomyslalam ze jak dobrze pojdzie to moze ponosi go w tej chuscie
> do 18 stki?


Być może taka mama przypomina Pudziana.
Jestem silną kobitą,zdecydowanie silniejszą niż przeciętna przedstawicielka płci
pięknej, potrafię sporo udźwignąć, żadne przemeblowanie mi nie straszne, ale w
trosce o swój kręgosłup nie nosiłabym 2 latka w chuście. To jakiś absurd...

Pomijam tą gondolę, bo szanownej autorce chyba się źle wkleiło.
Aż wstyd, że powstają takie artykuły na odwal się.

[tusia-mama-jasia]

> trosce o swój kręgosłup nie nosiłabym 2 latka w chuście. To jakiś
absurd...

hmm, ktos tu chyba niedokladnie czyta. ten dwulatek do 10km
maszeruje. ale jak na calodniowej wycieczce sie w koncu zmeczy, to
co mam zrobic? na rękach nosić? zbyt szybko ferujecie wyroki, laski
i zbyt nieuważnie czytacie. sprobujcie najpierw popodróżować same z
dzieckiem i plecakiem w terenie co bardziej wymagającym, a potem
dywagujcie o noszeniu do 18ki.

[tusia-mama-jasia]

PS.Znam mamy, ktore 3- i 4-latki nadal okazyjnie noszą w chustach,
to wciąż małe dzieci, ktore na dłuzszej wędrówce mają prawo się
zmęczyć. podobnie jak ja mamy te traktują chustę jako wyjście
awaryjne na zmęczone nóżki, wygodniejsze znacznie niż wózek, z
którym w wiele miejsc się nie wejdzie. chyba mało wiecie o temacie -
zarówno chustowym jak i turystycznym, skoro piszecie takie rzeczy.

[mamasama76]

Absolutnie nikogo nie osadzam, traktuje ten wpis jako ciekawostke po
prostu. My na dalekie trasy bierzemy jednak wozeczek, leciutka
parasolke a jak sa miejsca gdzie nie mozna wjechac a maluch jest
akurat zmeczony co zdarza sie rzadko gdyz wybierajac sie na
wycieczke zawsze biore pod uwage to ze moj 2 letni synek moze sie
zmeczyc... od noszenia mamy tate i nie potrzebna nam chusta

[tusia-mama-jasia]

mamasama76 napisała:

> My na dalekie trasy bierzemy jednak wozeczek

my już nawet nie mamy wózka, po prostu stał od wieków nieużywany.

> od noszenia mamy tate

no to macie szczęście...

[tala5]

Witaj, ja w sprawie tego wózeczka Nie wszędzie jest z nim
wygodnie więc kiedy wybierzemy się na spacer po plaży (jedziemy za
tydzień) to córeczka (1,5) będzie tuptać sama a kiedy się zmęczy
wezmę ją w chustę na plecy jak do plecaczka . To naprawdę extra
rozwiązanie i mam nadzieję, że za rok również da się zamotać w
chustę kiedy po długim plażowym marszu będzie zmęczona.
A co do taty to wolę żeby mąż nosił te ciężkie, niewygodne rzeczy,
ewentualnie na barana starszego syna niż mój mały, słodki ciężar.

[grazynanowa]

tusia-mama-jasia napisała:

> PS.Znam mamy, ktore 3- i 4-latki nadal okazyjnie noszą w chustach,
> to wciąż małe dzieci, ktore na dłuzszej wędrówce mają prawo się
> zmęczyć. podobnie jak ja mamy te traktują chustę jako wyjście
> awaryjne na zmęczone nóżki

Uwazam ,ze to przesada nosic w chuscie 3-4 latka i wymaga niezlej
kondycji

[agwa1]

Ja jestem właśnie po wyjeździe w no może nie w wysokie góry ale skały z 2 i 4
letnimi dziećmi. I jakoś nie wyobrażam sobie chusty z 14 i 20 kilogramami na
sobie i na tacie plus do tego plecaki ze sprzętem. Po prostu staram się
dopasować nasze wypady do możliwości nie tylko naszych ale też dzieci, i nie
tylko fizycznych.
Poza tym przejście przez 2 latka 10 km to faktycznie wyczyn i desperacja, tylko
dla kogo.

[tusia-mama-jasia]

Ani wyczyn, ani desperacja. A może i wyczyn, ale desperacji nie
stwierdzam. Podróżujemy dla przyjemności - nie tylko mojej. Nie
wiem, skąd w ludziach to przekonanie, że realizowanie turystyki z
dzieckiem to spełnianie wyłącznie zachcianek rodziców, bo dla
dziecka atrakcyjne jest tylko samochodem albo po deptaku. Z naszych
doświadczen wynika, że jest wrecz odwrotnie.
Mój synek budzi się rano z radosnym pytaniem "to gdzie dzisiaj
pojedziemy?"
Albo tańcuje po pokoju przynaglając mnie, że on już dziś chce jechać
w góry, do Chatki. Wspomina te eskapady, cieszą go autentycznie,
jest wrażliwy na świat i taki marsz całodzienny oczywiście w tempie
i z ciekawostkami dostosowanymi do niego to jego normalny sposob na
spędzanie wakacji, weekendu. A na zajęciach dla maluchów panie
nadziwić się nie mogą jego wiedzą o świecie, o przyrodzie - mnie to
nie dziwi, jego świat już znacznie wykracza poza piaskownicę przed
domem /co oczywiście nie zmienia faktu, że i w piaskonicy w tym
sezonie bywamy więcej niż regularnie /.

[aally]

Gratuluję Tusiu, zarówno sposobów na wychowywanie dziecka jak i umiejętności
prowadzenia dyskusji (bez ocen i obrażania).
Pozdrawiam serdecznie,
a.

[tusia-mama-jasia]

Dziękuję, czym zasłużyłam?
Ten sposób wychowywania dziecka marzył mi się na długo przed
narodzinami synka, to proste - jak się ma pasję, to nic /prócz
utraty zdrowia/ nie może przeszkodzić w jej realizowaniu Bez
moich gór, podróży, wieczorów przy gitarze, odkrywania
nowych "końców świata" życie wydawałoby mi się strasznie bezbarwne.
A poza tym autentyczną pasją łatwo się zaraża, zwłaszcza własne
dziecko Zresztą nawet te miejsca dobrze znane, zakątki gór
przedeptane wielokrotnie jawią się zupełnie inaczej w towarzystwie
małego ludzika o oczach wciąż błyszczących ciekawością. Sama
wszystko odkrywam na nowo

[anja0123]

Tusia, nie przejmuj sie, mamy i tatusiowie, ktorzy sie Tobie dziwia
po prostu chyba w inny sposob spedzaja urlopy. My rowniez uprawiamy
dlugie, piesze wycieczki. I nie znam dwulatka, ktory wytrzymalby 3
godziny chodzenia po gorach, ani wozka, ktory by sie do tego
nadawal. Dlatego nasze dziecko tez czesto podczas takich wycieczek
nosimy na plecach. Wprawdzie nie w chuscie, ale w specjalanym
nosidle sportowym (wszystkim zdiwionym polecam wizyte w najblizszym
sklepie sportowym, gdzie takie nosidla sa najzwyczajniej w swiecie
do kupienia). Ale prawda jest taka, ze do tego potrzeba sily - ja
nie daje rady, nosi zawsze maz, mimo, ze synek nasz malutki raczej
jest

A jesli chodzi o niegrzecznego dwulatka na 'zwyczajnym' spacerze, to
ja wlasnie nie rozumiem tego, ze rodzice tak szybko rezygnuja z
wozka. Niby w imie czego utrudniac sobie zycie???? Moj dwulatek
uwielbia chodzic sam i zazwyczaj sam idzie, ale wozek i tak biore
zawsze na spacer. Wkladam go do wozka jak a. sie zmeczy lub b. nagle
postanawia miec zdanie odmienne od mojego. W obliczu histerii, sceny
buntu itp po prostu wsazdam go do wozka, przypinam pasami i po
sprawie. Niby po co mam sie meczyc, wole to, niz ciagnac go
opierajacego sie za reke po chodniku (co niestety czasem ze zgroza
obserwuje) tudziez ganiac za nim po supermarkecie, albo niesc go
przez kilometr na rekach.

[tusia-mama-jasia]

Tak, tak, mój Jasiek też podróżował w nosidle dopóki nie zaczął sam
chodzić - nosidło było rewelka, tylko miało jedno ograniczenie - na
więcej niż 2 dni nie sposób spakowac się do niego, jeśli nie ma
drugiej osoby z plecakiem na manele. A już spiwór nie wejdzie do
komory nosidła żadną miarą. Kiedy tylko więc Junior wykazał
zainteresowanie wędrówką /a pierwszą półtoragodzinną łatwą trasę
przedeptał na własne życzenie dokładnie w wieku 19 miesięcy/,
stopniowo wycofałam się z nosidła. Teraz mam wielki plecak na
grzbiecie i ruszam z nim sama w Polskę nawet na 3 tygodnie, a
maleńka chusta w klapie plecaka czeka na ew. awarię

[mariefurie]

tusia-mama-jasia napisała:

> Mój synek budzi się rano z radosnym pytaniem "to gdzie dzisiaj
> pojedziemy?"
> Albo tańcuje po pokoju przynaglając mnie, że on już dziś chce jechać w góry, do Chatki.

Z tą chatką to mi się przypomniało

Pochechalismy kiedyś do Szczyrku, jak młody miał cos ok 3-4 lata.
stara chałupa (wejście z dołu - ok 800 m), z bali, z 1878 roku. Sławojka, w piecu trzeba palić. Słowem - dzicz i odludzie. Chałupa istnieje tylko dzieki temu, ze w pobliżu był strumyk, skąd się czerpało wode. Na tej, choć stosunkowo niewielkiej wysokości, oznacza to tyle, ze - brak wody - brak życia.
Dziecko bylo zachwycone. Mało że samo weszło na tę wysokość (a łatwo nawet nam dorosłym nie było, no bo plecaki itp), to np w sławojce potrafił siedzieć dłuższe chwile, nawet siku chodził tam robic, bo dla niego , miejskiego dziecka, to było coś niesamowitego!
pamiętam siedzimy w chałupie (młody na dworze), nagle - dziki przerażający wrzask dziecka. My - biegiem na zewnątrz aby zobaczyć (pełne przerażenie pamiętam, bo sam dom stoi na wzniesieniu, a w dół - przepaść pod kątem mniej więcej 30-40 stopni, więc jakby spadł - to śmierć na miejscu albo kalectwo). Więc lecimy ratować , a się okazało ze nasze dziecię po drodze do sławojki posliznęło się i wpadło w ten przerażająco zimny górski strumień. Patrzymy - a toto siedzi w strumieniu i się drze w niebogłosy )
zaś zasmakował mrożącej wody ...i te buciki gumowe pełne zimnej wody....

ps. a tekst artukułu samego mocno naciągany, papka słowna.
Ale dziennikarze też muszą z czegoś zyć

[aduerin]

> sprobujcie najpierw popodróżować same z
> dzieckiem i plecakiem w terenie co bardziej wymagającym, a potem
> dywagujcie o noszeniu do 18ki.

a kto Ci kaze samej podrozowac z dzieckiem po terenie wymagajacym??
Wlasnie w trosce o kregoslup tego nie robimy i uwazamy za absurd

[ilonka45]

Wyjatkowo zlosliwy wpis, ja tez mojego syna zabieralam wszedzie i
wlasnie w noszalce, nie rozumiem krytyki typu: usmialam sie, mamy
tate do noszenia itp.... I co z tego??? Wszystko zalezy od kondycjii
fizycznej i upodoban. Pani ta uwilbia turystyke i wpaja swoje
upodobania dziecku, na pewno zdrowsze niz wozeni dziecka samochodem.

[tusia-mama-jasia]

Oj, tak, samochodu to oboje nie znosimy szczerze

[ktosiowa.waw]

Nie wiem do kogo odnosi się "złośliwy wpis".

Doprawdy podziwiam Tusię, skoro jest taką wytrwała podróżniczką, to pewnie ma
zdrowe i zahartowane plecy, poza tym prowadzi wyjątkowy tryb życia, podziwiam
pasję podróży Ale to wyjątkowa sytuacja, skoro chce podróżować z maluchem, to
też musiała znaleźć na to sposób i "jedyne słuszne wyjście" - coś za coś.
Moje zdziwienie wynikało raczej z nieznajomości trybu noszenia dziecięcia przez
Tusię, nadal uważam za absurdalne noszenie dziecka w warunkach miejskich, jeśli
jest taki duży i może sobie połazić na własnych nogach.

[tusia-mama-jasia]

> zdrowe i zahartowane plecy,

ooj, nie... kregoslup mam zdecydowanie niezdrowy z racji zawodu
poniekad, a po czesci obciazen rodzinnych. ale bez pasji zyc nie
umiem, ruch kregoslupowi sluzy a noszenie jak wspominalam teraz
to juz tylko sporadycznie.

> Moje zdziwienie wynikało raczej z nieznajomości trybu noszenia
dziecięcia przez
> Tusię, nadal uważam za absurdalne noszenie dziecka w warunkach
miejskich, jeśli
> jest taki duży i może sobie połazić na własnych nogach.

Absolutnie sie zgadzam. Zdumiewaja mnie takie "duze dzieci" - o
ktorych wiem, ze sa zdrowe, rzecz jasna - jezdzace w wozkach itp.
codziennie, zawsze, nawet na pobliski plac zabaw. Dwulatek juz
naprawde wiele moze pokonac na nozkach - i miec z tego frajde!

Zbuntowany dwulatek na spacerze

[naomi19]

Ale nieżyciowy artykuł, żadnej sensownej rady. Autor chyba nie
posiada dzieci, a jedynie podręcznikową, nieżyciową wiedzę...