Mój synek nie pojdzie do przedszkola - czy to źle?

[mama_miloszka]

Witam,
mam synka który w marcu będzie miał 3 latka i z własnego wyboru oraz
możliwości temu towarzyszące jestem z synkiem w domu. Miłoszke jest
samodzielny, wiele rutynowych czynności robi sam, w sumie nadaje sie
pod tym względem do przedszkola. Jednak ja uważam, ze dziecko w tym
wieku i chyba do co najmniej 5 lat nie jest przystosowane do
przedszkola (myslę tu o jego potrzebach i psychice).
Chciałabym poznać zdanie innych mam w tej kwestii, gdyż ostatnio
ciągle jestem atakowana, ze robię dziecku krzywdę, ze wyizolowuje go
od rówieśników i robię mu tym krzywdę, ze wychowam odlutka etc.
Czy sa na tym formu takie mamy jak ja???
Moze wymieniłybyśmy sie spostrzezeniami, pogladami, moze ktoś sie
znajdzie kto mnie utwierdzi w przekonaniu, ze robie dobrze...
MOze jakies mamy maja pomysły na zabawę i zajęcia domowe.
Z góry dziekuje za odpowiedzi i pozdrawiam
mama_miłoszka

[trojakowamama]

Tu toczyła się dyskusja na temat (nie) posyłania dzieci do
przedszkola: forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?
f=566&w=71822598&a=71822598
Moje dzieci w marcu skończą 3 latka, planuję zostać w domu jeszcze
rok.

[mama_miloszka]

kiedy wchodze na podany przez Ciebie link niestety wyswietla mi sie
komunikat, ze formu nie istnieje lub jest niedostepne. Czy mozesz
mnie jakoś ukierunkować jak mogłabym dotrzec do tego formu, jak sie
to forum nazywa, i jaki jest tytuł wątku, moze w inny sposób dotrę
do interesujących mnie odpowiedzi.
z góry dziekuje bardzo

[trojakowamama]

Adres strony jest za długi, trzeba skopiować go w całości, przesyłam
jeszcze raz, może zmieści się w jednym wierszu:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=566&w=71822598&a=71822598

[mama_miloszka]

niestety nie wchodzi mi ten link, a mozesz podać słowa kluczowe lub
nazwę wątku?
dzieki

[trojakowamama]

Hmmm...mi wchodzi No nic. Dyskusja toczyła się na Małe dziecko (to
też gazetowe forum), tytuł wątku: Dlaczego tak zaciekle bronicie
przedszkola

[trojakowamama]

Pierwszy post w tym wątku o przedszkolu pojawił się 10.11.07

[przedszkolanka_anka]

Witam,mysle,ze powinnas zadac to pytanie na forum "Przedszkola"
gdzie swego zcasu tez toczyly sie takie dyskusje.


>>>>>samodzielny, wiele rutynowych czynności robi sam, w sumie
nadaje sie
pod tym względem do przedszkola. Jednak ja uważam, ze dziecko w tym
wieku i chyba do co najmniej 5 lat nie jest przystosowane do
przedszkola (myslę tu o jego potrzebach i psychice).

Jakie potrzeby masz na mysli,bo na pewno nie psychiczne .Nie zrozum
mnie zle ale przeczysz sama sobie.Psychika jest pojeciem bardzoo
szeroko rozumianym i na pewno nie dostarczysz takich bodzcow
psychicznych na przyklad w sferze pzonawczej jakie zapewni dziecku
przedszkole od najprostszych zajec poczynając,poprzez wszeliego
rodzaju spotkania z ciekawymi ludzmi,zajecia z uzyciem materialow
rzadkich itp itd a na wycieczkach czy uroczystosciach w roznym
gronie koncząc.Ale zawsze dziwią mnie mamy ktore ograniczają dziecku
kontakt z rowiesnikami piszac ze nic mu nie brakuje (w domu) ,mzoe
nie brakuje pod wzgledem materialnym czy opiekunczym ale zapewniam
Cie ,ze roznice pod wzgledem kontaktow rowiesniczych u dziecka ktore
nie uczeszczalo do przedszkola od 3 latkow widac kolosalne.Dziecko w
grupie rowiesniczej uczy sie po prostu ŻYCIA.Oczywiscie nie jest
powiedziane,ze dolączając do rowiesnikow w grupie starszej czy nawet
w szkole blyskawicznie zaadaptuje sie do tzw.kontaktow
miedzyludzkich ale uwierz mi,zdarza sie to bardzo rzadko-u moze
jednego dziecka na 10.Przez caly okres dziecko uczy sie
funkcjonowania w grupie rowiesniczej,jest to bardzo ale bardzo
wazne.Wiesz jak zachowują sie dzieci ktore przyjda do przedszkola w
wieku 6lat?Sa bardzo agresywne albo bardzo nieśmiałe (oczywiscie
wykluczajac nieliczne wyjatki o ktorych wspomnialam).Jego byt w
grupie rowiesniczej ogranicza sie wtedy glownie do tzw.walki o
przetrwanie w dobrym lub zlym sensie.Te slowa nie sa namawianiem do
przedszkola,sa jakby refleksją .Czytalam tamte dyskusje i w
sumie "siedze" w temacie od drugiej strony i z tej pozycji zabieram
glos i takie sa moje doswiadczenia a mamy ktore pisza o tym ze nie
chodzenie do przedszkola nie mialo wplywu na ich pociechy,sorry ale
mylą sie.Pomijajac aspekt rowiesniczy,trzeba wziąc pod uwage aspekt
ogromu wiedzy opanowanej juz w przedszkolu przez dzieci do niego
uczeszczające.I co fajniejsze my sami jako rodzice stworzylismy ten
wyscig szczurow juz od przedszkola i teraz tzreba sie z tym liczyc.
Pozdrawiam
anka

[mama_miloszka]

Dzieki, w końcu udało mi sie dotrzec do tego postu, wydrukowałam
sobie i w wolnej chiwli zczytam.
pozdrawiam

[magda8885]

Cześć moja mała skończyła 2 lata w listopadzie. Od października
chodzi do przedszkola (prywatnego). Poczatkowo były to dwie godziny
dwa razy w tygodniu, od stycznia pięć godzin codziennie. Tak samo
jak i u Ciebie nie ma takiej konieczności. Do końca stycznia jestem
z małą w domu a później będzie z nią moja mama. A jednak mała
uwielbia tam chodzić. Nie planowałam takiego wydłużenia tam jej
pobytu. Z obserwacji: szybciej się rozwija, nie potrzebuje bajek ani
telewizji zastępują jej to zabawy samodzielnie przez nią wymyślane.
Często jak po nią przychodzę to trafiam na najlepszą zabawę w jaką
bawią się dzieci i muszę czekać jeszcze 20 minut, na to kiedy będzie
można pójść do domu. Korzyści dla mamy: można spokojnie ugotować
obiad, posprzątać w domu zrobić zakupy, poczytać itd. a twoje
dziecko nie nudzi się w tym czasie u twojego boku.
Kolejny argument w przedszkolach teraz dzieci uczą się angielskiego
nawet kilka razy w tygodniu. Wszystko dzieje się na zasadzie zabawy
i one to lubią. Odbywa się to bardzo naturalnie. Rozmawiałam z
nauczycielką angielslkiego, która twierdzi że widzi różnicę pomiędzy
siedmioletnimi dziećmi, które uczyły się angielskiego w przedszkolu
i tymi które sie nie uczyły.

Podsumowując gorąco polecam. Możesz spróbować na początku po kilka
godzin żeby zobaczyć jak to jest.

pozdrawiam
mama Ali

[alabama8]

< Rozmawiałam z nauczycielką angielslkiego, która twierdzi że widzi
różnicę pomiędzy siedmioletnimi dziećmi, które uczyły się
angielskiego w przedszkolu i tymi które sie nie uczyły.>

Różnica jest oczwiście zasadnicza. Te które uczyły się w przedszkolu
portafią policzyc od 1 do 10 i wskazac 3 kolory. Te które w
przedszkolu się nie uczyły - nie posiadły tych "umiejętności".
Przykro mi bardzo - ale angielski w przedszkolu to naciąganie
rodziców na kasę i wmawianie im że dają swoim dzieciom szansę na
edukację jakiej oni nie mieli. Zastanów się co twoje dziecko umie
powiedziec po angielsku po 2-3 latach nauki w przedszkolu. Nic
zapewne.
Ale zasypywana jesteś zapewnieniami że to nie szkodzi bo
przynajmniej się osłuchało - to samo możesz uzyskac włączając CNN
godzine dziennie.

[mamapiti]

Mój synek ma 2 lata i 2 mce. Jestem z nim w domu i mam zamiar dokąd nie skończy
5 lat. Nie uważam że robię mu krzywdę nie posyłając do przedszkola, ponieważ ma
2 koleżanki i dwóch kolegów z którymi bawi się prawie codziennie w domu lub na
podwórku. Jest przez to bardzo towarzyski, umie dzielić się zabawkami. Dzieci są
mniej więcej w podobnym wieku i świetnie się razem bawią i bardzo lubią. Myślę
że jeśli zapewnisz dziecku towarzystwo to posyłanie do przedszkola jest zbędne.
Bo chyba w sumie najbardziej chodzi o to żeby nauczyło się funkcjonować wśród
innych dzieci. Ja mojemu dziecku to zapewniam, więc do przedszkola nie pójdzie,
przynajmniej nie w najbliżym czasie.

[mamapiti]

Aha i jeszcze dodam, że mój synek zna cały alfabet ( bardzo lubi powtarzać
literki), na zasadzie że ja piszę litery drukowane a on mówi co to za literka i
umie liczyć do ośmiu. Tak więc nie nudzimy się. Organizuje mu malowanie farbami,
lepienie plasteliny, pomaga mi gotować (wrzuca liście laurowe i ziele angielskie
do zupy, warzywa). Bardzo lubi takie zajęcia. Myślę że go nie ograniczam i jest
śmiałym i mądrym chłopczykiem.

[agnieczka1]

ja mam troszke inny problem.Mieszkam zagranica i moj synek za mieisac skonczy 3
latka.nie wiem czy poslac go do przedszkola gdyz jest on niesmialy i nie mowi
nic po angielsku nie wiem nawet czy rozumie.ma kontakt z 4 polskimi dziecmi w
jego wieku i ciagle jest nieśmiały (choc juz\ znacznie mniej)nie wiem czy
poczekac rok czy jeszcze dwa??

[piano00]

Zaiste ciekaweee zajecie -sypanie listkow do wrzącej
zupy...no ..przedszkole doprawdy mu tego nie zapewni

[szarsz]

piano00 napisała:
> Zaiste ciekaweee zajecie -sypanie listkow do wrzącej
> zupy...

Sypanie listków do zupy to część procesu twórczego, na końcu którego
dostajemy pełne dzieło - zupę. Obiad, którego w części autorem jest
dziecko... Wspólne gotowanie tworzy dom, tworzy wspólnotę. Wspólne
gotowanie uczy wąchać, smakować, uczy czerpać przyjemność ze
współpracy. Dziecko uczy się, że inaczej wygląda, smakuje, dotyka
się listka ze słoiczka, a inaczej ten sam listek wygląda w rosole.
Uczy się, że nadmiar może zaszkodzić, bo smak zupy zdominuje
przyprawa. To trudna sztuka. Uczy się, że końcowy efekt to nie jest
prosta suma składowych, tylko coś znacznie więcej.

Dziecko czuje się potrzebne i dumne. To mało?


ps. Ja swoje dziecko poślę do przedszkola, bo uważam to za potrzebne
mu do szczęścia. Ale trzęsie mnie, gdy ktoś deprecjonuje DOM i
okruchy życia go tworzące.

[opcja_do_wyboru]

mamapiti napisała:

> Aha i jeszcze dodam, że mój synek zna cały alfabet ( bardzo lubi
powtarzać
> literki), na zasadzie że ja piszę litery drukowane a on mówi co to
za literka i
> umie liczyć do ośmiu. Tak więc nie nudzimy się. Organizuje mu
malowanie farbami
> ,
> lepienie plasteliny, pomaga mi gotować (wrzuca liście laurowe i
ziele angielski
> e
> do zupy, warzywa). Bardzo lubi takie zajęcia. Myślę że go nie
ograniczam i jest
> śmiałym i mądrym chłopczykiem.

Skad to wiesz ze jest smialym chlopczykiem?Wpusc go do grupy
przedszkolnej,moze zachowywac sie calkiem inaczej,to ze jest smialy
w domu nie swiadczy o tym ze bedzie taki w przedszkolu,moze trafic
na o wiele smielsze "osobniki" i okaze sie ze zostanie ofermą
klasową.Masz jakąś miarke śmialosci czy cio?

[opcja_do_wyboru]

Organizuje mu malowanie farbami
> ,
> lepienie plasteliny, pomaga mi gotować (wrzuca liście laurowe i
ziele angielski

Organizujesz mu tez zajęcia z origamii ze specjalnego lub zwyklego
papieru o roznej strukturze,prace z roznorodnej
wloczki,materialow,nitek,papierow o roznej strukturze,odpadkow
plastikowych,patyczkow,wiorkow,piórek,watki,sreberek,zlotek,pergaminu
,folii,celofanu,kubeczkow,pocztowek,kartonow,tuszu,farb klejowych i
innych,masy solnej,gliny,modeliny,krepiny itd itp........???Farby to
maly pryszczyk z tego czym poslugują sie dzieci w przedszkolu.

[mamapiti]

I jeszcze jedno. Ja nie jestem absolutnie przeciwnikiem przedszkola! Uważam że
dzieci mogą się tam naprawdę wiele nauczyć. Ale oprócz tego że niektóre mamy są
zmuszone dać dzieci do przedszkola to zapanowała taka też moda wśród mam które
nie muszą. Ale spróbujcie zrozumieć co niektóre że są mamy które CHCĄ być z
dzieckiem w domu. I nie chodzi o to że uwielbiam być kurą domową bo
zrezygnowałam z wysokiego stanowiska kierowniczego żeby móc być w domu. Ja oraz
moje rodzeństwo nie chodziliśmy do przedszkola i na źle nam to nie wyszło.
I coś jeszcze. Wcale nie powiedziane że jednak nie zdecyduję się wysłać synka do
przedszkola w przyszłym roku(jest ze stycznia więc będzie miał 3 lata i 8 mcy).
Chciałam tylko dać wam do zrozumienia, że dzieci nie chodzące do przedszkola są
NORMALNE i nic im zazwyczaj nie brakuje, a ich matki nie są zazwyczaj wredne i
głupie że ich tam nie posyłają.

[mamapiti]

Tak, organizuje bo to świetna zabawa równiez dla mnie. Może jeszcze nie
wykorzystałam wszystkich opcji o których napisałaś ale napewno wykorzystam.

[arkusz.plano]

Wydaje mi się, że powinnaś go posyłać, może stopniowo : na początku na kilka
godzin dziennie - po śniadaniu a zabierała przed/po obiedzie, albo jakiś inny
wariant.
Przedszkole to jednak dobre przygotowanie dziecka do szkoły,
zwłaszcza jeśli chodzi o rozwój społeczny, ale nie tylko.

[mamapiti]

Aha, to jeszcze wam tylko napiszę że mój mąż zna dyrektorkę przedszkola. Nie tak
dawno bo ze dwa mce temu ona powiedziała mu że nie wysłałaby swojego dziecka do
przedszkola, no może dopiero w wieku 5 lat i jeśli tylko mamy taką możliwość to
żebym jak najdłużej była z dzieckiem w domu. Powiedziała: "przedszkole to nic
dobrego". Nie wiem w sumie dlaczego tak się wyraziła, ale chyba ma pojęcie o
sprawie skoro jest dyrektorką.
PS. Ja oraz moje rodzeństwo do przedszkola nie chodziliśmy i nie mieliśmy
problemów potem w szkole czy w kontaktach z rówieśnikami.

Ale żeby było jasne ja nie jestem przeciwniczką przedszkola, zwłaszcza gdy mama
musi wrócić do pracy. Ja nie muszę więc nie wysyłam do przedszkola.

[opcja_do_wyboru]

Jesteś bezczelną kłamczuchą,moze wymysl inne argumenty>Zadna
dyrektorka nie sra we wlasne gniazdo,ze tak napisze dosadnie a tym
bardziej nie mowi tak rodzicowi "swego" dziecka....nie podcina sie
gałęzi na ktorej sie siedzi,to psychologicznie wiadome....

[mamapiti]

Nie życzę sobie takich oskarżeń pod moim adresem!!!! To ty jesteś bezczelna i na
dodatek o bardzo niskiej kulturze osobistej!
Tak właśnie ta dyrektorka powiedziała! Jest to kobieta której ja nie znam i w
życiu na oczy nie widziałam, ale mój mąz w tym przedszkolu serwisuje
kserokopiarkę. Na dodatek jest to w innym mieście. A moje dziecko nie jest dla
niej "swoje" jak to określiłaś. Nie znasz mnie więc się więcej nie wypowiadaj
tak dosadnie. Nie wiem zresztą co cię tak poruszyło w mojej wypowiedzi. Nikomu
nie zabraniam wysyłać dzieci do przedszkola. To każdego sprawa osobista. Ale
jest temat o przedszkolu więc napisałam co słyszałam. I jest to niestety prawda.
Nie wiem może w tym akurat przedszkolu coś się żle dzieje że ta kobieta tak
powiedziała.

[choinkowa2006]

Hey ty tez jestes bezczelna bo tez nie znasz przedszkoli a
powtarzasz za kims,najpierw poslij dziecko do przedszkola a potem
kłamlub nie lub badź przeszczęsliwa,ze znalazlas wspaniała
placowke.Dyrektorki sa zazwyczaj oddanymi swej pracy,pelnymi
zaangazowania ,cieplymi paniami i na pewno nie powiedzialyby tak do
obcego faceta.Ja tez uwazam ,ze klamiesz ale moze nie kontynuujmy
tej dyskusji.

[mamapiti]

Tak jest. Ja kontynuować nie zamierzam, szczególnie z osobami które mają tak
ciasny umysł, że po prostu nie potrafią sobie wyobrazić takiej sytuacji jaką
opisałam.

[mamapiti]

Naprawdę nie sądziłam że to co napisałam o tej dyrektorce wywoła czyjeś
oburzenie. Nie uważam że to co ona powiedziała jest argumentem żeby nie wysyłać
dziecka do przedszkola. Ale jak któraś z was sama zauważyła WIĘKSZOŚĆ dyrektorek
jest miła i lubi dzieci, to jednak może ta jest wyjątkiem. U nas pierwsza opcja
była taka że synek w przyszłym roku pójdzie do przedszkola. Jednak u nas
dochodzi jeszcze problem organizacyjny typu, kto np odbierze dziecko z
przedszkola. Babci tu żadnej nie mamy, mąż pracuje za długo by mógł to zrobić.
Więc zostaję tylko ja. Ale jeśli wrócę do pracy też różnie może być. Tak więc
każdy ma inną sytuację. Ale naprawdę ja absolutnie nie jestem przeciwnikiem
przedszkola, tylko biorę w obronę mamy które są właśnie atakowane za to że są z
dziećmi w domu. Bo niby tak krzywdzą swoje dzieci. Wszystko ma swoje dobre i złe
strony. Dotyczy to również przedszkola i nie upierajcie się że przedszkole to
jedyne mądre rozwiązanie a inne są krzywdzące dla dziecka.
Szkoda że forum jest tak specyficznym miejscem że czasem trudno przekazać
wszystkie myśli w taki sposób żeby być dobrze zrozumianym.

[wanilka2007]

www.edziecko.pl/przedszkolak/1,79346,2882932.html

[wanilka2007]

Decyzję, czy prowadzić edukację w domu, czy w przedszkolu, możemy
odwlec, ale kiedy dziecko ma sześć lat, zgodnie z obowiązującym
prawem musi przejść rok nauki przedszkolnej, która przygotuje je do
szkoły. Niestety, moje doświadczenia wskazują na to, że rok to
bardzo mało, by osiągnąć gotowość szkolną. Nie chodzi tu bowiem
tylko o dojrzałość w sferze poznawczej (umiejętność myślenia
przyczynowo-skutkowego, samodzielnego wypowiadania się, znajomość
liter ,cyferekitp.), którą dość łatwo osiągnąć za pomocą poradników,
książek i starannie prowadzonych zajęć w domu. Mówimy również o
dojrzałości społecznej (samodzielność, umiejętność działania w
zespole, rozwiązywanie konfliktów, porozumiewanie się, współpraca z
dorosłymi, przestrzeganie zasad) i emocjonalnej (świadomość uczuć,
panowanie nad ich wyrażaniem). U dzieci w wieku od trzech do pięciu
lat rozwijają się również postawy takie jak ciekawość, gotowość do
podejmowania wyzwań, wytrwałość, dociekliwość.Trzeba bardzo dużych
umiejętności wychowawczych, żeby w warunkach domowych wychować osobę
społecznie i emocjonalnie gotową zmierzyć się z wielkim światem
szkoły.

Monika Rościszewska-Woźniak z Fundacji Jana Amosa Kameńskiego,
długoletnia dyrektorka jednego z warszawskich przedszkoli i mama
pięciorga dzieci

[dorota.konowrocka]

Ależ cóż to za stwierdzenia? "bardzo dużych umiejętności wychowawczych". No
rzeczywiście. Każdy z nas zna mnóstwo ludzi, którzy chodzili wyłącznie do
zerówki, a potem świetnie radzili sobie w szkole i w życiu! Gdyby to była
prawda, każde dziecko nie chodzące do przedszkola skazane byłoby na bycie
klasową ofiarą i słabe stopnie. A to po prostu nieprawda. Chodziłam wyłącznie do
zerówki, a potem w szkole i miałam przyjaciół, i przez całą podstawówkę same
piątki (potem więcej czwórek, ale i tak dostałam się na oblegane studia, dziś
mam fajną pracę, rodzinę, dzieci, przyjaciół, zwykłe, dobre życie). I nie jestem
żadnym niezwykłym wyjątkiem. Co więcej, wychowywała mnie mama, która sama była
bardzo chora, na stwardnienie rozsiane, i naprawdę nie prowadziła ze mną żadnych
zajęć rozwijających ciekawość, zdolności poznawcze, gotowość do podejmowania
wyzwań itp., grono znajomych miałam z podwórka, kilka dzieciaków, zabawki po
starszym bracie i tyle. I dalej nie jest to nic niezwykle wyjątkowego. Po prosto
to nie jest takie proste! To nie jest tak, że robimy magiczne pstryk, wysyłamy
dziecko do przedszkola, i już mamy: uspołecznione, ciekawe świata,
niekonfliktowe, żądne wiedzy itd. Są takie dzieci, których żadne uspołecznianie
nie przemieni w duszę towarzystwa, bo z natury są samotnikami i indywidualistami
i pracy zespołowej nie znoszą. Są takie, które wychowują się na odludziu, a
znajdą sobie przyjaciela w każdym i już jako maluchy są miłe, empatyczne i
cudowne we współpracy. To nie jest takie proste! Jak się obuduje to wszystko "na
mądro" (dojrzałość w sferze poznawczej, myślenie przyczynowo-skutkowo, rany
boskie, och, jak mądrze brzmi, od razu pokornieję, jeszcze w obliczu autorytetu
podpisanego na dwie linijki), to rzeczywiście nieszczęsne matki gotowe dojść do
wniosku, że brak zajęć z przylepiania włóczki do kartonu i robienia łańcuchów
choinkowych z odpadków przekreśli karierę - szkolną i późniejszą - ich dziecka!
Przecież to śmiechu warte!

"Znajomość literek łatwo osiągnąć przez starannie prowadzone zajęcia w domu".
Nikt mnie nie uczył czytać, nikt nie czytał mi na dobranoc, nikt nie prowadził
ze mną żadnych starannych zajęć, a mimo wszystko, takie dziecko zaniedbane,
nauczyłam się sama czytać, jak miałam cztery lata. Dlaczego? Ja wiem? Coś w
genach? Z nudów? Może z samotności? To skąd później koleżanki w klasie? To nie
jest takie proste, jak chciałyby Panie Przedszkolanki.

Znam sporo dzieci, które mają więcej niż 3 lata i nie chodzą do przedszkola,
łącznie z własnymi. Jakoś nie widzę u nich braku ciekawości świata, gotowości do
podejmowania wyzwań też im jakoś nie brakuje, w grupie nieźle się dogadują,
starsze zaczynają czytać, choć nikt ich specjalnie nie uczy. I zaczynają uczyć
się rzeczy, które robią dorośli i które z każdym kolejnym rokiem będą przydawać
im się coraz bardziej - w przeciwieństwie do jakże cennej umiejętności
przyklejania włóczki do kartonu i śpiewania "Stary niedźwiedź mocno śpi".

Dorota

do dorota

[mamapiti]

Tak jest! Zgadzam się w 100%! I jak już wcześniej podkreślałam nie jestem
przeciwnikiem przedszkola ale nie uważam że jest to dziecku do życia niezbędne.

[piano00]

No i jasno widac,ze w naszym społeczenstwie kazdy jeden jest i
psychologiem i pedagogiem i ministrem oswiaty i reprezentuje tysiące
innych zawodow..żalosne czy smieszne?A pani Dorota to czasem nie ma
innego bloga pochwalnego na swoj temat?Szkoda takiej
wspanialej,samowychowującej sie osobowosci marnowac dla mniejszego
ogolu....

[dorota.konowrocka]

OK, spróbuję napisać to jeszcze raz, innymi słowami, bym mogła zostać lepiej
zrozumiana.

1/ Generalnie chodziło mi o to, by powiedzieć, że "nie święci garnki lepią".
Nauczenie 5-latka rozmaitych umiejętności, których oczekuje się od niego w
szkole i w zerówce nie przekracza możliwości przeciętnej matki i jest możliwe w
zwykłej rodzinie, nawet takiej, która nie wkłada dużo wysiłku w "edukację"
swojego dziecka.

2/ Posłużyłam się swoim przykładem, bo akurat ten znam najlepiej, ale dwa razy
podkreśliłam, że nie jestem wyjątkiem. To nie jest nic niezwykłego, że dzieci
same uczą sie rozmaitych rzeczy. Nie jest uczciwe przypisywanie sobie przez
dorosłych całej zasługi za to, że dziecko czegoś się nauczyło. Dzieci uczą się
obserwując, uczą się robiąc rzeczy, które nam wydają się banalne, niewarte
uwagi. I znów, mój przykład: mam wrażenie, że duża część mojej "nauki czytania"
polegała na przyglądaniu się godzinami regalikowi z ok. 50 przyprawami, które
stały w kuchni mojego domu. Każda przyprawa miała wyraźną naklejkę z nazwą, mama
dodając je do zupy czy innej potrawy mówiła mi, co dodaje, wszystko to bardzo
mnie fascynowało. Do dziś mam je w oczach, pamiętam, gdzie która stała. Czy taka
nauka jest gorsza niż przyglądanie się planszom z obrazkami i podpisami, które
są często rozwieszane w przedszkolach? Okazuje się, że jest równie efektywna,
choć pewnie nie było to jedyne źródło mojej wiedzy. Zegarka - znów mój przykład,
ale to naprawdę nie chodzi o jakieś wspinanie się na piedestał i wdychanie
kadzidła - uczyłam się biegając do mamy i mówiąc: "Mała wskazówka jest na
ósemce, a duża na dziesiątce, to która to godzina?". Mama odpowiadała - i tyle
nauki. W pierwszej klasie okazało się, że bardzo dużo rzeczy wiem, wyniosłam z
domu, jestem dobrze przygotowana do szkoły. A mój dom nie był domem
inteligenckim i nie był domem, w którym otaczało się dziecko ogromną atencją.
Takie przykłady można mnożyć.

3/ Nie pretenduję do miana ministra oświaty ani pedagoga. Wydaje mi się jednak,
że pedagodzy pretendują do roli rodzica, do roli kogoś, kto jest niezbędny
dziecku już bardzo wcześnie. Moim zdaniem, to nie jest prawda. Jeśli rodzic
CHCE, może być dla swojego dziecka znakomitym przewodnikiem po świecie, po
prostu spędzając z nim czas i pozwalając mu uczestniczyć w swoim życiu.

I jeszcze uwagi dodatkowe:

1/ Wyśmiane gdzieś wyżej gotowanie nie zasługuje na wyśmiewanie. Wiele kobiet,
które prowadzą swoje domy, poświęca przygotowywaniu posiłków dla rodziny co
najmniej 1,5 godziny dziennie. To dużo czasu, duża część życia. Wiele mówi się o
otyłości, o zagrożeniu dla zdrowia płynącym z komponowania jadłospisu z
mrożonek, chipsów, danonek i fast-fodów. Czy nie byłoby dobrze, gdyby nasze
dzieci - późniejsze żony i mężowie - uczyły się od maleńkości przygotowywania
posiłków, zdrowych i smacznych? Czy nie fajnie mieć męża, który potrafi zrobić
coś więcej niż jajecznicę? Żonę, która potrafi upiec sernik na niedzielę, szybko
zrobić smaczną zupę, nakarmić swoją rodzinę smacznym, pożywnym, dającym energię
na cały dzień śniadaniem?

2/ Nie jestem przeciwna przedszkolom jako takim. Rozumiem, że dla wielu rodziców
może być to dobre rozwiązanie (może muszą lub bardzo chcą pracować, może
mieszkają w ciasnym mieszkaniu przy ruchliwej ulicy, w okolicy nie ma placu
zabaw, nie potrafią znaleźć rówieśników dla dziecka, dziecko jest jedynakiem
itd.) Sprzeciwiam się jednak promowaniu tezy, że każde dziecko MUSI chodzić do
przedszkola, a rodzice nie są zdolni do wprowadzenie go w - szkolne i
pozaszkolne - życie. Może gdyby dzieci więcej czasu spędzały w rodzinie, to nie
trzeba byłoby wprowadzać szkolnego przedmiotu "Przygotowanie do życia w
rodzinie"? Czy to nie jest niemądre, że pedagodzy doszli do wniosku, że nawet
życia w rodzinie można uczyć w szkole? A może życia w rodzinie należałoby uczyć
się żyjąc w tej rodzinie? Chociaż tych pierwszych kilka lat?

3/ Przywołam jeszcze przykład Finlandii. Ten kraj w międzynarodowych rankingach
osiągnięć naukowych uczniów plasuje się zawsze na pierwszych lub drugim miejscu.
Innymi słowy, fińskie szkoły są najlepsze na świecie (lub plasują się w ścisłej
czołówce). I uwaga: w Finlandii do przedszkola chodzi równie niewiele dzieci
jak w Polsce, która pod tym względem jest w ogonie Europy (ok. 40 proc.).
Formalna, szkolna edukacja w Finlandii zaczyna się w wieku lat siedmiu.
Jednocześnie np. Francja, w której od dziesięcioleci do przedszkola chodzi 100
proc. trzylatków, znajduje się poza pierwszą piętnastką i jej wyniki stale
spadają. Zastanówcie się nad tym.

Dorota

[katrio_na]

Decyzja czy nasze dziecko powinno chodzic do przedszkola powinna byc
tylko i wylacznie NASZA decyzja.
Jesli jestemy w stanie zapewnic dziecku urozmaicona alternatywe to
przedszkole nie jest niezbedne. Wiele z nas zapomina, ze przedszkola
nie zostaly stworzone dla dzieci tylko dla nas PRACUJACYCH RODZICOW>

Na decyzje o poslaniu badz nie dziecka do przedszkola sklada sie
wiele czynnikow:
- czy Mama moze sobie pozwolic na zostanie z dzieckiem 6 lat w domu?
- czy naprawde tego chce i czy bedzie sie dobrze z tym czula? Czy
sprawia jej to radosc czy jest przykrym obowiazkiem?
- czy finansowo moze sobie na to pozwolic?
- czy ma warunki do tego aby zorganizowac dziecku czas aktywnie-
fajny plac zabaw, spotkania z innymi dziecmi nie chodzacymi do
przedszkola, mieszkanie raczej na przedmiesciach a nie w centrum
miasta, mozliwosc zajec dodatkowych - plastycznych, muzycznych,
jezykowych, teatr dzieciecy, kino, zoo?

No a ze mozna wychowac fajne,inteligentne i spolecznie przystosowane
dziecko bez przedszkola to chyba oczywiste))

[przelotnie]

A ja nie zgadzam się z generalizowaniem w tym temacie. Uważam, że
przedszkole nie jest gwarancją sukcesu w życiu szkolnym, czy później
dorosłym, ani jedyna receptą na ciekawe i szczęśliwe dzieciństwo.
Dziecko wychowywane przez rodzica w sposób wystarczający uczestniczy
w życiu społecznym. W praktyce większość mam niepracujących,
samodzielnie wychowujących dzieci, musi codziennie wychodzić z domu
z dzieckiem na spacery, na plac zabaw, do sklepu, załatwić sprawę w
urzędzie, spotkać się ze znajomymi, do tego dochodzą wizyty rodziny,
kolegów dziecka, wyjazdy na wakacje, extra wyjścia np. do centrów
zabaw, kina, teatrzyków. Do tego mnóstwo zajęć w domu – czytanie
książeczek, lepienie, wycinanie, malowanie, wspólne gotowanie,
oglądanie bajek – im bardziej kreatywna mama tym więcej możliwości.
Dziecko nieprzedszkolne też uczy się życia, bo bezpośrednio w nim
uczestniczy. A to, że dziecko technikę tworzenia obrazków ze
sznurka, czy też piosenkę „mam chusteczkę haftowaną” opanuje dopiero
w zerówce, naprawdę nie zaważy na jego rozwoju emocjonalnym,
intelektualnym, czy społecznym.
A propos wspomnianej w tym wątku pewnej dyrektorki przedszkola,
która własnego dziecka do przedszkola by nie posłała – a ja wierzę,
że takie słowa mogły paść. Moja mama, która większość swego życia
przepracowała w żłobku i przedszkolu również uważała, że
przedszkole, a już w szczególności żłobek, to powinna być
ostateczność. Wiele osób patrzy na przedszkole, jako miejsce
wspólnych zabawa dzieci, ogólnie same pozytywy. Tymczasem jest grupa
dzieci, które się po prostu do tych miejsc nie nadają, nie potrafią
zaakceptować, przystosować się. Jeśli przedszkole prowadzi wrażliwa
dyrektorka, która ma przede wszystkim na względzie dobro dziecka, z
pewnością odbędzie się rozmowa z rodzicami, czy nie jest możliwe
zapewnienie dziecku innej opieki. Poza tym tak naprawdę to, jak
jakościowo realizowany jest program edukacyjny w przedszkolach,
zależy od personelu. Nie zawsze wygląda to tak, jakby chcieli
rodzice. Przedszkolanki też bywają zmęczone i znudzone. Jakby tak
odjąć czas spędzony na posiłki, leżakowanie, wolną zabawę dzieci
(tzn. niearanżowaną prze personel), wyjście na dwór, gdzie czas też
najczęściej nie jest aranżowany, tylko dzieci biegają samopas, to
się okaże, że zostaje niewiele czasu na zajęcia edukacyjne.
Nie pisze tego po to, żeby komuś zohydzić przedszkole, bo uważam, że
w dzisiejszych czasach są koniecznością dla wielu rodzin, ale żeby
uświadomić, że nie wszystko jest tylko białe, albo tylko czarne.
Każde dziecko jest indywidualne i uważam, że o jego rozwoju przede
wszystkim decydują takie czynniki, jak charakter, inteligencja i
stosunki w domu, niż to czy chodzi do przedszkola, czy też nie. Tak
więc nie podobają mi się opinie mam deprecjonujących wychowywanie
dzieci bez przedszkola.
Ja jestem pracującą mamą i z konieczności zamierzam też posłać
dziecko do przedszkola. Sama też chodziłam najpierw do żłobka, a
potem do przedszkola, bo to właśnie była dla mojej pracującej mamy
ostateczność, ale okresu tego nie wspominam dobrze. Sprzeciwiam się
też częstemu poglądowi – przedszkolak – dusza towarzystwa i
społecznik – bardzo dobrze, a nieprzedszkolak – samotnik i odludek –
źle. Ja byłam właśnie taką indywidualistką niepotrafiącą się
przystosować zarówno do grupy, jak i do planowego rozkładu dnia w
przedszkolu. Nie lubiłam dużych zgromadzeń dzieci, wolałam bawić się
z jednym lub dwójka dzieci na raz, nie lubiłam zajęć w dużych
grupach, wtedy byłam nieśmiała. Przedszkole tego wcale nie zmieniło.
To jest kwestia charakteru i temperamentu. U mnie nie miało to
żadnego przełożenia na kontakty z ludźmi, sukces w szkole i później
w życiu dorosłym. Rozejrzyjcie się wokół, w naszym pokoleniu (czyli
mam małych dzieci), jest mnóstwo ludzi, którzy nie chodzili do
przedszkola, czy rzeczywiście tak bardzo odbiegają rozwojem od nas
byłych przedszkolaków? . Dwa przykłady ode mnie z rodziny – moja
siostra i mój mąż – oboje nie byli w przedszkolu – wcale nie jestem
od nich bardziej rozwinięta w sensie emocjonalnym i intelektualnym,
natomiast oni prezentują o wiele wyższy poziom rozwoju społecznego
(w sensie, ze mają więcej przyjaciół

[mamapiti]

Jak to miło że są mamy rozsądnie myślące. Mam nadzieję że sobie to przeczyta
opcja_do_wyboru to sie może zastanowi chwilę zanim nastepnym razem coś
obraźliwego i głupiego napisze. Jej dziecku to tylko współczuć że ma taką
wybuchową i niekulturalną matkę. I przedszkole nic tu niestety nie pomoże ...

[mim288]

Są różne mamy i są różne dzieci. Moja starsza córka poszła do
przedszkola zanim skończyła 2,5 roku. Poszła i świetnie sie tam
czuła, ani razu nie płakała, zawsze chciała iść do przedszkola.
Młodsza pójdzie równie wcześnie - już teraz jak odprowdza czasem
siostrę do przedszkola, albo idzie na koncert noworoczny lub tego
typu uroczystość nie chce z przedszkola wychodzić. Ale one są
śmiałe i lgną do innych dzieci. Zawsze też opiekowali sie nimi
dziadkowie, tata, niania, w domu u dziadków jest zwykle dużo ludzi -
więc od bardzo wczesnego wieku nie były tylko z mamą (ewentulnie
same zbabcią, czy nianią). Ale gołym okiem widać w przedszkolu, że
są dzieci, którym rozstanie z mamą sprawia trudność. Są też różne
przedszkola, bardziej i mniej kameralne, z większymi lub mniejszymi
grupami. Generlanie, nie każdemu to samo na dobre wychodzi. Jedne
dzieci będą sie nudzić w domu, inne mogą czuć się zagubione w
przedszkolu. To troche dyskusja "o wyższości Świąt Wielkiej Nocy
nad Świętami Bożego Narodzenia" nie można chyba jednoznacznie
stwierdzić, że zawsze i każdemu dziecku lepiej będzie w
przedszkolu, albo w domu.

[mazena76]

hej

[mazena76]

hej
to jeszcze raz ja. kiedy przeczytałam twoją wypowiedz bardzo sie
ucieszyłam ponieważ jestem w bardzo podobnej sytuacji. mój synek ma
2 lata i 3 miesiące a ja jestem z nim w domu (na urlopie
wychowawczym)tak postanowilismy z mężem.ja bardzo chciałam z nim być
i bardzo mnie to cieszy.zgadzam się tobą w 100 procentach i chetnie
nawiąże z tobą kontakt.
mnie dręczą ludzie ponieważ uważają że powinnam wrócić do pracy a
pobyt z dzieckiem w domu za strate czasu.
pozdrawiam

do mazena76

[mamapiti]

Witaj mój synek tez ma 2 lata i 3 mce i jestem z nim w domu. Mój mail to
[e-mail]
Chętnie pokoresponduję. : )

[lucyn3-3]

Ja tez się dołączam,mam 4-latka i jestem z nim w domu.Mieszkam w
Poznaniu ,a wy skad jesteście?Mój mail [e-mail]

[trojakowamama]

Znalazłam nowe forum: forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=55151