Dodaj do ulubionych

wzwb bardzo ważna sprawa

09.03.06, 23:24
czy jeśli jestem chory na wzwb i nie stwierdzono u mnie wirusa we krwi to moge
kogoś zarazić??
Obserwuj wątek
    • bb12 Re: wzwb bardzo ważna sprawa 10.03.06, 09:40
      W jakim jesteś wieku??
      www.forumpediatryczne.pl/txt/a,1841,0
      • bb12 Re: wzwb bardzo ważna sprawa 10.03.06, 09:44
        Nie wiem czy otworzy się link,tu kopia:

        Moje dziecko jest "HBs plus"
        opublikowano: 2004-11-15 || aktualizacja: 2004-12-05, 18:52
        Artykuł dla rodziców i pacjentów omawiający częsty w naszym kraju problem
        przewlekłego nosicielstwa antygenu HBs, czyli przewlekłego zakażenia wirusem
        zapalenia wątroby typu B. Omówiono różne drogi zakażenia wirusem HBV oraz
        praktyczne zasady postępowania z dzieckiem "HBs plus".
        Co to jest antygen HBs i dlaczego oznaczenie go jest ważne?

        Antygen HBs jest to cząstka wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV, Hepatitis B
        Virus), będąca sygnałem zakażenia. Antygen HBs wykrywa się w surowicy krwi, a
        możliwość wykonania takiego badania ma większość obecnie funkcjonujących
        laboratoriów. Oznaczenie antygenu HBs wykonywane jest zwykle w przypadku
        wystąpienia u dziecka żółtaczki (tj. żółtego zabarwienia skóry bądź białkówek
        oczu). Badanie to wykonuje się także przed planowanymi zabiegami operacyjnymi
        (np. usunięcie migdałków) czy przed planowanym szczepieniem przeciwko wzw B u
        osób, które mogły zostać w przeszłości zakażone HBV, a także rutynowo w trakcie
        pobytu w niektórych oddziałach szpitalnych. Oznaczenie antygenu HBs jest ważne,
        ponieważ przewlekłe zakażenie wirusem HBV przebiega często w sposób
        bezobjawowy, ale pomimo to może prowadzić do marskości wątroby i jej
        niewydolności.

        Jak można zarazić się HBV?

        Rezerwuarem zakażenia jest nosiciel HBV, a materiałem zakaźnym jego krew lub
        inne wydaliny i wydzieliny ustrojowe, w szczególności zanieczyszczone krwią.
        Wirus HBV jest bardzo odporny na warunki środowiskowe i dlatego np. kropla
        zaschniętej krwi na powierzchni stołu może stanowić źródło zakażenia nawet
        przez kilka miesięcy (!!!). Do zakażenia dochodzi gdy taki materiał zakaźny ma
        kontakt z uszkodzoną skórą lub błoną śluzową. Tego typu sytuacja może wystąpić
        na przykład w momencie opatrywania rany u osoby zakażonej przez kogoś, kto
        wcześniej sam się skaleczył. Do zakażenia może dojść w przypadkach niewłaściwie
        sterylizowanych narzędzi chirurgicznych, dentystycznych, pobierania krwi w
        sposób niezgodny z zasadami antyseptyki w laboratoriach i szpitalach. Zakażenie
        może nastąpić również w trakcie zakładania kolczyków czy wykonywania tatuażu w
        miejscach, gdzie nie przestrzega się tych zasad, a także w przypadku
        niesterylizowania ostrych narzędzi w zakładach fryzjerskich czy kosmetycznych.
        W codziennym życiu ryzyko zakażenia stwarza stosowanie wspólnych z osobą
        zakażoną szczoteczek do zębów, ostrych grzebieni czy przyrządów do obcinania
        paznokci. W przypadku zwykłych codziennych kontaktów miedzy domownikami
        zakażenie jest niemożliwe. Obecnie zakażenie przez przetoczenie krwi czy
        preparatów krwiopochodnych jest jednym z najmniej prawdopodobnych sposobów ze
        względu na powszechnie stosowane czułe testy wykrywające wirusa u dawców krwi.

        Co dzieje się po wniknięciu wirusa do organizmu?

        Po okresie wylegania, wynoszącym od 4 tygodni do 6 miesięcy, HBV wywołuje
        wirusowe zapalenie wątroby (wcześniej często nazywane żółtaczką zakaźną typu
        B). Może ono przebiegać w sposób ostry, kończąc się po kilku tygodniach
        zahamowaniem mnożenia się wirusa w organizmie, lub przejść w postać przewlekłą.
        O przewlekłym zakażeniu HBV i przewlekłym zapaleniu wątroby typu B mówimy, gdy
        przeciąga się ono ponad 6 miesięcy. W takich przypadkach utrzymuje się ono
        zwykle przez całe lata. Prawdopodobieństwo przewlekania się zakażenia jest tym
        większe im młodszy jest wiek osoby zakażonej. U noworodków ryzyko przejścia
        zakażenia w postać przewlekłą wynosi aż 90 %, u niemowląt 60 – 70%, a dopiero
        powyżej 6 roku życia spada do około 10% i jest tak niskie jak u dorosłych.
        Należy pamiętać, że wirusowe zapalenie wątroby często przebiega bez żółtaczki,
        z bardzo skąpymi innymi objawami choroby (mogącymi przypominać lekką grypę) i w
        związku z tym często pozostaje niezauważone. Przewlekły stan zapalny w wątrobie
        może toczyć się bezobjawowo przez wiele lat prowadząc (zwykle po okresie 20 –
        30, a nawet więcej lat) do marskości wątroby z jej niewydolnością, lub do
        wystąpienia nowotworu wątroby. U dzieci nie spotyka się zwykle uszkodzenia
        wątroby znacznego stopnia, ale dzieci przewlekle zakażone mogą być poważnie
        zagrożone powikłaniami w wieku dorosłym. Czasami następuje samoistne
        zahamowanie mnożenia się HBV w organizmie. W takim przypadku proces zapalny w
        wątrobie zwykle ulega wygaszeniu.

        Jakie badania wykonuje się w przypadku zakażenia HBV?

        Podstawowym badaniem mówiącym o zakażeniu jest oznaczenie antygenu HBs. W
        przypadku wyniku dodatniego należy oznaczyć drugi z antygenów HBV obecny w
        surowicy czyli HBe. Dodatni antygen HBe świadczy o tym, że wirus replikuje
        (czyli mnoży się w sposób aktywny). Należy także wykonać oznaczenie tzw. prób
        wątrobowych - stężenia bilirubiny oraz aktywności enzymów wątrobowych AlAT i
        AspAT. Te ostatnie wyniki świadczą o “aktywności biochemicznej” procesu
        zapalnego w wątrobie czyli o nasileniu niszczenia komórek wątrobowych w danym
        momencie. Aktywność biochemiczna może ulegać zmianie bez względu na nasilenie
        replikacji HBV. Badaniami specjalistycznymi stosowanymi w przewlekłym zapaleniu
        wątroby typu B są: oznaczenie HBV-DNA i badanie bioptatu wątroby. HBV-DNA czyli
        materiał genetyczny wirusa obecny w surowicy jest ostatecznym potwierdzeniem
        replikacji. Badanie to wykonuje się zwykle w przypadkach wątpliwych np. gdy
        antygen HBe jest niewykrywalny, a podwyższone próby wątrobowe mogą świadczyć o
        ciągłej replikacji HBV. Ocena bioptatu wątroby pozwala stwierdzić jaki jest
        stopień zaawansowania zmian w wątrobie (nasilenie włóknienia, cechy marskości).
        Badanie to wykonuje się jedynie w określonych przypadkach. Badanie USG ma
        ograniczoną przydatność w tym schorzeniu, albowiem wykrywa jedynie zaawansowane
        zmiany chorobowe w wątrobie.

        Jak się leczy przewlekłe zapalenie wątroby typu B?

        Zasadniczym rodzajem leczenia przewlekłego zakażenia HBV i przewlekłego
        zapalenia wątroby na tym tle jest stosowanie leków przeciwwirusowych. W chwili
        obecnej u dzieci stosowane są dwa zasadnicze rodzaje kuracji przeciwwirusowych:

        1. Interferon – stosowany w zastrzykach podskórnych lub domięśniowych przez
        okres 5 lub 6 miesięcy.

        2. Lamiwudyna – stosowana w tabletkach przez rok, a w uzasadnionych przypadkach
        nawet dłużej.

        Według aktualnych standardów postępowania pierwsza jest zawsze kuracja
        interferonowa. U pacjentów, którzy nie odpowiedzieli na leczenie interferonem,
        stosujemy leczenie lamiwudyną. Wyjątek stanowią chorzy, u których leczenie
        interferonem jest przeciwwskazane z różnych względów. Skuteczność powyższych
        kuracji nie przekracza 50% tzn. jedynie u około połowy pacjentów udaje się
        trwale zahamować replikację HBV. Leczenie tego typu prowadzą jedynie
        wyspecjalizowane ośrodki. W przypadku pacjentów, u których stwierdza się
        dodatni HBs, natomiast antygen HBe jest nieobecny, a wartości prób wątrobowych
        mieszczą się w granicach normy nie stosuje się leczenia przeciwwirusowego, a
        jedynie okresową kontrolę parametrów wątrobowych.

        Jaki tryb życia powinno prowadzić dziecko z przewlekłym zapaleniem wątroby typu
        B?

        W zasadzie nie powinno stosować się żadnych ograniczeń co do trybu życia.
        Dziecko powinno rozwijać się bez przeszkód. Nie ma wskazań do ograniczania
        wysiłku fizycznego u dzieci z wyjątkiem bardzo dużych wysiłków, zwłaszcza w
        okresach zaostrzeń. Niewskazana jest także restrykcyjna dieta. Zwłaszcza tzw.
        dieta wątrobowa (stosowana zwykle w ostrym wzw z bardzo wysokimi wartościami
        AlAT i AspAT), będąca dietą niedoborową, może wywołać przy dłuższym stosowaniu
        niekorzystny wpływ na rozwijający się organizm. Ograniczenia dietetyczne
        powinny w zasadzie sprowadzać się do eliminacji dużej ilości produktów
        smażonych i wzdymających. Zdecydowanie niewskazany jest alkohol, dość często
        spożywany obecnie przez nastolatki.
    • 5_monika Re: wzwb bardzo ważna sprawa 10.03.06, 17:32
      napisz dokładnie co stwierdzono, bo jeśli piszesz że jesteś chory=masz wirusa.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka