martwię się

[real_groszka]

witam,
jakoś mi tak ciężko i pomyślałam, że napisze tutaj, co mi lezy na serduchu.
Jestem w 7tc, pracuje w szkole jako nauczzciel kontraktowy, umowe mam do
wrzeđnia i niby nie jestem na zastpstwie, ale po wakacjach wraca z
wychowawczego jedna nauczycielka tego przedmiotu, ktorego i ja ucze. Do tej
szkoly przyszlam w zeszlym roku oprocz mnie byla tez jedna dziewczyna, która
wtedy uczyla drugi rok. Pod koniec roku dyrektor stwierdzil, ze musi sie
zdecydowac na jedna z nas(bo tamta pani z wychowawczego miala juz wracac z
urlopu) i wybral mnie. Nie byla to dla mnie komfortowa sytuacja, bo czulam,
ze „wygryzlam kolezanke”. Tydzien przed rozpoczeciem roku zadzwonila do mnie
pani z sekretariatu, mowiac, ze zabraknie mi godzin do pelnego etatu i moga
mi zaoferowac tylko 12...tj 600 zl pensji, troche sie podlamalam, ale za
chwile okazalo sie, ze jest ich 15 i to juz bylo troche lepiej. Na
rozpoczeciu roku okazalo sie, ze paninauczycielka jednak nie wrocila z
wychowawczego i zamiast tego jest nowa dziewczyna, która ma pelny etat.
Nie wiem jaka jest moja sytuacja, na umowie nie ma wzmianki o zastepstwie,
ale jest ona tylko do 31 sierpnia, a ja mam termin na 15 czerwca. Wiem, ze po
porodzie, przez klika miesiecy moge byc na wychowawczym, ale co potem....
Nie bylam jeszcze u dyrektora z radosna wiadomoscia. Boje sie tym bardziej,
ze pani, o ktorej wspominalam nie powiedziala dyrektrowi przychodzac do
pracy, ze jest w ciazy i juz trzeci rok jest na wychowawczym, a poniewaz jest
nauczycielem mianowanym nie ozna jej zwolnic.
I tak siedze i sie gryze, tym bardziej, ze takie myslenie pesymistyczne nie
jest pewnie za dobre dla dziecka.
I ech.....

[civic2]

Widzisz taki to jest właśnie nasz "piękny" kraj. Kiedy już człowiek myśli, że
jest w miarę stabilny, że może pozwolić sobie na dziecko jeszcze "za młodu",
jest ciąża i co?... Zamiast tak potrzebnego spokoju i stabilizacji w tym etapie
życia zaczynają się schody.
Pierwsza moja ciąża nie była zaplanowana przynajmniej w 50 % (bo wiedziałam skąd
się biorą dzieci). Przeżyłam wtedy kupę stresu (bez ślubu, mieszkania, które
miało być) i jeszcze państwo odebrało mi środki do życia.
Z drugą ciążą chciałam, żeby było inaczej wiesz na swoim i za swoje ale
niestety z tego na swoim musiałam zrezygnować (jeszcze conajmniej 5 lat do
wyprowadzki a córka ma już 4).
Podjęliśmy z mężem decyzję, że mam odstawić tabletki.
Zaszłam w ciążę i niby ładnie pięknie a tu zgrzyt... u męża w pracy sajgon
akurat k..a teraz. Tyle lat było wspaniale dobra pensja, w sam raz pracy a teraz
pensja obcięta itd.
Ja od lipca pracuję na swoim ale to dopiero rozruch bez konkretnych dochodów a
tu mąż dzwoni i mówi, że nie wytrzymuje dłużej, że ma dosyć i co mam kazać mu
tam pracować? Zeby mi się na dzieciach wyżywał za szefa?
I tak właśnie ósmy tydzień ciąży mija mi na myśleniu jak to będzie i co się
jeszcze przydaży, co jeszcze w tym kraju mnie czeka?
Boże, dziewczyny jak ja bym chchciała uciec z tej polski!!!
Mieć jakiś swój kąt , żebym nie musiała juz więcej wybierać ubranie czy jedzenie?