Poród rodzinny a faceci

[laaazy_boy]

Cześć,

Chciałbym zapytać, jakie macie doświadczenia z facetami przy porodzie
rodzinnym? Jaki jest ich stosunek przed , podczas i po porodzie (czy mają
opory, jakie komentarze, zachowania, etc.). Czy spotkaliście się z niechętnymi
reakcjami, czy raczej pozytywnie?

Dzięki za odpowiedzi .

Michał

[jasminar]

ilu facetow tyle reakcji

[laaazy_boy]

Ha, domyślam się, jednak interesują mnie właśnie te reakcje. Zastanawiam się jak
sam zareaguję . Mały stres, coś w tym stylu.

[jasminar]

stresik masz napewno zgwarantowany a jak zareagujesz dowiesz sie dopiero w
trakcie w kazdymbadz razie extremalne wraznia gwarantowane to jak .... skok ze
spadochronem)

[sienaa]

elo, generalnie faceci idą z ugiętymi nogami do porodu ale większość
wychodzi "uskrzydlona" - bogatsza o dzieciątko,ale i w doświadczenie ze swoją
żoną, które pozwala mu nabrać do tej kobiety podziwu, szacunku i pogłębić do
niej miłość tak, jak nigdzie indziej nie jest to możliwe Dlatego mój mąż,
choć wrażliwy, dzielnie idzie mnie wspierać w czerwcowym porodzie, za co i ja
jestem mu baaardzo wdzięczna. To wspólne doświadczenie przyniesie nam dziecko i
coś, co nie jest jeszcze nazwane ale co będzie niewątpliwie piękne i co nas
połączy jeszcze bardziej. Pozdro i good luck laaazy_boy

mój był i jest wspaniały, pierwszy poród razem,

[luciii]

czego oboje pragnęliśmy [nie musiałam nic mówić, sam zaproponował]
przy porodzie był dzielny
po porodzie kochał mnie jeszcze bardziej [to się czuło]
dziś od tamtego czasu mija 9 i pół roku
teraz czekamy na drugi wspólny poród
póki co razem deptamy do gina, na badania i na każde usg )

[jasminar]

No to ja sie wyłamie wole przez to przejsc samaani nie proponuje ani nie
zachecam nijak mi to nie pomoze a jemu rowniez to chyba do szczescia nie
potrzebne zreszta nie pytałam bo (patrz pierwsza linijka

[lenka_style]

mój mąż był chętny do uczestnictwa przy porodzie - ja miałam wątpliwości, bałam
się, że będzei za mało stanowczy albo będzie mędrkował i mnie irytował podczas
porodu (bo na szkole rodzenia "mądrzył się" na maxa - jak położna kazała
siedzieć tak na poduszce, to kazał mi siedzieć tak, bez względu jak ja
chciałam . Nie bałam się że zemdleje ani nic takiego, bo mój mąż nie należy
do osób wrażliwych na fizjologię (ja też nie).
Bylam zachwycona swoim mężem podczas porodu!! Cały był dla mnie, w ogóle się
nie mądrzył, bardzo, bardzo się starał, był cudowny!!
Dodam, że był też ze mną podczas cesarki i cudownie mnie wspierał. Na nasze
małżeństwo obecność męża przy porodzie wpłynęła cudownie, tzn. teraz jeszcze
bardziej wiem, że mogę na niego liczyć ZAWSZE, bo już chyba nei ma sytuacji
ekstremalnej, wk tórej mąż by mi nie towarzyszył, zawsze jest przy mnie. Jest
cudowny.
Rozczuliłam się wspominając wspólny poród, każdemu polecam ....

[jasminar]

Miło ze macie takie przyjemne wspomnienia ja uwazam ze wspolny porod nie jest
gwarantem trwałosci zwiazku moj ex był ze mna przy pierwszym porodzie i
niedługo potem rozwiedlismy sie wiec.... kwestia zcalania jest dla mnie
niejasna ale jak ktos chce...

jasminar

[guderianka]

więc juz teraz rozumiem skąd u ciebie niechęć do faceta przy porodzie i do
porodu w ogólemój ex tez był przy porodzie i to było jedyne co mu w zyciu
wyszło-był nie zastąpiony. Urodziłam w maju, rozstanie w grudniu...ale
przynjamniej schudłam ponad 25 kg

[elmika]

Witajcie,
Mój mąż był przy dwóch porodach, za 3 mies wybiera się na trzeci...
I chyba to doświadczenie pozytywnie wpłynęło na jego stosunek do naszych
dzieci - mąż lubi je przewijać, karmić, chodzić na spacerki, wstawać do nich w
nocy itp.
Na nasze wzajemne "stosunki" też nie narzekam
Pozdrawiam, Elmika

[lolinka2]

Przed - pozytywny
W trakcie - pozytywny
Po - pozytywny

Bez oporów jakichkolwiek, bez komentarzy (zwłaszcza głupich czy wkurzających),
zachowania wysoce pożądane - wiedział jak to ma wygladać (ksiażki), wiedział co
mnie czeka i szedł ze mną przez te doświadczenia pozostając przytomnym w
odróżnieniu ode mnie targanej hormonami. Razem robiliśmy przysiady (tj jak
przykucałam a on mnie dźwigał do góry i w dół), masował krzyż przez kilka
godzin, podawał soczek do picia, wyprowadzał do wc, ciągał za mną stojak z
kroplówką, wycierał podłogę kiedy wody wyciekały, i furę innych rzeczy które
były potrzebne a których teraz nie pamiętam.

Ja myślę ze to obowiązek każdego meża i ojca taki udział w porodzie. To jest
tak, że jako facet ma się tradycyjną rolę chronienia rodziny, i nie ma miejsca w
którym byłoby to psychologicznie potrzebne bardziej niż porodówka. Poza tymjako
rodzic... przyszły/stający sie właśnie, wypada powitać potomstwo.

I nigdy żadnemu z nas nie przyszło do głowy (ani w pierwszej ani w drugiej
ciąży), ze na tę wojnę mogłabym iść sama...

[patylda]

Mój mąż blednie jak słyszy o porodzie, ale nie ma wyjścia, bo powiedziałam, że
sama nie idę
Strasznie się boi biedaczek. Ja trochę też.

[kalina_p]

a co, zastanawiasz się, czy iść z zoną rodzić?
Mój mąż mial nie byc przy porodzie, ale tak wszystko szybko poszlo i tak sie
ulozylo, że nie zdążyl i nie chciał wyjśc i byl do końca, przecinal pepowine,
pierwszy trzymał córe na rekach - zachwycony był. Mówi, ż eprzezycie
niesamowite, że nigdy tego nie zapomni, mnie było a nim raźniej, żadnej niecheci
potem, wrecz przeciwnie.
My polecamy))

[monikaorlicz]

Ja rodziłam z mężem i to naprawdę super przezycie. Mąż gdy tylko się go ktoś
pyta o reakcje to zachwala porody rodzinne. Nie mieliśmy oporów, a przy porodzie
naprawdę mi pomógł, choć jak już było blisko a mnie strasznie bolało to aż mu
łezka poleciała - biedny, nie mógł mi pomóc. Generalnie to jest super sprawa i
zachecam.

[neonatus51]

Generalnie bardzo rzadko się zdarza,że potrafią naprawdę pomóc i wesprzeć swoją
kobietę-nawet Ci po szkołach rodzenia...niestety...
Pozdrawiam!
tickers.tickerfactory.com/ezt/d/1;20726;28/st/20060523/dt/6/k/26a5/preg.png

[lolinka2]

To tym bardziej się utwierdzam w przekonaniu ze mój egzemplarz to egzemplarz
niemal idealny.... nie chodziliśmy do szkoły rodzenia.

Po dokonaniu poprzedniego wpisu spytałam małża czy sie stresował, stwierdził ze
tak ale podszedł do tego zadaniowo i weterynaryjnie (spędził jakiś czas
studiując zootechnikę ), wtedy mu przeszło i dzięki temu był skuteczny, emocje
go wzięły na parkingu już po 12 godzinach rodzenia, gdy miał wrócić do domu.

[schiriou]

Zdecydowanie pozytywnie.Zastrzegłam sobie tylko że ma siedzieć przy mojej głowie imi TAM nie zaglądać.Popłakał się ze szczęścia,żadnych neg.komentarzy,tylko chwalił się,że pępowinę przeciął.No i ochoty na sekst wcale nie stracił,oj nie.

[dorianne.gray]

A mój ukochany będzie ze mną przy porodzie, nawet go o to nie pytałam, bo dla
niego to jest oczywiste. Rodzimy razem, ja się będę czuła bezpiecznie, a o jego
reakcję się nie boję, bo wiem, jak reaguje w tak ekstremalnych sytuacjach i
wiem, że mogę na niego liczyć
Zresztą maluszka robiliśmy też wspólnie, teraz wystarczy być konsekwentnym

[dekaskow]

Mój mąż nigdy wcześniej nie okazał mi tyle czułości i miłości jak przy wspólnym
porodzie. Był genialny, strasznie zestresowany, w szoku, ale nie fiknął czego
się obawiałam. Pomagał mi pod każdym względem, chociaż jak poprosiłam o mokry
ręcznik, abym mogła z niego wyssać wodę to najpierw się sam nim otarł- taki
biedny zszokowany. Jak już się urodził syn i wywieźli mnie do drugiego pokoju-
zabiegowego na zszycie to poszedł za mną. Ale... po drodze przechodził przez
ogólną porodówkę, a tam niestety... też rodziła kobieta.... no i biedaczek nie
poznał że to nie ja i... stanął przy niej aby jej pomagać.... po kilku minutach
kapnął się że to nie jego ŻONA i wrócił do sali porodów rodzinnych, gdzie była
moja mama i pytał się jej jak byłam uczesana, bo nie wie czy to ja tam jeszcze
rodzę czy nie...
Na szczęście ta druga kobieta nic mu nie powiedziała, ale była trochę
zdziwiona...
Do dziś się śmiejemy że jak któraś potrzebuje do rodzinnego to on się pisze.

Niestety przy drugim porodzie nie mógł być, czego oboje żałujemy.
pzdr. Dorota

[madzikowa2]

No cóż. Mój mąż nic przed porodem o porodzie nie chiał wiedzieć, ja mu tylko
uswiadomiłam, że nie chcę leżeć i że ma mi w tym pomóc (tzn. walczyć z
lekarzami). Na szczęście miałam też swoją położną, która go pouczała, co ma w
danym momencie robić. Ale był na prawdę dzielny, płakał nade mną, jak
cierpiałam, masował, pod prysznicem polewał mnie wodą, chodził po korytarzu,
nie patrzył "tam" i nie przeciął pępowiny, bo jest wrażliwy na krew i by
zemdlał. Niestety zaczął znów wtedy palić (ze stresu) i był na relanium podczas
porodu a jak się skończył, to poszedł po kwiaty i po.... piwo, które wypił od
razu... Bardzo mnieto ubawiło... Potem powiedział, że drugi raz tego by nie
przeżył, ale teraz będzie musiał, bo sama rodzić nie zamierzam....
Przede wszytkim dlatego, że jak jest facet w porodówce, to personel sie inaczej
zachowuje, jest bardziej uprzejmy itp. A mąż nie da sobie w kaszę dmuchać i
opieprzy kogo trzeba, jak będę się "źle" zachowywać....

[boyena]

mój mąż był przy pierwszym porodzie i oboje szykujemy sie teraz na drugi. inna
opcja w ogóle nie wchodzi w gre i było tez tak za pierwszym razem. nigdy nie
było oporów, negatywnych komentarzy wręcz przeciwnie. wrażenia po porodzie też
nie zmieniły naszych "stosunków", raczej nas bardziej zbliżyły jeszcze. a jak
się widzi płaczącego faceta jak widzi swoje maleństwo.... to ja też ryczałam)

[gaba36]

Mój mąż na pewno w jakiś sposób bał się, do tego należy do tych bardzo
wrażliwych, ale jak sam przyznał zdecydowanie bardziej by się stresował siedząc
za drzwiami porodówki niż ze mną w środku. Spisał się rewelacyjnie, miałam to
co i duża część kobiet, po kilkudziesięciu minutach parcia powiedziałam "Wale
to, idę do domu". Gdyby nie on to położna raczej by mnie nie zmobilizowała tak
szybko... Jak Mała pojawiła się na świecie i zobaczyłam jego minę utwierdziłam
się, że jestem z właściwym facetem. A potem to nawet łożysko oglądał... . Tak
więc jak większość dziewczyn wypowiadających się przede mną mogę napisać tylko
o samych pozytywach. Do tego super zachowywał się w szkole rodzenia, jak i
reszta facetów. To panienki siedziały cicho a panowie pytali. Nasze relacje
układają się dobrze, oczywiście, że inaczej niż przed porodem, ale to nie
dlatego, że widział mnie rodzącą (jakoś to nie osłabiło jego uczuć do mnie a
tym bardziej chęci kochania się ze mną), ale dlatego, że mamy mniej czasu, poza
tym jest nas już trójka i trzeba czas dzielić między więcej osób. Z moich
znajomych 6 facetów ostatnio brało udział w porodzie i wszyscy spisali się
super. Nie słyszałam żadnych negatywnych komentarzy, zarówno od nich jak i ich
żon, wręcz przeciwnie. Ja tam wierzę w mężczyzn!!!
Pozdrawiam.

[lilla_veneda]

Całe zycie zarzekałam się, że nie dopuszczę, aby mój mężczyzna był przy
porodzie. Wydawało mi sie to zbyt osobiste. Po prostu widok nie dla faceta.
Do szpitala pojechalismy razem. Połozna zapytała, jak rodzimy: razem czy
osobno? Odrzekłam, że osobno. Na to ona, że dobrze byłoby gdyby mąż został do
pewnego momentu (jeśli chce), a potem wyjdzie. Faktem jest, że nigdy nie
pytałam męża, czy chce być przy porodzie, zdecydowałam za nas dwoje, a on nie
protestował. Kiedy przyszło co do czego, zapomniałam, że miał wyjść. Bóle się
nasilały, a ja chciałam miec przy sobie kogoś bliskiego. Kiedy położyli mnie na
fotel, było mi juz wszystko jedno, że patrzy. Tym bardziej , że zachowywał
stoicki spokój, jakby całe życie nie robił nic innego, tylko asystował przy
porodzie. Pojawiły sie komplikacje, prawie wpadłam w panikę. Wszystko skończyło
się szczęśliwie i mój mąż jako pierwszy powitał na świcie naszego syna.
Największa podporą był dla mnie podczas szycia. Byłam mocno nacięta a szyto
mnie chyba "na zywca", bo bolało jak diabli. Tak mocno ściskałam go za ręke, że
poraniłam go panokciami (mimo że mam raczej krótkie). Tak więc całkowicie
zmieniłam zdanie na temat porodów rodzinnych i jesli tylko męzczyzna chce i
czuje sie na siłach wspierać swoją kobietę, to czemu nie.
Pózniej tez było OK. Mąż nie miał żadnej traumy. Normalnie podjęlismy
współżycie i nie czułam sie mniej atrakcyjna. Teraz spodziewam się drugiego
dziecka i chciałabym, żeby mąz był przy mnie na porodówce.