Słuchajcie! Sama byłam w podobnej sytuacji. Na studiach urodziłam dwoje
dzieci, a mimo to udało mi się studia skończyć! Rodzice nie pomagali mi
zanadto, a mąz okazał się zupłenie nieodpowiedzialny. Starsza córka chodziła
do żłobka i dzięki Bogu nie chorowała. Młodsza chorowała bardzo i dopiero gdy
miała 1,5 roku poszłam do pracy. Wtedy dziećmi zajęli mi sie rodzice i
przedszkole. I teraz nagle bach! kolejna ciąża! Mama kazała mi usunąć.
Powiedzieli, że nie będą bawić kolejnego dziecka. Sama byłam załama. A
najgorzej, że się tego wstydziłam okropnie! Mam już 34 lata... Starsza córka
ma już 10 lat i jest tylko 12 cm niższa niż ja, dojrzewa. A tu ciąża, maluch
w domu. Wszyscy naciskali na usunięcie. Nie zrobiłam tego. Obiecałam mamie,
że oddam do adopcji! Ale pod koniec ciąży czułam, że nie moge tego zobić. Po
porodzie już zupełnie nie mogłam! Kocham moją Basieńkę i nie wyobrażam sobie,
żeby jej nie było. A gdybym posłuchała mamy? Wierzcie mi, że życie mnie nie
rozpieszczało. Mąż znęcał się nad nami psychicznie, ale czy trzeba karać za
to taką kruszynkę? Dziewczyny, poradzicie sobie! Ja teraz mam 3 dzieci, nie
mam stałej pracy, wciąz mi przdłużają umowę o rok, dwa. Z mężem się rowodzę,
nie mam własnego mieszkania. Czy mam się załamać? Owszem czaęsto mam doła,
ale chcę żyć dla dzieci właśnie. Kocham je bardzo! Pomyślcie, że Wasze
decyzje będą nieodwracalne! Czy warto żyć potem z takim brzemieniem?
Polecam sygnaturkę