odwiedziny w szpitalu

[wiki41]

Mała refleksja nt. odwiedzin krewnych w szpitalu, a właściwie apel o trochę
wyczucia.

Mianowicie są mężowie, którzy spędzają przy młodej mamie i dziecku po
porodzie całe dnie. To naprawdę super dla tejże mamy i dziecka. Ale niech ten
mąż wyjdzie czasem chociaż do sklepiku, albo na korytarz, bo inna świeżo
upieczona mama, w dzień czy dwa po porodzie, leżąca na łóżku obok, płynie
potem i krwią i czasem wstyd jest nawet wyjść z łóżka do łazienki przy obcym
facecie, nie mówiąc już o wietrzeniu ran poporodowych i pogryzionych piersi...

A z liczną rodziną można też przecież wyjść pogadać na korytarz.

Życzę wszystkim spokojnego i komfortowego połogu!

[ja275]

wiem co masz na mysle ja taka sytuacje glupio mowiac olewalam - bo moj maz tez
przy mnie byl non stop ( b. tego potrzebowalam ) i nie krepowala go ani mnie
obecnosc meza mojej kolezanki z sali ani to ze bylysmy ubazgrane krwia - to
ludzkie wiem ze moze byc to krepujace ale czy po cc mysl sie o tym ee niee

[dollores1]

Macie rację że to krępujące - przynajmniej dla niektórych kobiet, bo wiele z
tych co znam twierdzi że poród to coś tak pięknego i naturalnego że nie ma się
czego wstydzić. Ja jednak należę do tej niewielkiej garstki, która nie uważa
porodu za najatrakcyjniejszą rzecz na świecie. Dlatego też rozmawiałam już z
moją rodziną i rodziną męża że nie chcę odwiedzin w szpitalu - i to nawet nie
ze względu na kobietki z tej samej sali, ale również i przede wszystkim ze
względu na mnie samą. Ustaliliśmy, że może mnie odwiedzać tylko mąż. Wiadomo że
chciałabym żeby był przy mnie non stop, ale z pewnościa wezme pod uwagę również
uczucia moich koleżanek z sali. Mam tylko nadzieję że one także będą miały
troche taktu i nie będzie do nich tłumu odwiedzających. Zobaczymy

[wiki41]

Przy porodzie, przy lekarzu i przy mężu nie ma się czego wsydzić, ale przy
obcych dla mnie był to dyskomfort.

Ale zrozumcie mnie dobrze - nie mam nic przeciw odwiedzinom, to wspaniale, że
ktoś bliski może być przy nas. Chodzi mi tylko o to, że długie odwiedziny mogą
być przerywane wjściem na pizzę na pół godziny, czy do kiosku na 15 min. To
pozwoli sąsiadkom wyjść bez stresu do łazienki. Pewnie po cc tym bardziej
potrzebna jest opieka, ale chyba i wtedy można wysłać męża na moment po herbatę?

Pisanie o tym jest trochę niezręczne, bo to tak, jakbym zarzucała, że
potencjalnie takie zachowanie dotyczy każdej z czytelniczek. Ale po prostu
chciałam uczulić. Każda z nas ma prawo do odrobiny prywatności, zwłaszcza po
takim przeżyciu, jak poród.

A odwiedziny - jak najbardziej. Ja, już w domu, bardzo się cieszę, że
odwiedzają mnie przyjaciele, to daje poczucie, że nie jest się wyizolowanym od
świata. No i zawsze miło usłyszeć, że nasze maleństwo jest takie słodkie)

Pozdrawiam, wiki

[kari7]

A ja jestem zwolenniczką zakazu odwiedzin w salach. Sama byłam na takim
oddziale i uwazm ze to jest super sprawa.Na oddział nie ma wejscia rodzina,
jest świetlica przed wejsciem i mozan wyjśc i porozmawiać.Jest oczywiscie w
szpitalu druga część oddziału na którą są wejścia, jest to jednak i tam nie
jest super - slae 3 i 4 osobowe, część dzieczyn z dcieśmi część z zagrozona
ciążą czu po poronieniu ( co uważmza najwiekszy absurd żeby babaka po usunieciu
ciązy leżała ze szczęsliwą mamusią).Jednak typowy oddział dla matek jest
zamknięty. ze mną z małym mąz był 3 godziny po porodzie.Potem jak chciałm
maluszka pokazac babciom to wywyiziłam go w wózeczku do drzwi.A na sali spokój,
nikt sie nie plącze.Jednych stan po porodzei krępuje innych nie.ALe odiwedzic
mzan potem w domy a nie pchac się tłumem osób do szpitala i jeszcze przynosić
jakieś wirusy.Maz ma i tak co robic w tym czasie, poza tym teraz to nie
tragedia bpo przeciez w szpitalu trzymają 2 dni i do domku.No chyba ,że to jest
cesarka to wtedy uważam że maż powinien móc wejsc i pomóc, ale tylko wtedy.Poza
tym bedźmy szczere - jestśmy tak zaabsorbowane maluchem ze chyba nie w głowie
nam wizyty!J amiałm to szęście z urodziłą sw sobotę po południu a w poniedziełk
rano byłam już w domku, może dlatego nie odczyłam pobutu w spzitalu , poa tym
mały cły czas spał i jadł wieć niemiąłm problemów.Czego wszystkim życzę.

[joanka75]

Hej
Jestem jak najbardziej za. Podczas pobytu w szpitalu wielokrotnie musialam
maskowac sie z podpaska czy balsamem na rozstepy, bo do sasiadki przychodzili
znajomi, czesto siedzac do poznych godzin wieczornych.
Ten apel nalezy skierowac przede wszytskim do kobiet, bo to one maja wplyw na
zachowanie swoich gosci. Wszystko mozna, tylko z wyczuciem i umiarem.

[maja252]

no i racja ...dla mnie to był by horror gdyby jakiś obcy facet siedział w
pokoju a ja wymemłana .ledwo chodząca a i wiadomo że po porodzie krwaienie
jest duże i różne wpadki sie zdażają....i tu wielki plus dla szpitala w którym
przyszły na świat moje dzieci i przyjdzie niedługo kolejne ..........nie ma
odwiedzin na oddziale...jest specjalny pokój odwiedzin gdzie przyjmuje się
gości i rodzinę...uwarzam że wszędzie tak powinno być

Pozdrawiam Maja

[kubbik1]

no ja w pierwszy dzien po porodzie lezalam z dziewczyna ktorej maz przyszedl
moze na pol godziny i wlasciwie swoje tez moze tyle widzilam bo szczerze mowiac
po calej nocy porodu(a rodzilismy razem) bardziej mialam ochote pospac niz
patrzec mezowi w oczy zreszta i on byl zmeczony natomiast drugiego dnia
dziewczyna z ktora lezalam rano poszla do domu i przywieli inna a razem z nia
wpadla na sale jej mama maz i mlodsze dziecko to byl koszmar
przede wszystkim jej mama zaczela od robienia swoich porzadkow na sali, gadal
przy tym bez przerwy, potem zaczela mnie wypytywac o rozne rzeczy w stylu ile
wazylo moje dziecko a ile mialo punktow no i o czywiscie porownywala to z
geberytami swoje wnuka(nowonarodzonego) potem sobie jeszcze przeczytala moja
karte choroby no i stwierdzila ze idzie ko kosciola i wroci potem a na razie
zostanie sobie jej coreczka z mezem...no a maz sie rozsiadl na krzesle obok zony
i wlaczyl na caly regulator telewizor (rodzilam w prywtnej klinice) i sobie ten
telewizor ogladal
na cale szczescie tego dnia po pludniu szlam do domu...
ale kultura no coz....

pozdrawim
magda

[kerstink]

Popieram. Z drugiej strony rozumiem matki z pierwszym dzieckiem, ze nie chca byc
same, i zalezy, na ile naprawde potrzebna jest pomoc.
K.

zrocic uwage?

[ainer1]

Witam!

Moze jestem za bardzo bezposrednia ale po "nalocie" rozwrzeszczanej matki-matki
i ryczacego TV porozmawialabym z mloda mama z prosba o chwile wytchnienia:>
Chyba zrozumie? Albo dala znac w trakcie panoszenia sie mamy-mamy.
Przeciez bylyscie na rownych prawach?
A to zamieszanie to czesto jak sadze ludzie robie z podniecenia ze nowe zycie i
wogole troszke szaleja :>>>

Renia

Renia

[joanka75]

Hej
Majac na glowie rozwrzeszczana rodzinke napewno zwrocilabym uwage Tylko ze
nie kazdy przejmie sie tym.

[ania175]

Ja jeszcze wprawdzie nie rodziłam (będę w styczniu) ale zgadzam sie, że j.
odwiedziny to albo na chwilę, albo w oddzielnym pomieszczeniu. Ja do siebie
dopuszczę po porodzie tylko męża, ewentualnie mamę. Nie wyobrażam sobie wizyty
teściowej, która zaraz zaczęłaby się mądrzyć i udawać zatroskaną mamusię.
Ponieważ nie będę rodzić prawdopodobnie w miejscu mojego zamieszkania, mama w
ogóle musi dojechać jeszcze z innej miejscowości, więc myslę, ze jedynym
odwiedzającym mnie będzie mój małżonek a w dodatku nie będzie ze mną siedział
cały czas tylko będzie wpadał, bo pracuje.
No chyba, ze moja współspaczka bedzie mnie zamęczać swoimi gośćmi, to sproszę
większą gromadę
Pozdrawiam
Ania.

[monique251]

A ja moje drogie, będę pewnie niezbyt popularna i zaraz napadnie mnie tłum
walczących samodzielnych mamuś, zamierzam wykorzystać obecność małżowiny bez
żadnych ograniczeń. Między innymi dlatego nie płacę żadnych dodatkowych
pieniędzy lekarzowi ani położnej, tylko funduję sobie taki elegancki pojedynczy
pokoik (mój mąż stwierdził, że upadłam na głowę, bo za tyle to se moge nocleg w
najwytworniejszym hotelu w mieście wraz z prywatnym położninkiem zafundować), w
którym to pokoiku zamierzam go wykorzystać (męża znaczy) maksymalnie - będzie
przewijał, podawał malucha do karmienia, włączał i wyłączał radio i biegał po
dodatkowe podkłady i takie tam różne. Teraz stara się wykorzystać co się da do
woli (jeździ w góry z kolegami, chodzi na męskie spotkanka itp- pewnie się tak
nie przejmuje zbytnio bo to druga ciąża) więc niech nie sądzi,że jak ja będę w
szpitalu to on będzie urządzał pępkowe i wypoczywał przed telewizorem. Nic z
tego. Dziecko będzie nasze a nie moje. Nikomu nie będzie przeszkadzał, a może
się nawet komuś (mi?) do czegoś przyda. Pozdrawiam i czekam na grad potępienia.

[ewetka]

Gdybym miała więcej pieniążków sama bym sobie taką przyjemność zafundowała.
Potępiać Cię nia zamierzam, bo sama zamierzam wykorzystać męża na maksa. Moje
kochanie weźmie dwa tygodnie zwolnienia na opiekę nad żoną po porodzie i w
domu będziemy się wszystkiego uczyć przez te pierwsze dwa tygodnie razem.( To
nasze pierwsze dziecko). Niestety nie stać mnie na samodzielny pokoik w
prywatnej klinice, więc dostosuję sie do szpitalnych warunków. Z jednej strony
chciałabym, żeby mąż był przy mnie i dziecku cały czas, ale z drugiej strony
rozumiem potrzebę intymności innych osób. Sama też pewnie niewyraźnie czułabym
się w obecności innych tatusiów, teściówek itp. Mój mąż też póki co korzysta z
ostatnich chwil wolności, bo zdaje sobie sprawę z tego, że po porodzie życie
wywróci się nam do góry nogami.
pozdrawiam
Ewa

[burza4]

Tak sobie zajrzałam z ciekawości, to wtrącę swoje trzy grosze. Oczywiście, że
możesz sobie pofolgować, i nikt nie ma do ciebie pretensji - jeśli będziecie w
osobnym pokoju, to wasza sprawa. Ale jeśli nie? Bo jak rozumiem, rodzić
będziesz w Polsce, a weź pod uwagę fakt, że pokoi jednoosobowych jest w
porywach kilka i są non stop zajęte (np. na Karowej są chyba 2, na Żelaznej
tylko 3) -i mimo swojej chęci zapłacenia może się okazać, że nic z tego, bo
akurat nie mają wolnych pokoi i basta. A wbrew pozorom wiele mamuś chce się
szarpnąć na taki luksus raz w życiu (ze już nie spomnę, że taki pokój "nalezy
się" w ramach złotej karty w większych prywatnych lecznicach).
Dziewczyny piszą o zupełnie innej sytuacji i trudno się dziwić, że nikogo
normalnego nie cieszy tabun gości przy sąsiednim łóżku. Ja sama na własne oczy
widziałam w szpitalu 7-osobową wycieczkę, z babcią o kulach, jakimiś starszymi
wujkami i ciotkami tudzież dwójką znudzonych nastolatków. Wydawało mi się to
strasznie nie na miejscu, tym bardziej, że działo się to na oddziale
obserwacyjnym, gdzie były kobiety po porodzie (w innej sali), ale były też np.
po poronieniu i takie radosne odgłosy z korytarza mogły kogoś innego dobijać...
Że już nie wspomnę o fakcie, że wyobraźcie sobie taka bidulę, która leżała z
zagrożoną ciążą i przy tych wszystkich starych wujach i nastolatkach ktoś ją
zasypywał intymnymi pytaniami o rozwarcie szyjki... A z kolei ta po 36-
godzinnym porodzie tez chciałaby odpocząć i w miarę możliwości odespać, a zza
ściany dobiera miarowy gwar rozmów 10 osób...

[joanka75]

Grad potepienia ? Ale to chyba nie o to chodzilo w tym watku.... Chodzi o
dyskomfort jaki odczuwa "wspolspaczka" kiedy jest przez caly dzien bombardowana
obcymi ludzmi nad glowa. A to ze meza zaganiasz do roboty od samego poczatku to
zupelnie normalne, ale twoj maz nie bedzie przeszkadzal nikomu, bo jak sama
napisalas bedziesz miala "pojedynczy apartament" Moze poczujesz sie
rozczarowana, ale zadnego gradu potepienia nie bedzie
Pozdrawiam

[gochagocha]

Taka mi sie nasunela refleksja ...
Niecale 5 lat temu urodzilam synka (silami natury). Na sali lezalo wtedy 6
albo 7 mam z maluszkami (wszystkie urodzily sie tej samej nocy i wczyscy byli
chlopcami). Na nasza sale nie mial prawa wstepu nikt z zewnatrz, zaden tatus,
zadne male dzieci, zadne stesknione babcie ... Jak do ktorejs z nas przyszla w
odwiedziny rodzinka to trzeba bylo grzecznie wyjsc do niej do poczekalni a jak
sie chcialo demonstrowac dzidziusia mozna go bylo jak najbardziej wywiezc do
rodzinki i pokazac.
I wiecie co? Bylam z takiego rozwiazania bardzo zadowolona. Cieszylam sie, ze
nikt z zewnatrz nie peta mi sie po sali, nie kicha i nie kaszle na moje
nowonarodzone dziecko (nie chce nikogo obrazic ale wszyscy wiemy, ze nie
wszyscy sa odpowiedzialni w dzisiejszych czasach).
I mozecie teraz mnie zakrzyczec, ze przeciez dziecko i tak bedzie mialo
kontakt z zarazkami jak wyjde ze szpitala. No i dobrze, wtedy juz nie mam
wyjscia, ale przynajmniej w tych dwoch pierwszych dobach po urodzeniu niech ma
spokoj i jest chroniony przed chorobskami.
Gosia
PS. Teraz tez bede rodzic w tym szpitalu.

[malgog]

Popieram w całej rozciągłości.
Po pierwszym porodzie leżałam w 3 osobowej sali - do dziewczyn leżących ze zmną
przychodziły tłumy gości - do mnie mąż i mama, cichutko, kilka minut na
korytarzu i do domku, żeby nie przeszkadzać.
Ja również zdecydowałam, że w maju kiedy przyjdzie na świat moje drugie
maleństwo decyduję się na pojedyńczy pokój nawet jeżli miałabym zapłacić jak za
najlepszy hotel w W-wie.
Po porodzie oczykiwałam jedynie chwili spokoju, poznawała swojego synka i
marzyłam wyłącznie o tym aby być sama z dzieckiem, nie miałam ochoty na
jakiekolwiek rozmowy o porodzie, bólach, krawieniach i tego typu przyjemnościch.

Małgosia

[ese1]

O!! Skad ja to znam. A na dodatek jeszcze ten troskliwy maz sasiadki przychodzi
z rozwydrzonym dzieciakiem ktorego jest pelno wszedzie, wrzeszczy, i nikt mu
uwagi nie zwraca. Mozna bylo oszalec!

[gagarin3]

Ja miałam sąsiadkę, która urodziła piąte dziecko. Szczęśliwy tatuś
przyprowadzał codziennie pozostałą czwórkę rodzeństwa. Cała dziatwa zasiadała
na matczynym łożu - usytuowanym naprzeciwko mojego - i z rozdziawionymi
buziami wpatrywała się we mnie, jak sroka w gnat. Jakby tego było mało ich
tatuś latał po całej sali i z zapałem wszystko filmował... Czułam się, jakbym
brała udział w reality show...
Aga J. mama Piotrusia

[kasik8]

Nie wyobrazam sobie takich sytuacji o ktorych piszecie..naszczescie w moim
miescie sa jakies inne prawa, choc tez sie zmiemniaja. Przy pierwszym dziecku
oddzial byl zamkniety..nikt nie mogl wchodzic i nawet widziec
dziecka...odwiedziny w pokoiku metr na metr..wiec szybko bo zaraz ktos znow
chcial skorzystac...i w pelnym ubraniu ochronnym. Teraz w tym samym szpitalu
jest nieco innaczej...mozna juz wywozic w wozeczkach dzieci do specjalnego -
duzo wiekszego pokoju...ale nadal na sale lezacej kobiety nie ma sie
wstepu.Nie wyobrazam sobie lazenia obcych ludzi..kobieta wtedy jest obolala,
zmeczona, krwawiaca i karmiaca...co akurat mnie przeszkadza. Nie jestem tak
otwarta na te sprawy jak inne mamy. Nie mam poczucia chwalenia sie swoimi
piersiami i kroczem obcym ludziom..i swoim takze. To dla mnie intymna sprawa.
Po za tym jak juz wspomiala dziewczyna wyzej..ludzie nie znaja
ograniczen..wpadaja calymi tabunami, rodzinami, ciotek, babc, chorych z
rodziny i rozwydrzonych dzieciakow. Dziecko mam mala odpornosc na infekcje..a
ja np. rodzilam pierwsze dziecko w listopadzie a teraz drugie bede rodzic w
lutym..malo kto jest calkowicie zdrowy w tym okresie..wszyscy zakatarzeni,
prychajacy - gosc nie kaszlnie na dziecko "z rodziny" - odwroci glowe w strone
obcej kobiety i jej dziecka. I to nie przesada co pisze...widzialam takie
sytuacje samej odwiedzajac rodzine. Cale szczecie u mnie zachowane sa jeszcze
pewne normy w szpitalu.
Kasik

[mama_wiktora]

Też się wtrącę. Leżałam po cesarce w dwuosobowej sali, współspaczka też była po
cesarce. Odwiedziny mojej rodziny przyjmowałam z utęsknieniem, pomogli
posprzątać, przyszykować herbatkę do termosu, zajęli się dzieckiem, a ja
doczołgiwałam się w spokoju pod prysznic i do toalety, przynosili całość
niezbędnego osprzętu. Odwiedziny te nigdy nie były długie, góra pół godziny do
godziny i dyskretnie się zmywali, choć fakt faktem było tych wizyt kilka
dziennie, a bo mąż przed pracą na 15 minut, potem mama, potem tata z tym czego
mama zapomniała, kurtuazyjna wizyta brata i bratowej na pół godzinki, no i mąż
po pracy na dłuższą chwilę. Gdyby siedzieli cały dzień to sama bym ich
wyrzuciła, bo chciało mi się spać, spać i jeszcze raz spać. A sen miałam wtedy
tak mocny, że ani dzwoniąca komórka ani tłum przy sąsiednim łóżku mi nie
przeszkadzał.
Tak więc po pierwsze uważam że odwiedziny są konieczne, przynajmniej mnie
zapewniały niezbędną pomoc, której w tym zakresie nie mogłam wymagać od
zapracowanych pielęgniarek, no i moc troski i zainteresowania, o zachwytach nad
dzieckiem nie wspomnę.
Nie sądzę aby w takiej formie odwiedziny były dla innych kłopotliwe, choć
oczywiście miałam pewne zastrzeżenia do rodzinnego tłumu współwspaczki, który
przychodził rano z wałówką na cały dzień, składał się z bliższej i dalszej
rodziny, no i rzeczywiście zostawał na prawie cały dzień, zmywali się po
południu jak przychodził jej mąż.
Ja osobiście się nie krępowałam, cycki okładałam kapustą i wietrzyłam jak
trzeba było, z gracją przy schodzeniu z wysokiego łóżka z raną w brzuchu też
było kiepsko, więc i z podkładem i podpaską bywało różnie, ale ostatecznie
wtedy potrzeby fizjologiczne brały górę. Uznawałam, że to ewentualnie ich
problem, nie mój. Liczę że następnym razem będę leżeć z kimś o większym umiarze.

[monikazm]

przeczytałam wszystkie listy w tym wątku i uważam że jako jedyna masz zdrowe
podejscie i nie doszukujesz się sztucznie problemów. gratulacje.

[burza4]

monikazm napisała:

> przeczytałam wszystkie listy w tym wątku i uważam że jako jedyna masz zdrowe
> podejscie i nie doszukujesz się sztucznie problemów. gratulacje.

Moniko, ale nie każdy ma tak twardy sen że nic go nie rusza. A po porodzie
kazda kobieta jest zmęczona i chciałaby móc odpocząć. A niektórzy naprawdę nie
zmrużą oka, jak na sali siedzi kilka osób, nawet jeśli usiłują być cicho. Ale
niektórzy nawet nie usiłują. Poza tym szpital to nie sanatorium, ludzie mimo
wszystko nie są w najlepszej formie, więc należałoby się z nimi po prostu
liczyć. Jeśli kogoś nie krępuje obecność obcych osób, to fajnie, ale niektórzy
źle się z tym czują i naprawdę trudno się im dziwić. Na porodówce wystarczy mąż
i ewentualnie mama, to naprawdę nie jest miejsce dla rzeszy pociotków...

[mama_wiktora]

Moje "zdrowe podejście" jak to określono powyżej, nie jest wynikiem mocnego
snu. Myślę, że umiar we wszystkim jest jak najbardziej wskazany, nie wszystko
jest albo czarne albo białe. Dla mnie odwiedziny w szpitalu były
błogosławieństwem, nieocenioną pomocą i ukojeniem obaw "na nowej drodze życia".
Ale OCZYWIŚCIE nadmiar dalszych krewnych przychodzących do leżącej obok
pacjentki, czy nawet do mnie wyprowadza mnie z równowagi.

Dodam jedynie, że do listy dopuszczonych do szpitalnych odwiedzin dodałabym
jednak trochę ponad męża i mamę, mój ojciec i bratowa również bardzo mi
pomogli. Nie przychodzili przecież na raz. Na mój gust jeśli w ciągu dnia mam
4 godzinne wizyty rodziny po jednej osobie, góra dwie na raz to nie jest to
jakaś tragedia dla współspaczki.

No i raczej nie będę kombinować jak "zaoszczędzić" pewnych widoków
odwiedzającym, ostatecznie przyszli do szpitala a nie do mnie na herbatkę
imieninową.

Pozdrawiam
Gosia

[kasik8]

"No i raczej nie będę kombinować jak "zaoszczędzić" pewnych widoków
odwiedzającym, ostatecznie przyszli do szpitala a nie do mnie na herbatkę
imieninową"

Swietne zdanie..to nie herbatka tylko szpital..miejsce, gdzie kobiety
wypoczywaja!, regeneruja sily, zajmuja sie swoimi dziecmi itp. Miejscem
odwiedzin jest dom. Naprawde w szpitalu jestesmy tak ktorko, ze moznaby bylo
uszanowac inne panie.
Zalozmy, ze do Ciebie przyjdzie na 4 godz. maz i mama...do sasiadki rowniez i
do nastepnej..w pokoju ile jest osob??? kazdy rozmawia, smieje sie - nawet nie
chcacy.. i tu nawet nie o to chodzi...o zagluszanie ciszy i sen..bo przyjdzie
noc i moze uda sie troche przysnac...ale o wlasnie o wietrzenie, lezenie bez
majtek, karmienie piesia, o krew...naprawde ja osobiscie nie chcialabym zeby
ktos obcy to ogladal...dla Ciebie to bliski a dla mnie obcy..dlatego jestem za
izolacja.Ciesze sie, ze u mnie w szpitalu nie ma tak swobodnych odwiedzin.
Do tego powinno byc miejsce.Osobny pokoik...wizyty krotkie - odwiedziny! jak
sama nazwa wskazuje a nie posiadowy. Nie myslmy tylko o sobie, ale o
innych...przez te kilka dni jest tak jakbysmy mieszkaly razem.A kazde
mieszkanie razem to szanowanie wspollokatora.
Pozdrawiam Kasik

[mama_wiktora]

Gdybyś przeczytała moje oba posty może zauważyłabyś że mam na myśli cztery
godzinne a nie czterogodzinne wizyty.

Oraz to że nie popieram wizyt wieloosobowych na herbatkę, a raczej wizyty typu
pomoc, rodzice przynosili mi różne zakupy, wodę mineralną, herbatki
wspomagające karmienie, dodatkowe ciuchy, zabierali te brudne do prania, umyli
szklanki, zajęli dzieckiem, pomagali wziąć prysznic. I niewiele mnie obchodzi
czy to się komuś podobało, nie jest to pomoc której można wymagać od
pielęgniarki a dla mnie była bezcenna w tamtym czasie.

Zdanie które ci się tak spodobało w zamierzeniu powinno być odebrane: nie
popieram długich wizyt w szpitalu, ale jeśli ktoś takie odwiedziny uskutecznia,
to nie będę się przejmować tym, że zobaczy krew na moim łóżku, albo cycki
obłożone kapustą, bo nie zamierzam w bezruchu czekać aż łaskawie wyjdzie.

Pozdrawiam
gosia

[kasik8]

"No i raczej nie będę kombinować jak "zaoszczędzić" pewnych widoków
odwiedzającym, ostatecznie przyszli do szpitala a nie do mnie na herbatkę
imieninową"

Swietne zdanie..to nie herbatka tylko szpital..miejsce, gdzie kobiety
wypoczywaja!, regeneruja sily, zajmuja sie swoimi dziecmi itp. Miejscem
odwiedzin jest dom. Naprawde w szpitalu jestesmy tak ktorko, ze moznaby bylo
uszanowac inne panie.
Zalozmy, ze do Ciebie przyjdzie na 4 godz. maz i mama...do sasiadki rowniez i
do nastepnej..w pokoju ile jest osob??? kazdy rozmawia, smieje sie - nawet nie
chcacy.. i tu nawet nie o to chodzi...o zagluszanie ciszy i sen..bo przyjdzie
noc i moze uda sie troche przysnac...ale o wlasnie o wietrzenie, lezenie bez
majtek, karmienie piesia, o krew...naprawde ja osobiscie nie chcialabym zeby
ktos obcy to ogladal...dla Ciebie to bliski a dla mnie obcy..dlatego jestem za
izolacja.Ciesze sie, ze u mnie w szpitalu nie ma tak swobodnych odwiedzin.
Do tego powinno byc miejsce.Osobny pokoik...wizyty krotkie - odwiedziny! jak
sama nazwa wskazuje a nie posiadowy. Nie myslmy tylko o sobie, ale o
innych...przez te kilka dni jest tak jakbysmy mieszkaly razem.A kazde
mieszkanie razem to szanowanie wspollokatora.
Pozdrawiam Kasik

[burza4]

mama_wiktora napisała:

> Moje "zdrowe podejście" jak to określono powyżej, nie jest wynikiem mocnego
> snu. Myślę, że umiar we wszystkim jest jak najbardziej wskazany, nie wszystko
> jest albo czarne albo białe. Dla mnie odwiedziny w szpitalu były
> błogosławieństwem, nieocenioną pomocą i ukojeniem obaw "na nowej drodze
życia". Ale OCZYWIŚCIE nadmiar dalszych krewnych przychodzących do leżącej obok
> pacjentki, czy nawet do mnie wyprowadza mnie z równowagi.
>
> Dodam jedynie, że do listy dopuszczonych do szpitalnych odwiedzin dodałabym
> jednak trochę ponad męża i mamę, mój ojciec i bratowa również bardzo mi
> pomogli. Nie przychodzili przecież na raz. Na mój gust jeśli w ciągu dnia
mam 4 godzinne wizyty rodziny po jednej osobie, góra dwie na raz to nie jest to
> jakaś tragedia dla współspaczki.

Gosiu, ty się zamkniesz w 4 osobach, ale ktoś inny przyprowadzi całą wycieczkę,
bo kuzynka szwagra ze stwony matki też strasznie chciała dzidziusia zobaczyć. A
jeśli na sali leży kilka dziewczyn to przecież przez cały dzień drzwi się nie
zamykają! Myślę, że te 3-4 dni w szpitalu można się ograniczyć do kogoś, kto po
prostu służy do pomocy. Na wizyty jest czas w domu. W szpitalu pod ręka jest
wykwalifikowany podobno personel, który znacznie lepiej powinien jakiekolwiek
obawy rozwiewać.

Do do zdrowego rozsądku - to wierz mi, naprawdę wielu ludziom go brakuje (patrz
mój pierwszy post). Ja na własne oczy widziałam w szpitalu zbiegowisko rodziny
i nikomu z tych ludzi nie przyszło do głowy, że może coś jest nie tak. Że już
nie wspomnę o dwójce dzieci (bracia cioteczni pacjentki), na oko 12 i 16 lat i
jakimś starszym dziadku wśród kobiet z podpaskami i biustem na wierzchu. Nie
wiedzieli gdzie oczy podziać. Litości!!! Męka i dla innych pacjentek i dla
męskiej połowy tej wycieczki.

> No i raczej nie będę kombinować jak "zaoszczędzić" pewnych widoków
> odwiedzającym, ostatecznie przyszli do szpitala a nie do mnie na herbatkę
> imieninową.

Gosiu - ty patrzysz od strony "zaoszczędzenia lub nie widoków" innym, a
niektóre kobiety pod kątem "zaoszczędzenia sobie" wątpliwej przyjemności
wystawiania się na widok publiczny w dość kiepskiej formie. Bo nie jest im
wszystko jedno czy ktoś widzi czy nie i czują z tego powodu pewnien dyskomfort.
To by warto uszanować.

[mama_wiktora]

Generalnie chyba się zgadzamy co do meritum. Ja też nie byłam zachwycona
wielogodzinnymi i wieloosobowymi wycieczkami u mojej współspaczki. Niemniej
najważniejsze dla mnie było to, żeby zająć się dzieckiem i własnymi cycami
elementarną higieną. Starałam się nie zwracać uwagi na towarzystwo przy
sąsiednim łóżku i robiłam swoje. Nie mówię, że to nie przeszkadza, wręcz
przeciwnie, ale nie czekałam też aż wyjdą, bo nigdy nie udałoby mi się wymienić
kapuchy na cyckach

Może tylko ja dostałam takiej znieczulicy po porodzie i późniejszej cesarce,
ale naprawdę było mi wszystko jedno. Opowiem taką historię: Gdy po raz pierwszy
szłam po cesarce pod prysznic, nie mogłam zamoczyć rany, chciałam umyć włosy i
się trochę odświeżyć, prysznic nie był zamykany, taka sobie kabina obok
kibelków, nie miałam jak sama się umyć, pomagała mi przyjaciółka, siedziałam na
krześle częściowo w kabinie, a ona pomagała mi się spłukać, wtedy z kibelka
wyszła jakaś pani i powiedziała, że może powinnam się zasłonić, bo tu
przychodzą panie z mężami, i wiesz co, spojrzałam na nią jak na wariatkę, bo ja
ledwo się tam doczołgałam, miałam za sobą 16godzinny poród i cesarkę, zdarte od
krzyku i znieczulenia gardło i nie miałam siły ani energii na to, żeby
kombinować, co by tu zrobić, żeby ktoś nie zobaczył moich cycków. I tylko to
miałam na myśli...

Myślę, że to że są osoby które nie potrafią uszanować intymności odwiedzin w
szpitalu i przychodzą na herbatkę na kilka godzin nie może powodować drugiej
skrajności, czyli zakazu wejść do szpitala, temu jestem przeciwna, patrz moje
posty powyżej.

Chyba się znowu rozpisałam...

[elasz4]

Uważam, że jest to problematyczna sprawa, bo dla mnie osobiście nie wyobrażam
sobie gdyby mój mąż i siostra nie przychodzili do szpitala.
Ja urodziłam przez cc, nie miałam żadnych problemów z raną, właściwie to odrazu
wstałam i dużo zajmowałam się moim synkiem, ale był jeden ogromny problem z
karmieniem. Maluszek nie chciał ssać i przez cały pobyt w szpitalu nikt się tym
nie zainteresował chociaż szukałam pomocy w tej sprawie, pozostawiono mnie
samej sobie i przez pierwsze dni kiedy nie wiedziałam dlaczego dziecko nie śpi,
tylko płacze i marudzi to jedynie pomoc najbliższych pozwoliła mi nie zwariować
i zażyć odrobinę snu dlatego nie wyobrażam sobie jakby nie było takiej
możliwości.
A jeśli chodzi o inne rodziny na sali? Nie myślałam o tym, bo najważniejsze dla
mnie było dobro moje i mojego dziecka i szczerze powiedziawszy po prostu ich
nie zauważałam.

[jaha_mama_magdy]

Rodzilam w szpitalu, w ktorym nie mozna bylo przyjmowac gosci. Jesli ktos
przyszedl mozna bylo wyjechac z dzieciaczkiem w wozeczku - i to na 10 min i
pokazac. Nie powiem, po cesarce, kiedy ledwo sie ruszalam przydalby mi sie
ktos, kto podalby mi chociaz kubek zza glowy. Niestety bylo to niemozliwe. Z
drugiej strony od zawsze wpajano mi, ze pierwsze 3-4 tygodnie zycia dziecka to
czas dla najblizszej rodziny, gdzie nie ma mowy o odwiedzinach, przynoszeniu
zarazkow i wirusow - i to jest dla mnie oczywiste. Tabuny cic, wujkow,
kolezanek naprawde moga poczekac.
po porodzie nie wolno bylo nosic bielizny, podpaski miedzy nogami i krociutkie
koszulki to widok wybitnie malo estetyczny, dlatego nie mialam i nie mam nic
przeciwko braku odwiedzajacych.

Aga

[majcia74]

No to jak to jest bo ja już nic nie rozumiem?!
Kiedyś po cesarce /10 lat temu/ nie mogli przychodzić na oddział odwiedzający,
ale było super bo dzieciaki były zadbane przez pielęgniarki i nie potrzebowałam
przewijać, kąpać etc. Sala mamuś połączona była z dzieciaczkami i pielęgniarki
przywoziły bąble na karmienie i tak zostawiały, a ja jak byłam zmęczona albo
chciałam wyjść z sali to odstawiałam malucha do jego salki pod oopiekę piguł
I było ok. Miła i bezpieczna dla dziecka współpraca. Mi się podobało bo miałam
przy sobie dziecko ile chciałam, a robótkami zajmował się personel, a nie ja,
ucząca sie chodzić z raną w brzuchu Z tego co czytam to teraz dziecko jest ze
mną po wyjściu z sali pooperacyjnej /gdybym znowu miała cesarkę/? I sama muszę
przewijać, przebierać i takie tam???!!! Z tego co czytam pielęgniarki nie rwą
się już tak do pomocy odkąd jest możliwość odwiedzin i co? Miałabym sobie
żałować zaproszenia mojego męża czy matki pielęgniary żeby ktoś zajął się
dzieckiem? Ja bałabym się wziąć je na ręce, że upuszczę czy coś zrobię nie
tak... Pamiętam, że długo dochodziłam po cc do siebie. A może cesarkowym
mamusiom pomaga się jakoś? A może za drugim razem jest łatwiej...No nie
wiem...Jeżeli nie uda mi się urodzić naturalnie to ostrzegam, że przez pierwsze
dwa, trzy dni na sali zawsze ktoś ze mną będzie, no chyba że personel wbrew
temu co czytałam spisze się na medal ) Czego sobie i Wam życzę

Maja i Groszek /29tyg./

[burza4]

majcia74 napisała:

> No to jak to jest bo ja już nic nie rozumiem?!
> Kiedyś po cesarce /10 lat temu/ nie mogli przychodzić na oddział
odwiedzający,
> ale było super bo dzieciaki były zadbane przez pielęgniarki i nie
potrzebowałam
>
> przewijać, kąpać etc. Sala mamuś połączona była z dzieciaczkami i
pielęgniarki
> przywoziły bąble na karmienie i tak zostawiały, a ja jak byłam zmęczona albo
> chciałam wyjść z sali to odstawiałam malucha do jego salki pod oopiekę
piguł
>
> I było ok. Miła i bezpieczna dla dziecka współpraca. Mi się podobało bo
miałam
> przy sobie dziecko ile chciałam, a robótkami zajmował się personel, a nie ja,
> ucząca sie chodzić z raną w brzuchu Z tego co czytam to teraz dziecko jest
ze
>
> mną po wyjściu z sali pooperacyjnej /gdybym znowu miała cesarkę/? I sama
muszę
>
> przewijać, przebierać i takie tam???!!! Z tego co czytam pielęgniarki nie rwą
> się już tak do pomocy odkąd jest możliwość odwiedzin i co? Miałabym sobie
> żałować zaproszenia mojego męża czy matki pielęgniary żeby ktoś zajął się
> dzieckiem? Ja bałabym się wziąć je na ręce, że upuszczę czy coś zrobię nie
> tak... Pamiętam, że długo dochodziłam po cc do siebie. A może cesarkowym
> mamusiom pomaga się jakoś? A może za drugim razem jest łatwiej...No nie
> wiem...Jeżeli nie uda mi się urodzić naturalnie to ostrzegam, że przez
pierwsze
>
> dwa, trzy dni na sali zawsze ktoś ze mną będzie, no chyba że personel wbrew
> temu co czytałam spisze się na medal ) Czego sobie i Wam życzę
>
> Maja i Groszek /29tyg./


A to już Maju skutek uboczny pięknej akcji Rodzić po ludzku i dowód na to, jak
w naszym pięknym kraju można wypaczyć każdą ideę. Kobiety walczyły o to, żeby
móc zajmować się dziećmi (w założeniu kiedy będą miały na to siłę), a
wywalczyły to, że MUSZĄ się zajmować, bo zostały po porodzie pozostawione same
sobie, niezależnie od kondycji. Otóż sytuacja taka to nie tylko efekt
wygodnictwa personelu, ale przede wszystkim tego, że ktoś "mądry" szybciutko
poglówkował "aha, mamusie domagają się żeby dzieci były z nimi, bo najnowsze
badania amerykańskich uczonych dowodzą, że zajmowanie się dziecmi przez matki
zaraz po porodzie służy i dzieciom i matkom - proszę bardzo! w takim razie
trzebaby ograniczyć liczbę personelu, bo co się pielęgniarki bedą pętać skoro
matki chcą same się dziećmi opiekować". I to tyle. W efekcie np. na oddziale
obserwacyjnym który miałam wątpliwą przyjemność oglądać (z awaryjną porodówką)
była na dyżurze JEDNA położna, do której należała opieka nad 6 kobietami
leżącymi, w tym 2 w trakcie poronienia, jedną mamusię z dzidzią po 36-godzinnym
porodzie (siłą rzeczy w "świetnej" formie), tudzież jedną na porodówce w
trakcie. Kroplówki odłączały sobie pacjentki nawzajem, a antybiotyki podawała o
2 w nocy salowa ściągnięta do pomocy... Powód - redukcje personelu, bo po co
utrzymywać nadmiar pielęgniarek, skoro mamy same nie tylko moga, co teraz już
MUSZĄ o siebie i dzieci zadbać. I to jest podobno jeden z najlepszych szpitali
w kraju...

[malgo76]

to prawda. moja teścoiwa przyprowadziła pół rodziny, a ja akurat byłam gotowa i
bardzo chętna na przyjmowanie gości.

[aga_rn]

Ja rodzilam dzieci w Kanadzie ale bylo identycznie - kupa odwiedzajacych ...
Naprawde, niektorzy ludzie po prostu nie znaja umiaru. Sama, po calonocnym
porodzie, ktory spedzilam prawie w calosci na nogach, chodzac po domu (do
szpitala dojechalam na samo zakonczenie - po 15 minutach urodzilam synka) bylam
totalnie wykonczona - nie spalam pnad 24 godziny - a tu sasiadka w pokoju, jak
nie przyjmujaca gosci, to non stop przyjmujaca telefony. Tyle ze naprawde nie
ma na to rady, bo przeciez i prawo do gosci, i do telefonow ma ...
Jedyna rada to ograniczyc liczbe odwiedzajacych do 2 naraz - czyli tylko dwie
osoby moga byc w tym samym czasie w sali z pacjentka. W ten sposob moze bedzie
mniej tloczno i halasliwie, a rodzinka moze ustalic kto kiedy przychodzi, lub
czekac przed oddzialem, i sie wymieniac.
Taki system mamy w szpitalu w ktorym ja pracuje, i to na wszystkich
oddzialach.
Poza tym na oddziale polozniczym, na ktorym lezalam, byla tez tzw. cisza
poobiednia, czyli zero odwiedzin od 14 do 16. Nie bylo wyjatkow, rodzina byla
przepraszana i proszona o wyjscie. Ja musze przyznac ze bardzo mi to
odpowiadalo, chwila wytchnienia ...
Na koniec musze powiedziec ze nie moge pojac jak w 21 wieku wciaz nie ma
poszanowania prawa czlowieka do intymnosci. Dlaczego, po tylu akcjach "rodzic
po ludzku" itp., na oddzialach nie ma kotar/zaslon tak aby kobieta nie byla
wystawiona na widok publiczny. Nie dotyczy to zreszta tylko kobiet, ale
wszystkich pacjentow szpitali. To nie jest jakis straszny koszt - karnisz
dookola lozka i material, i prywatnosc zapewniona.
AgaRN

[nolinka.s]

Jestem w 30 tygodniu i wszystko dopiero przede mną, ale wczasie ciąży byłam 2
razy w szpitalu. W dwóch różnych szpitalach, więc mam porównanie jak to jest z
odwiedzinami.
Pierwszy szpital: Puck, lipiec. Trochę nam się urlop nie udał. Wylądowałam tam
z powodu bardzo nasilonych wymiotów. Sala 3 osobowa. Ja ledwo żywa, z bólem
głowy, odwodniona, pod kroplówką. Dziewczyny w sali bardzo miłe, rozmawiały
cichutko. Odwiedzający,zawsze pojedynczo, głównie mężowie, zachowywali się
cicho i taktownie. Wiedzieli kiedy wyjść, kiedy ich obecność jest krępująca. No
i nie przesiadywali całymi dniami.
Drugi szpital: Kielce, dwa tygodnie później. Z tego samego powodu. Z tym, że
byłam w o wiele gorszym stanie. Potworny ból głowy, wymioty, kroplówka jedna za
drugą. Sala 6 osobowa. U dziewczyny obok odwiedziny. 3 osoby, potem przyszły
jeszcze 2. Bardzo wesoło, śmieją się, opowiadają jej o poprawinach /przyjechała
do szpitala z własnego wesela/. Nawet nie miałam siły zwrócić im uwagi. Na
drugi dzień u tej samej osoby już inny skład, ale rownie liczny. Wszyscy
przyszli obejrzeć dziennik /akurat była 19.30/. Oczywiście w telewizorze, który
był w sali.
Inna pani miała małe radyjko, ciągle włączone, wcale nie cicho.
Może powiecie, że się czepiam, ale dla mnie naprawde szpital to nie hotel.
Jeżeli ktoś ma 1 osobowy pokój, to ok. Ale w kilkuosobowych zwracajmy uwagę na
innych. Osoby, które są w szpitalu zazwyczaj potrzebują spokoju, nikt nie jest
tam dla przyjemności.
W styczniu urodzę. I napewno będę bardziej asertywna w szpitalu. Prawo do
odwiedzin to jedno, ale jest też prawo do intymności. Po to wyznacza się w
szpitalach godziny odwiedzin, żeby rodzina nie siedziała cały dzień przy łóżku
i gapiła się na inne kobiety po porodzie.
Odwiedziny dzieci w szpitalu są zabronione i nie jest to tylko czyjś wymysł.
Niektórzy ludzie nie mają zupełnie wyobraźni i potrafią przyprowadzić w
odwiedziny do mamusi po porodzie pociągającego nosem i kaszlącego malucha.
Zupełnie nie zwracając uwagi na inne matki i ich dzieci.

[monique251]

No cóż, a ja nie wyobrażam sobie tabunów gości (mamuś, teściowych, bratowych,
szwagrów...) ale też nie wyobrażam sobie, że mój mąż, będący takim samym
rodzicem nowo narodzonego dziecka jak ja (tylko się troszkę... mniej umęczył)
przychodzi w odwiedziny na pół godzinki do pokoiku obok. Moje, dość
dramatyczne, doświadczenia z pierwszego porodu, spowodowały powzięcie takiej
właśnie decyzji, że spróbuję wynająć sobie ten cudowny pokoik (wcale nie
apartament i wcale nie w prywatnej klinice - w szpitalu miejskim mamy takie
pokoiki trzy - płatne)po to właśnie, by mąż mógł być przy mnie cały czas i żeby
nikomu jego obecność nie przeszkadzała. Tak było też przy pierwszym porodzie,
choć wtedy leżałam w salce dwuosobowej. Nie wyobrażam sobie jednak, żeby go nie
było, bo mdlałam przy każdej próbie podniesienia się z łóżka, żadne
pielęgniarki się nami specjalnie nie interesowały, więc małżonek biegał po
podkłady i zmiany pościeli, podawał dziecko do karmienia (bo nie mogłam wstać)
zajmował się naszym - moim i koleżanki z łóżka obok piciem i jedzeniem bo
byłyśmy za słabe, żeby sobie je przynieść itp. I tak sobie myślę, że to nie my
powinnyśmy się tu wykłócać o to, czy odwiedziny są ok czy nie, tylko w
szpitalach powinno się brać specyficzną sytuację położnic pod uwagę i stworzyć
warunki do godnego przyjęcia malucha przez OBOJE rodziców. Pozdrawiam.