NAJTRUDNIEJSZA DECYZJA ŻYCIA !!! POMÓŻCIE

[ewanm77]

Jestem obecnie w 12 tygodniu ciąży. Przszłam już tak wiele złego. przed
trzema laty urodziłam martwe dziecko w 7 miesiącu, potem poronienie. Teraz
spotyka mnie kolejne nieszczęście. USG wykazało, że dzieciątko nie rozwija
się dobrze. Ma przepukline brzuszną, przepuklinę szyjna, a co najgorsze są
też braki kręgów w kręgosłupie. Zebrało się konsylium specjalistów, którzy
potwierdzili wady płodu i są zdania, że jeżeli ciąża będzie donoszona zamiast
dziecka będzie warzywo, które może będzie żyło może nie. Mam tydzień czasu na
zastanowienie się czy usunąć ciążę. Na taką decyzję nie starczy tysięcy lat
dla matki, która tak jak ja pragnie mieć maluszka. Ale nie wiem czy potem dam
radę. Naprawdę nie mam pojęcia, serce mi pęka, wznoszę ręce do nieba, ale tak
nikt mi nie powie co byłoby właściwe.
Wiem, że nie powiecie mi zrób tak czy inaczej, ale może wyrazicie swoje
opinie na ten temat.
Pozdrawiam Was wszystkie i życzę Wam zdrowych pięknych pociech.

[romdud]

Nam wydawało się, że przeżywamy największą tragedię tego świata jak dwa razy
straciliśmy dziecko. Jednak wiem, że są osoby które przeżywają dużo większe
tragedie. Moje słowa nie pomogą Ci w podjęciu decyzji, ale jedno co mogę ci
poradzić - Jeśli wierzysz w Boga to módl się. Ja też postaram się o Tobie pamiętać

[polinetka]

Próbowałąm się wczuć w Twoją sytuacje i podjąć taka decyzję i...ja usunęłabym
ciążę. Wiem,że część osób potępi taka decyzję, ale ja tak bym zrobiła.
Nie wiem czy odważyłabym się świadomie skazywać dziecko na życie pod
aparaturą, cierpienie związane z diagnostyką,cierpienie rodziców i ciągły
strach o Jego życie, bo pzecież w każdej chwili może umrzeć...Ale wiem też,że
są osoby zdeterminmowane, aby utrzymywać życie za wszelką cenę.
W każdym bądź razie ja nie chciałabym żyć dzięki aparaturze, bez szans na
poprawę (nie wspomonam tu o tak przyziemnych ale ważnych kwestiach jak finanse
i opieka całodobowa, która słono kosztuje, bo nie ma co ukrywać za pieniądze
jest się w stanie poprawić komfort życia osobie ciężko chorej).
Decyzja jest na prawdę trudna i musisz rozważyć wszystkie jej konsekwencje.Mam
nadzieje, że chociaż troszeczkę pomogłam.
Wiem też, że są osoby które pomimo takich tragedii mają zdrowe maluszki (czego
przykładem jest moja ciocia - urodziła pięcioro dzieci z ciężkimi wadami
wrodzonymi, które nie dawały szans na normalne życie a w tej chwili ma dwoje
zdrowych dzieci). Leczyła się w Zabrzu.

Pozdrawiam i życzę podjęcia najlepszej możliwej decyzji

[gochagocha]

Ewa, potrafie sobie wyobrazic co przezywasz. 8 lat temu stanelam przed takim
samym problemem. Byla to moja pierwsza ciaza, zachorowalam na samym poczatku
na ospe ...
Usunelam te ciaze.
Nie bede klamac, do dzis mysle o tym dziecku, choc mam juz prawie
piecioletniego synka a teraz spodziewam sie drugiego dzidziusia. Do dzis
dziekuje Bogu, ze lekarz nie pozwolil mi wtedy zobaczyc tego dziecka, choc
bardzo tego chcialam ... Ten maluszek pozostanie w mojej pamieci juz na
zawsze ...
Ale decyzji wtedy podjetej nie zaluje. Dzis postapilabym tak samo. Choc to
moze okrutne co napisze, ale uznalam, ze tak bylo lepiej dla wszystkich - dla
mojego nienarodzonego dziecka tez.
Nie wiem czy choc troche Ci pomoglam.
Oczywiscie mozna walczyc, zawsze mozna ... ale czy bedziesz miec na to
sily ...czy bedziesz w stanie ... czy wytrzyma to Twoja rodzina ...
Mnie widac zabraklo takiej pewnosci ...

[kasia9641]

Jest mi bardzo przykro, że musiałaś stanąć przed taką decyzją. Na pewno
rozumiem Cię jak bardzo chciałabyś urodzić to dziecko. Ja jeszcze niedawno też
się zastanawiałam, co zrobiłabym w sytuacji, gdyby okazało się, że są poważne
wady płodu. W 7 tygodniu zaczęłam plamić. Lekarz dał mi lekarstwa. Jednak nie
ukrywał, że usg w 12 tygodniu będzie dla mnie bardzo ważne, o ile wogóle miałam
dotrwać. Na szczęście lekarstwa pomogły, przyszedł czas badania, okazało się,
że jest dobrze, nic złego nie widać. Wiadomo, że kamień spadł mi z serca, ale
powiem Ci szczerze, że byłam psychicznie przygotowana na ewentualną aborcję.
Wiem, że inaczej bym sobie nie poradziła... Dodam, że dwa lata temu poroniłam,
tak że jest to moja druga ciąża. Wierzę, że uda Ci się podjąć właściwą decyzję
i już wkrótce na Twojej drodze zabłyśnie promyczek, czego życzę Ci z całego
serca!

[calico]

Bardzo Ci współczuję...

Myślę, że często jest to pytanie o to jak my sobie poradzimy, jak damy radę
podołać wychowaniu dziecka niepełnosprawnego, upośledzonego. Nikt z nas nie
zastanawie się specjalnie jak by było gdyby mnie coś takiego spotkało. Czasem
taka wiadomość spada na nas jak grom z jasnego nieba. Będę miała chore
dziecko. Nikt nam nie powie jak ułożyć sobie życie, być może przyjaciele się
odsuną, nie wiem czy pokocham to dziecko, czy mam prawo zapraszać je na świat,
jeżeli jego życie będzie w naszym odczuciu bezsensowne, dlaczego mi sie to
przytrafiło, czy to kara, boję się, jak urodzenie tego dziecka wpłynie na moje
małżeństwo - to zapewne tylko kilka z pytań, bardzo bolesnych pytań, które
dręczą serce.

Tych pytań, dramatycznych wątpliwości nie trzeba się wstydzić, obawiać. Strach
przed nieznanym siedzi w człowieku bardzo głęboko.

Jeżeli możesz to skorzystaj z telefonu zaufania, jeżeli jesteś wierząca to
porozmawiaj ze swoim spowiednikiem. Myślę, że szczera, na pewno bolesna
rozmowa, pomoże Ci uporządkować myśli. Potrzebujemy wtedy akceptacji i
wsparcia.

Nie powiem Ci co masz zrobić. Ja urodziłabym to dzieciątko.

Jestem z Tobą.

calico

SKONSULTUJ SIE JESZCZE

[melka_x]

Ewa (bo zgaduję, że tak masz na imię),
Ja bym na Twoim miejscu skonsultowała się jeszcze z conajmniej kilkoma dobrymi
lekarzami, i to nie tylko położnikami, ale i neonatologami. Mówie "na Twoim
miejscu", bo sama musiałam kiedyś podjąć nieco podobną decyzję, chociaż nie
chodziło o ciążę, tylko o urodzone dziecko (dylemat moze nie taki sam, ale
podobny). Moja córeczka miała dwie opieracje i trzeba było w pewnym momencie
podjąc decyzję o trzeciej, lekarze zostawili nam wybór, nie ukrywając, że
szansa na życie jest minimalna, w granicach cudu, a trzecia operacja
prawopodobnie tylko wydłuży Jej cierpienia. Wiedzieliśmy także że po tak
długim czasie oddychania pod respiratorem, żywienia pozajelitowego,
koszmarnych dawek środków przeciwbólowych i zaawansowanej retinopatii (grozi
ślepotą)nawet gdyby przeżyła to jakość Jej życia... szkoda mówić. Myśmy
zdecydowali się na tę operację, bo chcieliśmy wykorzystać każdą NAWET
MINIMALNĄ SZANSĘ. Wracając do Ciebie, wiem że to nie to samo, i nie zamierzam
Cię namawiać do utrzymania tej ciąży za wszelką cenę, ale do podjęcia decyzji
gdy będziesz miała absolutną pewność, że Twoje dziecko nie ma szans. Niestety
z doświadczenia wiem, że nawet najlepsi lekarze mylą się. Mnie dwa razy
mówiono, że moja córeczka nie ma szans, że nie przeżyje najbliższej doby, a
ona jeszcze żyła półtora miesiąca, lekarze mówili, że to cud... Bardzo rzadko,
ale i w diagnostyce prenatalnej popełnia się błedy, upewnij się, skonsultuj. I
gdy będziesz wiedziała z jakimi wadami urodzi się dziecko skonsultuj się
jeszcze z dobrym neonatologiem, niech on powie Ci jak widzi szanse i jakość
życia takiego dziecka, położnicy w porównaniu z neonatologami
wyspecjalizowanymi w patologiach noworodka często wielu rzeczy nie wiedzą, bo
to nie ich specjalizacja. Nie napiszę Ci 'powodzenia' bo cięzko w takiej
sytuacji... Trzymaj się, choć wiem że to tak potwornie trudne...

[anikan]

Słoneczko!!!
Nie powiem co masz zrobić, nie będe też się wypowiadać... sama nosze 24
tyg.szczęście i nie chce nawet myśleć co by było... musisz mi wybaczyć!
Ale jestem sercem przy Tobie, myślami. Bądz silna i niech Cie ktoś tam do góry
ma w opiece. Tak bardzo mi przykro że musisz przez to przechodzić, serce mi
krwawi że los tak okrutnie Cie dotyka...
DLA CIEBIE WYJDZIE SŁOŃCE, NAPPEWNO!!!!!!!

Całą sobą jestem z Tobą Ania

Ps. nie potrafie opisać smutku jaki czuje, tak mi przykro...

[melka_x]

To jeszcze raz ja. Tak sie zastanawiam, czy jeszcze pisać, czy nie mącę Ci w
glowie, ale skoro sama masz wątpliwości, chciałam jeszcze dodać dwa przykłady,
że w przypadkach gdy chodzi o życie dziecka lub jego jakość niestety nie można
kierować się jedną czy nawet dwiema lekarskimi opiniami. To wszystko dotyczy
co prawda starszych ciąż, albo dzieci urodzonych, ale analogia jest. Mnie
lekarz położnik (uznany ordynator) powiedział, że dziecko urodzone przed 24
tygodniem nie ma żadnych, żadnych, najmniejszych szasn na życie. I co? Mylił
się, widziałam dziecko które wypuszczono po 3 miesiącach do domu urodzone w...
23 (tak w dwudziestym trzecim, to prawie jak cud, ale zdarzyło się) tygodniu.
Sama miałam wcześniaka, więc znam trochę matek wcześniaków, jednej z nich
pediatra powiedział, że jej dziecko będzie "warzywkiem", że nie ma szans na
normalne życie, że NIGDY nie będzie w stanie nawet przewrócić się samo na
plecki czy usiąść. I co? Dziecko wciąż jest nieco opóźnione w rozwoju w
stosunku do rówieśników, ale rozwija się, siada, gaworzy itd. To prawda, że
nie znam takich przykładów związanych z diagnozowaniem 12-tygodniowego płodu,
ale to co napisałam chyba jednak sugeruje, żeby upewnić się u kilku lekarzy.
Zrób to jeśli możesz i później podejmij decyzje.

[michalkowa]

Kochana! Juz dawno zaden post nie wywolal we mnie takiego wzruszenia. Serdecznie
Ci wspolczuje. bede sie za Ciebie modlic.
Monika

[agaa5]

Współczuję Ci Ewuś. Mam nadzieję, że te posty w jakiś sposób ułatwią Ci
podjęcie decyzji. Wydaje mi się, że dużo zależy od rokowań lekarzy. Być może
niektóre wady dadzą się operować czy leczyć. Jeśli nie to na pewno lek doradzą
Ci co dalej . Podejmiesz wtedy decyzję w pełni świadoma skutków.
Sama nie byłam w takiej sytuacji (choć rozważałam bo też było podejrzenie wad)
ale wiem, że zdecydowałabym się na usunięcie gdyby wady były ciężkie
uniemożliwiające normalne, pełnowartościowe życie. Raz że nie mogłabym skazać
dziecka na terminację, na cierpienie dwa psychicznie bym tego nie udźwignęła .
Taki jest mój punkt widzenia .
Tak na pocieszenie pamiętaj, że fortuna kołem się toczy i za rok dwa los do
Ciebie się uśmiechnie. Niektórym dziewczynom z forum też los nie sprzyjał na
początku(kolejne poronienia, martwe ciąże) ale i one doczekały ) się
zdrowych, ślicznych dzieciaczków i uwierz tak będzie i w Twoim przypadku czego
Ci z całego serca życzę.
Pozdrawiam ciepło Aga

[wieczna-gosia]

Wyobraz sobie ze urodzilas dziecko.
Przezylo.
Wyobraz sobie wasza rodzine za 20 lat.
Posluchaj siebie i podejmij decyzje.
Mi pomoglo.

[aniao3]

Ewo!
melka_x ma racje. sprawdz jeszcze na innym USG, u innego lekarza. moze jednak
to konsylium sie pomylilo? mzoe to USG jest przestarzale?
to cien nadziei, ale jednak.
bardzo ci wspolczuje, to co teraz przezywasz to jest koszmar.
mysle ze wszytkie tu na forum bedziemy twoja rodzine polecac opiece w
modlitwach i mam nadzieje, ze moze jednak lekarze sie mylili.
jesli nie - tylko ty mozesz podjac ta decyzje i nikt nie ma prawa cie oceniac.
jestem sercem z toba
anka

[fizula]

To naprawdę najtrudniejsza decyzja w życiu. Ogromne współczucie dla Ciebie i
Twojej rodziny. Ogromna rozterka, jaka Ci towarzyszy jest podyktowana wielką
miłością matki. Dziewczynom łatwo było napisać, "możesz się zgodzić, ja miałam
zabieg i nie żałuję" -ich kolejne dzieci okazały się zdrowe. Mi się jednak
wydaje, że to, że tak bardzo się wahasz świadczy o tym, że masz bardziej
wyczulone sumienie. Jeśli dziecko rzeczywiście jest tak ogromnie chore to
umrze, ale spokojnie, z Twoją wielką miłością, za to bez tortur zadawanych
przez lekarzy podczas zabijania. Warto też sobie uzmysowić, że aborcja może się
wiązać z kolejnymi powikłaniami dla przyszłej ciąży. Zyczę Ci z całego serca,
żebyś mogła mieć jeszcze zdrowe piękne dzieci, ale jeśli nie będzie tak, czy do
końca życia nie będziesz się pytać siebie, co by było gdybym pozwoliła temu
dzieciątku żyć. Lekarze mylą się o wiele częściej niż nam się zdaje, badając
aparatem USG nigdy nie ma 100% pewności.
Twój wybór- Twoja miłość!
Na pewno będę myśleć o Tobie i Twoim maleństwie.

[kags]

Witaj Ewo,
Wlasnie niedawno dyskutowalismy z moim partnerem co by bylo gdyby... oboje
jestesmy zdania, ze usunelibysmy ciaze. Ktos powie - jaki to egoizm, ale z
drugiej strony jakim egoizmem jest miec za wszelka cene.
Podpisuje sie pod slowami Wiecznej-Gosi... wyobraz sobie swoja rodzine za 20
lat...
I jeszcze jedno - co bedzie jak nas zabraknie?
Jestem z Toba w kazdej Twojej decyzji.
KaGS

[mamadwojga]

W Twojej sytuacji nie ma i nie będzie dobrego wyboru. Cokolwiek zrobisz
będziesz się zawsze zastanawiać co by było gdyby... Myślę że wszyscy powinni
uszanować Twoją decyzję, którą wkrótce będziesz musiała podjąć. Jest to jednak
OGROMNY DYLEMAT. Ja sama straciłam dwie pierwsze ciąże ale myślę, że gdyby w
trzeciej okazało się że dziecko ma bardzo poważne wady i znikome lub żadne
szanse na normalne życie chyba bym podjęła decyzję o usunięciu. Ale z drugiej
strony gdyby był chociaż cień szansy, gdybym była w doskonałej kondycji
finansowej i miała pieniądze na dalsze leczenie dziecka i ewentualną
rehabilitację (bo nie ukrywajmy koszty byłyby olbrzymie) to może bym
zaryzykowała? Nie potrafię nawet wypowiedzieć jak bardzo Ci współczuję.
Jestem z Tobą cokolwiek postanowisz.

[anya.s]

Droga Ewo

Bardzo ci wspolczuje ze zycie stawia cie przed tak trudnym wyborem. Gdy
przeczytalam twoj list przypomniala mi sie historia coreczki mojej znajomej.
Gdy byla w 4 miesiacu ciazy lekarz stwierdzil nieprawidlowy rozwoj pluc,
dziecko nie mialo przepony, jelita zabieraly zbyt duzo miejsca, serduszko bylo
uciskane, na jedno pluco nie starczylo juz miejsca i bylo szczatkowe. Pamietam
jak wszyscy wokol modlili sie i czekali na cud. Pamietam przyszla mame, ktora
nie chciala nawet kompletowac wyprawki, bo nikt nie gwarantowal ze dzieciatko
przezyje. Zdecydowala ze urodzi - w 8 miesiacu zrobiono cesarskie ciecie,
coreczka przeszla kilka operacji, samodzielnie zaczela oddychac po kilku
miesiacach. Niedawno Kaede skonczyla roczek, stawia pierwsze kroki i jest
bardzo pogodna choc drobniutka dziewczynka.
Dzieki temu ze lekarz zauwazyl nieprawidlowosci udalo sie uratowac dziecko,
operacje, przebieg cesarki byly scisle zaplanowane, gdyby dziewczynka przyszla
na swiat bez diagnozy, moglaby nie przezyc.
Wiem ze kazda sytuacja jest inna, kazdy przypadek choroby sie rozni, ale moze
skonsultuj jeszcze sie z innymi lekarzami, na innym sprzecie.

cuda sie zdarzaja

Ania

[pysio8]

Witaj Droga Ewanm 77,
postanowiłam się dopisać, żeby uzmysłowić Tobie poprzez moją historię, że
lekarze też się mylą!!!
Nie byłam w takiej sytuacji jak Twoja- przechodzisz bardzo trudne próby życia..

Jestem z Toba i Twoja rodziną, będę się od dzisiaj modlić za Was.
Kilka miesiecy temu przed czasem urodziłam moja córeczkę, którą zaraz ode mnie
zabrano.Po dwóch godzinach mogłam ja zobaczyć, po kilku przyszłąm spróbować ja
nakarmić, okazało się ,że została umieszczona w inkubatorze, podano jej tlen.
Kiedy zaczęłam płakać, podeszła lekarka i powiedziała, że nie ma zagrożenia
życia.Po odwiedzinach rodziny idę do córki, natychmiast wypraszają mnie z
oddziału, robią"coś" przy mojej córce, wjeżdża aparat rentgenowski,
prześwietlaja płuca- masywne zmiany zapalne. Dziewięć godzin po porodzie
przychodzi lekarka i mówi, że dziecko jest w bardzo ciężkim stanie i trzeba
czekać trzy doby, złe rokowania, ta lekarz dała córce jeden procent na
przeżycie.
Zaczyna się dla mnie karuzela, czuję się jak w jakimś horrorze, za dziecko
oddycha maszyna, lekarze małomówni, okazuje sie, że poród wywolała bakteria, na
którą specjaliści leczyli mnie, coraz to nowe, dopochwowe specyfiki
wykupowałam, jednego nie uświadczyłam w żadnej z aptek, więc zaczynam siebie
obwiniać, że może trzeba było szukać w innych miastach, tu u mnie nie chcieli
nigdzie wykonać leku na receptę. Robią posiew, bakteria paciorkowca rośnie ze
wszystkich stron, diagnoza - posocznica(sepsa).
Lekarze nie na żarty zaczynają przygotowywać mnie na najgorsze.
Obdzwoniłąm wszystkich znajomych prosząc o modlitwę, sama zamykam się w
szpitalnej łazience i pod prysznicem żarliwie modlę się do Boga, płaczę, proszę
Go, obiecuję, że zrobię to i tamto.Trzeci dzień jest najbardziej krytyczny,
zmieniają jej leki, czwartego dnia zakażenie krwi zaczyna"spadać", lekarze
zaczynają się nieśmiało uśmiechać. Do tej pory nie wiem, bo widziałam w oczach
lekarzy wyrok na córkę, ale stał się cud i mała jest dzisiaj z nami, ładnie
się rozwija. Tak to cud Boski, że córka żyje.Wydaje mi się,oprócz wiedzy
lekarzy i doskonałego sprzętu o życiu córki zadecydowała modlitwa wielu
ludzi,którzy nam sprzyjali, będę im do końca życia wdzięczna.
To jest inna historia, różni się od Twojej, chciałam Ci tylko przekazać, że
lekarze sami się często wahają, nie potrafią do końca postawić dobrej diagnozy,
skoro dawali mojej córce jeden procent na wyzdrowienie- PRZEŻYCIE, a ona żyje i
jak do tej pory wszystko jest w porządku.
Jeśli jednak czarny scenariusz u Twojego dziecka spawdzi się, nie wiem, ale
zycie bywa ciężkie, ja nie chciałabym być "warzywem", nie dałabym też rady
wychowywać, być, aż z tak ułomnym dzieckiem.

[amania]

Ewo ja jestem w jeszcze gorszej sytuacji. Napisałam do Ciebie na priv.
Przeczytaj koniecznie.

[aniadr70]

Witaj !
Wiem, że łatwo jest pisać i radzić niż samemu podjąć decyzję, która zaważy na
całym Twoim życiu. Ale odważę się napisać: urodź to dziecko. Sądząc to Twoim
poście jesteś wierząca - zostaw więc Panu Bogu decydowanie o życiu Twego
dzieciątka. Nawet gdyby się okazało, że diagnozy lekarzy się potwierdzą,
maluszek będzie bardzo chory poradzisz sobie (znam samotną mamę dwojga dzieci,
prawie bez kontaktu ze światem. Nie jest jej lekko, ale cieszy się z życia ,
dzieci i jest radosną osobą). Bóg nie zsyła na ludzi ciężarów większych niż
mogliby unieść. A nawet gdyby nie byłabyś z różnych względów się nim opiekować,
mogłabyś je oddać do adopcji, ewentualnie domu dziecka. Każde rozwiązanie
będzie lepsze od pozbawiania go życia.
Gdy maluszek nie przeżyje, Ty będziesz miała aniołka w niebie i czyste
sumienie, że zrobiłaś dla niego wszystko,co mama może uczynić.

Pozdrawiam Cię bardzo i obiecuję modlitwę za Was.

[mka99]

Bardzo mi przykro i wspolczuje Ci ogromnie...
Moje zdanie na ten temat: usunelabym.Pozniejsze zycie byloby ciezkie dla tego
Dzieciaczka, dla Ciebie jako matki i wszystkich bliskich. Bog Ci to wynagrodzi
i na pewno da nastepna szanse.
Myslami jestem z Toba.

[utka]

No ja nie wiem czy Bog tak wynagradza usuwanie ciazy nawet w takich przypadkach
jak Ewy ??? - aczkolwiek Bog jest bardzo milosierny ... Ja przychylam sie
jednego z ostatnich listow (chyba ani70) - Ewus, jesli masz watpliwosci urodz
to dziecko - zawsze mozesz je oddac do jakiegos specjalistycznego osrodka,
gdzie dzieciatko bedzie mialo dobra opieke, jezeli stwierdzisz, ze wychowanie i
opieka przekracza Twoje mozliwosci finansowe czy inne. Zawsze bedziesz mogla je
zobaczyc i zabrac, jesli zmienisz decyzje ...
Czasem zycie z wyrzutami sumienia jest duzo, duzo gorsze niz z niepelnosprawnym
dzieckiem.
Kobiety ciezarne maja swojego szczegolnego patrona - sw. Gerarda - prosze
pamietaj o nim a na pewno pomoze Ci w tych trudnych chwilach.

Bede sie modlic w Twojej intencji

sciskam mocno

utka

I pamietaj ze cuda naprawde sie zdarzaja !!!

[walizkaplus1]

utka napisała:

> No ja nie wiem czy Bog tak wynagradza usuwanie ciazy nawet w takich
przypadkach
>
> jak Ewy ??? - aczkolwiek Bog jest bardzo milosierny ... Ja przychylam sie
> jednego z ostatnich listow (chyba ani70) - Ewus, jesli masz watpliwosci urodz
> to dziecko - zawsze mozesz je oddac do jakiegos specjalistycznego osrodka,
> gdzie dzieciatko bedzie mialo dobra opieke, jezeli stwierdzisz, ze wychowanie
i
>
> opieka przekracza Twoje mozliwosci finansowe czy inne. Zawsze bedziesz mogla
je
>
> zobaczyc i zabrac, jesli zmienisz decyzje ...
> Czasem zycie z wyrzutami sumienia jest duzo, duzo gorsze niz z
niepelnosprawnym

przepraszam ale czy wlasnie nie jest gorsze urodzenie dziecka i skazanie go na
samotne zycie bez milosci w jakimkolwiek zakladzie opieki? "zobaczyc i zabrac,
zmienic decyzje.."-mowimy o czlowieku a takie zachowanie nawet w przypadku
zwierzat jest mocno niehumanitarne.naprawde mysle czasem ze to co zostalo
napisane i umotywowane wyzszymi ideologiami tak naprawde wynika z egoizmu,
strachu przed podejmowaniem samodzielnych decyzji czy potepieniem spolecznym.
moze za mocno to ujelam ale wydaje mi sie ze jest jeszcze cos takiego jak waga
roznych wyrzutow sumienia i odpowiedzialnosc za druga osobe.

[glupiakazia]

Kochana, słowa w takiej sytuacji są takie niedoskonałe... Mówię szczerze - nie
potrafię CZUĆ tego, co ty czujesz, mimo że też straciłam ciążę, ale to był
pikuś w porównaniu z tym, przez co ty przechodzisz. Ale myślę, że potrafię to
ZROZUMIEĆ. I moje ROZUMIENIE jest takie, że o życiu czy śmierci - włącznie z
ich jakością - decyduje Bóg i dlatego w Jego rękach bym to zostawiła. I to jest
chyba taki moment, w którym potrzebna jest odpowiedź właśnie na pytanie, kto
daje (i odbiera) życie. Głęboko wierzę, że jeśli Mu zaufamy, cokolwiek się
stanie, On nas nie zostawi samych. Dlatego rozumowo podjęłabym decyzję o
urodzeniu, ale co bym CZUłA? Na pewno starałabym się myśleć, że po pierwsze -
bywa, że lekarze się mylą - to jest pewnik; i po drugie - że jako wierząca,
wiem, że cuda się zdarzają - to drugi pewnik. Ale to wszystko tak łatwo
powiedzieć... Trzymaj się, będę się za Was modliła.

[bajakaja]

Witaj Ewuniu!!!!
Bardzo wzruszyła mnie Twoja historia.
Nie mam prawa wiedzieć co czujesz, bo nigdy nie byłam w takiej sytuacji, nie
mam też prawa Cię oceniać, bo nie do mnie to należy.
Bardzo bym chciała, aby się okazało, że to lekarze się mylą i że wszystko jest
w porządku, jednak ani ja ani nikt inny nie może Ci tego gwarantować.

Zaś co do decyzji w sprawie życia i śmierci tego Maleństwa (zdrowego, czy też
chorego) zgadzam się w 100% z moją przedmówczynią. TYLKO Bóg ma prawo do
dawania i odbierania życia (takie jest moje zdanie). Trzeba Mu zaufać,
powierzyć Mu opiekę nad tym Skarbem i pozwolić działać.
Ja urodziłabym to Dzieciątko, a resztę zawierzyłabym Panu Bogu, bo tak jak już
wcześniej napisałm uważam, że TYLKO bóg może decydować o życiu i śmierci
Człowieka, którym niewątpliwie jest Twoje zdrowe czy też chore Dziecko.
A poza tym w przekonaniu tym utwierdza mnie fakt, iż mój mąż rónież miał
być "potworkiem" a później "warzywkiem" (określenia lekarzy), a jest teraz 25-
letnim silnym i mądrym mężczyzną, który w tym roku otworzył przewód doktorski!

Ewuniu! Uwierz w Boga, a przede wszystkim w Siebie i w to, że podołasz, że
dasz radę być Kochającą Mamusią tego Dziciątka, które nosisz pod sercem.
Ja już w to wierzę i obiecuję modlić się za Ciebie, tą maleńką Kruszynkę oraz
za całą Twoją Rodzinę.
NIE poddawaj się!!!! Bądź silna!!!! Wierzę w to, że dasz radę.
Pozdrawiam serdecznie.
bajakaja

[eberta]

Myślę, że ważne jest skonsultowanie się z innymi lekarzami - specjalistami.
Niech Pan Bóg da Ci siłę i nadzieję. Będę się za Was modliła.

[susala]

krótko odpowiem, byłam w ciązy, tylko raz, już nie jestem, chciałabym
kiedykolwiek dac komuś życie, kogoś po sobie zotawić, o kogoś się troszczyć,
kogoś kochć jak matka, urodziłabym chyba dziecko, lub nie, wierząc, że Bóg,
Opaczność, bądz jak kto Go nazywa, da mi siłę na wychowanie DZIECKA, lub
prztrwanie w pustce

Siły Ci zyczę i modlę się za Ciebie i Maleństwo, podejmij decyzję, która
pozwoli Ci patrzeć w lusterko, a jesli urodzisz to oby kochanego Bobasa

Podjęcia decyzji, którą zakceptujesz po latach zyczę

owsianka

[lud_mila]

Strasznie Ci współczuję... Ta decyzja należy do Ciebie, bo tylko Ty weźmiesz za
nią odpowiedzialność, my możemy sobie tylko gdybać.
Jak się dowiedziałam, że jestem w ciąży, to rozmawiałam ze swoim "mężem" i
zgodnie postanowiliśmy, że w razie poważnych wad genetycznych usuniemy ciążę.
Mój "mąż" ma młodszą siostrę, teraz 25-letnią, która od urodzenia żyje jak
wspomniane warzywo... Nie chodzi, nie mówi, nosi żelazny gorset dzięki któremu
można ją posadzić w fotelu i takie ortopedyczne buty z żelaznymi prętami do
kolan, wzmacniające zbyt słabe kości. Nie potrafi wykonać żadnej czynności
rękami, więc trzeba ją też karmić, ubierać, myć... Nie ma z nią praktycznie
żadnego kontaktu.
Widuję ją od lat u teściów, ale za każdym razem boli mnie to i jej los wydaje
mi się taki okrutny... Wiele razy o tym rozmwialiśmy z moim mężczyzną, bo on
doskonale wie, z czym się wiąże opieka nad takim dzieckiem. Jego mama powoli
się starzeje i coraz trudniej wkładać jej córkę do wanny, przenosić z łóżka na
wózek, itd... Boi się co będzie dalej, czasem mówi, że chciałaby umrzeć razem z
nią, bo wie, że nikt nie będzie się potrafił małą tak opiekować jak ona...
Generalnie ona jest bardzo kochanym dzieckiem przez obojga rodziców, ale ja
często myślę o tym, czy mamy prawo zgotować dziecku taki los?
Wiem jedno- ja bym nie chciała takiego życia dla mojego dziecka, życia w którym
nawet rehabilitacja nie ma sensu, w którym jest tylko wegetacja...
Ale Ty musisz sama zdecydować.... Na pewno każda decyzja boli, pytanie tylko
któa bardziej...

[agaa5]

Nie chciałam tego pisać ale ważna jest jakość życia nie tylko długość.
Pamiętaj co byśmy tu nie pisały- tylko Ty i twoje dzieciątko będziecie ponosić
konsekwencje takiej czy innej decyzji. My możemy Ci doradzać ale po pierwsze
nie jesteśmy lekarzami neonatologami więc nie wiemy jakie są rokowania. Dwa
najbardziej wiarygodna byłaby tu wypowiedź matki, która dziecko z podobnymi
schorzeniami wychowuje, więc znająca perspektywy dla dziecka,realia, koszty.
Nie będąc samemu w takiej sytuacji trudno zachować obiektywizm nie kierować się
swoimi światopoglądami odbiegającymi od życia. Więc ja też mogę tylko
wypowiedzieć się subiektywnie. U mnie w rodzinie jest takie dziecko..z
rozszczepem kręgosłupa -od 9 lat całkowicie sparaliżowane,leżące ...nigdy nie
będzie chodzić, nigdy nie będzie samodzielnie żyć, mało tego czas policzony
może rok może dwa. Matka całkowicie się poświęciła i..cierpi bo nie ma nadziei.
Ewuś dla ciebie każda decyzja będzie trudna ale pytanie jakie cierpienie jesteś
w stanie przyjąć i najważniejsze czy Twoje dziecko chciałoby takiego życia?.
Szanuję każdą Twoją decyzję i sercem jestem z Tobą.
Aga

[isma]

Ewo,

długo zastanawiałam się, czy napisać. Wprawdzie zaprosiłaś nas do tego,
zamieszczając swój post, ale – tak naprawdę ważne jest Twoje sumienie i to, co
Ty sama w nim rozważysz.

Pisałam już kiedyś na tym forum i powtórzę – kiedy sama w wyniku wirusowej
infekcji stanęłam przed rokowaniem urodzenia dziecka upośledzonego, być może
głuchego, bałam się bardzo. Tym bardziej, że wydawało mi się, że potrafiłabym
sobie poradzić z każdym kalectwem fizycznym, ale nie do zaakceptowania wydawalo
mi się, że nie będę miała normalnego kontaktu intelektualnego czy nawet
emocjonalnego ze swoją córką.
Nie musiałam dokonywać wyboru, to prawda. Musialam jedynie oswoić ten strach.
Pomogło mi zdanie „nie moja, lecz Twoja wola niech się stanie”. Nie nabrałam
przekonania, że córeczka będzie zdrowa, nie. Nabrałam przekonania, że to, co
się wydarzy, ma jakis sens. Że może się wydawać bezcelowe w znaczeniu „celów do
osiągnięcia”: wychowania, wykształcenia, tzw. „pociechy z dziecka”, ale jest
sensowne, tak czy inaczej wpisze się w sens mojego i męża życia.
A czy życie takiego, upośledzonego czy chorego, dziecka ma sens, chociaż nie ma
celu? Mysle, że ma, a to, że my go nie znamy, nie ma znaczenia. Nie rozumiem
sensu następstwa pór roku, a jednak one są, choćbym nie lubiła jesieni (lubię ;-
) czy zimy.

Jeszcze o cierpieniu: nie potrafimy porównać cierpienia umierania, również
nienarodzonego jeszcze dziecka, z jego cierpieniem w chorobie czy
niepełnosprawności. Widziałam cierpienie umierania i cierpienie ciężkiej
choroby, w hospicjum onkologicznym. Nie podjęłabym się oceny, co lepsze.
Umieranie, nawet bez bólu, bywa naprawdę trudne. I jeszcze: jako nastolatka
sama chorowałam na nowotwór i wtedy chcialam po prostu żyć, nieważne jak.

Nasza córka urodziła się przed piętnastoma miesiącami. Słyszy, widzi i rozumie
wszystko. Jest zwykłą, bystrą i wesołą dziewczynka, nieważne, że „tylko” bardzo
maleńką jak na swój wiek, „tylko” alergiczną, „tylko” często zakatarzoną...
Może – tylko ona to wie – cierpi, kiedy nie może, jak rówieśnicy, jeść ciast i
słodkich serków, kiedy nie pozwalamy jej przytulać pluszakow albo kiedy
spazmatycznie kicha po szaleńczych zabawach na starej kanapie. Cierpi podczas
czestych badań lekarskich. Ale, myślę, jest szczęśliwa, bo jest kochana. A
miłością obdarzyć można każdego, i nie dlatego, że czegoś mu nie brakuje.

Ewo, Bog nie obarcza nas ciężarami ponad sily. Nie jestes zobowiazana do
heroizmu opieki nad Twoim dzieckiem, jeśli ona Twoje siły przerośnie – ale
wierzę, że tak nie będzie, że rozpoznasz sens w swoim życiu i odnajdziesz w nim
radość, cokolwiek nastąpi. Spróbuj dać szansę losowi, Bogu – tej szansy nie
będzie, jeśli Wasza decyzją dziecko nie będzie żyło.

Jeśli umiesz kochać – a przecież umiesz – to „rób co chcesz”, jak pisał św.
Augustyn.

Będę pamiętać o Tobie w rozmowach z Tym, który zna tajemnice ludzkiego serca.
Napisz, jeśli zechcesz.

foto.onet.pl/albumy/album.html?id=11392&grupa=7&kat=0&a=isma

[asia-ch]

Ewo jestem z Tobą sercem. Będę sie modlić za Ciebie i Twoje maleństwo.
Powiem tylko jedno: dla tego dziecka jesteś bezpieczeństwem, najlepszym
miejscem, ono jest całkowicie zdane na Ciebie.
Każecie pomysleć o sobie, jak bedzie wyglądało życie jak dziecko sie urodzi. A
może już czas przestać stawiać siebie na pierwszym miejscu, a pomysleć o
najbezbronniejszym z bezbronnych.
Asia

[milesia1]

kazda decyzja jaka podejmiesz bedzie sluszna. jestem z toba.

[sniezynka123]

Bardzo wzruszyła mnie odpowiedź Ismy. Zgadzam się z tym, co napisała.
Ja też będę pamiętać o Tobie Droga Ewo i o Twoim dziecku podczas modlitwy.

[amanda2002]

Nie wiem czy ci bede mogla pomoc w tak trudnej decyzji. Jest mi bardzo przykro!
Sama stracilam moja coreczke w 37 tygodniu ciazy (11 miesiecy temu). Dzisiaj
sama nie wiem czy lepiej miec dziecko chore ale ktore zyje i cierpi czy go nie
miec wcale...
Wiem ze to bardzo trudna decyzja do podjecia ale moze wcale nie jest tak zle
jak mowia lekarze? Przeciez czesto zdazaja sie pomylki, moze bedzie zdrowe?
Wiem tylko jedno ze nie mogla bym patrzec jak moje malenstwo cierpi a ja nie
moge mu pomoc.
Ale podejmij taka decyzje jak ci serce podpowiada, nikt nie moze decydowac za
ciebie! Mam nadzieje ze jakos sie ulozy i naprawde ci nie zycze abys
przechodzila smierc wlasnego dziecka tak jak ja i i wiele innych osob!
Trzymaj sie cieplutko! Myslami jestem z Toba!