jak sie odwazyc?

[dziewczyna.szefa]

Dziewczyny
Moj problem moze wydac sie blachy ale dla mnie taki nie jest i chcialam Was
poprosic o jakis komentarz na moj post. Pisze tu pierwszy raz.
Wraz z mezem zaplanowalismy zrobienie dzidziusia w najblizszym czasie.
Dotychczas zawsze wzbranialam sie przed ciaza i teraz kiedy ciaza ma sie
zdarzyc, kiedy mamy sie w koncu kochac do konca, bez jakichkolwiek
zabezpieczen, czuje strach. Chce dziecka, ale boje sie tej nieodwracalnej
decyzji. Przygotowuje sie do poczecia, moj maz rowniez. Starania mamy zaczc
po najblizszej miesiaczce. Jak mam przestac sie stresowac? Czy Wy tez tak
mialyscie?
Poza tym boje sie tez ( Az mi glupio ze wychodze na tak infantylna osobe), ze
jak juz zaczniemy i od razu nie zajde to zaczne panikowac ze nie zachodze.
Dodam ze od bardzo dawna nie biore hormonow (4 lata), wiec zakladam ze
wszystko jest ok, poza tym badanie sprzed roku powiedzialo ze poziom hormonow
mam ksiazkowy i wymarzony.
Czy jestem walnieta histeryczka czy jedna z wielu podobnie zestresowanych
przyszlych mam?

[kropcia1]

ja to znam)) Też tak miałam....niby się zdecydowaliśmy, była to wspólna,
przemyślana decyzja...zaczełam się przygotowywać....brałam folik i nie mogłam
sie doczekać staranek...ale jak już przyszło co do czego, to mnie strach
obleciał, że jak się uda, to co ja zrobie jak mi nagle po kilu dniach
przejdzie??? A tego już nie można odwrócić)) Muszę przyznać, ze jak mi na
poczatku nie wychodziło, to nawet oprócz żalu miałam deliktne poczucie ulgi, ze
jeszcze zdążę zrobić to i to....hehe...ale teraz jak się już staram 8 cykl to
te początkowe obawy minęły.....

Raz też tak miałam po wizycie u gina ,jak zlecił mi serię badań poto, by
stwierdzić co jest nie tak, ze nie wychodzi..to też mnie strach
obleciał...przede wszystkim dlatego, ze on tak poważnie do tego wszystkiego
podszedł, a ja się bałam, że mi nagle przejdzie ochota na dzidziusia i co
wtedy?? wyjdę na idiotkę? hehehe

Ale po czasie przekonałam się, ze jednak bardzo chce już mieć dzidziusia...ale
nie powiem...decyzja była trudna...bo jest wiele za i wiele przeciw....

Nastaw się, że nie ma recepty na ciążę. Czasem wszystko wygląda idealnie a
fasolki nie ma. Trza być cierpliwym i nie panikować a wszystko się ułoży
Trzymam kciuki!!!!!

[kropcia1]

Acha...dodam jeszcze, że strach jest czymś naturalnym....to w końcu bardzo
poważna decyzja w życiu....
Jak poczytasz posty, to sama się przekonasz, ze dziewczyny czasem dowiadują
się, ze są w upragnionej i wyczekanej ciąży a zamiast się cieszyć, to są
przerażone))) hehehe
To strach przed czymś nowym, nieznanym....

[dziewczyna.szefa]

Dziekuje Kropciu za slowa pocieszenia. Siedze i mysle ze jeszcze tylko @, plus
2 tygodnie ( razem 3) i pierwsze swiadome starania.
Mam cudownego meza, wiec jest to dla mnie decyzja pelna szczescia i milosci,
ale troche mi smutno ze towarzyszy jej strach. Nie wspominalam mu o tym, zeby
jego nie przestraszyc niepotrzebnie. Strasznie to wszystko glupie i
skomplikowane, choc tak madre i proste niby.
Bardzo chcialabym byc taka dojrzala i swiadoma, madra... w koncu mam byc mama
wiec mam byc dla kogos przewodnikiem po tym swiecie. A ja taka sierotkowata
jestem z tym zachodzeniem.

[ania800]

to chyba natiralne ja miałam tak samo z pierszym dzieckiem ale po 7 miesiącach
starań zaczełam się bać tego ze nigdy nie zajdę z drugim dzieckiem było tak samo
jak sie zdecydowalismy poszłam do gina zaczłam brać 3 miesiące wcześniej folik i
jak przyszło co do czego to strach czy dam radę z dwójka jak miałam znów
nieudany miesiac starań pomyślałam ze znów 7 mieiscy poczekamy i możę
sierozmyślimy ale udało się

trzymam kciuki)daj znać jak się uda

[yskyerka]

A dlaczego nie porozmawiasz z mężem? Uwierz mi, on też się boi. Cieszy się,
chce dziecka, ale boi się, jak to będzie i jak bardzo zmieni się wasze wspólne
życie. Myślę, że warto mówić o takich obawach, bo pewne rzeczy omówicie już
teraz, przygotujecie się psychicznie i właśnie w takich chwilach zwątpienia i
strachu będziecie mogli liczyć na wzajemne wsparcie.

[edyta2908]

Oj kobiety to są skomplikowane istoty...
Przez całe życie nie przepadałam za dziećmi i nigdy o nich nie marzyłam. Wyszłam
za mąż i dobrze mi było ale mój mąż zaczął nagadywać ze nie chce być dziedkiem
dla własnego dziecka. W międzyczasie wpadła mi książka dr Wandy Półtawskiej pt.
"Samo życie" (Bardzo polecam!!!) i tak mnie to trochę przekonało że trzeba
spróbować bo lata płyną. Po pierwszym współżyciu nastawionym na potomstwo, gdy
okazało się ze nic z tego przezylam szok. Od tej pory myślałam już tylko o tym
że może nie mogę mieć dzieci. Koleżanki w paracy w miedzyczasie zasypaly mnie
informacjami ze na zajscie w ciaze to trzeba minimum pol roku czekac i to
probujac nie na chybil trafil ale w dni plodne. Bez stresu związanego ze
strachem ze zostane mama i z lekkim stresem zwiazanym ze strachem ze to moze nie
byc takie latwe zajsc w ciaze sprobowalismy. No i ... brak okresu i pierwsze
oznaki ciazy. Wtedy pojawil sie okropny strach ze ja nie chce byc mama bo nie
podolam, nie mamy na tyle pieniedzy, nie przedluza mi umowy o prace, itp. Wtedy
myslalam ze jak sie okaze ze to jednak nie jest ciaza to ja juz nie chce sie tak
stresowac i na razie nie bede probowac zajsc. Kupilam test i okazalo sie ze
oczywiscie jestem w ciazy. Kilka pierwszych dni bylo oswajaniem sie a potem juz
przywyklam i sie cieszylam. Zaczelam kupowac i czytac ksiazki w tym temacie,
zastanawialismy sie z mezem nad imieniem. Przyszedl czas na powiedzenie rodzicom
i znajomym. Wszystko szlo gladko az do momentu gdy moja koleznaka zazartowala: "
A moze ty nie jestes w ciazy?". Potem kolega dodal : "Trzeba zrobic ze 3 testy
zeby sie upewnic, a ty tylko jeden?" No i choc wszystkie objawy przemawialy za
ciaza, powilawila sie mysl: "A co jesli oni maja racje?". Teraz wiem ze to
bylaby dla mnie najgorsza rzecz jaka moglaby mnie spotkac. Ja naprawde chce miec
dziecko! Przyspieszylam poszukiwania lekarza i w przyszlym tygodniu na pewno juz
pojde na wizyte. Musze wreszcie uslyszec od lekarza ze na pewno jestem w ciazy
bo caly czas chodza mi po glowie te slowa moich znajomych (choc mezowi o niczym
nie mowie, bo sie wstydze ze taka głupia jestem).
Ogólnie wciąż uważam że odkladajac poczecie dziecka mozna sie z różnych przyczyn
nie doczekac wiec radze sie odważyć!!!

Do dziewczyny.szefa;-)

[arabelka78]

Twoje obawy jakbyś wyjęła z mojej głowy. Dobrze jest wiedzieć, że nie tylko ja
się tak boję, choć teoretycznie nie ma czego...
Dobrze, że ma kto pocieszyć, że to przechodzi...

[sja75]

po prostu to zrób!!!!reszta przyjdzie sama!masz juz unormowana
sytuację,kochającego męza....ja 30lat syciłam sie"dzika wolnoscia"az wreszcie
sie odwazyłam!teraz już niecałe 10tygodni i zobaczymy jak sie spełnie w tej
zupełnie nowej wyjatkowej roli..a całe zycie nie wyobrażałam sobie ze ja sie
nadaje do "bycia mamą"!pozdrawiam

[patylda]

>>> Wtedy pojawil sie okropny strach ze ja nie chce byc mama bo nie
podolam, nie mamy na tyle pieniedzy, nie przedluza mi umowy o prace, itp. <<<

Nie chciałam mieć dziecka, uważałam, że jestem za mało dojrzała, zbyt dużo
rzeczy jeszcze chciałabym w życiu zrobić (wyjazdy, doktorat itd.), i wogóle
poco mi to?
Natura chciała inaczej i "wpadliśmy" z mężem jak małolaty.

Nic lepszego nie przydarzyło mi się w całym moim życiu. Polecam każdej
niezdecydowanej - żadnego myślenia, zastanawiania się, planów, wątpliwości.
Chociaż jednocześnie wiem, że gdybym mogła wybierać, to nie zdecydowałabym się
jeszcze na dziecko, tym bardziej więc cieszę się, że takiego wyboru nie mam.