Poddałam się....

[osmula]

Witam serdecznie,

Chiciałam podzielić się swoją refleksją ot tak żeby było mi lżej..
Wczoraj zrezygnowałam z przedszkola mojej 3,5 letniej córci.
Powód ..tygodniowa histeria, lęki, temperatura, bóle brzucha itd.
A zapowiadało się idealnie. POszła bez problemu, bardzo jej się podobało,
codziennie szykowała sobie ubranie, opowiadała o grupie, przedszkolu.
W poprzedni poniedziałek też uroczo: "Mamusiu biegnij już do pracy". Ale już
w w ciągu dnia był płacz w przedszkolu, potem temp. 37,5-38,00 przez 2 dni ,
poszła w czwartek - bez entuzjazmu..a w piątek - mega histeria. Wyszłam z nią
z przedszkola ( mam świadomosc że to najgorsza rzezcz jaką mogłam zrobić).
POnieważ mamy babcię. która opiekuję się moją córką od 3 lat ( to jest naszą
furtka) nie ma problemu z tym kto się nią zajmie. W ten poniedziałek ponowna
próba ( już odprowadała ją babcia) i to samo. Nie było szans żeby ją
zostawić. Dodam że córcia jest wesołym, bardzo otwartym dzieckiem ( i zdaniem
osób postronnych mądrym i inteligentnym)ale ostatni tydzień przyćmił jej
radość całkowicie.Nigdy nei robiła żadnych scen, nie wpadała też w taki
lament i szloch, nie płakała jak mama wychodziła, a teraz cały czas boi się
zeby jej nei zostawić. Zatem wyszłam z założenia ( mająć świadomosć że ona
wie jak to wywalczyła - co mnie gryzie najbardziej)że wolę mieć dziecko
radosne ( przynajmniej przez ten rok) niz uspołecznione.
To tyle...Obecnie chodzimy na różne zajęcia ale ktos jest zawsze w zasiegu
jej wzroku.
POzdrawiam
Osmula

[kerstink]

A nie rozmawialas z Paniami, czy cos sie wydarzylo w tym czasie ? Mi sie reakcja
wydaje bardzo gwaltowna.

K.

[osmula]

Witaj Kerstnik,

Kazda osoba której to opowiadam reaguje tak sam jak Ty, że coś musiało sie w
ten felerny poniedziałek wydarzyc, zę to raczej mało prawdopodobne, ze raptem
jej sie " odwidziało" - dodam, zę cały czas jest zafascynowan samym
przedszkolem jako instytucją tylko nie chce tam chodzić. Rozmawiałm wczoraj z
p. kierowniczką ale nic kokretnego się nie dowiedziałam. ( Pytałąm czy może
został asama, czy coś jej ktoś cprzykrego powiedział - chodziaż chyba nie jest
jakimś mega wrażliwym dzieckiem). Będę tam jescze w czwartek ( ma byc p.
psycholog to chwilkę jej zajmę) to zapytam jej wychowawczynię....

[aniald1]

kerstink napisała:

> A nie rozmawialas z Paniami, czy cos sie wydarzylo w tym czasie ? Mi sie reakcj
> a
> wydaje bardzo gwaltowna.

Tylko bez przesady. 3-latkowi może sie po prostu odwidzieć - u mnie było tak
samo (napisałam o tym w poscie poniżej)

[aniald1]

Nie oceniam czy dobrze czy źle zrobiłaś - to Twój wybór.

U mnie było podobnie: Julka do przedszkola poszła baaaaaaaardzo chetnie. We
wrzesniu było ok (choć troche chorowała). Po kolejnej chorobie nie chciała iśc
do przedszkola. Były 2 dni megahisterii porannej przy zostawianiu Jej w
przedszkolu. Serce mi sie kroiło. Jednak zdecydowałam sie przeczekać. Duuuuuuzo
rozmawiałysmy na temat przedszkola. Kolejne kilka dni tez nie była zachwycona
jak wychodziłam i musiałam obiecac , że wrócę po Nia po obiedzie - przed
leżakowaniem. Potem nastapił jakis przelom. Spodobały sie Jej zajęcia -
najbardziej chyba: taniec i gimnastyka korekcyjna. Wczoraj i dziś zakomunikowała
mi, że nie mam przychodzic wczesniej niż po podwieczorku (a rano znowu pytała
kiedy z końcu wychodzimy do przedszkola) Uważam, że warto było przeczekać choć
duzo i Ją i mnie to kosztowało.
Nie widze aby przestała być taka radosna jak była do tej pory a poza tym kolejny
raz upewniła sie, że mama zawsze dotrzymuje słowa (umawiałyśmy sie kiedy przyjde
i nie zawiodłam).

[ewa2233]

U nas też histeria przy zostawaniu. A płacz juz od wstania z łóżka. Tyle, że
bez temperatury. Ale w przedszkolu nie płacze. Nawet leżakuje.
Jest jednak 2 dni w tygodniu, kiedy to zajęcia prowadzi jedna pani, po których
to dniach z zostawaniem jest najgorzej. Gdy owa pani "wydaje" nam dziecko - to
syn nie płacze, ale biegnie do mnie ze łzami w oczach i słychać coś w
rodzaju "suchego" szlochu.
Na pewno pani nie jest zła. Ale taka trochę sztywna. Nie ma w niej
wewnętrzbnego, mamusinego ciepła. I to pewnie działa, akurat na mego syna.
Cóż. Na razie się trzymamy (pomimo 2 chorób).
Jednak w takim przypadku, jak u Ciebie, wcale nie jestem pewna, czy bym tak
bardzo walczyła o przedszkole. W tym roku. W przyszłym może się okazać, że
dziecko zwyczajnie dojrzało.
----------------------------------------------------
çççççççççççççççççççççĂççĂç
Wczoraj prezydent był na premierze.
("Wiadomości")

[mama303]

Moim zdaniem za szybko sie poddałaś. Moja mała tez strasznie przeżywa, a ma juz
prawie 4 lata. Ale to normalne, dziecko musi w pełni zaakceptowac miejsce,
osoby i poczuc sie bezpiecznie. U niektórych dzieci ten proces przebiega
szybko, a u tych wrażliwców dłużej. Jest też norma że niektóre dzieci nie
reagują rozpaczliwie odrazu tylko po czasie. Tak było z moja Zośką. Juz było
prawie OK, potem tydzień w domu bo choroba i potem megarozpacz z wymiotami
porannymi, brakiem apetytu itd. Cały czas mówi że nie chce chodzić do
przedszkola ale z drugiej strony zaczęła bawić sie w przedszkole, śpiewa mi
piosenki z przedszkola itd. Jestem pewna że jak przełamie swoje obawy i lęki to
będzie chodziła chetnie bo w domu jej sie juz często nudzi.
pozdrawiam

[mandy5]

1. Zrobiłaś podstawowy błąd rodziców - zabrałaś ją z przedszkola! Jeśli już
widziałaś rano, że jest bardzo źle - trzeba było powiedzieć, że dziś babcia z
nią zostanie i nie musi pójść jeśli nie chce, ale skoro wyszłaś z małą z domu
gdzie mała wiedziała, że zostanie przedszkolu trzeba było ją zostawić ( choćby
na godzinę) Teraz dałaś jej sygnał, że jeśli będzie histeria - mama weźmie mnie
do domu. To samo przypuszczam zrobiła babcia.
2. Niekoniecznie musiało coś się zdarzyć. Pracuję w tejże instytucji już 10 lat
i w wyniku obserwacji doszłam do pewnych wniosków:
są dzieci, które płaczą na początku i z reguły te dzieci szybciej się
klimatyzują. Bywają również takie które na początku chodzą chętnie, a po
tygodniu - dwóch zaczyna się. Rodzice tych dzieciaczków zwykle rezygnują ( ale
to są tylko moje wnioski)
Dodam, że zawsze mnie intrygowało dlaczego matki płaczą wraz z dziećmi na
początku roku wystając pod grupami i nasłuchując. Przecież tym dzieciakom nic
złego się nie dzieje, a że to jest nowa, bardzo stersująca sytuacja dla nich to
oczywiste. Zrozumiałam to dopiero gdy oddałam własne dziecko do przedszkola (
zupełnie innego niż to w którym jestem) Kiedy słyszałam: mamo, tato, błagam
ratujcie mnie, nie zostawiajcie tutaj, łza sama napływała i miałam ochotę go
stamtąd zabrać. Zamiast tego szybki buziak, prośba do pani, żeby go wzięła na
salę i obietnica, że będę zaraz po obiedzie. Uciekałam z przedszkola wycierając
mokre oczy, po czym dzwoniłam za godzinę sprawdzić czy się uspokoił. W trzecim
tygodniu sytuacja się unormowała. Teraz się z tego śmiejemy, ale wtedy nie było
mi wesoło. Rozumiem cię i jeśli masz z kim małą zostawić, darujcie sobie
przedszkole w tym roku. Być może przez ten rok mała bardziej dojrzeje do
przedszkola. Najważniejsze, że zapewniłaś jej kontakty z innymi dziećmi, na
razie zrażona przedszkolem pilnuje, żeby ktoś był obok, po pewnym czasie
przestanie.
Pozdrawiam

[osmula]

Witam serdecznie Mandy5,

Bardzo dziękuję za tak wyczerpujący i bardzo pedagogiczny post. Cały czas mam
tę świadomość, że to było fatalne posunięcie wyjście z przedszkola - ale wtedy
chcialam tylko uspokoić te histęrię i tyle. Doskonale wiem, że nic jej sie nie
dzieje złego w tym przedszkolu i myślę, że jeżeli nie bylo by babci na
podorędziu to pewnie nasze decyzje byłyby inne. Zgodze się z Tobą, ze to była
raczej tzw. opóźniona reakcja (we wrześniu się trzymała ale cały czas
mówiła: "dzisiaj nie płakałam"). W końcu ją puściło.
Dodam tylko, że teraz jest mega szczęsliwa (ale ja nie mam satysfakcji- wrecz
przecinie).
Pozdrawiam
Osmula

[mandy5]

Daj małej odpocząć. Być może jeszcze nie dojrzała emocjonalnie do przedszkola,
na wszystko przyjdzie czas,jeśli woli być z babcią, a masz taką możliwość
(szczęściara)wykorzystaj to i zacznijcie za rok. Nie jest powiedziane, że mając
3,5 roku dzieciaczek musi chodzić do przedszkola. Zorientuj się kiedy w
przedszkolu są dni otwarte i idź wtedy z małą ( będziesz mogła uczestniczyć z
nią w zajęciach )
A teraz na poprawienie humoru historia z mojej placówki
w zeszłym roku mieliśmy chłopca, który przez cały rok ( od września)
przychodził z tatą i histeryzował, bo wiedział, że go zabierze ze sobą do
pracy. Gość miał taką możliwość, więc po pierwszym dniu, już tak robił przez
cały rok ( nie żartuję!). Półgodzinna histeria, pakował chłopaczka wściekły do
samochodu i odjeżdżał z impetem z przedszkola. ( Kiedyś nawet zażartowałam, że
jest wyjątkowo wytrwały), a chłopaczek miał 5 lat!!!
W czerwcu okazało się , że mały pewnego dnia po prostu sam wszedł do sali. My
stałyśmy otępiałe ze zdziwienia, a tata tylko wyjąkał "jak to, dziś nie ma
histerii?" Szybciutko "pozbyłyśmy się" tatusia z przedszkola, żeby tylko mały
nie zmienił zdania, ale młodemu się spodobało!!! Mało tego, tatuś zaczął mieć
awantury, bo dwa tygodnie później w przedszkolu zaczęły się wakacje, a młody
chciał chodzić )
W życiu zatem różnie bywa....
Pozdrawiam

[joolanta]

Najważniejsze, ze wiadomo kto w domu rządzi: -)))

[azoorek]

moze ja jakies chorobsko bierze. Moj chodzi chetnie, ale jak go zlapie katar
lub goraczka nie chce isc. A jak jest wypoczety, to chetnie biegnia.

[senoj]

Mój synek też ma 3,5 roku. I też na początku szedł z uśmiechem na ustach.
Później płacze, początkowo pomagało jak szedł do grupy starszego syna (tylko do
śniadania). Niestety starszemu przestało się podobać "matkowanie", a że i panie
nie były do końca zadowolone z takiego rozwiązania, zaczeły się megahisterie.
Raz też go zabrałam z przedszkola. Rozmawiałam z przedszkolną psycholog,
powiedziała, że moje dziecko jest przeintelektualizowane i przedszkole jest
jemu jak najbardziej potrzebne. Zabrałabym go z przedszkola i zapisała na inne
zajęcia, ale obawiam się, że za rok przyjmą go do trzylatków (takie są zwyczaje
w mojej okolicy).
s.