Warszawa 1942 Tydzień piąty - odcinek 1

[grba]

Franza Blättlera „Warszawa 1942. Zapiski szofera szwajcarskiej misji
lekarskiej”

Tydzień pierwszy
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=59&w=14466925
Tydzień drugi
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=59&w=14553035
Tydzień trzeci
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=59&w=14587297
Tydzień czwarty
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=59&w=14671109

Tydzień piąty

Wczoraj o drugiej musiałem zgłosić się do biura naszej grupy w Alejach
Ujazdowskich po odbiór rozkazów wyjazdu. Od dyżurnego podoficera dowiedziałem
się, że mam jechać na kilka dni do Brześcia Litewskiego z przełożoną sióstr
zakonnych zatrudnionych w lazaretach wojskowych. I tak dzisiaj, podczas
śnieżycy i dużego mrozu, opuszczam Warszawę. W głębi samochodu siedzi matka
przełożona, ważna osobistość, którą powierzono mojej opiece, obok jej
towarzyszka podróży. Najpierw mamy jechać do Brześcia, potem w kierunku
Mińska – tak brzmi rozkaz – w celu dokonania inspekcji różnych lazaretów.

Warszawa 1942 Tydzień piąty - odcinek 2

[grba]

W Siedlcach zatrzymujemy się na krótko; przełożona odwiedza dom sióstr
zakonnych, a ja wykorzystuję ten czas na przywitanie się z kilkoma lekarzami
szwajcarskimi, którzy w ramach naszej misji pracują tutaj. Do tej pory szosa
była zupełnie dobra, a mróz niezbyt nam doskwierał. Po wyjechaniu z Siedlec
szosa staje się coraz gorsza. Wiatr pędzi śnieg, który ogranicza widoczność, a
temperatura wewnątrz wozu spada poniżej 10 stopni. Obydwie siostry, otulone w
koce, siedzą cicho w tyle samochodu. Wiatr, który na tutejszych ogromnych
przestrzeniach może sobie swobodnie pohulać, napiera czasem tak mocno na
samochód, że muszę włączać niskie biegi, żeby w ogóle posuwać się do przodu. Na
szosie tworzą się coraz częściej zaspy śnieżne i zaczynam obawiać się, że utknę
gdzieś w śniegu na granicy polsko-rosyjskiej z obydwiema kobietami.
Już wkrótce jednak mam okazję zobaczyć, jak niemiecki Wehrmacht radzi sobie z
rysującymi się tutaj problemem zagrożenia dowozów. Przede mną pojawiają się
nagle na szosie eskortowane przez żołnierzy grupy ludzi uzbrojonych w łopaty.
Gdy ich wymijam spostrzegam, że wszyscy ci, którzy zaopatrzeni są w łopaty,
noszą opaski z gwiazdą syjońską. Mężczyźni, kobiety i dzieci, starcy i
staruszki, Żydzi w różnym wieku, których nędzne odzienie w niewielkim tylko
stopniu chroni przed uszczypliwym zimnem, z trudem poruszają się po śniegu.
Przejeżdżając przez następną miejscowość widzę jak odbywa się transport Żydów w
obydwu kierunkach. Gdy przejeżdżam obok nich moim samochodem ci godni
pożałowania nieszczęśnicy tworzą szpaler na znacznym odcinku szosy. Widzę
siwowłose kobiety, których bose stopy tkwią pozbawionych niemal podeszew butach
i które ledwie mogą utrzymać w rękach łopaty do odgarniania śniegu. Także tutaj
śmierć łaskawie uwolniła już niektórych od cierpień. Zanim dotrę po południu do
Brześcia i będę łukiem objeżdżał tamtejszą cytadelę, wymijam po drodze kilka
leżących nieruchomo na poboczu jezdni postaci – „zamarzły w służbie
niemieckiego Wehrmachtu”. To, że matka przełożona może już o czwartej po
południu popijać w dawnym polskim szpitalu wojskowym w Brześciu ciepłą kawę,
zawdzięcza jedynie zmobilizowanym Żydom, którzy dla nas, a także dla wielu
innych samochodów Wehrmachtu oczyścili drogę ze śniegu.
Gdy następnego ranka po wielu wysiłkach udaje się w końcu uruchomić samochód,
który przez całą noc stał na dworze na 35-stopniowym mrozie, pytam w lazarecie,
kiedy matka przełożona zamierza udać się w dalszą podróż. Dowiaduję się, że nie
wyruszy stąd przed godziną piętnastą; mam więc czas na rozejrzenie się po
Brześciu.

[Gość: Marek derSchlesier]

zastanowiles sie moze nad faktem, ze temat ten nie ma zadnego zwiazku ze
slaskiem i katowicami i z bardzo duzym prawdopodobienstwiem nikogo tutaj nie
interesuje?

[carrramba]

Owszem, ineresuje. Więcej osób, niż myślisz.

[Gość: Marek derSchlesier]

ale nie w tym regionie. to nie to forum.
poza tym, ze Slazacy pomagali () w odbudowie stolicy nic ich z nia mentalnie nie
laczy. takie sa niestety fakty.

[carrramba]

Gość portalu: Marek derSchlesier napisał(a):

> ale nie w tym regionie. to nie to forum.
> poza tym, ze Slazacy pomagali () w odbudowie stolicy nic ich z nia mentalnie
ni
> e
> laczy. takie sa niestety fakty.
To co z tego ? Wejdź na inne fora, tam piszą o Śląsku ! I jakoś nikogo to nie
irytuje. Ciebie oczywiście nic mentalnie nie łączy z Warszawą. I nie musi.
Tak jak mnie nic mentalnie z Tobą nie łączy. I nie połączy.Celujesz w
inwetywach i zgrywasz się na intelektualistę. Oczywiście, żebys nie miał
watpliwości, wisi mi to i powiewa.

[grba]

Gość portalu: Marek derSchlesier napisał(a):

> ale nie w tym regionie. to nie to forum.
> poza tym, ze Slazacy pomagali () w odbudowie stolicy nic ich z nia mentalnie
ni
> e
> laczy. takie sa niestety fakty.


Alsace mon chere?

[roody102]

Jeśli Ciebie nic nie łączy mentalnie z własną stolicą, to trochę szkoda.
Niemniej temat wiele osób interesuje - linki się już rozeszły po sieci, na
innych forach są podawane, więc nie ma co w połowie zmieniać lokalizacji.

Za to na końcu można by pomyśleć o pdf z całością.

________________________________________
Roody102

"Możemy spokojnie przyjąć, że autor nie umiejący myśli swych wyrazić jasno nie
umie też myśleć jasno, że więc myśli jego nie zasługują na to, by się silić na
ich odgadywanie."

[rico-chorzow]

W całej powadze tematu,idą dwa banany przez pustynię,te jedem mówi - Mnie chce
się pić -,drugi banan odpowiada - To nic, ja mam łyżwy -.

[carrramba]

rico-chorzow napisał:

> W całej powadze tematu,idą dwa banany przez pustynię,te jedem mówi - Mnie
chce
> się pić -,drugi banan odpowiada - To nic, ja mam łyżwy -.
Bardzo śmieszne Rico, bardzo.

[rico-chorzow]

carrramba napisała:

> rico-chorzow napisał:
>
> > W całej powadze tematu,idą dwa banany przez pustynię,te jedem mówi - Mnie
>
> chce
> > się pić -,drugi banan odpowiada - To nic, ja mam łyżwy -.
> Bardzo śmieszne Rico, bardzo.

Przecież napisałem - W całej powadze tematu -.

[carrramba]

rico-chorzow napisał:

> carrramba napisała:
>
> > rico-chorzow napisał:
> >
> > > W całej powadze tematu,idą dwa banany przez pustynię,te jedem mówi
> - Mnie
> >
> > chce
> > > się pić -,drugi banan odpowiada - To nic, ja mam łyżwy -.
> > Bardzo śmieszne Rico, bardzo.
>
> Przecież napisałem - W całej powadze tematu -.
To masz tam gdzieś watek o kawałach. Ja myślę, że się nie zastanowiłeś. To Grba
piszo o eksterminacji Żydów............ech, Rico.
Potraktuję to jako pomyłkę z Twojej strony.

[rico-chorzow]

carrramba napisała:

> rico-chorzow napisał:
>
> > carrramba napisała:
> >
> > > rico-chorzow napisał:
> > >
> > > > W całej powadze tematu,idą dwa banany przez pustynię,te jedem
> mówi
> > - Mnie
> > >
> > > chce
> > > > się pić -,drugi banan odpowiada - To nic, ja mam łyżwy -.
> > > Bardzo śmieszne Rico, bardzo.
> >
> > Przecież napisałem - W całej powadze tematu -.
> To masz tam gdzieś watek o kawałach. Ja myślę, że się nie zastanowiłeś. To
Grba
>
> piszo o eksterminacji Żydów............ech, Rico.
> Potraktuję to jako pomyłkę z Twojej strony.


Nie.

[carrramba]

Nie rozumiem: co nie ?

[Gość: Marek]

du hast anscheinend grundsätzliche Probleme, die Sprachenunabhängig sind...

[carrramba]

Gość portalu: Marek napisał(a):

> du hast anscheinend grundsätzliche Probleme, die Sprachenunabhängig sind...
nie szprechaj mi tu, masz w dojczlandzie od tego fora.

[rico-chorzow]

carrramba napisała:

> Nie rozumiem: co nie ?


Powiedziałem :Nie,nie pomyliłem się.

[carrramba]

rico-chorzow napisał:

> carrramba napisała:
>
> > Nie rozumiem: co nie ?
>
>
> Powiedziałem :Nie,nie pomyliłem się.
Rico, przecież Ty jesteś mądry facet. Po co mi tu takie rzeczy piszesz ?
Uważasz, że to jest miejsce na dopisywanie dowcipów ? Nie jest Rico, na każdym
neutralnym wątku, ale nie tu. CZy uważaśz, że jeśli jest watek poświęcony
niemieckim poległym żołnierzom, to ja bym kawał jakiś dopisał ? Nigdy w życiu !

[rico-chorzow]

carrramba napisała:

> rico-chorzow napisał:
>
> > carrramba napisała:
> >
> > > Nie rozumiem: co nie ?
> >
> >
> > Powiedziałem :Nie,nie pomyliłem się.
> Rico, przecież Ty jesteś mądry facet. Po co mi tu takie rzeczy piszesz ?
> Uważasz, że to jest miejsce na dopisywanie dowcipów ? Nie jest Rico, na
każdym
> neutralnym wątku, ale nie tu. CZy uważaśz, że jeśli jest watek poświęcony
> niemieckim poległym żołnierzom, to ja bym kawał jakiś dopisał ? Nigdy w
życiu !

Jeszcze raz,jeden pisze ? odcinków,u kogo?,na co?,po co?,więc ja piszę np.
niedźwiedziach polarnych pomalowanych na czarno,żeby ich futro nie absorbowało
energi słonecznej,przecież tam zimo.I kogo to interesuje?,dla kogo to?,może
nawrócę kogoś na eskimosa?

[carrramba]

Rico, perełko Ty moja . On pisze TYDZIEN PIATY ODCINEK PIERWSZY. Więc nie pisze
w kółko tego samego. Zlituj się Rico ! A pisz sobie o dinozaurach i paskudnej
teściowej, tylko nie na takich wątkach.

[Gość: Marek]

czy nie lepiej "walnac" ten temat na forum Warszawa? moze sie tam ktos tym
zainteresuje. Bo na Slasku to troche nie wypada! zalatuje polonizacja i proba
narzucenia swojej woli obcym!

[roody102]

Spokojnie, na Warszawie był link - zainteresowani czytają :)

________________________________________
Roody102

"Możemy spokojnie przyjąć, że autor nie umiejący myśli swych wyrazić jasno nie
umie też myśleć jasno, że więc myśli jego nie zasługują na to, by się silić na
ich odgadywanie."

[Gość: balbi]

Jaką polonizacją??? Przeciez to wspomnienia szwajcara. I dlaczego nie wypada?
Czy Ślązaków obraża się tymi wspomnieniami w jakis sposób?

[Gość: Marek]

> Czy Ślązaków obraża się tymi wspomnieniami w jakis sposób?

nie, ale powoli sa znudzeni, a niektorzy nawet wkurzeni takim dawkowaniem obcej
im historii i kultury.
Polacy w odniesieniu do obcych mowia o asymilacji, zas w odniesieniu do siebie w
takim przypadku o germanizacji! ;-)

Zastanowcie sie troche nad swoja podwojna moralnoscia.

[grba]

Gość portalu: Marek napisał(a):

> > Czy Ślązaków obraża się tymi wspomnieniami w jakis sposób?
>
> nie, ale powoli sa znudzeni, a niektorzy nawet wkurzeni takim dawkowaniem
obcej
> im historii i kultury.
> Polacy w odniesieniu do obcych mowia o asymilacji, zas w odniesieniu do
siebie
> w
> takim przypadku o germanizacji! ;-)
>
> Zastanowcie sie troche nad swoja podwojna moralnoscia.


Dziekuję, twój głos przekonał mnie, że warto udostępnić ogółowi całość zapisków.
Czytelników informuję, że w teraz zwiedzimy twierdzę brzeską; zapoznacie się
również z innymi przykładami wehrmachtowskiej ns-propagandy.

[Gość: Marek]

czyzbys chcial poprzez ciagle powtarzanie win innych wygasic i zrelatywizowac
zbrodnie popelnione przez Polakow z niskich nacjonalistycznych pobudek?

[Gość: balbi]

Tak sie zastanawiam nad twoim oburzeniem i naprawde nie wiem o co ci chodzi.
Jezeli sie odnosisz do miejsca publikacji fragmentow tej ksiazki to zauwaz ze
to forum gazety wyborczej, bardziej lub mniej kojazonej z zydami, a jak tak to
nie cytowanie fragmentow ksiazki traktujacej o czasie pogardy dla ludzkiego
zycia, a twoje uwagi na jej temat tutaj sa nie na miejscu. Co innego gdyby było
to forum milosnikow piecow kematoryjnych, chociaz i wtedy publikacja mialaby
gleboki sens jako podstawa do refleksiji czy dyskusji na temat zasadnosci
istnienia tych piecow. Swoja droga nie wypowiadaj się w imieniu wszystkich
Ślązaków bo z tego co wiem Ślązak to taki ktos kto nie jest ani Polakiem ani
Niemcem a z twoich wypowiedzi wyczuwam ze tobie blizej do tych drugich, zreszta
nawet gdybym się mylil to nie masz prawa wypowiadac się w ich imieniu. A co do
relatywizacji zbrodni Polakow powiem tylko tyle, najpierw jest zbrodnia potem
kara, zastanow się kto pierwszy popelnil zbrodnie.

Kain i Abel

[Gość: Marek]

> A co do relatywizacji zbrodni Polakow powiem tylko tyle, najpierw jest zbrodnia
> potem kara, zastanow się kto pierwszy popelnil zbrodnie.

Kain zabil Abla!
a tak na powaznie: o jakiej karze myslisz?

[Gość: balbi]

O krzywdzie Niemcow po wojnie, bo to co sie stalo z tymi ludzmi po wojnie to
ich osobista tragedia, kazda odrebna historia, ktora skalada sie na dramat
narodu.

[carrramba]

Gość portalu: balbi napisał(a):

> O krzywdzie Niemcow po wojnie, bo to co sie stalo z tymi ludzmi po wojnie to
> ich osobista tragedia, kazda odrebna historia, ktora skalada sie na dramat
> narodu.
Zdajesz się mieć krótką pamięć, kolego. Polska napadła na Niemcy w 1939r, jak
sądzę, tak ? O ofiarch tego barabrzyństwa ani słowa ?
Czy jesteś współpracownikiem Eryki ?
Jak tu ktoś napisał: jest zbrodnia i jest kara. I tyle.
Osobiste tragedie, składają się na tragedię narodu. To prawda. Więc może miej
sobie pretensję do Adolfa i jego popleczników.

[Gość: balbi]

Nie dokonczylem mysli;) Jest zbrodnia i kara, i tak jak zbrodnią na narodzie
polskim byly tragiczne losy kazdej polskiej rodziny tak tragiczne losy
pojedynczych niemcow sa kara dla calego narodu za zbrodbie ktore ten narod
wyzadzil. Narod to pojedyncze jednostki i to one odpowiedzialne sa za los
ogolu. Skali zbrodni nie ma co porownywac.

[carrramba]

Gość portalu: balbi napisał(a):

> Nie dokonczylem mysli;) Jest zbrodnia i kara, i tak jak zbrodnią na narodzie
> polskim byly tragiczne losy kazdej polskiej rodziny tak tragiczne losy
> pojedynczych niemcow sa kara dla calego narodu za zbrodbie ktore ten narod
> wyzadzil. Narod to pojedyncze jednostki i to one odpowiedzialne sa za los
> ogolu. Skali zbrodni nie ma co porownywac.
Zgadzam się z Tobą. Ja staram się rozumieć każdą ludzką tragedię, ale mnie w
Jałcie nie było:)

[Gość: Marek]

a co ma jalta z tym bezprawiem wspolnego?

[carrramba]

Gość portalu: Marek napisał(a):

> a co ma jalta z tym bezprawiem wspolnego?
A co ty uważasz za bezprawie ? Gdzie byli twoi antenaci w 1939r ?

[Gość: balbi]

A to ze dzisiaj mowicie o bezprawiu Polakow ktorzy zajeli wasza ziemie i domy.
To jedno co aliantom wyszlo w "sprawie polskiej", zdjeli z nas odpowiedzialnosc
za to ze ziemie zachodnie sa nasze. Jezeli mozecie miec pretensje do kogo
kolwiek to tylko do siebie i mocarstw ustalajacych porzadek powojenny.

[carrramba]

Gość portalu: balbi napisał(a):

> A to ze dzisiaj mowicie o bezprawiu Polakow ktorzy zajeli wasza ziemie i
domy.
> To jedno co aliantom wyszlo w "sprawie polskiej", zdjeli z nas
odpowiedzialnosc
>
> za to ze ziemie zachodnie sa nasze. Jezeli mozecie miec pretensje do kogo
> kolwiek to tylko do siebie i mocarstw ustalajacych porzadek powojenny.

Możesz sobie pisać ile wlezie, nasz forumowy Marek- Rambo i tak nic nie kuma.
Facet ma takie klapy na oczach, jak szkapa dorożkarska. Nic na boki. Tacy
ludzie nigdy nic nie zrozumieją. Do leczenia. Bo traumę też da się leczyć,
tylko trzeba chcieć.

[Gość: balbi]

To nie w tym rzecz. Niemcy zaczynaja dostrzegac swoja krzywde na tle
pojedynczych historii, nie patrza na to co sie stalo w szerszym kontekscie.
Staraja sie zapomniec o tym co bylo ich udzialem i wcale sie im nie dziwie bo
ile mozna zyc z odium zbrodniarza. A ich los jest ich udzialem. Jezeli ktos
pali, morduje, niszczy, poniza, pozbawia praw, niewoli, nie moze liczyc na nic
lepszego ze strony przeciwnej. To tez jest ich zbrodnią, to ze nakrecili
spirale przemocy, pokazali swiatu jaki czlowiek moze byc straszny. Myslisz
Marku ze wszyscy zbrodniarze niemieccy poniesli zasluzona kare? Myslisz ze
wszystkie ofiary Polskie dostaly zadoscuczynienie?

[carrramba]

A bo widzisz Kolego, to jest taki dupek, który chciałby na POLSKIM PORTALU
POLSKIEJ GAZETY pisać po niemiecku i zapozanwać nas z dobrodziejstwami, jakimi
obdarowali nas Niemcy. Dupek, nie odróznia dobra od zła, mądrości od głupoty. I
nic się na to nie poradzi. Na szczęście jest tu dużo mądrych ludzi, którzy
jeśli nawet nie są zainteresowani watkiem, to milczą. Ale cóż, nie wymagajmy od
wszystkich kultury, bo tak dobrze na tym świecie jeszcze nie jest i pewnie
długo nie będzie.
Pozdrawiam Cię.

[rico-chorzow]

carrramba napisała:

> Rico, perełko Ty moja . On pisze TYDZIEN PIATY ODCINEK PIERWSZY. Więc nie
pisze
>
> w kółko tego samego. Zlituj się Rico ! A pisz sobie o dinozaurach i paskudnej
> teściowej, tylko nie na takich wątkach.


Teściowa i dinozaury są dobrym pomysłem,zobaczymy komu się
znudzi,podkreślam,rozumię całą powagę tematu,dziesiątki lat był/jest obecny w
Polsce,mediach i literaturze.

[Gość: balbi]

Szczerze przyznam ze po takiej dawce horroru te 2 banany przywrocily mnie do
normalnosci :DDD Tylko po cholere mu te lyzwy :/

[rico-chorzow]

Gość portalu: balbi napisał(a):

> Szczerze przyznam ze po takiej dawce horroru te 2 banany przywrocily mnie do
> normalnosci :DDD Tylko po cholere mu te lyzwy :/


Właśnie,bardzo dobrze spostrzeżenie -powrót do normalności i trochę
zastanowieni,pokłon w kierunku wszystkich ofiar,dając im św.spokój,uczcić w
odpowiednich monentach-,nie ciągłe wałkowania 24h i 365 w roku.

[somepoint210]

rico-chorzow napisał:

> Gość portalu: balbi napisał(a):
>
> > Szczerze przyznam ze po takiej dawce horroru te 2 banany przywrocily mnie
> do
> > normalnosci :DDD Tylko po cholere mu te lyzwy :/
>
>
> Właśnie,bardzo dobrze spostrzeżenie -powrót do normalności i trochę
> zastanowieni,pokłon w kierunku wszystkich ofiar,dając im św.spokój,uczcić w
> odpowiednich monentach-,nie ciągłe wałkowania 24h i 365 w roku.

Zapomnij wiec kolego Rico o zamordowanych Slazakach w Lambinowicach, nie
bedziemy o nich gadac. Dajmy im swiety spokoj. Dajmy im banana i lyzwy.

[rico-chorzow]

somepoint210 napisał:

> rico-chorzow napisał:
>
> > Gość portalu: balbi napisał(a):
> >
> > > Szczerze przyznam ze po takiej dawce horroru te 2 banany przywrocil
> y mnie
> > do
> > > normalnosci :DDD Tylko po cholere mu te lyzwy :/
> >
> >
> > Właśnie,bardzo dobrze spostrzeżenie -powrót do normalności i trochę
> > zastanowieni,pokłon w kierunku wszystkich ofiar,dając im św.spokój,uczcić
> w
> > odpowiednich monentach-,nie ciągłe wałkowania 24h i 365 w roku.
>
> Zapomnij wiec kolego Rico o zamordowanych Slazakach w Lambinowicach, nie
> bedziemy o nich gadac. Dajmy im swiety spokoj. Dajmy im banana i lyzwy.


Panie Somepoint210 od kiedy zna Pan tę nazwę-Łambianowice-?,30-50 lat?

[somepoint210]

rico-chorzow napisał:

> Panie Somepoint210 od kiedy zna Pan tę nazwę-Łambianowice-?,30-50 lat?

Czyzbys chcial kolego Rico dzielic ofiary na lepsze i gorsze?

[carrramba]

somepoint210 napisał:

> rico-chorzow napisał:
>
> > Panie Somepoint210 od kiedy zna Pan tę nazwę-Łambianowice-?,30-50 lat?
>
> Czyzbys chcial kolego Rico dzielic ofiary na lepsze i gorsze?

To nie w tym rzecz. Rico, jeszcze nie wie, że takich miejscowości jak Katyń,
Ostaszków etc mogło być więcej. Jaką mamy gwarancję, ze nie było ? Żadnej.
Najgorsze jest to, ze ten właśnie wątek powinien być wolny od takich dykusji.
I szkoda, ze tak się nie stało.
Pozdrawiam Somepoint.
Ofiar nie dzielmy, wystarczy poczytać Kirsta.

[rico-chorzow]

somepoint210 napisał:

> rico-chorzow napisał:
>
> > Panie Somepoint210 od kiedy zna Pan tę nazwę-Łambianowice-?,30-50 lat?
>
> Czyzbys chcial kolego Rico dzielic ofiary na lepsze i gorsze?


Nie,tylko na "czas",literaturę,media,filmy i utrwalenie ich w świadomości
danego społeczeństwa,Pan już zapomniał Zgodę,Mysłowice,Jaworzno,Jedwabno czy
pozwolę sobie powiedzieć,nie zna Pan,słyszał Pan o jakichkolwiek pompatycznych
uroczystościach,a odbyły się,tylko cicho i skromnie.Jednak całą okrutność 1939-
45 ma Pan zakotwiczoną w swoim umyśle,potrafi Pan z pewnością
recytować,podobnie jak p.Grba,sądzę to jest tym razem zrozumiałe.

[carrramba]

rico-chorzow napisał:

> Gość portalu: balbi napisał(a):
>
> > Szczerze przyznam ze po takiej dawce horroru te 2 banany przywrocily mnie
> do
> > normalnosci :DDD Tylko po cholere mu te lyzwy :/
>
>
> Właśnie,bardzo dobrze spostrzeżenie -powrót do normalności i trochę
> zastanowieni,pokłon w kierunku wszystkich ofiar,dając im św.spokój,uczcić w
> odpowiednich monentach-,nie ciągłe wałkowania 24h i 365 w roku.
No właśnie Rico, ja schyliłem dzis głowę przed poległymi żołnierzami niemieckim.
To znaczy, byłem cicho. A Ty wczoraj?

Czekamy, Grba, na odcinek 2 - wspomnień kierowcy

[Gość: harc mistrz]

CZUWAJ!!!

Warszawa 1942 Tydzień piąty - odcinek 3

[grba]

Właściwie w mieście niewiele jest do oglądania. Kilka dużych nowoczesnych
budynków, które bez wyjątku zamieniono na niemieckie lazarety, piękna cerkiew z
charakterystycznymi cebulowymi wieżami i poza tym małe, najczęściej drewniane
domki. Tu i ówdzie spotyka się jeszcze wymalowany sierp i młot; chęć
nieustannego posuwania się naprzód jest u Niemców tak wielka, że nie znaleźli
czasu na usunięcie na zajętych obszarach wszystkich symboli byłej władzy
radzieckiej. Najchętniej obejrzałbym sobie cytadelę, której Rosjanie bronili w
tak zaciekły sposób, ale powiedziano mi w lazarecie, że potrzebna jest
przepustka, te trudno zdobyć.
Do odważnych świat należy, myślę sobie, i jadę prosto do komendantury. Próbuję
załatwić moja sprawę w dziesięciu chyba biurach, w końcu ląduję u pana
kapitana..., samego komendanta Brześcia. Nie zdarzyło mu się chyba nigdy, żeby
szwajcarski uczestnik misji Czerwonego Krzyża przyszedł do niego z prośbą; nie
bardzo wie, jak ten przypadek potraktować, wyraźnie bowiem panuje tutaj obawa
przed partyzantami i moje dokumenty zostają wielokrotnie i gruntownie
sprawdzone. Telefon do lazaretu potwierdza moje personalia i błyskawicznie
otrzymuję zezwolenie na zwiedzenie części cytadeli. Zezwolenie to obwarowane
jest jednak tyloma zastrzeżeniami i przeciwwskazaniami, że niewiele mógłbym
zobaczyć, gdybym postępował zgodnie z wolą komendanta. Na razie cieszę się, że
w ogóle udało mi się osiągnąć więcej.

Warszawa 1942 Tydzień piąty - odcinek 4

[grba]

Błądzę przez pewien czas w nieznanym mi mieście, wreszcie odnajdę ulicę, która
prowadzi do cytadeli. Ulicę tę i jej najbliższe otoczenie łatwo można rozpoznać
po wielkich lejach. Zapewne pochodzą one od stukasów i rosyjskiej artylerii i w
niewielkim stopniu zostały zasypane. Teraz wyłaniają się już okopy, wały i
bunkry, wysunięte placówki twierdzy, która musi znajdować się gdzieś w pobliżu.
Otwiera się przede mną wielki tunel, zagrodzony barierą. Duża tablica
ostrzega: „Fotografowanie surowo wzbronione. Wstęp bez przepustki wzbroniony”.
Niemiecki wartownik, kiedy usłyszał szum mojego wozu, wychodzi mi naprzeciw
przez boczną furtkę w tunelu. Po jego powitalnym „Sieg und Heil!” wręczam mu
wystawiony mi przez komendanturę dokument; bez żadnych uwag pozwala mi jechać
dalej. Chciałbym go wprawdzie zapytać, do której części twierdzy wolno mi się
udać, ale zgodnie ze stara wojskową zasadą, że nie należy zadawać zbyt wielu
pytań, dodaję gazu i wjeżdżam tunelem do cytadeli.
Widzę przed sobą małe, zniszczone miasteczko koszar wojskowych, magazynów broni
i sprzętu, stajni i schronów. Wszystko to w bezruchu sprawia wrażenie, że
miejsce to dopiero co zostało opuszczone i jak gdyby jeszcze wczoraj szalała
tutaj wojna. Po lewej i prawej stronie ulicy leżą rozbite i wypalone czołgi,
działa i furgony, ale na miejscu, gdzie leżała końska padlina, widać już tylko
wyblakłe i zwęglone szkielety. Jadę tak z pięć minut przez twierdzę, trzymając
się przez cały czas środka drogi. Od czasu do czasu przejeżdżam przez jakiś
prowizoryczny most, przerzucony nad głębokim dołem z wodą. Wszędzie ten sam
obraz zniszczenia. Nigdzie nie widać ślady człowieka ani żadnej innej żywej
istoty, nawet ptaki zdają się omijać to miejsce. Czuje się tu trochę samotny,
jak w dużym wymarłym mieście. Dochodzę do wniosku, że z wnętrza samochodu nie
zobaczę zbyt wiele, postanowiłem więc wyłączyć silnik, opuszczam auto i
zwiedzam dalej na piechotę.
Ten budynek po przeciwnej stronie był chyba kiedyś koszarami, tak w każdym
razie na całym świecie wyglądają koszary wojskowe. Poprzez gruzy i leje od bomb
i pocisków toruję sobie drogę do zawalonego wejścia. Wokół dawnego budynku
stoją jeszcze resztki pokaźnych zasieków z drutów kolczastych. Można sądzić, że
walczono tutaj przy użyciu białej broni. Śmierć zaskoczyła w tym miejscu wielu
żołnierzy. W kuchni stoi jeszcze uszkodzony piecyk, widzę porozbijane patelnie
i potłuczone naczynia, wszystko jest czarne i wypalone; jakiś granat albo nawet
kilka granatów ręcznych musiały eksplodować bezpośrednio w kuchni. Wkoło leżą
popalone ciała żołnierzy; tu klatka piersiowa z nadpalonymi resztkami munduru,
tam czaszka na której zachowały się włosy. Na szczęście panuje dojmujące zimno
i brak przez odrażającego fetoru rozkładających się zwłok. Przechodząc przez
zdemolowane pomieszczenia natrafiam na arsenał ukrytej i strawionej przez ogień
broni, nadpalone meble i sprzęty, osmalone części ludzkich ciał. Wydaje się, że
jakaś gigantyczne ręka powywracała i zniszczyła tutaj wszystko. Panująca tu
martwa cisza i w ogóle cała sytuacja wywierają przygnębiające wrażenie.
Przez gruzy wydostaję się ponownie na zewnątrz obchodzę wysoki nasyp ziemny i
chcę dostać się do korytarza, który prowadzi w głąb tegoż nasypu. Z początku
korytarz biegnie zygzakowato pod ziemią, sądzę, że prowadzi do podziemnych
kazamatów. Idąc stromo opadającą drogą już po kilku krokach znalazłem się w
ciemności. Latarki kieszonkowej nie mam przy sobie, a zapalona przeze mnie
zapałka gaśnie natychmiast w powstałym lekkim przeciągu. Zawracam więc i udaje
się do małego budynku, który znajduje się naprzeciwko. Zdaje się, że była to
kwatera dla oficerów. Parter budynku został stosunkowo mało uszkodzony.
Znajduję się w pokoju, gdzie na suficie i podłodze widać duże dziury po
przebiciu jakimś silnym pociskiem. Musiał to być ślepy pocisk, spoczywający
prawdopodobnie jeszcze w piwnicy; gdyby eksplodował , niewiele by już z tego
budynku zostało. Wstrząs – podczas owego podwójnego przebicia – był jednak, jak
się wydaje, i tak bardzo silny, gdyż wszystkie sprzęty są porozrzucane po całym
pokoju.
Chcę właśnie wziąć z wywróconej skrzyni rosyjskie pisma i czapkę oficerską jako
pamiątkę po odważnych obrońcach cytadeli, gdy dochodzi do mnie szelest, który
przypomina ciche stąpanie. Przez chwilę nic nie słychać, a potem znowu jakby
ciche, powolne kroki. Nie jest to mocny odgłos niemieckich butów wojskowych,
ale trudne do zdefiniowania przemykanie czy skradanie się. Robi mi się
nieswojo, biorę pistolet do ręki i posuwając się ostrożnie próbuję odnaleźć
sprawcę tych odgłosów. Ale jakby kto zaczarował; słyszę jeszcze obsuwanie się
spadających odłamków muru, a potem otacza mnie znów wielka, głęboka cisza.
Instynktownie wyczuwam, że w pobliżu znajdują się ludzie. Nie mogą to być
Niemcy, gdyż ci nie mają żadnego powodu do ukrywania się. Wracam teraz prędko
do samochodu i jestem zadowolony, że znajduję wszystko w najlepszym porządku.
Moją zdobycz wojenną ukrywam w bagażniku i prowadzę samochód w kierunku
północnym, do tej części cytadeli, do której niemiecki komendant zabronił mi
wstępu.

Warszawa 1942 Tydzień piąty - odcinek 5

[grba]

Kwadrans już błądzę samochodem w labiryncie zburzonych fortyfikacji i wśród
gruzów dawnych koszar, nie znajduję jednak niczego takiego, czego nie powinny
oglądać moje oczy. Nagle widzę duży plac, na którym stoją działa ogromnych
rozmiarów, jakiś jeszcze w życiu nie widziałem. Ta część twierdzy wydaje się
być mniej zniszczona od innych. Wejścia do kazamatów nie są zasypane. Ponieważ
śnieg nie jest tutaj odgarnięty, postanawiam dalszą wędrówkę odbyć pieszo, żeby
nie utknąć samochodem gdzieś w zaspie. Pierwsze drzwi, które próbuję otworzyć,
są zamknięte. Drugie tak samo. Przy trzecich mam więcej szczęścia. Z pewnym
wysiłkiem udaje mi się usunąć duży drewniany rygiel, który je blokuje. I znowu
to samo wrażenie, że jeszcze wczoraj rozgrywała się tutaj walka. Niemcy nie
mieli czasu na przejrzenie zalegających tu ogromnych składów broni i amunicji.
Budynek w którym się znajduję, jest zupełnie nieuszkodzony. Leżą tutaj ułożone
w stosy pociski wszelkich kalibrów, od małych pocisków przeciwlotniczych aż po
wielkie pociski do dział, obok blaszane skrzynie z karabinami i amunicją do
broni maszynowej, woreczki z prochem, maski przeciwgazowe, różnego rodzaju
sprzęt i oporządzenie. Niektóre rzeczy są starannie ułożone, inne z kolei
pozostawione w największym pośpiechu. Znajduję przedmioty, a jakimi nigdy nie
spotkałem się ani w naszej, ani w niemieckiej armii, i próbuję uzmysłowić sobie
ich zastosowanie. Zdaje się, że Rosjanie w wielu sprawach dotyczących
wyposażenia armii kroczyli własnymi, odrębnymi drogami.
Jestem w trakcie przymierzania rosyjskiego stroju maskującego, gdy znowu słyszę
jakieś szmery. Czyżbym dostał bzika w tak krótkim czasie, jaki spędziłem na
Wschodzie? Zmuszam się do głośnego śmiechu w nadziei, że uda mi się pozbyć tego
obrzydliwego uczucia, które nachodzi nas wtedy, gdy wyczuwamy i słyszymy
obecność kogoś, kogo nie możemy zobaczyć. Śmiech mój rozchodzi się szyderczym
śmiechem po wielkich halach. Nerwowo biegnę z jednego pomieszczenia do
drugiego, chwytając po drodze coraz więcej różnych przedmiotów, które wydają mi
się ciekawe i godne zabrania. Oślepiony słońcem i śniegiem, po opuszczeniu hali
przez chwilę nie wiem, gdzie się znajduję.
W odległości kilkuset metrów dostrzegam szarozielony mundur przed wejściem do
bunkra. Musi to być niemiecki żołnierz. Po raz pierwszy odczuwam na widok tego
munduru radość i ulgę. Ostrożnie, jak nauczyłem się tego w ciągu trzech
miesięcy mojego pobytu na Wschodzie, odszukuję najpierw mój samochód i ukrywam
w bagażniku nową „zdobycz wojenną”. Chcę spróbować podjechać wozem możliwie jak
najbliżej żołnierza, którego spostrzegłem z daleka, gdyż numer rejestracyjny z
literą WH stanowi zawsze dla niemieckich jednostek najlepszą kartę wizytową,
pozwalając im na szybkie przezwyciężenie nieufności, z jaką odnoszą się do
każdego obcego munduru. Po krótkim błądzeniu po nieznanym terenie odnajduję
drogę, która prowadzi mnie do wspomnianego bunkra.
Wejścia do bunkra chronią podwójne zasieki z drutu kolczastego. Szum silnika
mojego samochodu sprawia, że zza ciężkich pancernych drzwi ukazuje się
zaciekawiony podoficer. Przedstawiam mu się i na szczęście nie pyta mnie o
przepustkę zezwalającą na zwiedzanie twierdzy; kontrola przy wjeździe do
twierdzy jak się zdaje, wystarcza my. Razem wkraczamy do dużego podziemnego
pomieszczenia. Jestem zaskoczony widokiem ogromnych ilości karabinów
maszynowych. Wszystkie są porządnie naoliwione i gotowe do strzału. Podoficer
wyjaśnia: „Tutaj naprawiamy rosyjską broń, by mogła nam służyć”. Przy
stanowiskach roboczych kilku żołnierzy zajętych jest składaniem i czyszczeniem
rosyjskich pistoletów maszynowych oraz dział piechoty. Częstuję wszystkich
szwajcarskimi cygarami i atmosfera robi się od razu bardziej poufała. Dowiaduję
się, że rosyjska broń jest bardzo wysoko ceniona przez żołnierzy niemieckich. O
wartości karabinu automatycznego mogę przekonać się osobiście, gdyż podoficer
pozwala mi oddać z niego parę strzałów. Wydaje się zresztą, że każdy z ośmiu
pracujących tutaj mężczyzn urozmaica sobie monotonne zajęcia częstymi
ćwiczeniami w strzelaniu.
Podoficer wyjaśnia mi, że amunicji i granatów ręcznych mają pod dostatkiem. Pod
wpływem tych słów, świadczących o dość swobodnym pojmowaniu obowiązków
służbowych, rodzi się we mnie myśl zdobycia takiego karabinu maszynowego na
własność. Trzeba tylko rozegrać to dyplomatycznie, gdyż handel mieniem
wojskowym karany jest śmiercią. Wyrażam więc moje życzenie posiadania takiej
broni jako pamiątki. Podoficer i żołnierz wymieniają między sobą spojrzenia i
po pięciu minutach uzgadniamy cenę na 70 złotych. Przeszmuglowanie karabinu w
samochodzie poza teren cytadeli nie będzie trudne. Ów usłużny podoficer chce mi
sprzedać amunicję do mojego karabinu, ale odmawiam, gdyż tę wezmę sobie sam ze
znanego mi, niewyczerpanego magazynu i wypadnie to o wiele taniej.
Ryzykując, że mogę zostać wyśmiany, opowiadam podoficerowi o tym, że podczas
mojej wędrówki po cytadeli czułem obecność ludzi. Zamiast uśmiechu dostrzegam
wyraz troski na jego twarzy. „To partyzanci. Wynieśli nam już pół cytadeli,
łapaliśmy na tym mężczyzna, kobiety, a nawet dzieci. Jeśli nie znajdziemy
wkrótce czasu, żeby całą zdobycz zamknąć pod klucz, po roku nic z tego nie
zostanie”. Z jego relacji wynika, że pomimo starannej ochrony wszystkich wejść
do twierdzy ciągle dostają się tutaj nieznanymi drogami rosyjscy cywile i
uprawiają w taki czy inny sposób sabotaż. Polowanie na nich nie przynosi
najczęściej żadnego rezultatu, ponieważ doskonale znają każdą ścieżkę i każde
podziemne przejście. Niemcy mają więc tutaj do czynienia z przeciwnikiem,
którego mimo wszystkich swoich zwycięstw nie mogą zwalczyć, z przeciwnikiem,
który czasami walczy bez broni, ale pomimo to odnosi znaczne sukcesy.
Jeden z żołnierzy pomaga mi przymocować drutem karabin do podwozia samochodu.
Gdy w drodze powrotnej przejeżdżam obok niemieckiego wartownika, ten rzuca
jedynie krótkie spojrzenie do wnętrza mojego wozu. Wygląda ono pusto i nie
wzbudza podejrzeń. Wolno mi jechać dalej. Po południu, bogatszy o kilka nowych
doświadczeń, melduję się u matki przełożonej w Brześciu.

(Koniec tygodnia piątego)

[fiodorus]

Witaj Grba!!!
Jak zwykle ciekawe posty!
Może to otrzeźwi co poniektórych, wirtualnych pogrobowców III Rzeszy!!!

[rico-chorzow]

grba napisał:

> Kwadrans już błądzę samochodem w labiryncie zburzonych fortyfikacji i wśród
> gruzów dawnych koszar, nie znajduję jednak niczego takiego, czego nie powinny
> oglądać moje oczy. Nagle widzę duży plac, na którym stoją działa ogromnych
> rozmiarów, jakiś jeszcze w życiu nie widziałem. Ta część twierdzy wydaje się
> być mniej zniszczona od innych. Wejścia do kazamatów nie są zasypane.
Ponieważ
> śnieg nie jest tutaj odgarnięty, postanawiam dalszą wędrówkę odbyć pieszo,
żeby
>
> nie utknąć samochodem gdzieś w zaspie. Pierwsze drzwi, które próbuję
otworzyć,
> są zamknięte. Drugie tak samo. Przy trzecich mam więcej szczęścia. Z pewnym
> wysiłkiem udaje mi się usunąć duży drewniany rygiel, który je blokuje. I
znowu
> to samo wrażenie, że jeszcze wczoraj rozgrywała się tutaj walka. Niemcy nie
> mieli czasu na przejrzenie zalegających tu ogromnych składów broni i
amunicji.
> Budynek w którym się znajduję, jest zupełnie nieuszkodzony. Leżą tutaj
ułożone
> w stosy pociski wszelkich kalibrów, od małych pocisków przeciwlotniczych aż
po
> wielkie pociski do dział, obok blaszane skrzynie z karabinami i amunicją do
> broni maszynowej, woreczki z prochem, maski przeciwgazowe, różnego rodzaju
> sprzęt i oporządzenie. Niektóre rzeczy są starannie ułożone, inne z kolei
> pozostawione w największym pośpiechu. Znajduję przedmioty, a jakimi nigdy nie
> spotkałem się ani w naszej, ani w niemieckiej armii, i próbuję uzmysłowić
sobie
>
> ich zastosowanie. Zdaje się, że Rosjanie w wielu sprawach dotyczących
> wyposażenia armii kroczyli własnymi, odrębnymi drogami.
> Jestem w trakcie przymierzania rosyjskiego stroju maskującego, gdy znowu
słyszę
>
> jakieś szmery. Czyżbym dostał bzika w tak krótkim czasie, jaki spędziłem na
> Wschodzie? Zmuszam się do głośnego śmiechu w nadziei, że uda mi się pozbyć
tego
>
> obrzydliwego uczucia, które nachodzi nas wtedy, gdy wyczuwamy i słyszymy
> obecność kogoś, kogo nie możemy zobaczyć. Śmiech mój rozchodzi się szyderczym
> śmiechem po wielkich halach. Nerwowo biegnę z jednego pomieszczenia do
> drugiego, chwytając po drodze coraz więcej różnych przedmiotów, które wydają
mi
>
> się ciekawe i godne zabrania. Oślepiony słońcem i śniegiem, po opuszczeniu
hali
>
> przez chwilę nie wiem, gdzie się znajduję.
> W odległości kilkuset metrów dostrzegam szarozielony mundur przed wejściem do
> bunkra. Musi to być niemiecki żołnierz. Po raz pierwszy odczuwam na widok
tego
> munduru radość i ulgę. Ostrożnie, jak nauczyłem się tego w ciągu trzech
> miesięcy mojego pobytu na Wschodzie, odszukuję najpierw mój samochód i
ukrywam
> w bagażniku nową „zdobycz wojenną”. Chcę spróbować podjechać wozem
> możliwie jak
> najbliżej żołnierza, którego spostrzegłem z daleka, gdyż numer rejestracyjny
z
> literą WH stanowi zawsze dla niemieckich jednostek najlepszą kartę wizytową,
> pozwalając im na szybkie przezwyciężenie nieufności, z jaką odnoszą się do
> każdego obcego munduru. Po krótkim błądzeniu po nieznanym terenie odnajduję
> drogę, która prowadzi mnie do wspomnianego bunkra.
> Wejścia do bunkra chronią podwójne zasieki z drutu kolczastego. Szum silnika
> mojego samochodu sprawia, że zza ciężkich pancernych drzwi ukazuje się
> zaciekawiony podoficer. Przedstawiam mu się i na szczęście nie pyta mnie o
> przepustkę zezwalającą na zwiedzanie twierdzy; kontrola przy wjeździe do
> twierdzy jak się zdaje, wystarcza my. Razem wkraczamy do dużego podziemnego
> pomieszczenia. Jestem zaskoczony widokiem ogromnych ilości karabinów
> maszynowych. Wszystkie są porządnie naoliwione i gotowe do strzału. Podoficer
> wyjaśnia: „Tutaj naprawiamy rosyjską broń, by mogła nam służyć”. Pr
> zy
> stanowiskach roboczych kilku żołnierzy zajętych jest składaniem i
czyszczeniem
> rosyjskich pistoletów maszynowych oraz dział piechoty. Częstuję wszystkich
> szwajcarskimi cygarami i atmosfera robi się od razu bardziej poufała.
Dowiaduję
>
> się, że rosyjska broń jest bardzo wysoko ceniona przez żołnierzy niemieckich.
O
>
> wartości karabinu automatycznego mogę przekonać się osobiście, gdyż podoficer
> pozwala mi oddać z niego parę strzałów. Wydaje się zresztą, że każdy z ośmiu
> pracujących tutaj mężczyzn urozmaica sobie monotonne zajęcia częstymi
> ćwiczeniami w strzelaniu.
> Podoficer wyjaśnia mi, że amunicji i granatów ręcznych mają pod dostatkiem.
Pod
>
> wpływem tych słów, świadczących o dość swobodnym pojmowaniu obowiązków
> służbowych, rodzi się we mnie myśl zdobycia takiego karabinu maszynowego na
> własność. Trzeba tylko rozegrać to dyplomatycznie, gdyż handel mieniem
> wojskowym karany jest śmiercią. Wyrażam więc moje życzenie posiadania takiej
> broni jako pamiątki. Podoficer i żołnierz wymieniają między sobą spojrzenia i
> po pięciu minutach uzgadniamy cenę na 70 złotych. Przeszmuglowanie karabinu w
> samochodzie poza teren cytadeli nie będzie trudne. Ów usłużny podoficer chce
mi
>
> sprzedać amunicję do mojego karabinu, ale odmawiam, gdyż tę wezmę sobie sam
ze
> znanego mi, niewyczerpanego magazynu i wypadnie to o wiele taniej.
> Ryzykując, że mogę zostać wyśmiany, opowiadam podoficerowi o tym, że podczas
> mojej wędrówki po cytadeli czułem obecność ludzi. Zamiast uśmiechu dostrzegam
> wyraz troski na jego twarzy. „To partyzanci. Wynieśli nam już pół cytadel
> i,
> łapaliśmy na tym mężczyzna, kobiety, a nawet dzieci. Jeśli nie znajdziemy
> wkrótce czasu, żeby całą zdobycz zamknąć pod klucz, po roku nic z tego nie
> zostanie”. Z jego relacji wynika, że pomimo starannej ochrony wszystkich
> wejść
> do twierdzy ciągle dostają się tutaj nieznanymi drogami rosyjscy cywile i
> uprawiają w taki czy inny sposób sabotaż. Polowanie na nich nie przynosi
> najczęściej żadnego rezultatu, ponieważ doskonale znają każdą ścieżkę i każde
> podziemne przejście. Niemcy mają więc tutaj do czynienia z przeciwnikiem,
> którego mimo wszystkich swoich zwycięstw nie mogą zwalczyć, z przeciwnikiem,
> który czasami walczy bez broni, ale pomimo to odnosi znaczne sukcesy.
> Jeden z żołnierzy pomaga mi przymocować drutem karabin do podwozia samochodu.
> Gdy w drodze powrotnej przejeżdżam obok niemieckiego wartownika, ten rzuca
> jedynie krótkie spojrzenie do wnętrza mojego wozu. Wygląda ono pusto i nie
> wzbudza podejrzeń. Wolno mi jechać dalej. Po południu, bogatszy o kilka
nowych
> doświadczeń, melduję się u matki przełożonej w Brześciu.
>
> (Koniec tygodnia piątego)



Cytat - Chcę właśnie wziąć z wywróconej skrzyni rosyjskie pisma i czapkę jako
pamiątkę po odważnych obrońcach cytadeli -.


W Brześciu Litewskim w cytadeli - Rosyjska Czapka Bohatera Obrony -,kto bronił
tę cytadelę przed tą rosyjską "czapką",Panie Grba?,ma Pan więcej "takich"
bohaterskich obrońców tej cytadeli?