Długi tekst w którym ważną role odgrywają Polaczki

[Gość: nygus]

dzień któryś tam dobry dzięki opatrzności siedzącej w siódmym niebie i
słuchającej Ras Michaela
patronem wszystkich dobrych i pozytywnych chuliganów jest pan Toots Hibbert,
pomyślał Dermot i wszedł do internacjonalistyczno-komunistycznego akademika.
Jak wszyscy doskonale wiedzieli akademik powstał po słynnym zjeździe czerwonych
studentów, jaki odbył się onegdaj w stolicy. Ponieważ nie wypadało ot tak po
prostu wypuścić ich z powrotem żeby im się w głowach nie poprzewracało z
nadmiaru wolności, specjalnym milicyjnym tramwajem pod eskortą naszprycowanych
enkawudzistów odesłani zostali do naszego goradu. U zaprzężono wszelakich
murzynów, arabów, nikaraguańskich odstępców, przyszłych czilijskich poetów,
indyjskich mówców do betoniarko-koparko-dźwigów i pozwolono im zbudować ów
wspaniały akademik – i po dziś dzień tam mieszkają. Ale mieszka tam też kilku
hippisów, Romek co się narkotyzuje jak mało który chuligan ale niestety potem
często zasypia, a może fajnie, bo jak się śpi to się zajebiste rzeczy czasem
przyśnią, lepsze niż na internecie. Z Romkiem koleguje się pewien szlachecki
opowiadacz, brakuje mu tylko wąsów i ma doprawdy pięknie głęboki głos.
Mieszkają tam naturalnie tez dwie piękne księżniczki, one się do tego nie
przyznają, pewnie chcą żeby wszyscy wierzyli w ich proletariackie pochodzenie,
ale istotę rzeczy zdradził Dermotowi wędrowny nalepiacz plakatów w nocnym
metrze. Ale jak na księżniczki są dość przystępne, i kultywują wiele
pożytecznych i miłych ludowych zwyczajów jak częstowanie na wejściu plackiem,
wódką, buziakiem a czasem nawet koreczkami które wcale nie są koreczkami
śledziowymi, wyobraźcie sobie.
Ha, no i mieszka tam przezabawny czarownik gitarzysta, gra przepiękne
alkoholowe riffy co jest sztuką szczególną bo nie ma gitary. Byłby to jednak
ciągle jeden z wielu miliardów akademików jakie stoją w naszym goradzie lub w
pobliżu, ale wyróżnia się czymś co Dermotowi szczególnie odpowiada, niech powie
zresztą sam;
Hanka, ta ci parking ma, że hej. Mój rower cieszy się i prycha na samo słowo
Hanka, bo wie że tutaj będzie ciepło, bezpiecznie, sucho, baczne oko wiedźmy ze
stróżówki uchroni przed agresją ze strony dresowych trolli. Hanka odznaczona
orderem ministerstwa rowerów, złoty pedał, widzę to w bliskiej przyszłości.
Ale co dalej- no więc wszedłem, minąłem stróżówkę, i na schodach wdałem się w
palenie ziela skręconego zgrabnie. Była to okazja żeby podzielić się
wątpliwościami, bo młodzian w szerokich spodniach był na 70% sympatyczny:
)wiesz ty co. Ostatnio mam wrażenie że siedzi we mnie jakaś obca istota, niczym
jakiś alien, rozumiesz, szatan jakowyś. Bo przecież jadam to co zwykle, tłusto,
niezdrowo, kebabiki, jogurciki, ostatnio może zjadłem parę sojowych kanapeczek
i świerszczyków, ale niewiele –a kupa mi się zmienia. Nie moja konsystencja,
nie mój smrodek, zupełnie obcy, nieprzyjemny, jakby jakiś dywersant sobie za
mnie trawił. To pogłębia mój kryzys tożsamości(
tak sobie gaworzyliśmy
wiecie co, pomyślałem że mogą się wam nie spodobać takie wulgarne wynurzenia,
nie jesteśmy na odpowiednim poziomie znajomości i bliskości. Najlepiej zrobicie
jak nie będziecie czytać tego co napisałem powyżej.
Zacznę jednak od środka. Jak mówi Księga Więzienna Księstwa Szkorbutu ( to
dalej niż Dębiec) każdy braniec ma prawo do skrzynki słodkiego wina i
buraczanej bagietki na dzień. Taki ich socjalny przeżytek To zaś niechybnie
musiało ściągnąć Polaczków.
Co, a właściwie co to jest Polaczek? Specyficzny gatunek, niedawno go w
większości klasyfikacji wyodrębniono, ale wciąż mało opisany. W pewnych
regionach jest go mało, w innych nadmiar. Łowcy go łatwo rozpoznają, po
koszulach, po włosach w kolorze kurzu. Trzymają się w kupach, dość luźnych,
rozpadają się, łączą, agresję kierują to na zewnątrz to wewnątrz grupy.
Oszukują, o w tym są zbliżeni do grupy Czarnych Chuliganów, poziom moralnych
zahamowań w tej dziedzinie góra 30 %. Polaczek nienawidzi Władców ale ich
wykorzystuje, i robi to otwarcie. Omija legalna drogę, nie przechodzi na
zielonym świetle, kradnie cegły, przestawia liczniki, paląc tanie ćmiki z
przemytu wesoło słucha kradzionej muzyki. nigdy nie ma nic do oclenia. Nosi
niepoprawne wdzianka, używa niepoprawnych wyrazów. Jest zakałą świata Porządku.
Jeździ kradzionymi samochodami, bije domowej roboty kijem, na kolacje kradnie
od sąsiadów pomidory, bo jak mówi, nie stać go na własne. Zwykle niskiego
wzrostu, zwykle na bosaka, głośno się śmieją, mają owłosione stopy, uprawiają
małe gospodarstwa albo okradają sąsiednie. Jeżdżą szybko, sikają pod murem.
Nade wszystko uwielbiają nic nie robić i na ogół tym właśnie się zajmują,
czasem jednak staje się coś niespodziewanego, grupują się wówczas, coś
mamroczą, widać że coś szykują, że coś będą robić, i bynajmniej nie będzie to
zbieranie funduszy na obozy dla chorych na koklusz.
Plan był prosty, zablokować główną ulicę malutkiego Księstwa Szkorbutu, w
czasie gdy odbywa się doroczny marsz Społecznej Równości i głośno wykrzykiwać
obelgi pod adresem gwiazd francuskiej piosenki. To powinno wystarczyć aby
zmotoryzowane siły milicyjne ujęły – bo zbędnego oporu nie będzie – wszystkich
40 Polaczków i zawiozły ich wprost do komfortowych kazamatów, a tam będzie już
czekał przysmak wszystkich ludzi ulicy i emigrantów – słodkie winko o wysokim
woltażu. Hej, ale się nie udało.
Bo byli też terroryści arabscy i był wysokiej rangi urzędnik kościelny i były
święte kule które przebijały milicyjne kamizele. Najpierw trzeba powiedzieć
parę słów o Księstwie Szkorbutu. Jest to księstwo bardzo religijne, a dostojnik
który nim zarządza jest nominowany zarówno przez zawzięcie cudzoziemskich
francuzików z centrali jak i przez kudłate myszy z drugiej strony granicy. Te
ostatnie są na ogół podatne na decyzje podjęte przez francuzików, bo cały dzień
słuchają kubańskich bitów i piją browce z litrowych kufelków – przepyszne
zresztą w upał – i polityka ich nudzi. Tak więc Papa który włada księstwem jest
w zasadzie marionetką gogusiów. Księstwo jest małe, wolnocłowe, ergo bogate,
sprawiedliwe społecznie spokojne i dość gejowe – trzeba uczciwie stwierdzić że
według współczynnika cymeryjskiego jeden Conan dałby radę 25 milicjantom
uzbrojonym a 57 nieuzbrojonym. Dlatego też początkujący arabscy terroryści z
nowo powstałej Partii Dżihad Za Petrodolary uznali że na inicjację działalności
najlepiej się nadaje właśnie Księstwo Szkorbutu i postanowili porwać
arcybiskupa, sprzedać go wędrownej sekcie Maorysów za rzadkie totemy, sprzedać
je na giełdzie satanistów i za uzyskane pieniądze wybudować 44 minaret meczetu
w Szczerej Pustyni. Trzeba wam bowiem wiedzieć że prastara przepowiednia Starca
Z Gór głosiła, że kiedy „czterdzieści i cztery minarety na Szczerej Pustyni
staną, wówczas dozwolone będzie, aby wizerunki nagich kobiet i wszelakie
podniety udziałem prawowiernych się stały”. Oznaczało to że nareszcie
odkodowany zostanie Polsat i wspaniałości których istnienie dyskutowano dotąd w
haszyszowych barach odsłonią się dla wiernych mężów islamu. Habib Osiłek,
przywódca sekty już widział się w roli prowadzącego lokalną wersję )masażu
olejkami po gołych piersiach(, i dlatego spieszno mu było do akcji.
Wszyscy milicjanci zostali posiekani zakrzywionymi szablami Szwajcarów ( tak
dla niepoznaki będziemy nazywać Arabów), a ci którzy przeżyli zostali
rozstrzelani, wrzuceni do kwasu, wywleczono im płuca na zewnątrz i nabito na
pal ( Habib wyczytał o tej sztuczce w książce o wikingach), rozciągnięto ich
wnętrzności na drodze poza rogatkami stolicy, posypano solą pieprzem i gałką
muszkatołową, oczy zakonserwowano w spirytusie, żołądki dano na pożarcie
dwugłowym tresowanym sępom, włosy spalono, zęby przerobiono na podarki dla
Kuszytów, mundury na majtki dla eunuchów z haremu, miasto spalono i wysadz

Ciag dalszy

[Gość: nygus]

mundury na majtki dla eunuchów z haremu, miasto spalono i wysadzono w powietrze
i następnie zaorano przy pomocy ocalałych milicjantów których następnie opluto
i zjedzono. Mieszkańców wygnano Gdzie Pieprz Rośnie, gdzie do tej chwili toczą
krwawe waśnie etniczne z rdzenną ludnością tej dzielnicy, małymi kibicami
siatkówki. Te wszystkie okropne i wcale nie podobające się Jehowie rzeczy
uczyniono po części żeby choć trochę rozerwać wybrednego czytelnika, a po
drugie żeby dać jasno do zrozumienia że z Partią Dżihad za Petrodolary nie ma
żartów. Problem jaki wyniknął z całej tej sytuacji dla Polaczków był taki, że
a) nie było mowy już raczej o darmowym winie, wbrew temu co sugerował
najbardziej buńczuczny z Polaczków Stefcio o Benzynowych Rękach
b) nie było już od kogo sępić bejmów ani kogo okradać
szwajcarzy zniknęli natomiast za horyzontem w swojej karawanie wozów
opancerzonych. Ukryci w kabinach swych mocarnych tirów polaczkowie przez CB
radio podsumowywali sytuacje. Całe szczęście że poprzedniego dnia ostro pograli
w kulki z bułgarskimi prostytutkami i spili ostatni zapas płynów do golenia –
to spowodowało że zaspali na akcje budowy barykady na głównej drodze, a w
czasie terrorystycznej masakry wycofali się na parking szkoły dla niewidomych.
Jak już zostało jednak powiedziane, nie mieli nic więcej do roboty w tym
miejscu. Przecież nie będą czekać w nieskończoność na statek z niewolnikami z
wysp Parcianych, których przetransportować mieli w tirach dalej, w głąb Kraju
Dobrobytu. Tak, trudna sytuacja, Polaczki spalały popka za popkiem i ciężko
myślały. Na szczęście łebski Marian miał dostęp do Internetu w swojej kabinie,
bo posiadał prawdziwy, żelazny niemiecki komputer pokładowy. Wykorzystywał go w
wiadomym celu, jak to kierowca ciężarówki, ale tym razem miał on oddać naszym
bohaterom ( mam nadzieje że zżyliście się z nimi na tyle że mogę użyć takiego
sformułowania) nieocenione usługi.
Jak wiecie, Internet jest bardzo interesującym wynalazkiem, w którym znaleźć
można pożyteczne rzeczy jak przepisy na imperialne portery ze Szwecji albo
tysiące gołych piersi, włochatych podbrzuszy i innych takich rzeczy. Ponadto
znajdują się tam przewodniki po różnych miejscach, a że miejsce w którym nasi
kierowcy się znajdowali przestało im zupełnie odpowiadać, wybrali jedno z
takich innych miejsc i do niego weszli. Wchodzenie do Internetu polega na tym,
że należy odszukać tzw. Terminal inaczej zwany portalem i po zapłaceniu
określonego haraczu mechanikowi albo innemu panu wchodzi się i idzie się tam
gdzie się chce. Jak się ma mocarną ciężarówkę, a takimi nasi polo-tirowcy
dysponowali, można też wjechać i nie płacić.
Ale o tym za chwilę
Teraz bowiem przejdziemy na trochę na trzecią osobę. Dermot obudził się z
potwornym kacem. Zdziwił się, bo zwykle budził się z luksusowymi kobietami,
albo przynajmniej z kobietami. Obudził się na jednej z bardzo tylnych ławek
wijowego tramwaju, daleko za pętlą jak udało mu się zauważyć. Tym także się
zdziwił, bo ostatnio, od kiedy obejrzał prześliczną historię z Dalekiego
Wschodu, starał się sypiać w swojej ekstrawagancko acz zgodnie z zasadami feng
shui urządzonej sypialni, ubrany w jedwabną pidżamę, namaszczony wonnymi
olejkami, na stoliku obok płatki czarnego lotosu, skóra tygrysa na ścianie,
butelka wina z ryżu chłodzi się na śniadanie, ogólnie pysznie. A tu taka
niespodzianka, w tramwaju. W dodatku skąd ten kac, przecież od czasu afery z
wyborami na rastafariańskim uniwersytecie Dermot postanowił odmawiać wszelkich
cięższych używek, co notabene wydało się bardzo podejrzane agentom z biura
Nieustannie Śledzącego Jego Poczynania. Kac, stwierdził nasz bohater,był
skutkiem zbyt długiego oglądania telewizji. Tak, pomyślał ubijając poranne
ziele, zły uzdrowiciel z audycji Ręce które Kaleczą musiał być przyczyną
dzisiejszej chandry i bólów żołądka. Jak mawia znajomy lew, jest na to jedno
lekarstwo, tylko gdzie jest moja hubka, o, znalazła się, no to startujemy.
Kiedy miła woń towarzysząca słodkawym oparom gęstego dymu, puff, puff,
wypełniła wiatę przystanku myśli Dermota nieco się rozjaśniły. Poprzez kłęby
zaczął zauważać swoją sytuację, zarówno w wymiarze perspektywicznym, w świetle
długiej podróży tramwajowej, co wykazała retrospektywa, jak w kontekście
kulturowym w jakim się znalazł. Na kontekst ten składały się bagieterie, ohydne
typy w melonikach czy też berecikach i wielki napis na neogotyckim budynku
)secours populaire(.
Zatem jakaś romańska kraina socjalna
Kadłub spokojnie skubiącego teraz trawę tramwaju pokrywały dziwne pajęczyny,
błoto, zaschnięta piana, resztki kiełbasek i opakowania po szwajcarskim serze i
batonikach. Pamięć Dermota stopniowo budowała prawdopodobne wydarzenia, jakie
miały miejsce po jego urodzinach trzy tygodnie wcześniej. Musiał trafić na
sektę tramwajowych porywaczy i dlatego zamiast ze swoją szajką pojechać linią
Południową do rezydencji przy parku trafił do jakiejś wyjątkowo
dalekodystansowej linii która nie tylko wywiozła go poza Ogrody, Ogrody
Działkowe, Smochy gdzie mieszkają goradowi smolarze, poza Lotnisko Rybackie ale
nawet za Złotniki skąd sprowadzano na Wildę wiejskie jaja. Tramwaj jechał i
jechał, terkotał, trzeszczał, rzucał, prychał, Dermot spał, majaczył, wił się w
uściskach, był otumaniony sokiem z gerber, gdzieś przez dziurę w tramwajowej
okiennicy widział jak mijają góry, rzekę po której dryfowały rumuńskie tratwy,
przejechali chyba przez wspaniały, majestatycznie czarny most Karola dotąd
znany mu tylko z Pana Samochodzika, wokół bary, zagraniczni turyści, czescy
piwni esesmani. Potem ciemność, wyłączony fragment z życiorysu, jeszcze tylko
zmysł dotyku działa ale i on idzie spać. No i pobudka, i w tej właśnie sytuacji
się znaleźliśmy, ekstremalne Zamieście, wiata przystanku, palimy Ziele i z jego
pomocą komunikujemy się z przyjaciółmi, czy aby się uda. Prawdziwi przyjaciele
to ci co też palą Ziele, odbiór. Tak, na Kroma, wyrwało się pogańskie
przekleństwo Dermotowi, Puczatek by tego nie pochwalił, nawiązana łączność,
Lug, Ogma, kochani przyjaciele, drodzy chuligani, tak się o mnie martwili,
teraz jak tylko będą mogli porwą pierwszą lepszą drezynę, świnie tropiciela i
mnie tutaj odnajdą. A ja tymczasem zabiję Pacmana jakąś bagietą z sardynkami i
zastanowię się co dalej.
moja pierwsza praca czyli dlaczego nie ma wydziału )handel żywym towarem(

musicie zatem wiedzieć że czas jest dla nas, żyjących w nieustającej podróży
rzeczą mało ważną, nie mówimy najpierw to potem tamto, szybciej bo teraz musi
być to. Jest akurat to co Wielki Losujący wyciągnie z maszyny losującej i
pokaże w programie dla grających naszym życiem, gdzieś tam, nie wiemy gdzie,
może w pałacu Króla Assasynów, Starca Z Gór, a może w niebie u Bozi. Nie
zmartwiłem się że moi koledzy nie nadjeżdżali, a minęła minuta, dwie, może
trzy, a może trzy dni, a może trzy lata. Jako że byłem już po studiach
stwierdziłem że zacznę jakąś pracę, przecież tak nie wypada stale jeść
darmowego camemberta, sępić na winko i ubierać się w stare adiki od babci z
secours. A co ja umiem robić, zapytałem się dialektycznie odpowiadając „nic”,
co dało mi pretekst do zastanawiania się nad kondycją szkolnictwa które mnie
wydało. Ale tylko chwileczkę. Bo przecież- co ja lubię robić, ah, tutaj się
mogłem uśmiechnąć, lista była długa ale czołówka jednoznaczna. I tak zbudowałem
imperium. Małe imperium, ale na początek dobre, potem może je sprzedam i nie
będę nic musiał robić. Zaraz, przecież wcześniej też nic nie musiałem...No tak,
ale teraz jestem dodatkowo bardziej wpływowy i przybyło mi kilka punktów
luksusu.

Yeah, przytaknęli słuchacze, powiedz jak to się stało

A tak – powiedział gładząc się po brzuchu, a w zasadzie wycierając ręce z
tłuszczu smażonego indyka o hawajską koszulę – było to tak

Z moich szkolnych lat pamiętałe

[Gość: nygus]

A tak – powiedział gładząc się po brzuchu, a w zasadzie wycierając ręce z
tłuszczu smażonego indyka o hawajską koszulę – było to tak

Z moich szkolnych lat pamiętałem niewiele. Myślę teraz że to dobrze, ale
przedstawię wam moje przedsięwzięcie przy użyciu pewnych mądrych określeń. Aby
osiągnąć sukces potrzebny jest talent, praca, tania siła robocza i surowce.
Talent miałem już prawdopodobnie od urodzenia, praca, tak, ale za to była tania
siła robocza – oczywiście Polaczki, wyobraźcie sobie że mój Anioł Stróż
naprowadził mi ich w najwłaściwszym momencie, w zasadzie ta sprawa z wymianą
Marokańców na hippisów to był po części ich pomysł, pośrednio w zasadzie.
Surowce, oczywiście bzdura, bo działaliśmy w branży usługowej. Hippisi do
Maroka degenerować się, Marokańcy do roboty. Przewozi wujek Ali, szyper z
Tetuanu na fenickiej galerze. Kaska od jednych i od drugich, i nie tylko.
Nieuczesani młodzieńcy finansują łapówki dla urzędasów wystawiających bony
mieszkaniowe dla nadjeżdżających właśnie Arabusów i Berberusów. Piękna sprawa,
tylko w SocjalDzielnicy do zrobienia. Będziemy to miejsce tak nazywać, im się
wydaje że są osobnym miastem, ale tak naprawdę, jak wiele innych w pobliżu to
tylko dzielnica naszego poszerzającego się wciąż terytorialnie Gorada. Im
bardziej próbuje znaleźć Granice Poznania, tym bardziej przekonuje się, że to
niemożliwe, poszerzają się one wraz ze mną, Gorad jest tam gdzie ja jestem,
gdzie my jesteśmy. Nie ucieknę od niego, jest częścią mojego życia, stał się
więc częścią mojego świata. Z czasem dojdę do przekonania że wszystko jest
jedynie jego częścią. My jesteśmy częścią naszego dzieciństwa, naszych
przyjaciół, knajp, podwórek, autobusów, kościołów, dziewek, wypitych piw,
wybitych szyb, i one idą z nami, tak, nostalgia rządzi światem.
SocjalDzielnica, z powodu budowy zwana także Kasztelem Socjalnym
otoczona była wielkimi murami, przepaść chyba na 100 metrów, zrzucali tam
śmieci i urzędniczą makulaturę, a tramwaj wijowy wjeżdżał przez gustownie
zrobioną wyrwę koło baszty Północno-Wschodniej, od strony magistrali N30. W
dawnych czasach, niezależnych, waleczno-rycerskich, zwano to miejsce KarkaSon,
chyba na cześć potomka jakiegoś woja.
Taki właśnie napis zobaczyły Polaczki w Internecie, kiedy sytuacja w księstwie
Szkorbutu stała się dla nich nie do zniesienia. I taki napis widniał na
ogromnym szyldzie ponad wjazdem do Kasztelu od strony zachodniej poprzez
kolejną wyrwę w murze. Z czasem przybywający tam turyści mogli się przekonać ze
wyrw takich jest całkiem sporo i że od czasów rycerskiej świetności musiało
upłynąć dużo brudnej, pełnej ekskrementów wody w Wiśle.
Zaparkowali, przeciągnęli się, opuścili swoje tiry i rozejrzeli się wokół.
Kiedy po tradycyjnym rozpoznaniu terenów i sklepów i tak zwanej Testowej Jumie
Szlugów spotkali się w umówionym miejscu na winku, przez chwilę milczeli
zadziwieni tym co ujrzeli. Leżeli tak na skwerku pokrytym miękkim kobiercem co
dwie godziny perfumowanej trawy i dumali. Jak im się zdało, i co potwierdziło
się w ciągu następnych cudnych dni, trafili do raju.
Popatrzcie.
Miasto miało dostęp do plaży, piękny złocisty piasek, laseczki w bikini bez
biusthalterów, prysznic co dziesięć metrów, policjanci w ślicznych granatowych
mundurach. Ciepła woda. Zimne piwo. Mocne winko. Skwierczące bagietki.
Międzynarodowe towarzystwo rozłożone na dziesiątkach obszernych skwerków, pod
egzotycznymi palmami, na ławeczkach mięciutko wyściełanych aby się
społeczeństwo zanadto nie wygniotło. Na noc szerokie mosty z izolacją cieplną,
dostępem do prądu, prysznicami, boksami dla psów. Tak, pieski, wiadomo że
Polaczki kochają zwierzątka, a tutaj całe ich chmary, pieski małe, duże,
włochate, niemieckie i włoskie. Darmowe szczepienia, oczywiście po odpowiednim
zaświadczeniu z Secours, darmowe kości wyrzucane z niezliczonych tawern i
supermarketów. Właśnie te supermarkety, zero kontroli, nadmiar swawoli. Działy
z alkiem zupełnie niefilmowane. Szyneczki, serki, ogóreczki. Wszystko za friko,
inaczej mówiąc dwie minuty strachu, albo jak się ma wprawę, na luziku. Dział z
owocami gdzie można sobie zważyć dwie brzoskwinki a zapakować dwa kilo. Sery
pleśniowe do zjedzenia między półkami. He he, śmiał się Zbychu Mięsożerca, jak
se zeżarłem takiego wielkiego kurczaka i popiłem Bud’em o szerokim otworze i
odkręcanym kapslu, to poczułem że żyję. Józef ze ściany wschodniej natomiast
niezmiernie się ucieszył, poczciwina, jak udało mu się zwędzić słynne
angielskie skarpetki marki Bentley z metalowym logo z boku. Poza tym walkmany,
t-shirty, majteczki, gumki, bateryjki, kasetki, czekoladki, batoniki, czipsy,
rogaliki, sardyneczki. Prawdziwa Wypożyczalnia Artykułów Spożywczych i Nie
Tylko, porównywalna jedynie z mitycznymi Halami Dobrobytu z Kosta Brawa w kraju
kudłatych myszy.
Ale na drzewach wisi tyle smakołyków, winogronka, śliwki, pigwy, jabłuszka,
wieczorami na secours dają ciepły obiadek, prysznic, mleczko, kakao, w ciągu
dnia też owocki, darmowa gazetka, ubranka od wyboru do koloru z obsługą
przemiłych starych bab. Po co włazić do dusznych hal komercji, chyba po dresik
Lakosta który się wymieni za zielsko z nieświadomym sytuacji nowo przybyłym
turystą, takim jak Dermot
Ale o tym za chwilę
)ile można się tak nudzić( spytał Maras, brat Darasa, potwierdzając tym samym
słuszność piramidy Masłowa mówiącej o tym że jak się ma już po pachy i szyję
bananów, bagietek, bab, i tym podobnych podstawowych potrzeb człowieka zaczyna
się dążyć do wyższych celów, w przypadku Polaczków w grę wchodziła tu potrzeba
prestiżu, bycia ważniejszym, większym, mocniejszym od reszty poddanych, tak nie
bójmy się tego słowa, poddanych, Dermot to potem błyskotliwie wykaże że nie
można mieć tyle fajnych rzeczy za nic; no więc lepszym od reszty poddanych
SocjalDzielnicy. Stefcio o Benzynowych Rękach, jako herszt, wymyślił coś co na
zawsze zmieniło oblicze KarkaSon, więcej, spowodowało coś wydawałoby się
niemożliwego, zetknięcie i powiązanie losów Dermota z Polaczkami, z którymi od
czasu dyskryminacyjnych ich zachowań w podstawówce nie chciał mieć nic do
czynienia. Stefcio bowiem przypomniał sobie że na pace swojej ciężarówki ma
spory ładunek bardzo popularnej w kraju kudłatych myszy, gdzie wcześniej byli,
używki, tradycyjnie palonej do piwa w litrowych kufelkach. Używka przypominała
kolorem i konsystencją kupę zająca, i w działaniu zupełnie nie pasowała
Polaczkom, kręciło się po niej w głowie, chciało się im wyrzygać całą jabolową
zawartość żołądka, a co najgorsze, zmuszała do jakiś dziwnych myśli,
wewnętrznych dialogów, rozchwiania świadomości, innymi słowy wszystkich takich
zachowań, które są antytezą bycia Polaczkiem. Leżała więc na pace i więcej jej
nie próbowali, zwłaszcza że trochę bali się gniewu zleceniodawców, dla których
to przewozili, ogromnych kudłatych szczurów, już nie myszy, dla których
transportowali to poprzez Księstwo Szkorbutu jako dodatkową przesyłkę dla szefa
z Łazarza. No ale teraz, pomyślał Stefcio, mogą nam nafikać, a że jest to
popularne tam, może przyjmie się i tu, stwierdził w rzadkim przypływie myśli
przedsiębiorczej. No i przyjęło się, zaraz zobaczycie, a Polaczki stały się
magnatami tej używki, nazywanej tu odtąd Polen. Stało się tak, ze ambicje
zostały zaspokojone, wzrost nastąpił, rozwój i prosperita generalna. Zadziałało
prawo czasu ogłoszone onegdaj przez siwego dziadka w rajskim ogrodzie, że im
więcej czasu się na coś poświęci, tym lepsze efekty nadejdą.
Jak działał Kasztel Socjalny? Z punktu widzenia Dermota całkiem nieźle, nie do
uwierzenia było na przykład,że zupełnie nie należy obawiać się złych kanarów,
że chodzą tu taki maleńcy kontrolerzy ubrani w mundurki z szarfami i pagonami
krzyczącymi „ to my, personel, nadchodzimy, więc schowaj się, gapowiczu”. I nie
było wcale przemocy, tyl

[Gość: nygus]

I nie było wcale przemocy, tylko grzeczne wypisywanie mandatów których
najwięksi kolekcjonerzy ( a zaliczali się do czołówki Polaczkowie, dopóki nie
rozkręcili swojego biznesu) mieli na tysiące Franków.
Zupki wydawano codziennie w strategicznych punktach dzielnicy, przeważnie z
narożnych dziupli posprejowanych w czarno-białą szachownicę. Do tego owocki,
rodzynki, browiec i chipsy w niedzielę. Nikt nie nadużywał, nikt nie brał
dokładki której nie zjadłby później i miałaby spleśnieć. Jednym słowem pełna
kooperacja społeczna. Oczywiście mówimy o okresie sprzed Wielkiej Wymiany
Kulturalnej. Tak, zgodnie z unijną nomenklaturą Polaczki nazwały swój biznes
przy legalizacji, przed którą cały czas ostrzegał ich doradca Stary Niemiecki
Hippis.
W okresie w którym Wijowy Tramwaj zawił z Dermotem do Kasztelu sprawy Polaczków
miały się nieco gorzej. Biznes rozkręcili świetnie, używka z ich ciężarówek
znikała jednak jak ziarno ze spółdzielczego spichrza. Miasto wołało jeszcze,
więcej, nienasycone tasiemce oblizywały się, pożerały coraz większe porcje
socjalnych zupek, aż poruszono ta kwestię na zebraniu przepracowanych kucharek.
Sezamowe batoniki, czekoladki, jamajskie kakaowe jajeczka, karmelowe węże i
lizaki syntetyczne, wszystko to zwyżkowało na peryferyjnej giełdzie smakołyków,
naturalnie ze względu na właściwości używki jaką Polaczki zarzuciły Socjalan (
tak nazwiemy rdzennych mieszkańców Kasztelu aby odróżnić ich od przyszłej fali
imigrantów z Brudlandii zwanej inaczej Marokiem.).
Apetyty wzrastały, niestety zapasy z Księstwa Szkorbutu nie były
nieograniczone. Wręcz przeciwnie, właśnie się skończyły. Dlatego każdego
przybysza z zewnątrz Polaczki z wzrastającą niecierpliwością nagabywały.
Nagabywały, prosiły, groziły, sępiły, wymuszały, przeszukiwały. Każdy
traktowany był jak potencjalne źródło kostki, ale z każdym próbowano innego
sposobu, biorąc pod uwagę takie jego parametry jak rozmiar tricepsa i bicepsa,
agresywność, strój. Efekty niestety były mizerne. Na Polaczki padł blady
strach, nie dlatego bynajmniej że musiałyby wrócić na łono państwowego trawnika
bo to jak każde łono było przyjemne, ale ze względu na zobowiązania. Co
bardziej życiowo doświadczeni wiedzą że nie można być absolutnym Szefem, zawsze
nad tobą jest większy Szef, większy misiu którego łączą cię z tobą jakieś więzy
niekoniecznie przyjacielskie. Naiwni pytają czemu większy misiu nie przejmie
działalności mniejszego, ale oczywistym jest ze pasożyt nie zabija żywiciela. W
naszym wypadku większym misiem była okrutnie groźna mafia Buraczana, pochodząca
z dalekich wschodnich rubieży zaratajskich. Nazywana była tak ze względu na
monopol w sektorze drogaśnego wina buraczanego, które wraz z luksusowym
wydaniem Głosu Lublina drukowanym na liściach tytoniowych i soczystymi,
tryskającymi zdrowiem z piersi ciziami z Bieszczad dostarczała owa mafia
Polaczkom. Naturalnie za dochody z dystrybucji kupy zająca, jak ją wulgarnie
określał Stefcio. Hej, Stefcio o Benzynowych Rękach, ten gieroj nie bał się
niczego, ale czuł odpowiedzialność za swoich ludzi. Wiedział ze z Burakami nie
ma żartów. Nikt do końca nie wiedział skąd przyszli, ani kiedy, może byli
starsi niż świat, narodzeni w krętych korytarzach donieckich kopalni kiedy
trawa była zieleńsza a brzoskwinie piszczały gdy się je szczypało. Krążyły
plotki ze to właśnie szwadron Buraków wybił śmietankę towarzyską polskiego
wojska podczas wojny, strzelając im z bani w tył głowy. Byli to okrutni
mężowie, kły czarne a fryzury siwe, zionący wódką i próchnicą, o twarzach
pooranych pogrzebaczami, kieszeniach pełnych niedopałków, spodniach kanciastych
i butach mokasynowych wykładanych bursztynem. Byli bezwzględni, potrafili zjeść
wszystkie kaczki pekińskich kucharzy jako ostrzeżenie, a nawet trochę
krewetkowych zup, i ryżu po bolońsku, i marchwi w sosie słodko-kwaśnym i nic a
nic nie zapłacić. Tak czy owak niejeden z Policzków miał motywacje żeby się
bać, bzykając cizie na kredyt, pijąc buraczane wino i wiedząc ze kredyt ten nie
w durnym PKO a u Buraków jest zaciągnięty. Widzicie jaka desperacja musiała
nimi rządzić tego dnia, kiedy własnego bądź co bądź w jakimś stopniu rodaka,
Dermota, Stefcio o Benzynowych rękach nagabnął. Nie, kolego, Dermot nie weźmie
od ciebie dresiku Lakosta, nie ma dla ciebie kosteczki, nie dzieli ustnika z
pospólstwem. Ale być może pomoże ci rozwiązać twoje problemy. Być może decyzja
żeby zagadnąć właśnie jego gdy zdezorientowany siedział na przystanku tramwaju
była najlepszą w twoim marnym życiu, Stefcio. Najwyraźniej zajebiście zrobiłeś
biorąc go jak prosił do secouru na prysznic i lasagne w sosie meksykańskim. Że
otworzyłeś się przed jego słuchającymi brudnymi małżowinami usznymi, wyjawiłeś
mu problem, jego zaczątki, genezę i pozorną beznadziejność. Że mu zaufałeś,
wysłuchałeś odpowiedzi, przyjąłeś radę i nawiązałeś współpracę. Bo Dermot
wiedział jak rozwiązać problem, znał odpowiedzi, jego kipiąca energia twórcza i
kwalifikacje mogły nareszcie znaleźć miejsce. Z czasem okazało się ze są
niepełne, że brakowało mu tego i owego i dlatego żałował ze nie studiował
raczej handlu żywym towarem, ale i tak było rewela. Sprawdzał się, awansował w
najważniejszej, bo wewnętrznej hierarchii samozadowolenia. Jego pomysły nie
obijały się już sfrustrowane o dekiel czaszki ale radośnie fruwały, fikały i
sprawdzały się, yes, man, w prawdziwym życiu. Dermot był przecież wyśmienitym
podróżnikiem. Znał krainę kudłatych myszy całkiem dobrze, był na jednym z ich
słynnych festiwali gdzie zabawa trwała dłużej niż do rana a konopne piwo
rozlewało się wszystkimi otworami. Wiedział tedy doskonale skąd myszy zdobywały
ulubioną swą używkę, ergo, wiedział jak zaradzić, przynajmniej teoretycznie,
niedoborom panującym na rynku Kasztelu. Naturalnie, tak, aby przyniosło to
korzyść Polaczkom, pomogło spłacić Buraków i nowe zachcianki, ale tez nie za
darmo, nie, w końcu jakoś na nowe hawajskie koszule musi zapracować. Wiedza,
panowie, kosztuje, akumulowałem ją długo, a teraz jak dobrze kontrolowany
balon, po troszku popuszczam, ale musze mieć profity. Więc ugadali się na
podział przyszłych profitów i umówili na przyszły wtorek, a Dermot zasiadł na
trawie i niczym Conan myślący o Valerii zadumał się, zasępił, uruchomił
wszystkie procesy myślowe jakie potrafił, zgrzytał zębami, obgryzał paznokcie,
dłubał w nosie, skubał i kręcił pejsy, drapał się po genitaliach, rękach,
wierzchu dłoni, łydkach, przywoływał wszelkie znane mu handlowe teorie i
formuły, podręczniki i poradniki, rady Wiedźmy Ple Ple z telewizji i wreszcie,
po tygodniu, nic nie jedząc, nic nie pijąc, nie sikając, się nie myjąc wyrzucił
z siebie, sam, bez pomocy czyjejkolwiek many, właściwe Rozwiązanie. Było
genialne, proste, ale nadzwyczaj mądre. Zadziałało, i to najważniejsze, choć
Stefcio słuchając go po raz pierwszy był cynicznie sceptyczny. Kiedy jednak
zaczął działać, kiedy ich projekt okazał się sprawnie naoliwioną maszynką
robienia bejmów, gmerający w nowych złotych łańcuchach Stefcio nie był już ani
trochę sceptyczny.
Galera wujka Alego z Tetuanu ledwie miała czas na krótki postój i wymianę
wioseł, kursowała prawie nieprzerwanie w jedną stronę wioząc rozczochranych
młodzieńców i dredziaste pannice, a w drugą objuczonych tobołkami smagłych
wąsaczy z gór Rifu i spoza nich, i ich rodziny, kobiety w chustach, z tatuażami
na twarzach i dłoniach, monetami w uszach, malinowymi ustami. Dermot nieraz
siedział w portowej knajpie wraz z Lugiem, bo rychło przybył on do Kasztelu
ekspresowym tramwajem, i ze Starym Niemieckim Hippisem, nadzorującym prawidłowy
przebieg wymiany. Siedzieli na werandzie i obserwowali załadunek i odbijanie od
brzegu, i rozmawiali o tym. Z czasem dołączył do nich Fajczarz w Rifu, ważna
figura jak można by wnioskować z respektu jakim Chudzi go darzyli. Z rozmów,
jakie wtedy prowadzili D

[Gość: nygus]

Z rozmów, jakie wtedy prowadzili Dermot wyniósł wiele mądrości i cennych
przemyśleń. Wyniósł też niejednego kaca, kufel i tym podobne, ale nie to jest
istotą tej opowieści, podobnie jak nie są jej treścią dotychczasowe
wprowadzenia, wiodące przed wszystkim do ważnego monologu Starego Niemieckiego
Hippisa, uważajcie kiedy nadejdzie, bo będzie zawierał coś w rodzaju przesłania.
Dermot patrzał na wyrzutków, jak początkowo ich nazywał, porzucających swoje
leże dla nieznanego. Pamiętajcie bowiem, że choć Dermot to przewspaniały
podróżnik, podróżnik tamtym okresie krążył głównie po orbicie wokół jądra
Gorada, jakby przyciągały go jakieś tajemne siły. W tej portowej knajpie,
patrząc na fantazyjne fryzury emigrujących, na ich stroje z łyka, słomy, szmat
i gazet, na kolczaste naramienniki, drewniane spinki, kościane wisiorki,
roześmiane twarze, narkotyczne oczy, obserwując to wszystko starał się
zrozumieć co odpychało ich z Kasztelu Socjalnego, gdzie życie tak łatwe a ser
na wyciągniecie ręki. Dlaczego Myszy uciekają, pytanie zadawał sobie, Lugowi,
aż wreszcie podzielił się wątpliwościami ze Starym Niemieckim Hippisem, którego
aby nie przedłużać nazywać będziemy Starym Hippisem albo po prostu H. Dermot
nie był zresztą jedynym który tego nie rozumiał. Haszyszowy Fajczarz, guru
chudych, klął na głupotę młodzieńców podążających suche doliny jego ojczyzny i
zarazem ich błogosławił, bo na zwolnione miejsca na skłotach i kartonowych
osiedlach pod Kasztelem przybywali jego rodacy, całe rodziny żądne lepszego
życia w pierwszym świecie. Wiecie dlaczego fakt, że H i Fajczarz, nie mówiąc
już o Roznosicielu Idei Dermocie, spotkali się w tej portowej tawernie,
dlaczego to było tak ważne. Bo wiedza jest zawsze cząstkowa. Fajczarz wiedział
jak jest tam gdzie jadą dekadenci z Karka Son, ale to H wiedział przed czym oni
uciekają. Obie strony mogłyby się sobie dziwować i nie rozumieć, a rozmowa
pokazała im większą cześć wiedzy niż byłaby dostępna z osobna. To stara prawda,
westchnął Dermot, trzeba było wierzyć Geremkowi.
- Jedno to czas, powiedział w pewnym momencie H, jak śpiewa Linton Kwesi J,
słynny murzyński guru z drugiej strony Kanału, potrzebujemy więcej czasu. Choć
pozornie czasu tu jak lodu, aby być pełnoprawnym członkiem społeczności trzeba
tu płacić za wszystko czasem, którego nie można pożyczyć w żadnym banku ani
dostać na talon, ale którego wszyscy mają tyle samo, jedni troszkę mniej,
drudzy trochę więcej. Czas rozrywa nas, bo jest coraz więcej rzeczy na których
możemy go wydać, a my nie chcemy mieć tego wyboru. Wrogowie wolnego wyboru,
powiedzą o nas, ale nie w tym rzecz – to nie jest wolność, bo tu nie ma
najważniejszego wyboru, między koniecznością wybierania a możliwością spokoju
umysłu. Zarzucają nas, bombardują podświadomymi nakazami wybierania, czyniąc je
atrakcyjnym cielcem, złotym, błyszczącym cielcem wykutym z wielu pustych
alternatyw. Ja nie jadę w góry Rif ćmić fajkę, nie, to ułuda, która jest
dostępna i tutaj, ale która ma zastąpić wybór. Jest lekarstwem, świetnym
lekarstwem, które leczy jednak objawy a nie przyczyny. Przyczyną jest mnogość
alternatyw, tysiące, miliony rozwiązań, a ich ilość przyrasta w szalonym
tempie, tyle tylko że każde z nich jest innym kostiumem w jaki przybiera się
prawdziwą nagość życia.
- Niezłe, kurwa, jak z )Pani Domu( – wtrącił rozbawiony Lug
- Wybory i alternatywy sztucznie rozdymają życie, ciągnie się ono jak flaki z
olejem, jest długie i pełne zadowolenia. Tyle że gdzieś nad naszym chlewem,
jest gospodarz który wrzuca żarcie, dla nas bardzo smaczne, pyszne, mamy do
wyboru koryto z takim, i owakim, z żarciem słodkawym słonym, żółtym, fioletowym
i czerwonym. Tyle, że my nie wiemy o tym, ze są to odpadki, że do tego, co je
się na zewnątrz chlewu ma się jak Sinalco do oryginalnej słodkiej Pepsi Coli
pitej w pustynny dzień.
- hmm – zamruczeli, Fajczarz ze zrozumieniem, bo pił taką, a pozostali bez, bo
nigdy.
- Na zewnątrz chlewu zapewne są, nie wiemy tego, bo nigdy tam nie byliśmy,
niebezpieczeństwa, psy o trzech szczękach, złośliwe dzieci dźgające szpadami,
zapadnie, pajęczyny, faszyści. Samo zło, rozumiecie, ale tez jest coś dla czego
warto się wyrwać, jakaś tęcza, no nie wiem dokładnie co. Ale najważniejsze jest
to że nie wiem, nie chcę robić czegoś co znam, sprawdzać coś, o czym wiem, chcę
powiedzieć sobie na łożu śmierci że byłem swoim własnym odkrywca, że odkryłem
cos dla siebie, nawet jeżeli przed mną odkryto to po tysiąckroć. Na zewnątrz
jest wielka zmiana, jest Wielkie Ryzyko. Nasz świat nauczył nas bać się tego
słowa, nauczył nas negatywnego znaczenia, kiedy mówimy Ryzyko boimy się, drżymy
a czasem sramy w gacie. Ale przecież to dobre słowo, pieszczące włosy
przenikające duszę dobrym zimnem, jak wiatr w upał, zanim jeszcze napiliśmy się
tej Pepsi. Czujemy się z nim dobrze, a raczej czulibyśmy gdybyśmy spróbowali.
Nie wiem na pewno, tak sądzę. Ale musimy spróbować, a wy spróbujcie zrozumieć
dlaczego to robimy.
Bardzo mądry człowiek, znamy go tylko ze strzępków obrazu, ulotne wspomnienie,
jak pali sudańskiego papierosa i popija z bukłaka z wielbłądziej skóry, sługa
Mohamada Farrah Aidida, powiedział cos ważnego.
Rzekł ) wy, na Zachodzie, prowadzicie długie, pozbawione przygód życie i choć z
pewnością temu zaprzeczycie, świadczy o was fakt, ze nie bylibyście skłonni go
nawet bronić, nawet gdybyście potrafili (
Czy coś podobnego.
Jeśli gnijąc w wygodnych fotelach naszego chlewu, naszej klatki uważamy ze coś
zyskaliśmy i jest nam w jakimś sensie lepiej, to musimy pogodzić się z faktem
że cos straciliśmy. My mamy nadzieję że nie bezpowrotnie i mamy nadzieję to cos
odnaleźć. Dla wielu nie jest to na tyle ważna strata, większość nawet jej nie
zauważa, i dlatego pozostanie tutaj siorbiąc darmowe zupki i płacąc swoim
czasem za wygody, albo unicestwiając się kiedy okaże się ze te wygody nie
wypełnią pustki. Dla nas nie wypełni jej prorok Puchatek i jego nowo
odnaleziona wiara, nie wypełnią jej pielgrzymki, nawet ziele, nie wypełni
telewizor, pralka, gumowa lalka, posada, dobra rada, sen przez 12 godzin,
obserwowanie innych niewolników ich klatkach. Aby poczuć ze żyjemy musimy dać
się wytarmosić ryzyku, zrobić coś od tyłu, spróbować inaczej, pozornie
bezsensownie, popłynąć w druga stronę galerą Alego z Tetuanu. Robimy to też
dlatego żeby zrobić miejsce dla innych, wszyscy nie mogą iść w tym samym
kierunku, bo nie starczy miejsca. Przecież to chyba rozsądne, nie nazywajcie
więc nas więcej głupcami, bo jesteśmy jak mieszkańcy jasnej strony Księżyca,
żądni zobaczyć jak wygląda ta druga, pozornie gorsza, ciemna. Mnie pociąga
osobiście brud, nieczystość, chaos, nieprzewidywalność, dziura w asfalcie,
wszystko to czym nakarmi nas z pewnością Matka Ryzyko. Wiemy że jest
nieprzewidywalna, jedyną rzeczą którą naprawdę możemy od niej oczekiwać jest
właśnie zaskoczenie. I ja, mimo że jestem stary i wiele lat w klatce spokoju
przeżyłem, na to idę. Odrzucam, być może za późno wybory, albo inaczej,
odrzucam tyranię wyborów i przekonanie że jest to jedyna droga i zdaję się na
kołysanie przeznaczenia, na dryfowanie podczas którego zdarzy się niejeden
sztorm, i któryś z kolei mnie zatopi, ale bulgot kiedy będę tonąć będzie z
pewnością przyjemniejszy od charczenie na ciepłym łóżku, charczenia które można
przewidzieć, które profesjonalni lekarze odsuną w czasie, bo prosiłbym ich o
to, jak wszyscy mieszkańcy klatki żądający więcej, więcej.
Nasze rachunki z życiem, jak przeczytałem w biuletynie geograficznym, określa
ponoć równanie. Musimy dbać o jego najkorzystniejszy dla nas układ. W liczniku
jest to co mamy, w mianowniku to co chcemy mieć. Jeśli chcemy długiego życia,
aby równanie było w równowadze musimy walczyć, cała naszą energię poświęcić na
walkę z dryfowaniem znoszącym nas do otchłani, byle dalej w stronę spokojnego

cz 6

[Gość: nygus]

Jeśli chcemy długiego życia, aby równanie było w równowadze musimy walczyć,
cała naszą energię poświęcić na walkę z dryfowaniem znoszącym nas do otchłani,
byle dalej w stronę spokojnego brzegu, na którym, w razie powodzenia spędzimy
spokojną i dostatnią starość, a może i wiek dojrzały, jeżdżąc plażowym wozem i
pijąc drinki.
Tu Fajczarz wyraźnie się rozmarzył.
- Jednak będziemy wówczas zmęczeni – ciągnął H - bo walczyliśmy ze światem
żeby przezwyciężyć Dryf. Jeżeli poddamy się mu, jeżeli ograniczymy nasze
żądania wobec mianownika, wobec tego co i ile chcemy mieć, to zawędrujemy
prędzej czy później do otchłani, nieraz po drodze zaleje nas nieprzyjemna,
śmierdząca fala, ale kto wie o jakie lądy zahaczymy. Na pewno nie dotrzemy do
złocistej, stetryczałej Plaży Drinków. Ale kto, jak nie dzieci ryzyka może
odkryć nowe, jeszcze nie odkryte plaże. A nuż, naiwnie powiem, lepsze?
- Ale masz gadkę, napij się waść Fortunki, bo ci musiało zaschnąć a gardziołku
po takim gadanku. – Lug jak zwykle był towarzyski i ekstrawertyczny, i jak
zwykle nie starał się zrozumieć ważkiego messedżu Hippisa. Dermot siedział
zamyślony, naturalnie, tego wymaga konwencja opowiadania, żeby słowa mądrej
osoby, archetypu Yody, wpłynęły na głównego bohatera, i jak później zobaczymy,
jego dalsze postępowanie. Fajczarz natomiast odcharknął i powiedział.
- Zupełnie cię popieram człowieku. Gdybym był jednym z was, pojechałbym z wami.
Ale w moim wypadku to bez sensu, bo właśnie stamtąd przypłynąłem,. Wy macie
racje i ja mam rację, bo nasze drogi biegną w przeciwnym kierunku. Gdybyśmy nie
ruszyli z miejsca nigdy byśmy się nie poznali, i dlatego było warto, i dlatego
nie warto rezygnować i trzeba iść dalej. Zmiana jest wartością tylko, że my i
wy inne rzeczy zmieniamy, z innego punktu wyjścia wychodzimy. W naszym języku,
to co dla ciebie jest dobrą Matką Ryzyko, u nas to surowy ojciec Niepewność.
Twoja klatka dla nas wygodnym posłaniem. Mi potrzeba właśnie zupek i
telewizorka i czystych trawników. Żałujmy jedynie oboje, że tak późno
rozpoczęliśmy naszą podróż. Czy też nasze podróże.
- Racja. Nabijemy Fajeczkę? – uśmiechnął się H.
- Nie – z bezzębnym uśmiechem odparł Fajczarz - przyjechałem tu dla waszego
alkoholu. Dermot, zawołaj no któregoś z Polaczków, słyszałem, że zgromadzili
przednie wino buraczane.
- Polaczki niczego nie gromadzą, żyją chwilą, czasem myślę sobie ze są w duszy
czarni. – odparłem wówczas Fajczarzowi – Ale spytam, może nie zdążyli wypić
ostatniej partii, a mi przecież nie odmówią.
I tak robiliśmy nasze imperium, realizując program Wielkiej Wymiany.
Przekupując urzędników, wysyłając transporty w obie strony. Wymiana ta miała
sensowniejsze korzenie i podstawę niż zrazu myślałem, nie tylko dawała
zadowolenie i szczęście obu jej stronom, ale dawała dużo do myślenia mi. I
miała zmienić moje życie, gdy już się tak dobrze, na maksa dogłębnie
zastanowiłem nad słowami H, przerobiłem je z każdej strony i wreszcie dałem je
do oceny naszemu mędrcowi, Ogmie, co został w Fiksater Proti Poti. Powiedział
mi, że mądrość z naszej Podziemnej Biblioteki i mądrość życiowa to w gruncie
rzeczy to samo, on jednak, mimo że mnie lubi i w ogóle, nie będzie mi
towarzyszył, bo zbyt jest sentymentalny. A gdzie miał mi towarzyszyć, o tym
moje dzieci, następnym razem.

[Gość: nygus]

hop na gore, zeby ci, ktorym zarabianie pieniedzy i obsmarowywanie innych nie
zajmuje calego czasu mieli szanse poczytac

Polacy czytaja tylko opakowania od pizzy

[Gość: nygus]

bylo do przewidzenia

[Gość: theend31]

Gość portalu: nygus napisał(a):

> bylo do przewidzenia

pech..powinnienes strescic co myslisz..nawet po przeczytaniu tekstu..a nie..o
widzicie macie..trzy tomy i nikt nie przeczyta..uczniowie rozwina..biblie
napisza..ja to pierdole..a co ty robisz..prosze napisz wiecej o sobie..?