kobita tyz boskie stworzenie jest ....

[Gość: Bozena L]

Mowie Wom, jaka to niespodzianka mnie spotkola, azem gembe rozdziawil przy
ludziach i Zoska mnie musiola kulakiem w bok s'turgnonc' cobym na glupka nie
wyglondol.

Idymy se do kosciola w niedziele, Zoska elegancko sie w futro odpindrzyla,
ino w takie s'tucne, bo to wicie, teroz takich cudakow, jakisic jekologow cy
jakos tak, to wsendzie pelno, halas robiom, wykrzykujom, jesce by jej futro
jakomsic farbom oblali a i brzyc'kie slowa nagadali. (...)

Jo sie uobejzolem, cy kto nie widzi - i chodu w nogi, boc to styd strasny,
calkiem jakby ksiundz probosc z ambony nagodol. Ale slysem - Zoska krzicy za
mno: "Jas'ku, pocekaj, gdzie to tak lecis, jak pies z lancucha!". Dopadla
mnie, jo nie wiym gdzie uocy podziac, a una do mnie: "Jas'ku, a toc' jo nie
wiedziola, co takiego pisorza w chalupie mom! To ty, psiekrwio jedna, gadki
se dla jakis lafirynd wypisujes po nocach, nafte wypalas - a przy zagrodzie
to nima kumu robic! Ino ja, slaba kobito, sycko uoporzundzic musem, a ten ci
to wielki pisorz historyjki jakiesic kleci!"

Mnie sie jakosic tak glupio zrobilo, boc kobita tyz Boskie stworzenie jest,
nie gorse od kunia, krowy cy uowcy i tyz swoj rozum mo. Przeca una niewinna
co sie babom urodzila. "Cekoj Zoska, nie krzic i nie plac, godoj ino, gdzie
ci pomocy jakiej trza." "A to ty s'lepoku nie widzis, co drew na rozpalke ni
mo, co Burek glodny w budzie siedzi, co plot trza naprawic bo dzikie s'winie
z lasu przyjdom?" "Zoska, ja juz syc'ko zrobiem, ino sie kobito nie gniwoj,
bo mnie tak jakosic w brzuchu zaroz bobruje."

No i dala sie Zos'ka ubl/agac', posli my do kosciola, pomodlili sie,
pospiewoli, potem do karcmy, tam my posiedzieli, pogodoli, doma sie wrocili i
spac, bo juz wiecor byl.

Obudzilem sie raniutko, bo jo to zawse jak se przypije, to sie wcas budzem,
chciolem ja drzwi uodewrzyc' - i ni moge. Wyglondom przez uokno - a tu calom
chalupe nam zawialo, sniegu pelno aze po dach. Budzic Zoske, cy nie budzic -
ale nie budzic, myslem sobie, chudzinka moja tyz z pol litra gorzolki wypila
pod kawalek kielbasy, niech se ta uodpocnie, niech sie jej tam co lepsego
przysni niz'li to, co jej zycie dalo.

No, jakosic tam sie zaparlem, odrzwia rozwarlem, na dworze jesce ciemno
bel/o, ino taka pirso jasnosc od wschodu sla, takie pirse slabe promyki,
jakoby kto watre rozpalal i draskom swiecil...

Wlazlem ci jo na dach od drewutni i patrzem naookolo. Piknie jest, tako
bielusienko, tako cichusienko, jakby caly swiot spol i mu sie cosik piknie
snilo... Te syc'kie nase brudy, ten nieporzundek kole zagrody, te smiecie,
deski polamane, stare cegly a kawaly blachy, te dachy koslawe i drogi
dziurawe - syc'ko snieg przykryl milosierny.

A nase choiny na stokach staly nieporusone jakoby rycerze jakowys w bialych
kozuchach, co na znak dany cekajom.

A swiatlo zza lasu coraz mocniejse slo, coraz cerwien'se - az zloty promyk
sie pokazol a za nim jasnosc wybuchnela ognista w niebiesiech i tak to nowy
dzionek wstanol.

I tak bylo jakosi w kosciele, ze clowiek bal sie porusyc albo gembe
roztworzyc, coby syc'ko nie zniklo a nie przepadlo. Az ptok jakisic wielki
przeleciol, zakrzyczol po onemu "kiwiii kwiii" i wpadl do lasu. Wtedy zem sie
z tego zaurocenia otrzonsnol, rekom uocy przetarl i z dachu zlozl.

Pomocholem lopatom, wejscie do chlewika i uobory odkopolem, wincyj nie bylo
co robic, bo przeca clek rady nie do drogi uodkopac. Wrocilem sie do chalupy,
snieg z buciorow obtarlem i widzem, co Zoska nad mojem internetem siedzi i
cyto!

Cholera panie, no teroz to mie przez l/eb patelniom do, bo to nie roz i nie
dwo takie fajne kobitki miastowe do mnie pisoly, a Zos'ka zazdrosno jest, jak
kocico.

Uod razu zaslonilem uocy recami i krzicem: "Zos'ka, nie bij! To ta przeca ino
takie pisaniny, te syc'ke baby to wirtualne som, na rany Boskie!"

Ale Zos'ka widzem, co wcale zla nie jest, ino sie tak trochu usmiecho, ni to
smutno, ni to wesolo - uot tak jak matka do dziecka, co niegrzecne bel/o ale
i tak kochane jest. Jo juz nic nie rozumim, a una do mnie godo: "Jasiu ty
moj, Jasicku, a jakze ja by mogl/a na ciebie krzywo patrzec. Toc dla ciebie
te pisaniny to pol twojego zycia. Jakby ci to uodebrac, tobys' juz nie ten
sam Jas'ko bel/. To jakby ci duse kto zabral."

Mowiem wom, tak mi sie jakos tkliwo zrobilo, przytulil/em Zoske, okryli my
sie takom wyprawionom skorom baraniom, bo w chalupie nienapalone i zimno
bel/o - i tak my siedzieli, nic nie mowiency, jakoby cas na swiecie gdziesik
sie zapodzial.

Aze glodne krowy rycec' zacel/y w oborce.

he he, dobre

[Gość: Artur]

Gość portalu: Bozena L napisał(a):

> Mowie Wom, jaka to niespodzianka mnie spotkola, azem gembe rozdziawil przy
> ludziach i Zoska mnie musiola kulakiem w bok s'turgnonc' cobym na glupka nie
> wyglondol.
>
> Idymy se do kosciola w niedziele, Zoska elegancko sie w futro odpindrzyla,
> ino w takie s'tucne, bo to wicie, teroz takich cudakow, jakisic jekologow cy
> jakos tak, to wsendzie pelno, halas robiom, wykrzykujom, jesce by jej futro
> jakomsic farbom oblali a i brzyc'kie slowa nagadali. (...)
>
> Jo sie uobejzolem, cy kto nie widzi - i chodu w nogi, boc to styd strasny,
> calkiem jakby ksiundz probosc z ambony nagodol. Ale slysem - Zoska krzicy za
> mno: "Jas'ku, pocekaj, gdzie to tak lecis, jak pies z lancucha!". Dopadla
> mnie, jo nie wiym gdzie uocy podziac, a una do mnie: "Jas'ku, a toc' jo nie
> wiedziola, co takiego pisorza w chalupie mom! To ty, psiekrwio jedna, gadki
> se dla jakis lafirynd wypisujes po nocach, nafte wypalas - a przy zagrodzie
> to nima kumu robic! Ino ja, slaba kobito, sycko uoporzundzic musem, a ten ci
> to wielki pisorz historyjki jakiesic kleci!"
>
> Mnie sie jakosic tak glupio zrobilo, boc kobita tyz Boskie stworzenie jest,
> nie gorse od kunia, krowy cy uowcy i tyz swoj rozum mo. Przeca una niewinna
> co sie babom urodzila. "Cekoj Zoska, nie krzic i nie plac, godoj ino, gdzie
> ci pomocy jakiej trza." "A to ty s'lepoku nie widzis, co drew na rozpalke ni
> mo, co Burek glodny w budzie siedzi, co plot trza naprawic bo dzikie s'winie
> z lasu przyjdom?" "Zoska, ja juz syc'ko zrobiem, ino sie kobito nie gniwoj,
> bo mnie tak jakosic w brzuchu zaroz bobruje."
>
> No i dala sie Zos'ka ubl/agac', posli my do kosciola, pomodlili sie,
> pospiewoli, potem do karcmy, tam my posiedzieli, pogodoli, doma sie wrocili i
> spac, bo juz wiecor byl.
>
> Obudzilem sie raniutko, bo jo to zawse jak se przypije, to sie wcas budzem,
> chciolem ja drzwi uodewrzyc' - i ni moge. Wyglondom przez uokno - a tu calom
> chalupe nam zawialo, sniegu pelno aze po dach. Budzic Zoske, cy nie budzic -
> ale nie budzic, myslem sobie, chudzinka moja tyz z pol litra gorzolki wypila
> pod kawalek kielbasy, niech se ta uodpocnie, niech sie jej tam co lepsego
> przysni niz'li to, co jej zycie dalo.
>
> No, jakosic tam sie zaparlem, odrzwia rozwarlem, na dworze jesce ciemno
> bel/o, ino taka pirso jasnosc od wschodu sla, takie pirse slabe promyki,
> jakoby kto watre rozpalal i draskom swiecil...
>
> Wlazlem ci jo na dach od drewutni i patrzem naookolo. Piknie jest, tako
> bielusienko, tako cichusienko, jakby caly swiot spol i mu sie cosik piknie
> snilo... Te syc'kie nase brudy, ten nieporzundek kole zagrody, te smiecie,
> deski polamane, stare cegly a kawaly blachy, te dachy koslawe i drogi
> dziurawe - syc'ko snieg przykryl milosierny.
>
> A nase choiny na stokach staly nieporusone jakoby rycerze jakowys w bialych
> kozuchach, co na znak dany cekajom.
>
> A swiatlo zza lasu coraz mocniejse slo, coraz cerwien'se - az zloty promyk
> sie pokazol a za nim jasnosc wybuchnela ognista w niebiesiech i tak to nowy
> dzionek wstanol.
>
> I tak bylo jakosi w kosciele, ze clowiek bal sie porusyc albo gembe
> roztworzyc, coby syc'ko nie zniklo a nie przepadlo. Az ptok jakisic wielki
> przeleciol, zakrzyczol po onemu "kiwiii kwiii" i wpadl do lasu. Wtedy zem sie
> z tego zaurocenia otrzonsnol, rekom uocy przetarl i z dachu zlozl.
>
> Pomocholem lopatom, wejscie do chlewika i uobory odkopolem, wincyj nie bylo
> co robic, bo przeca clek rady nie do drogi uodkopac. Wrocilem sie do chalupy,
> snieg z buciorow obtarlem i widzem, co Zoska nad mojem internetem siedzi i
> cyto!
>
> Cholera panie, no teroz to mie przez l/eb patelniom do, bo to nie roz i nie
> dwo takie fajne kobitki miastowe do mnie pisoly, a Zos'ka zazdrosno jest, jak
> kocico.
>
> Uod razu zaslonilem uocy recami i krzicem: "Zos'ka, nie bij! To ta przeca ino
> takie pisaniny, te syc'ke baby to wirtualne som, na rany Boskie!"
>
> Ale Zos'ka widzem, co wcale zla nie jest, ino sie tak trochu usmiecho, ni to
> smutno, ni to wesolo - uot tak jak matka do dziecka, co niegrzecne bel/o ale
> i tak kochane jest. Jo juz nic nie rozumim, a una do mnie godo: "Jasiu ty
> moj, Jasicku, a jakze ja by mogl/a na ciebie krzywo patrzec. Toc dla ciebie
> te pisaniny to pol twojego zycia. Jakby ci to uodebrac, tobys' juz nie ten
> sam Jas'ko bel/. To jakby ci duse kto zabral."
>
> Mowiem wom, tak mi sie jakos tkliwo zrobilo, przytulil/em Zoske, okryli my
> sie takom wyprawionom skorom baraniom, bo w chalupie nienapalone i zimno
> bel/o - i tak my siedzieli, nic nie mowiency, jakoby cas na swiecie gdziesik
> sie zapodzial.
>
> Aze glodne krowy rycec' zacel/y w oborce.

[Gość: marcee]

milosnik tetmajera? Ze skalnego podhala czy jakos tak???? co???

[matka_boska]

Nie ustaje w modlitwie o wasze dusze