to nie jest normalne

[tarantino100]

33kg,siły jeszce mam,ale energii niebardzo.Nie mam na nic ochoty,nic
mnie nie cieszy,jestem dobita tyloma latami walki i zmaganiem się z
a.,po 2 razachw szpitalu. Jak pokonałyscie chorobe?

[wisienka558]

Im dłużej ta choroba trwa tym trudniej sie wyleczyć.Trzeba znależć jakiś punkt
zaczepienia ,cos na czym ci zależy i trzymać się tego.w moim przypadku była to
chęć normalnego życia i to że ta choroba naprawdę mi przeszkadzała we wszystkim
.Wyjście z tej choroby to długi proces ale konieczny jeśli chcesz żyć a nie
wegetować

[prezesik_1]

tarantino100 napisała:

> 33kg,siły jeszce mam,ale energii niebardzo.Nie mam na nic ochoty,nic
> mnie nie cieszy,jestem dobita tyloma latami walki i zmaganiem się z
> a.,po 2 razachw szpitalu. Jak pokonałyscie chorobe?


Sama ilość pobytów może nie mieć większego znaczenia, dobrze że chociaż wielka
wola walki w Tobie, a jak zechcesz to poradzisz sobie tym ustrojstwem, a co na
to najbliżsi przyjaciele?

[prpa]

nie wiem czy moge mowic o jakiejkolwiek wygranej, ale ogromnym otrzezwieniem byl
problem z miesiaczka. Ciagle tlumaczylam sobie "skoro mam okres, wszytko jest
ok, tylko anorektyczki nie maja miesiaczki wiec ja jestem zdrowa". Wizyta u
ginekologa-endokrynologa, potwierdzenie zanikajacej owulacji, bolesne slowa "to
ostatni sygnal ze strony organizmu, on jeszcze ma sile walczyc ale daje pani
znac, ze nie jest gotow na ewentualna ciaze. Gdy miesiaczka zaniknie calkowicie
bede pania leczyc latami a i tak nie wiadomo czy odyska pani plodnosc i
rownowage hormonalna"...

No wiec jem. Ucze sie tego na nowo.
Przezuwam jedzenie a kazdy kes bardzo boli fizycznie i psychicznie.
Lzy cisna mi sie do oczu na sama mysl o posilku, nie wiem czy wytrwam, ale
bardzo sie staram.

Mnie zmotywowal strach przed ewentualna bezplodnoscia. Dopiero fizycznie
wyczuwalne skutki niejedzenia otwieraja mi oczy.
Nie wiem co otrzezwi Ciebie. Czy cokolwiek otrzezwi zanim bedzie za pozno?

[b_uciekinier]

hej,nie wiem skąd jesteś i na jakie leczenie możesz sobie
pozwolić... rozumiem cie, bo 9lat zmagalam sie z anoreksja, nikt nie
dawal mi sznas, wazylam 36kg przy 175cm wzrostu, stracilam
przyjaciol,studia,marzenia, wszystko, zostalm ja, suche kosci i
klikanie 20h/dobe pasjansa lezac w lozku, TO MNIE OTRZEZWILO, nawet
nie guz na szyi, lek przed smiercia, ALE TA PUSTKA! postanowilam
poszuka cpomocy,ale nie od jutra, od razu wstalm i poejchalam w
jeden punkt, niesteety prywatny, ale dostalm adres i wlasnie
skonczylam polroczna terapie i jestme zdrowa!!! :o!!! jeszcze duzo
pracy przeed mna, ale przeszlam ogomna zmiane w moim zyciu i ten
czas to dla mnie najlepsze chwile w moim zyciu, mimo,ze trudna prace
odwalilam,bo to nie jest tak,ze terapsuta zrobi za ciebie, ja
wiedzialam,co chce zmienic i ta droga szlismy, dwoja droga trfailam
na terapute wreszcie zpowolaniem,co mi pomoglo, chciala mi pomoc, a
nie odbebnic robote dla pensji. Wiec tak. Prywatnie to jest w
googleach WIP warszawski instytut psychoterapii, joanna grzybowska
jest psychiatra-zlote sefce i spec, monika majka jest super
teraputka-polecam,mi pomogla! wizyty jak na nasze ceny normalnie
kosztuja,a na parwde warto. ja odbylam polroczna teerapie na
oddziale dzienny,(pokryl nfz)w tworkach. moze kogos nazwa zrazic,ale
jedyne miejsc egdzie dostalam pomoc. W IPiN bylam2krotnie na odziale
nerwic i nic, z lublina wypisali z zagrozeniem zycia,a tu pochylili
sie i pomogli, ale tez podkreslam zrobialm co moglam, jesli sie
idzie,ze moze mi pomoga to mala szansa, ja wychodzilam z
zalozenia,ze juz nic ie wiem,sa madrzejsi co sie znaja,zaufalam i
wyszlam na plus,POWODZENIA