anoreksja - podwójna osobowość

[wedding_planner1]

Cześć wszystkim... nie znalazłam w bieżących wątkach nic o takim
zjawisku więc postanowiłam sama napisać. Nie jestem chora ani na
anoreksje ani na bulimię, wręcz osobiście wydaję mi się to wszystko
niepojęte i niezrozumiałe (ale to może nie czas na takie osobiste
uwagi) chora jest moja siostra - 19latka chora na anoreksje od kilku
lat. Mieszkam daleko i nie widzimy się zbyt często, nie mamy też
dobrego kontaktu (może przez tą chorobę). co jakiś czas zaglądam do
niej i widzę, że jest coraz gorzej - była już rok temu w szpitalu na
2 miesiące - podtuczyli ją i wypuścili. ale w domu nie udało jej się
utrzymać wagi i przy wzroście 165 waży 35kg. obecnie jest znów w
szpitalu. ostatnim razem, gdy się widziałyśmy powiedziała mi coś
bardzo dziwnego "ja chcę jeść, mnie jedzenie już nawet smakuje ale ta
druga dziewczynka, ona się boi jeść i nie chce, i strasznie boi się
tłuszczu, i to ona się złości jak wszyscy każą jej jeść nie ja"...
nie skomentowałam tego bo trochę mnie zatkało. nie wiem też jaki
będzie rezultat tego pobytu w szpitalu - mam wrażenie, że tam tylko
pilnują jedzenia a nie leczą ducha. przeglądam te wątki żeby może
znaleźć jakieś rozwiązanie alternatywne do tego szpitala.
fantastyczna dziewczynka, tylko trochę to wszystko przerażające.
Powiedzcie proszę czy przeżyłyście coś takiego lub czy spotkałyście
się kiedykolwiek z taką podwójną osobowością...

[ankaaa]

Żadna podwójna osobowość ;)
Tak mówią osoby chore na anoreksję.

Wątpię, żeby w szp. ją wyleczyli.
Google: certyfikowani psychoterapeuci Polskiego Towarzystwa
Psychiatrycznego /lub P.T.Psychologicznego/.
Wejdż sobie też tu - www.glodne.pl a dalej forum. Może znajdziesz
wartościowe informacje dla siebie samej.

[sauber1]

wedding_planner1 napisała:

> ostatnim razem, gdy się widziałyśmy powiedziała mi coś
> bardzo dziwnego "ja chcę jeść, mnie jedzenie już nawet smakuje ale ta
> druga dziewczynka, ona się boi jeść i nie chce, i strasznie boi się
> tłuszczu, i to ona się złości jak wszyscy każą jej jeść nie ja"...
> nie skomentowałam tego bo trochę mnie zatkało. nie wiem też jaki
> będzie rezultat tego pobytu w szpitalu - mam wrażenie, że tam tylko
> pilnują jedzenia a nie leczą ducha. przeglądam te wątki żeby może
> znaleźć jakieś rozwiązanie alternatywne do tego szpitala.
> fantastyczna dziewczynka, tylko trochę to wszystko przerażające.


Mam taki pomysł, jest przepiękne lato, przy nadarzającej się okazji zaproś
siostrę na basen, tam gdzie dużo ludzi, może się w końcu przełamie i poradzi
sobie w walce z "ego" ?

[wedding_planner1]

no chętnie tylko ona jeszcze będzie w szpitalu przez najbliższe 3
miesiące ;] no chyba, że wypisze się na własne żądanie ;/

[sauber1]

wedding_planner1 napisała:

> no chętnie tylko ona jeszcze będzie w szpitalu przez najbliższe 3
> miesiące ;] no chyba, że wypisze się na własne żądanie ;/


Osobiście nie polecam, szkoda byłoby przerywać tego co bardzo pomóc może, ale po
wyjściu jak najbardziej, wszystkiego trzeba próbować co sprawdzone i dobre :)

[lola.b]

Na basenie sobie nie poradzi.Pomóc jej może tylko psychoterapia,ale właśnie po
podtuczeniu w szpitalu,żeby mózg zaczął normalniej pracować.Zachęć ją do tego,by
po szpitalu poszła na terapię.

[sauber1]

lola.b napisała:

> Na basenie sobie nie poradzi.

Jeżeli rzeczywiście i szczerze chce wyjść z tej choroby, a po wyjściu ze
szpitala dokona przełomu i wyrazi wole pójścia na basem tam gdzie tłumy ludzi,
będzie dobrą oznaką, że już jest na właściwej drodze i w zasięgu sukcesu.
Jako siostra może tu odegrać kluczową rolę. A ja tylko proponuję i wiem, że to
na prawdę dobre rozwiązanie.
Czas szybko płynie, będę tu zaglądał i ucieszę się bardzo kiedy to dojdzie do
skutku, oczywiście że i sukcesu gratulował będę :)

[wedding_planner1]

No tak tylko wiecie co mi się wydaję... rozmawiając z nią odnoszę
wrażenie, że jest świadoma wszystkiego wie, że złe itd ale robi co
innego. I ona ma świadomość, że wygląda źle więc pójście na basen to
chyba nie jest dobry pomysł. Myslę, że tutaj tylko i wyłącznie (tak
jak ktoś napisał) terapia i to intensywna i przede wszytskim
indywidualna. Ona po 1szym pobycie w szpitalu zrobiła się starsznie
cwana - tam była zamknięta z dziewczynkami, kobietami, które chorują
już długo i dokładnie ją chyba wytrenowały co ma mowic co ma robić..
jak oszukiwac przy jedzeniu, jak się przeczyszczać kiedy ktos już ja
wkońcu zmusi... manipuluje rodzicami i rodziną na wszystkie strony -
doprowadza do sytuacji, że wszyscy się nad nią litują a to chyba nie
tak ma być?

[sauber1]

wedding_planner1 napisała:

> No tak tylko wiecie co mi się wydaję... rozmawiając z nią odnoszę
> wrażenie, że jest świadoma wszystkiego wie, że złe itd ale robi co
> innego. I ona ma świadomość, że wygląda źle więc pójście na basen to
> chyba nie jest dobry pomysł. Myslę, że tutaj tylko i wyłącznie (tak
> jak ktoś napisał) terapia i to intensywna i przede wszytskim
> indywidualna. Ona po 1szym pobycie w szpitalu zrobiła się starsznie
> cwana - tam była zamknięta z dziewczynkami, kobietami, które chorują
> już długo i dokładnie ją chyba wytrenowały co ma mowic co ma robić..
> jak oszukiwac przy jedzeniu, jak się przeczyszczać kiedy ktos już ja
> wkońcu zmusi... manipuluje rodzicami i rodziną na wszystkie strony -
> doprowadza do sytuacji, że wszyscy się nad nią litują a to chyba nie
> tak ma być?


OOO to tu widzę mamy do czynienie z recydywą, negatywnymi postawami i złymi
wzorcami, a jak tak chciałem dobrze, myślałem że to ... no rzeczywiście w takim
przypadku szkoda kasy na bilet wstępu na basen.
Das tut mir sehr Leid. :(

[wedding_planner1]

recydywa?? choroba to wg ciebie recydywa? po prostu pieknie... ja
piszac tu chce chociaz troche zrozumiec o co w tym wszystkim chodzi a
tu mi pisza , że recydywa.

[sauber1]

wedding_planner1 napisała:

> recydywa?? choroba to wg ciebie recydywa? po prostu pieknie... ja
> piszac tu chce chociaz troche zrozumiec o co w tym wszystkim chodzi a
> tu mi pisza , że recydywa.



Nie obrażaj się wedding_planner1 za takie uogólnienie sprawy. Napatrzyłem się na
tych młodych ludzi, w mojej świadomości nastąpił podział na dwie grupy, jedna
która cierpi bardzo z powodu jadłowstrętu i za wszelka cenę chce by zdrowa,
druga co cieszy się z możliwości bezgranicznego odchudzania, przebiegłego
oszukiwania wszystkich, podstępnie wymuszając na innych pożałowanie i litość z
jednoczesnym buntem na cały świat i ludzi. Właśnie ta druga grupa często
opisywana szumnie i głupkowato promowana w "kolorowych szmatławcach", a choroba
przyczyn ma wiele, by pomóc jak jednej tak drugiej grupie trzeba prawdziwych
fachowców, zrozumienia i czasu. Słowa "recydywa" użyłem świadomie, by
uzmysłowić jak trudno jest pomóc ludziom, którzy nie chcą by zdrowi, odrzucają
wszystkie możliwe skuteczne formy pomocy, nie kwapią się uczestniczyć aktywnie
w życiu jak inni im podobni - rówieśnicy, od których tak bardzo odstają nie
tylko sposobem postrzegania świata ale i samym wyglądem .

[arfeniks]

Przepraszam,ale głupoty piszesz.
Każdy świadomie chce wyzdrowieć,ale jednocześnie podświadomie uruchamia
różne mechanizmy obronne!
Radzenie,by ważąca 35 kg dziewczyna, szła po szpitalu zaraz na basen, jest
nieporozumieniem !

[sauber1]

arfeniks napisała:

> Przepraszam,ale głupoty piszesz.
> Każdy świadomie chce wyzdrowieć,ale jednocześnie podświadomie uruchamia
> różne mechanizmy obronne!
> Radzenie,by ważąca 35 kg dziewczyna, szła po szpitalu zaraz na basen, jest
> nieporozumieniem !


Może i dobrze, że czasem potrafimy by odmiennego zdania i bardzo bronimy
najswojszej prawdy, inaczej to całe forum nie miałoby sensu.
Wielkim plusem to, że w ogóle chcemy na temat tej, pokuszę się nazwać
wstydliwej choroby, mamy wolę i odwagę rozmawiać, a jeżeli to komuś
choćby tylko odrobinkę pomogło to i radość wielka - prawda ?:)

[gulcia77]

Odpowiem Ci z drugiego bieguna. Mam za sobą 12 lat walki z bulimią. I to
naprawdę tak jest, że czujesz się, jakby żyły dwie osoby. Jedna jest mądra i
racjonalna, ale to ta druga często przejmuje kontrolę. Wiedziałam przecież, że
zeżarcie dwóch kilogramów smażonych ziemniaków, czy sześciu czekolad jest złe i
głupie. Co z tego, skoro miałam wrażenie jakby mi ktoś/coś naciskało guziczek
"przełącz postać" i takie właśnie rzeczy wyprawiałam.
Pomogła mi dorosłość i dobra terapeutka. Nauczyłam się głównie...oszukiwać tą
drugą. Rozpracowałam, co mną szarpie i jak czuje, ze już nie umiem zapanować to
albo gonię popływać, albo kupuję sobie chrupki kukurydziane. Inna sprawa, że
istotą sprawy jest dojście Twojej siostry do tego, co spowodowało anoreksję.
U mnie problemem było to, ze mając 17 lat zostałam opiekunką mojej prababci
chorej na Alzheimera. Rodzina się średnio popisała i w zasadzie zrzuciła
wszystko na moje barki - a moje barki sytuacji nie udźwignęły. Do tego jestem z
natury rzeczy perfekcjonistką i w ten sposób rekompensowałam sobie to co złe.
Jeśli chcesz, napisz do mnie na priv. Dam Ci namiary na świetnego psychiatrę,
który mi bardzo pomógł.

[misiek121319]

jak chcesz to napisz mi maila o siostrze. [e-mail]

[ritsuko]

Oczywiście- sama tak miałam. Z jednej strony wiedziałam, że to złe, że
mi szkodzi, że muszę przestać. Ale z drugiej, dokładnie tak jak to
Twoja siostra ujęła- była też druga ja, która upominała mnie. To ciężko
pojąć, bo to nie tyle osobowość mnoga co taki wewnętrzny konflikt.
Co do szpitali- niestety, oni najczęściej tylko usuwają skutki, ale nie
przyczyny. Niech siostra znajdzie dobrego terapeutę i nie licz, że to
pójdzie łatwo, miło i szybko.

[agent.orange]

Moja dawna eks to anorektyczka, jak ją poznałem właśnie wyszła podtuczona ze
szpitala, ale jak byliśmy razem trochę jej przeszło. Ale nadal (mieszkaliśmy
razem) znajdywałem w domu pochowane jedzenie.

Nic innego nie pozostaje jak psychoterapia. Żadne baseny, żadne namawianie itp.
To siedzi głęboko w głowie.

[neotehuana]

Poczytaj sobie-antyproana.blox.pl/2010/04/Telefony-w-mojej-
glowie.html

[wedding_planner1]

MAcie tutaj racje z tym otoczeniem - coś w tym musi być bo nie miała
łatwego dorastania (w woli sprostowania - to nie jest siostra rodzona
tylko cioteczna - czyli w sumie kuzynka - z bardzo bliskiej rodziny.
Wiem, że nie miała nigdy koleżanek, w skzole siedziała sama, nigdy
sama nigdzie nie wychodziła, nie chodziła na imprezy klasowe, nie
jezdzila na wycieczki - aspołeczna w 100%. Rozbite małżeństwo
rodziców. Wszystko to chyba miało kluczowy wpływ.

no i co najważniejsze ona twierdzi, że nie odchudzała się, żeby
szczupło wyglądać jak jakaś modelka tylko, że to TA DRUGA jej karze.

[gulcia77]

Jeśli chcesz - możesz spróbować jej pomóc! Tylko ostrzegam - ciężka orka,
niekoniecznie uwieńczona sukcesem!!!
W zasadzie tym postem odpowiedziałaś na moje wątpliwości. Poważnie mówię, napisz
na [e-mail] . Myślę, że parę numerów telefonów mogę Ci podrzucić. Tu
by się ewidentnie przydał dobry psychiatra.
A "ta druga" to po prostu jej własne ego, głęboko schowane. To wcale nie jest
efekt jakichś zaburzeń jaźni czy schizofrenii.
Nie wiem skąd jesteś, ale na Śląsku polecam kontakt z dr. Dosiak lub z dr.
Wojtyną. To naprawdę świetne specjalistki.

[wedding_planner1]

wysłałam priv

[jagger2009]

twoja siostra jest mloda dziewczyna wiec ty chyba tez i powinnas
wiedziec nawet bedac laikiem w tej kwestii ze samo poddutczanie w
szpitalu i wypisywanie do domu nie rozwiazuje tego czy kazdego
innego problemu gdzie w gre wchodzi mozg czlowieka ktory kieruje
naszym zyciem, twojej siostrze w dodatku z medyczna pomoca jest
jeszcze bardziej potrzebna pomoc wysoko kwalifikowanej osoby w tym
kierunku i nie jednorazowa pomoc ale dlugotrwala i napewno zmudna
terapia, osobe w depresji nie wyleczy tylko pigulka tak samo twojej
siostrze nie pomoze poddtuczanie, dziwi mnie bardzo ze nie wiesz o
tym tylko wydaje ci sie to dziwne bo przeciez w dzisiejszych czasach
z wielkim dostepem do wiedzy nie powinno byc dla ciebie czyms
trudnym jezeli naprawde chcesz pomoc tej osobie

[wedding_planner1]

Już teraz wiem stosunkowo dużo... wybacz ale tak jak wspomniałam
mieszkam daleko od niej. mam swoją rodzinę i pracę i do głowy by mi nie
przyszło, że kiedykolwiek ktoś z mojej rodziny czy wśród moich
znajomych mógłby zachorować.

[jagger2009]

wlasciwie to nie jest choroba ale co najbardziej przychodzi mi do
glowy w jezyku polskim to rozchwianie osobowosci i ma to polaczenie
z funkcja mozgu, wiec jezeli ty nie masz za wiele czasu to moze
rodzice lub bliscy przyjaciele ktorzy naprawde chca pomoc, naprawde
trzeba duzo samozaparcia aby wytrwac przy takiej osobie bo sa wzloty
i upadki jak zreszta w kazdym leczeniu zaburzen polaczonych z
mozgiem a tymbardziej jest szansa ze siostra zdaje sobie spawe ze
cos jest nie tak i twierdzi "ze ona lubi jesc ale ta druga jej
przeszkadza" dobry poczatek nie wiem jak daleko jest w Polsce
rowiniet apomoc dla tego typu ludzi pomijajac "podduczania" ale
warto sie rozeznac i zaczac dzialac

[wedding_planner1]

a tak w ogóle to przecież żadna z tych chorych osób przebywająca w szpitalu nie układa sobie sama harmonogramu leczenia - ten szpital ma
takie zasady trzymają do odpowiedniej wagi potem wypisują jak tracisz
to wracasz i znów od nowa. tak właśnie wygląda system leczenia w
łódzkim szpitalu więc to chyba coś nie tak ze służbą zdrowia a nie ze mną?

[lavinka]

Wiesz, kluczem do anoreksji są zmiany w głowie, ale nie tylko.
Powinnaś sporo poczytać o tej chorobie, bo ona zaczyna się na długo
zanim ktoś przestaje jeść. Zazwyczaj chorobę podsycają kiepskie
relacje w rodzinie, o tego problemy z dorastaniem.... w sumie i tak
lepiej jakby zaczęła ćpać.
Sama piszesz,że masz słaby kontakt z siostrą a zatem pośrednio jesteś
odpowiedzialna za obecny stan rzeczy. Myślę,że przede wszystkim Twoja
siostra musi się czuć ważna w życiu rodziców i Twoim. Taka, jaka jest
i bez względu na wygląd. Chodzi przecież o jej zdrowie, a nie o to
jak wygląda... prawda?

lav

[wedding_planner1]

juz tłumaczyłam, że to jest moja siostra cioteczna czyli kuzynka więc
nie jestem bezpośrednio odpowiedzialna za relacje rodzinne. poza tym
mieszkam z drugiej strony Polski i dzieli nas dość spora różnica wieku.
o chorobie dowiedziałam się jak już było widać bo cała rodzina trzymała
to wcześniej w tajemnicy.

[arfeniks]

Witam !
Bardzo mi przykro z powodu choroby siostry.Jest to bardzo ciężka i trudna
do leczenia choroba.Może być nawet śmiertelna.
Nie rozumiem tej agresji,która dominuje w postach tych ludzi,którzy piszą
takie głupoty,nie mając o tym pojęcia.
Tylko niektóre wpisy,jak np.risuko,są sensowne.Widać,że ta osoba też tego
doświadczyła.
Proszę do mnie napisać ,coś Pani doradzę !
Mój adres : [e-mail]

[lavinka]

Od kiedy to wpędzanie w kompleksy pomogło komuś z zaburzeniami?

Kobieto - lecz się.

To tak jakby choremu na depresję pokazywać jego zdjęcia ze smutną
miną i pokazywać zdjęcia ludzi uśmiechniętych - patrz jacy oni są
fajni a Ty nie... to już lepiej dziewczynie grób wykopać i w
prezencie podarować katalog trumien.

[sauber1]

agent.orange napisała:


> Nic innego nie pozostaje jak psychoterapia. Żadne baseny, żadne namawianie itp.
> To siedzi głęboko w głowie.


Teraz widzę, że proponując wedding_planner1 ten basen dla jej kuzynki trochę
wyprzedziłem czas.
Nie myślałem o nim jako formie terapii, a tylko takim sprawdzanie na ile
zaleczone to niechciane cholerstwo, z którym przychodzi tak wielu fajnym
dziewczynom borykać się w życiu.


DOPÓKI WALCZYMY JESTEŚMY ZWYCIĘZCAMI

[stefania.2]

Coś o tym wiem. Chorowałam na anoreksje 5 lat temu, w sumie nadal
choruje, bo to jest nałóg tak jak alkoholizm, zawsze może powrócić.
Te odmienne osobowości to norma w tej chorobie, tylko że pojawiają
się dopiero po jakimś czasie, wtedy kiedy masz już świadomość, że
twój wygląd może odstraszać. U mnie było tak - wiedziałam, że waga
poniżej 40 kilo to o wiele za mało, jednak ni jak nie potrafiłam
tego spadku wagi powstrzymać, bo 'druga ja' mówiła mi: 'nie możesz
jeść bo przytyjesz' nawet od jabłka! Także z przerażeniem patrzyłam
jak wskaźnik wagi się coraz bardziej przesuwa. Trudno jest to
zrozumieć ja wiem, przed tym jak zachorowałam także nie rozumiałam
takich zachowań, wręcz mnie to irytowało.
No ale mniejsza z tym. Ja z tego wyszłam, sama bez żadnej pomocy
niestety. Nie miałam wsparcia w rodzinie, jakoś mnie nie zachęcali
do leczenia, tylko ciągle narzekali, że umre itp.
Także byłam z tym sama. Ale i tak się da. Pewnego dnia spojrzałam w
lustro i się przeraziłam. Wyglądałam jak trup. Był to sygnał, że
muszę się z tego wyleczyć bo niedługo naprawdę mogę tego nie
przeżyć. Także zaczęłam jeść. Na początku jabłko dziennie, co dla
mnie było naprawdę nie lada wyczynem. I tak po miesiącu jadłam w
sumie tylko warzywa i owoce, ale JADŁAM! Powoli z tego wychodziłam..
Także wyjść z tego świństwa da się tylko wtedy gdy sama chora tego
chce. Oczywiście można wysłać do szpitala, podtuczyć, no ale jaki to
ma sens? Żaden, bo to jest choroba która się mieści w głowie a nie w
ciele. Jeżeli będziesz miała okazję żeby z siostrą porozmawiać, to
zaproponuj jej terapie. Nic na siłę ona musi tego chcieć. Rozpisałam
się trochę:) ale puenta jest taka, że da się z tego wyjść.

[arfeniks]

Takie głosy jak Twój, są potrzebne i cenne !
Myślę,że podczas tej choroby, następuje pewne rozszczepienie
osbowości,które może być przez osobę chorą postrzegane,jako druga osoba.
Osobowość każdego z nas,jest złożona z wielu części,które normalnie
stanowią całość.Często w sytuacjach jakiegoś konfliktu wewnętrznego,te
części jakby się rozdzielają.Np;ktoś marzy o tym,by wygrać np."taniec z
gwiazdami".
Wie ,że w tym celu, musi narzucić sobie bardzo ostry reżim treningowy,by
do perfekcji wyćwiczyć kroki,figury i choreografię i zgranie z partnerem,a
także np.zrzucić trochę zbędnych kilogramów.
Jedna jego część, może dążyć do spełnienia tego marzenia,a druga,ta która
lubi poleniuchować i lubi słodycze, buntuje się przeciwko temu i
np.powoduje ,że ta osoba ulega kontuzji.(większość wypadków powodujemy
sami nieświadomie!!!).
Inny przykład;chcemy jechać z kolegami na wycieczkę,a wiemy,że grozi nam
oblanie egzaminu i powinniśmy się uczyć i tak się wtedy miotamy, między
przyjemnościa,a powinnością.
W sytuacji zachorowania na anoreksję,ten rozdział osobowości się wyostrza
i chory zaczyna dostrzegać te części, jako oddzielne.(to nie jest podwójna
osobowość!)
Światowej sławy terapeuta, Bert Hellinger,który zajmuje się nie tyle
psychoterapią,co leczeniem ducha i więzi rodzinnych,twierdzi,że osoby
chorujące na anoreksję,chorują dlatego,że nieświadomie dążą do śmierci i
chcą umrzeć.(często zamiast kogoś innego z rodziny,lub chcą dołączyć do
kogoś innego, już zmarłego z rodziny!)
Przypuszczalnie dlatego, pojawia się to rozdwojenie osobowości:jedna część
chorej osoby, chce instykntownie zachować życie,a druga dąży do śmierci.
W Polsce są terapeuci,którzy pracują metodą Berta Hellingera i przywracają
zaburzony porządek w rodzinie.(to nie jest długotrwała terapia)
MOżna doprowadzić do równowagi i scalenia, te dwie przeciwstawne cząstki
osobowości, przy pomocy terapii NLP.
Jest to dziedzina psychologii,która pozwala zmienić zachowania, bez
głębokiego grzebania w przeszłości i analizowania tego,co mogło być
przyczyną tej choroby.Jest więc dużo szybsza niż tradycyjna psychoterapia
indywidualna,która rzeczywiście może trwać kilka lat.
Trzeba tutaj, jednak znaleźć dobrego, certyfikowanego trenera,który
zajmuje się terapią,a nie tylko szkoleniami.(znam takiego)
Jest wiele rodzajów i metod psychoterapii.Chyba najodpowiedniejszą w tym
schorzeniu, jest psychoterapia behawioralna.
Można doprowadzić do zmiany zachowań poprzez hipnozę.Również musi to być
dobry hipnozyter-psycholog lub psychiatra,a nie jakiś szarlatan.Może też
to być, szybsza sprawa, niż sama psychoterapia.
W Warszawie jest Ośrodek Leczenia Zaburzeń Odżywiania na ul.Nowogrodzkiej.
W każdym większym, wojewódzkim mieście, są jakieś ośrodki zajmujące się
leczeniem anoreksji.(Nie wiem, gdzie kuzynka mieszka ?)
Nie wiem,co kuzynka je,ale dobrze byłoby podawać jej soki jarzynowe i
owocowe,zwłaszcza z marchewki,buraków,jabłek,a także inne. .Nawet jeśli
niewiele zje,to wypicie szklanki soku, zapewni jej potrzebne witaminy i
może pobudzić apetyt.(powinny to być świeżo zrobione soki z sokowirówki,a
nie z kartonu !)
W każdym razie, sprawa nie jest beznadziejna, o czym najlepiej świadczy
post Stefanii!
Życzę Powodzenia !