40 dzien 'czysty', jak mi sie udalo?

[katarzyna2005]

40 dzien 'czysty', a jestem bulimiczka od 5ciu lat. W prawie kazdej chwili
mysle by wrocic do milego nalogu, ale na razie udaje mi sie wytrwac,
zaznaczam w kalendarzu kazdy nastepny dzien-sukces. Dotychczas, w ciagu tych
5cu lat nie udalo mi sie wytrwac dluzej niz tydzien, i to rzadko.

Trzy sprawy sa najbardziej pomocne:
duzo zajec, jesli ich nie ma to sobie organizuje (bo czesto zarlam z nudy),
finanse, podliczylam, ile juz wydalam, ile to kosztuje codziennie (w moim
wypadku min 20zl), porownuje z kosztem 'bezpiecznego' posilku dla zabicia
pokusy;
no i najtrudniejsze - mniej sie przejmuje wygladem, mam osobe, ktora i tak
mnie lubi,
To ostatnie (tzn zaakceptowanie grubszego cizla) jest jednak najtrudniejsze,
bo przytylam (4 kilo), a nie chce dalej tyc, wiec nie wiem jak to bedzie dalej
(Kiedys juz przezylam 30 kilo nadwagi, nie chcialabym do tego powrocic, a to
nie jest trudne, wlasciwie juz mam ochote na 'bezpieczne' obzarstwo, tzn
takie, ktore potem wyladuje w kiblu).
Jak sobie radzicie z jednoczesnie walka z bulima ale i nietyciem?
Pozdrawiam wszystie rozumiejace ten koszmar nalogu.

[theniebiesky]

gratulacje! tez mam ten problem - to jakby posiadanie schizofrenicznej natury -
z jednej strony nie można myslec obsesyjnie o jedzeniu, ale z drugiej jak o nim
nie myslec kiedy nie chce sie być grubą? Wobec tego moze programowo nie chciec
byc szczupłą, bo szczupłość=obsesja = całe to bagno? I co? Jednak nie, prawda?
Zazdroszczę ludziom, którzy po prostu jedzą i nie liczą w głowie ile kalorii
wynosi kazdy kęs. To jak robienie zakupów- w radosnym nastroju, wybieranie
dobrych, zdrowych i niedrogich rzeczy a nastęnego dnia zżeranie wszystkiego jak
leci+ wyprawa do sklepu po pączki i kamyki brzeskie

[katarzyna2005]

Bardzo dzieki za odzew. To moj debiut na forum, wiec mam treme.

Czytalam wiele postow, dotyczacych bulimii i anoreksji, i odnosze wrazenie, ze
to tak latwo dawac komus rady, albo oburzac sie, ze ktos chce byc szczuply, ze
to chore, i tak tonem mentorskim...
Ja bylam juz i gruba (85 kilo przy wzroscie 170) i szczupla (55)i lepiej byc
szczupla. Wtedy tak lekko sie chodzi, mozna zalozyc kazde ubranie, seks jest
przyjemniejszy. Gdy jest sie grubym i przy kazdym kroku czuje sie to cialo,
spodnie coraz wieksze trzeba nosic, w lustrach widzi sie nieakceptowana figure.
To latwo powiedziec, ze trzeba przede wszystkim przejmowac sie swoim wnetrzem,
ale czlowiek to takze cialo, i nie mozna lekcewazyc tego elementu naszego bytu.
to tak w nawiazaniu do dyskusji, ktore prowadze sama ze soba, ze czemu sie
przejmuje, ze przytyje, ze najwazniejsze nie czuc tego zwierzecego przymusu
ulegania nalogowi. Ale jestesmy otoczeni kultura szczuplych, i mi tez podobaja
sie szczuple dziewczyny. Dlatego rozumiem, ze ktos moze chciec byc
anorektyczka. Z mojego doswiaczenia bycia szczupla, moze nawet przez moment
chuda (teraz jestem tak po srodku, 59 kilo) pamietam zaskoczenie, ze gdy
osiagnelam juz te wymarzona wage, to wcale nie bylo nagle wszystko cudowne,
wielkie powodzenie, faceci sie za mna ogladaja, itd. Wszystkie problemy poza
tym jednym byly nadal nierozwiazane. Jednak wole byc szczupla niz tym worem
sadla, ktorym bylam.

Jakie wrazenia po tak dlugim okresie 'czystym'? Lepszy nastroj, mam wiecej
chumoru, jestem mniej spieta, mniej sie kloce z facetem Mam wiecej czasu, bo
przeciez te akcje - zakupy, 15-20 minut przyjemosci (potem obrzeranie nie jest
juz takie przyjemne), zwracanie, to wszystko jest bardzo czasochlonne, jesli do
tego dodac jeszcze czas pracy aby zarobic na te wydatki, to zdecydowanie mam
wiecej czasu.

Rzeczywiscie to schizofrenia - wszedzie dochodza do nas kobiet przekazy, ze
mamy byc szczuple, na ulicy tyle szczuplych kobiet, a to takie trudne, bo
trzeba troche byc glodnym. To nie fair, faceci tego nie musza.

[kusiorek]

Gratuluję! To jest ogromna sztuka tak nagle wyrwać się z tego g***a i trwać
w "czystości". Dzisiaj jest dopiero mój 9-ty dzień, ale to i tak sukces, bo w
ciągu ostatnich kilku miesięcy byłam zdolna wytrwać zaledwie 3-4 dni w
najlepszym przypadku... Kilka lat temu wyrwałam się pierwszy raz, na 5 lat (po
4 latach w chorobie), ale w tym czasie i tak zawsze myślałam o tym, czy
przypadkiem nie zjadłam za dużo, czy nie utyję i czy mogłabym troszkę schudnąć,
choćby kilogram, niezależnie od tego, czy ważyłam 53 czy 49 kilo. Tej obsesji
na punkcie jedzenia i tycia chyba już nigdy nie można się pozbyć, jeśli się
było bulimiczką :-( Teraz też każdego dnia myślę o tym, jak miło byłoby się
najeść przeróżnych pyszności, a przy tym nie ponosić konsekwencji... Na
szczęscie na razie nie ulegam pokusom i staram się wierzyć, że któregoś dnia
cudownym sposobem przestanę tęsknić do obżarstwa.

[sara_87]

gratuluje, rozumiem Cię bardzo. Ostatni raz wymiotowała w połowie wakacji,
przedostatni jeszcze przed nimi. Nie wydaje mi się zebym przytyła, no może z
1kg, ale mało mnie to obchodzi...Mi pomogło racjonalne podejście: przecież tyle
pieniędzy ląduje w kiblu...to też strata czasu, miałam taki okres, że
planowałam kiedy nikogo nie będzie w domu zeby móc sie spokojnie najeść, a
potem to zwrócić...na nic innego nie było czasu...przemówiło do mnie to, że
przestałam miesiączkować...już prawie pół roku nie mam okresu...wizyte u
ginekologam mam dopiero w styczniu...boje sie, że zazaszły u mnie jakieś
nieodwracalne zmiany...ale mniejsza z tym...przestałam tez liczyc obsesyjnie
kalorie, pamiętam taką sytuacje: obudziłam się w nocy strasznie głodna, poszłam
do kuchni zjadłam kromkę chrupkiego pieczywa....przeraziłam się że przecież w
nocy się nie je, że na pewno utyję, i zaczęłam robić brzuszki, przysiady itp...
Nie powiem, pomaga mi tez to, że widze, że podobam się niektórym facetom, tzn
że nie jestem przecież taka okropna...

[katarzyna2005]

Bardzo dziekuje za odzew.

Moze bysmy sobie stworzyly taki zestaw pomocnych metod, regul, ale tak z
praktyki, nie z teorii, potem w chwili ataku mozna probowac je przerabiac. Dla
mnie bardzo ryzykowne jest zaprzestanie 'czystosci' chocby na 1 dzien, bo to
potem idzie lawina, wracam do starych nawykow, i tygodni, miesiecy trzeba aby
znow miec sile na walke. Ten nalog jest wlasciwie bardzo wygodny, ma sie
przyjemnosc, potem do kibla, i koniec. No jeszcze te psychiczne sprawy, zle
samopoczucie, no i kasa.

Wiesz Kusiorku, jesli przezywasz jedna kromke to chyba raczej zmierzasz w
kierunku anoreksji, ale wiem ze granica jest cienka, i tu i tu (w b. i w a.) to
jest obsesja. Napisz jakie konkretnie sprawy powstrzymuja cie od zarcia bez
opamietania. Rozumiem kasa, ale mozna to sobie zracjonalizowac, ze ten jeden
raz... (ja tak zawsze robilam), i tak codziennie byl ten jeden raz... Gratuluje
skutecznosci powstrzymywania sie. Ja nie wiem jak dlugo wytrzymam, caly czas
mam ochote, lubie ogladac 'te zabronione cudownosci' (nie bede wymieniac,
oczywiscie chodzi o rozne rodzaje ciast, itd).

Moje metody:
1. Np dzis, ide ulica, juz czuje ze zaczyna sie racjonalizowanie, ze tylko ten
jeden raz, ze mam powod (akurat stres, wiec bym sobie ulzyla), i skrecam do
pierwszego spozywczaka i kupuje zwykla bulke, jakis owoc. I zaspokajam ten maly
glod. I po jakichs 15 minutach (osrodek glodu chyba reaguje wlasnie po 15 min),
juz nie czuje sie tak panicznie. I mniej juz sobie wyobrazam, jak to byloby
milo.

Wiec male conieco
Ale z tych dozwolonych, absolutnie zadnych slodyczy czy innych swinstw, bo
wtedy reakcja lancuchowa...

2. Finanse, podliczamy na jakie wakacje moglybysmy pojechac, gdyby nie te
nagromadzone przez lata, spuszczone w kiblu banknoty.
Ja jeszcze robie zakupy na zas, by nie chodzic codzien do sklepu. Mozna tez
sobie zamrozic sobie kase na koncie internetowym. (Ale to tylko byloby
czesciowa przeszkoda, gdybym zalamala sie, jednak troche sobie utrudniam)

Wiec motywacja, konkretna finansowa, co sobie kupimy za zaoszczedzone
pieniadze, mozna sie nagradzac malymi prezencikami.

3. To, co dla Kusiorka nie jest problemem (zazdroszcze oczywiscie), czyli - co
tu bedziemy sie oszukiwac - ze szczuple bardziej podobamy sie, komu chcemy sie
podobac, takze sobie.

Czyli argument estetyczny

4. Nie jestesmy juz jak zwierzeta, potrafimy kontrolowac nasze zachowanie.

Wiec powtarzam sobie, jestem swiadomym czlowiekiem, nie poddaje sie bezmyslnie
nalogowi.

5. Mamy wiecej czasu, bez tego rytualu, mozna wiec z czasem cos przyjemnego
zrobic.

Czyli - szkoda czasu.

6. To absurd, 10 minut przyjemnosci, a potem i tak bede glodna, wiec lepiej
troche zjesz, za 10 razy mniejsza sume.

Czyli - wyobrazamy sobie ten koncowy element naszego rytualu (glowa w kiblu), a
nie te przyjemne sprawy.

Napiszcie, co sadzicie z praktyki o takich metodach, co dziala w waszym
przypadku.
Nie mam internetu w domu, wiec nie moge zbyt czesto zagladac, choc mam wielka
ochote, jak tylko bede przy komp, zajrze (regularnie, to tak 2, czasem 3 razy w
tyg), wiec nie gniewajcie sie gdy nie bede odpowiadac od razu, jesli
oczywisicie komus bedzie chcialo sie kontynuowac moj wate.

Patrze do kalendarza, dzis jest dokladnie moj 43 dzien 'czysty', pewnie sie
zalamie (jestem raczej pesymistka z natury), ale moze nie.
Pozdrawiam i zapraszam do wymiany doswiadczen, opinii, wrazen.
Katarzyna

[katarzyna2005]

PS,
Ta czesc o kromce, o ewent. an., i braku problemow z waga byla adresowana
oczywiscie do Sary (oczywiscie Kusiorek tez pewnie nie ma problemow z waga,
czego wszystkim kobietom zazdroszcze)
Pozdrawiam

[kusiorek]

Jak czytam te słowa, to mam wrażenie, że Twoje życie jest takie poukładane,
każdy krok przemyślany... A u mnie chaos, to mi sprawy nie ułatwia... Nigdy nie
wiem, kiedy zjem i jestem zawsze nieprzygotowana na głód, a jak mnie dopadnie,
to do sklepu po batona, albo po ciacho do cukierni (UWIELBIAM słodycze) no i
zaczyna się... Tak było. Teraz dalej chodzę nieprzygotowana i dalej ratuję się
batonami, ale już nie zawsze i nie ma rozwoju akcji wraz z dobrze znanym
zakończeniem. Codziennie mnie korci, żeby ten jeden raz zaszaleć, ale tak jak
Ty wiem, że to pociągnie za sobą lawinę, dlatego nie pozwalam sobie na to.
Myślę wtedy:
1) pieniądze w kibel, a bez tego jest ich mało
2) strata czasu
3) spuchnę
4) będzie mnie boleć brzuch
5) będą boleć zęby
6) a jak ktoś mnie przyłapie?
7) będę mieć doła, że się poddałam
8) potem jeszcze bardziej zgłodnieję
9) znowu mnie wciągnie
10) chcę być NORMALNA!!!
To wystarcza. I tak już 13 dzień. Optymistycznie zaczynam patrzeć w przyszłość.
Pozdrawiam.

[iiifa]

Dziękuje, poczytałam, poczułam się lepiej...
Walcze z wami. Chora od 5 lat. Krótkie przerwy. Codziennie mówie ze to ostatni
raz. Mania zakupów, wydawanie full pieniędzy, strata czasu, ból brzucha.
Mam dość!
Od dziś mówie nie i będę tu zaglądać.
Pozdrawiam.

[katarzyna2005]

Hej kolezanki

Do Kusiorka:
... taka uporzadkowana, bo to pisanie jest takie troche terapeutyczne, na
papierze to jest takie uporzakowane, poza tym na mnie dziala (troche) jak cos
napisze. Ale pamietaj, ze to pierwsza proba 'czystego' zycia od 5 lat, wiec ja
oczywiscie wiem, co to 'pojscie w rejs' o 1 w nocy, wizyty w kilku nocnych
sklepach, bo to obciach kupowac tyle slodyczy w jednym...

Poza tym u mnie jest rzeczywiscie podzial na dobre i niedobre jedzenie. I tak
bylo odkad jestem w nalogu. Gdy zre, to swinstwa, ale potem (po wizycie w
kiblu) jem tzw zdrowe rzeczy, np zadnych slodyczy, tlustych rzeczy niewiele,
zadna pizza, czy inne hamburgery.

A dlaczego bola cie zeby? Ja po ataku zawsze mylam zeby, te wszystkie kwasy,
czy co tam, aby nie niszczyly zebow, w koncu dentysta drogi. I jakos nie psuja
mi sie zbytnio, kontroluje regularnie.

I dlaczego boli was (ciebie i iiifa) brzuch? Ja jak wyrzygalam, to czulam sie
lekko, taka przeczyszczona (i gotowa oczywiscie do nastepnej tony zarcia).
Potem oczywiscie trzeba cos niewiele (ale tych nietuczacych rzeczy) zjesc, bo
inaczej poziom cukru spada znacznie, i pojawia sie znow ten wilczy apetyt na
zarcie.

To spuchniecie, to rozumiem ten okropny podbrodek? Rzeczywiscie, to tak
chomikowo wyglada, tego nie da sie uniknac. Wlasnie, gdy to pisze, to
sprawdzilam, czy mam jeszcze powiekszony, chyba troche jeszcze tak.

Problem, ze ktos domysli sie. No to oczywiscie bardzo stresujace.

Dzis 46 dzien.

Swieta niedlugo, ten koszmar ciast, kotletow i innych tluszczy. Inni zmuszanja
nas do zarcia, nienawidze tej polskiej goscinnosci. Pamietam dwa lata temu,
zamykalam sie z torba foliowa, i staralam sie robic 'to' po cichu, a potem
trzeba to bylo gdzies wyniesc, okropne.
Jak sobie radzicie w czasie swiat? Ja mowie ze nie jem slodyczy, ale sa afery,
wszyscy sie obrazaja, mimo, ze odmawiam, czestuja do obrzydzenia, okropne. Juz
mam stres.
Co sadzicie o tej cholernej polskiej goscinnosci, nietolerancyjnosci, jesli
ktos np nie chce zrec ton ciast i salatek w majonezie?
Pozdrawiam, dzieki za odzew, to bardzo wzmacnia, ze wiem, ze sa gdzies ludzie z
podobnym problemem.

[katarzyna2005]

dopisek

Przeczytalam jeszcze raz, 13 dzien to wielkie osiagniecie, to naprawde bardzo
duzo!!
A nie moglabys zamiast batonow zjesc bulke, np razowa, tez sie troche najesz, a
nie bedziesz miala wyrzutow, ze przytyjesz? Bo od takich mysli krotka droga do
rezygnacji, ze skoro juz sie zaczelo slodycze, to mozna dalej i moze skonczyc
sie w kiblu.
Trzymam kciuki

[kusiorek]

Właśnie przeczytałam ten dopisek. Nie potrafię całkowicie zrezygnować ze
słodyczy. Próbowałam nie raz. Chodziłam zła, jadłam więcej, bo mi ciągle czegoś
brakowało. Muszę codziennie coś słodkiego zjeść, żeby czuć sie komfortowo,
tylko uważam, żeby nie przeholować z ilością. Może z czasem uda mi się bardziej
ograniczyć spożycie słodkości, ale stopniowo, nie wszystko na raz. Ale dzięki
za radę. Myslę, że w ramach eksperymentu w najbliższym czasie spróbuję!

[kusiorek]

Czemu bolą mnie zęby? Po pierwsze podsumowując dwa okresy choroby ( z 5-
letnią przerwą, nie licząc epizodów) trwało to łącznie jakieś 5-6 lat, wymioty
codziennie (lub prawie codziennie) nawet do 3x dziennie. Oczywiście po każdym
takim zajściu myłam zęby bardzo dokładnie, żułam gumy bezcukrowe. Ale - po
drugie - jakiś czas temu zaczęły mi się odsłaniać korzenie ( to chyba
paradontoza?) i te miejsca bolą, czymkolwiek się je podrażni. Na szczęście
jeszcze się nie psują...

A czemu boli brzuch? Dlatego, że potrafiłam się najeść po granice
możliwości, a kiedy wymiotowałam i chciałam się dokładnie wyczyścić, to do tego
opijałam się kilkakrotnie dużą ilością wody i robiłam TO kilka razy pod rząd w
ciągu ok. pół godziny. Bolał mnie i rozepchany żołądek, i wymęczone mięśnie.

A co do świąt... Od dobrych kilku lat są dla mnie koszmarem, a nie
odpoczynkiem od codzienności w miłej, rodzinnej atmosferze... I to wszystko
przez żarcie! Najgorzej jest w wigilię. W ostatnich latach zmuszona byłam
zasiadać przy trzech wigilijnych stołach w jeden wieczór! Choćbym z każdego
wzięła potrawy tylko na spróbowanie, to i tak byłam mocno przejedzona... A
potem albo wymioty, albo ziółka, albo i jedno i drugie... A na drugi dzień
rodzinny, świąteczny obiad i ciasta jedzone przez tydzień. Dramat. Na szczęscie
nikt na siłę nie przymusza mnie do jedzenia, choć odmówić muszę kilkakrotnie,
żeby dali mi spokój, ale mnie samej ciężko powstrzymać się, kiedy leży przede
mną lub w bliskim zasięgu tyle pyszności. Słodyczy odmówić sobie nie potrafię.
Po prostu ubolewam nad tym, że święta celebruje się przy zbyt suto zastawionym
stole. Moim zdaniem tu nie o to przecież chodzi! Ale takie już
przyzwyczajenie...
Boję się, co będzie w tym roku, będzie szczególnie ciężko, bo jeśli choć ten
raz się złamię, cała moja praca włożona w walkę z choroba może pójść na marne i
znów wpadnę w pułapke bulimii. Jedno jest pewne: nie dam się namówić na więcej
niż jedną kolację wigilijną!!! Postanowiliśmy z mężem losować, do kogo w tym
roku pójdziemy. A na następny rok pójdziemy tam, gdzie nas nie będzie tym
razem. To się wydaje nam najbardziej rozsądnym rozwiązaniem. Wszystkie strony
muszą to zaakceptować i już!

Tymczasem zmagam się z pokusami dnia codziennego już 14-ty dzień i staram
sie optymistycznie patrzeć w moją "jedzeniową" przyszłość. Dzięki Wam, że
piszecie, to trochę jak terapia grupowa :) Mnie przynajmniej pomaga, wiem, że
nie jestem sama, że jest więcej dziewczyn i kobiet, które zmagaja się z tak
idiotyczną chorobą jak bulimia, przed Wami przynajmniej nie musze sie wstydzić.
Jest tylko jedna osoba w moim otoczeniu, której miałabym odwagę powiedzieć o
tym, co się ze mną dzieje, ale ostatnio mam z nią bardzo ograniczony kontakt,
więc to forum jest dla mnie jedynym sposobem, aby wyrzucić z siebie wszystko
to, co mnie męczy i co zawsze duszę w sobie. Pozdrawiam Was wszystkie
serdecznie!

[iiifa]

Zęby - bolą, chociaż też zawsze myje po "zabiegu", rzuje gumy itd. Wydaje mi
sie ze to szkliwo sie bardzo męczy i niszczy (od palca(y) w buzi, od kwasu...)
Brzuch - dokładnie Kusiorku, jeśli najjem sie do granic wytrzymałości (stan w
którym nawet juz stać nie mogę) kiedy zwymiotuję boli, mięśnie bolą i żołądek -
dziwny, straszny ból.
Dzięki ze jesteście. Widzę że jest dużo takich jak ja :(
Podjęłam walkę. Dużych osiągnięć brak. Ale najważniejsze jest - wiem ze musze z
tym skończyć i chce to zrobić.
Odnośnie świąt - zawsze w święta pozwalam sobie na wiele, ale potem musze
odżałować. Tzn. następne dwa tyg. dieta (oczywiście przeplatana wymiotami :
(...) - tak było do tej pory.. a może w tym roku będzie inaczej..?? czas pokaże!
POZDRAWIAM.

[katarzyna2005]

co do zebow,
Moj dentysta powiedzial, ze te nerwy przy dziaslach sie odslaniaja, i wtedy
boli, bo nieprawidlowo sie myje zeby. Ja o tym tez nie wiedzialam i tez mnie
bolalo. Wiec on mowi, ze szczotka czysci sie tylko w jednym kierunku, od
dziasla, czyli gorne zeby z gory na dol, dolne odwrotnie. Ja tak myje od roku i
nie bola mnie. Sprobujcie, zobaczycie ze bedzie lepiej.

Ja tez oczywiscie zawsze zarlam do nieprzytomnosci, popijajac woda, i potem
kiedy nie moglam juz ani kesa, to do kibla. A potem ulga, choc oczywiscie
wyrzuty sumienia, ze sie zeszmacilam, itd, zawsze to bylo ostatni raz, pewnie
znacie to doskonale.

Kusiorku, myslalam o tobie, o tym uzaleznienu od slodyczy. Ja tez oczywiscie
jestem uzalezniona i dlatego nie jem wcale. To tak jak z alkoholem, z
papierosami, kazda mala dawka jest niebezpieczna, bo mozna pojsc na calosc.
Wiem, ze gdybym zaczela, to z kontrola byloby bardzo trudno, wiec boje sie
nawet najmniejszy kawalek, choc oczywiscie od malego kawalka sie nie utyje, ale
chodzi wlasnie o to uzaleznienie.
Wiem, madrze sie.

Sluchalam rok temu audycji o wychodzeniu z b., wypowiadaly sie tam dziewczyny
leczace sie, i mowily, ze dla nas najlepsza terapia jest ustalic sobie co sie
bedzie jadlo, kiedy, i trzymac sie tego. Miec tez pod reka male co nieco na
wypadek wilczego glodu, gdy przechodzimy obok cukierni, itd. Najwazniejsze to
nie dopuscic do poczucia glodu. Prez jakis czas o odchudzaniu trzeba zapomniec.
Wiec moze bys tak np nosila ze soba jakas bulke z serem, czy cos, by nie jesc
tych batonow, bo boje sie, ze to moze oslabic twoja wole i wrocisz na droge b.
Moze sprobuj tak przez 3 dni, koniecznie sniadanie, a potem tez wedlug planu,
nawet jesli nie bedziesz glodna. Sprobuj, a potem zobaczysz.

Bardzo trzymam za ciebie kciuki, to chyba 14 dzien.
U mnie niedlugo, 50, sama nie moge w to uwierzyc, mysle jak by to uczcic.

Ja chcialabym sie troche poodchudzac przed sylwkiem, ale absolutnie bez b., a
nie wiem czy jestem wystarczajaco silna.

Zapraszam inne kolezanki do walki.

A tych metod, o ktore sobie wymieniamy, chyba najbardziej pomocne dla mnie to
aby nie byc glodnym, (ale tez nie zrec rzeczy od ktorych sie b. tyje) no i sie
czyms zajac. Bo te pozostale metody to latwo ominac, np gdy nie mialam kasy, to
potrafilam pozyczyc od kogos, klamiac, ze to na cos waznego.
Pozdrawiam

[katarzyna2005]

PS
Napisz jeszcze,jak udalo ci sie wytrzymac tamte 5 lat, czy przytylas, jak to
bylo, ze nie mialas ochoty na wielkie zarcie zakonczone wiadomo gdzie.

Re 5 lat

[kusiorek]

Chorowałam od ok. 4 lat (a zaczęło się od odchudzania w wieku 15 lat), kiedy
poznałam mojego obecnego męża i niedługo potem zaszłam w ciążę. Im dłużej
trwała, tym bardziej byłam pewna, że czas z TYM skończyć. Gdzieś w VI-VII
miesiącu ostatni raz zwymiotowałam po jedzeniu. Ważyłam już wtedy jakieś 10
kilo więcej niż przed ciążą, więc nie zależało mi już na utrzymaniu figury.
Odżywiałam się raczej racjonalnie, nie chodziłam głodna, przybierałam na wadze
powoli, więc czułam się dobrze. Nie było mi wtedy trudnio się przestawić na
zdrowy tryb życia. Urodziłam dziecko. Straciłam je - ale to osobna historia. Po
2 tygodniach żałoby postanowiłam wrócić do szkoły (III kl. liceum dla
dorosłych, wcześniej zawaliłam 2 lata), musiałam się czymś zająć, żeby nie
zwariować. Po ciąży zostało mi 10 dodatkowych kilogramów, z którymi czułam się
bardzo źle. Stopniowo ograniczałam ilość jedzenia, ale nie liczyłam kalorii,
jadłam wszystko. W ciągu pół roku bez wielkich wyrzeczeń zgubiłam ok. 9 kilo.
Bulimia nie wracała, choć sporadycznie zdarzało mi się zjeść za dużo i wtedy
wymiotowałam, żeby nie utyć, albo czasem piłam ziółka na przeczyszczenie, bo
bardzo pilnowałam wagi. To były pojedyncze takie sytuacje w ciągu roku. Jeśli
chudłam lub tyłam, to w granicach 2 kilo. W rok po I porodzie znów zaszłam w
ciążę. Dalej pilnowałam, żeby nie przybierać na wadze zbyt wiele, ale w
granicach rozsądku. Przez całą ciążę przybrałam 12 kilo, po urodzeniu syna
wróciłam do wagi sprzed ciąży bez trudu. Wahania wagi wynosiły u mnie 2-3(4)
kilo. Rok temu, po 5 latach spokoju przyszedł wielki kryzys małżeński. Nie chcę
wnikać w szczegóły, ale pojawił się inny facet w moim życiu. Chciałam mu się
podobac, więc... schudłam. 3 kilo w miesiąc. Niby nie tak dużo, ale z kości na
ości. Ważyłam 48 kilo przy wzroście 167 i dość ciężkich kościach. Zrobiło się
straszne bagno w moim życiu, które o włos nie zakończyło sie rozpadem
małżeństwa. W krytycznym momencie moja waga spadła do 47 kilo. Mnie się to
podobało, ale organizm długo z tym nie wytrzymał. Ciało i psychika domagały się
jedzenia, a ja nie chcialam przytyć. Zaczęły się ataki, najpierw pojedyncze,
potem coraz częstsze i częstsze, po 2 miesiącach wymiotowałam już prawie
codziennie, czasem 2 razy dziennie. I tak było przez ostatnie pół roku, aż do
dnia, od którego nie wymiotuję, czyli 25.11. (dziś już 16-ty dzień). Obecnie
ważę ok. 50 kilo i staram się nie tyć, tak jak to było przez te 5 spokojnych
lat...
Teraz trudniej jest mi zapanować nad atakami, bo ważę 10 kilo mniej niż wtedy,
gdy pierwszy raz 6 lat temu żegnałam się z bulimią, więc musze mniej jeść chcąc
zachować obecną wagę. Na razie się udaje, ale nie przestaję się bać... Czuję
się, jakbym ciągle była na diecie i to mnie trochę męczy. Może to nierozsądne,
ale liczę na to, że się przyzwyczaję.

[karen.v2]

czesc kusiorku! jakos twoje wpisy najbardziej przypadly mi do serca:) jestem
nulimiczka od ponad 3 lat. wczesniej chorowalam na anporeksje(2 lata) jak
mialam 15. teraz mam prawie 23, cudownego mezczyzne u boku i...fatalne widoki w
przyszlosc...mam pytanie? czy maz cie bardzo wspiera w chorobie, w
samopoczuciu??bo moj wojtek to tak srednio, czasem nawet mowi ze to ze rzygam
psuje nasze relacje...planujemy slub, kocham go ,...tak strasznie sie boje!!!

[kusiorek]

Dzięki za uznanie ;)) Mój mąż nie wie, że choruję. Najczęściej "sesje"
jedzeniowe odbywały się pod jego nieobecność. Czasem zdarzało się, że był
obecny i wiedział, że wymiotuję. Zawsze mówiłam, że się przejadłam, że bardzo
boli mnie brzuch i dłużej nie wytrzymam, sam mówił "to ulżyj sobie". Ale kiedy
to się zdarzało znowu i znowu, i coraz częściej, to strasznie go to zaczęło
wkurzać, zaczynał nawet okazywać swoje obrzydzenie. Pytał czemu tyle jem, że
potem wymiotuję. Nie umiałam mu powiedzieć prawdy i nie chciałam. Odpowiadałam
tylko, że tak mi coś smakowało, że nie mogłam się powstrzymać, żeby nie zjeść
więcej i tak z rozpędu..., że sama nie umiem tego wyjaśnić. On obserwował takie
moje zachowania raz na 1-2 tyg, kiedy wydawało mu się, że to często, podczas
gdy to się działo prawie każdego dnia. Obawiałam się jego reakcji i coraz
bardziej zaczynałam się wstydzić. Dalej się ukrywałam i powoli dojrzewałam do
decyzji, żeby samotnie z tym skończyć. Dziś 19-ty dzień "czysty".
Jego wsparcie polega na tym, że jest ze mną, jesteśmy razem, znów blisko po
wielkim kryzysie, jest blisko przy mnie zawsze, kiedy go potrzebuję, mogę mu
sie wyżalić prawie ze wszystkiego, a kiedy nie chcę mówić o tym, co mnie gnębi,
mówię po prostu, że nie wiem co mi jest, ale jest mi bardzo, bardzo źle, a
wtedy on stara się zrobić wszystko, abym poczyła się lepiej. To jest dla mnie
wystarczające wsparcie. Nie chcę go dobić wyznaniem, że ciężko zarobione przez
niego setki złotych spuszczałam w kanał, czym przyczyniłam się do tego, że mamy
długi. Potajemnie, ale z poświęceniem robie teraz ile mogę, żeby to naprawić.
Wiem, że gdybym mu powiedziała, dalej by mnie kochał, ale to byłby niepotrzebny
szok. Dlatego milczę. Jakoś sobie z tym nawet ostatnio radzę :)
Pozdrawiam!

[karen.v2]

nie wiem ile masz lat ani ile jestescie razem, ale ja bym nie dala rady nie
mowic o tym ze wymiotuje mojemu chlopakowi.tez z nim mieszkam, jest obok mnie
przwie zawsze kiedy go potrzebuje, ale moj problem tkwi nie w tym ze on nie
wie, ale w tym ze wie, bardzo chce mi pomoc a nie wie jak. a ja z kolei sie
boje ze przez to mozemy sie rozstac:(
bardzo mnie cieszy wiadomosc ze bulimiczka moze miec dziecko, sliczne, nowe
zycie:) chyba dobrze zrozumialam z twoich listow, ze udalo ci sie miec dziecko
mimo wczesniejszych problemow.
ja bardzo chce miec dziecko i boje sie ze mrzeze mnie bedzie chore albo ulomne:(
jakos dzisiaj zajrzalam na te strone bo mam kryzys:( nie rzygalam od prawie 2
tygodni ale dzis cos we mnie nie wytrzymalo.moze to przez ten weekend w szkole?
mam za duzo na glowie...
jakos to bedzie!
trzymaj sie cieplutko!!napisz czasem! ja tez napisze!

[kusiorek]

PS: Dzisiaj niestety zjadłam sporo słodyczy... :( Oprócz słodkiego tylko
obwarzanka i 2 kromki chleba. Bez sensu, dieta - śmietnik. Rzucam sobie
wyzwanie: weekend bez cukierków, czekolady, ciastek itp. Czy wytrzymam? Hmmm...
Zobaczymy.
Katarzyno, proszę napisz, jakim cudem udało Ci się porzucić te wielkie i puste
kalorie? Jak Ci się udaje wytrzymać bez tego smaczku? Dla mnie to jest coś jak
z działu "niewiarygodne ale prawdziwe". Ja nie potrafię sobie odmówić, jeśli
mam dostęp, kiedy go nie mam, szukam za wszelka cenę, nieraz nawet
podświadomie. W skrajnych sytuacjach śni mi się, że pochłaniam słodycze w
wielkich ilościach i budzę się przerażona...

[katarzyna2005]

Ciesze sie, ze to forum zyje, ze piszecie dziewczyny. Poniewaz to dla mnie
bardzo wazne wsparcie (54 dzien), wiec chyba bede pisala, jak nawet nie bedzie
innych forumowiczek, ale moze tak zle nie bedzie.

Wlasnie przeczytalam Kusiorka wpisy, i jestem pod wrazeniem oczywiscie twojej
wagi, ideal. Ja balam sie wejsc na wage przez ostatnie 3 tygodnie, dzis weszlam
i nie utylam wiecej, ale i tak od poczatku mojej walki 2 kilo, wiec jest z
czego schudnac. Teraz niestety 59, przy wzroscie 179, to okropnie duzo. Mysle,
zeby zaaplikowac sobie tygodniowa glodowke (taka na sokach) przed sylwestrem,
to zawsze dzialalo, tak 3 kilo, moze 2 na tydzien. Ale boje sie, ze nie
wytrzymam i zaczne znow zygac, wiec ciagle sie wacham.

A co do slodyczy. Jestem od nich uzalezniona, tzn ze jedzenie ciastek,
ciasteczek jest dla mnie najwieksza rozkosza (najbardziej lubie kruche z
owocami, np tarty, albo wz-tki, albo rozne z czekolada, serniki, pierniki itd).
Znam wszystkie cukiernie z okolicy i wszedzie gdzie poprzednio mieszkalam. Wiem
gdzie mozna dostac swietne i swierze ciastka o 21.30, a nawet pozniej, tylko
wtedy drozej. Oczywiscie sni mi sie, ze jem wz-tki, ze jem ich duzo, no i sie
budze. Acha, jeszcze przed rzuceniem nalogu poznalam nowe lody Garcana, tego od
Zielonej Budki, bardzo dobre.

A jak mi sie udaje nie jesc. No zastepuje innymi rzeczami. Ja takze bardzo
lubie warzywa, na widok salatek (ale bez majonezu) leci mi slinka, czy
smazonych warzyw, i innych dozwolonych jedzonek. Autentycznie. Ja w ogole
bardzo lubie jesc, wiec wybieram sobie te dobre rzeczy, ktore mozna bardzo
dobrze przyrzadzic. W kazdej wegetarianskiej restauracji mozna zobaczyc jak to
dozwolone jedzenie moze byc fantastyczne.

Ja jestem chyba tak uwarunkowana, zawsze byl u mnie podzial na dobre dla mnie i
niedobre dla mnie pokarmy. Te niedobre jadlam w momentach ataku, a te dobre po
powrocie z kibla.

Ten glod na slodycze najczesciej powstaje gdy jest sie po prostu glodnym. Wiem,
ze to latwo powiedziec. Gdy jemy slodycze poziom cukru gwaltownie rosnie, po
wizycie w kiblu gwaltownie spada, i wtedy trzeba dalej rzrec, bo trudno
wytrzymac to oslabienie.

Ja balabym sie nawet zaczac jesc slodycze, bo jestem pewna, ze nie zaspokoilby
mnie ten maly kawaleczek (mowia, ze od tego sie przeciez nie tyje itd), bo
wtedy rzucilabym sie na stos tych kawaleczkow. Po prostu taki mam uzalezniony
charakter, jak alkoholik nie moze nawet kieliszka wodki. Wiesz jak moj facet
(on wie o moim 'problemie') np je kawalek czekoladki, to ja prosze zeby
chuchna, i wzdycham ze smutkiem i zazdroscia, a potem jem sucharka, czy cos w
tym rodzaju, smiejemy sie z tego.

Musze juz konczyc, choc chetnie popisalabym jeszcze.
Wiec Kusiorkum, moze sprobuj czyms zastapic, jesli to mozliwe.

Trzymam kciuki za karen i pozdrawiam

[kusiorek]

Katarzyno!!! Zszokowałaś mnie stwierdzeniem, że 59kg przy 179cm wzrostu
to "okropnie dużo"! Co Ty wypisujesz?! Wiesz, że mamy identyczne BMI? Właśnie
to obliczyłam. A ja przez wszystkich jestem uważana za bardzo szczupłą, a przez
niektórych wręcz za chudą! Fakt, że moje kości (te w nogach niestety) są dość
grube i one sporo ważą, ale mam przyjaciółkę, która ma kości drobne, a ważąc
58kg przy wzroście 173cm wyglądała idealnie! Proszę, nie pisz, że chcesz sobie
zrobić głodówkę, bo to może sprawić, że znów wpadniesz w tą pułapkę, a przecież
wcale tego nie potrzebujesz!

Dziś jest 21-szy dzień mojej walki (już 3 tyg!!!), ale nie całkiem na "czysto".
Wymiotowałam z powodu niestrawności, okropnie się męczyłam (
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=592&w=15178955&wv.x=2&a=18578794 ).
Dzisiaj już krążyły mi myśli po głowie, by ten jeden raz to zrobić, ale nie
odważyłam się! Bardzo boję się, że na jednym razie nie skończyłoby się...
Problem polega na tym, że ciągle wydaje mi się, że jem za dużo, mam wyrzuty
sumienia, myślę "zjadłam za dużo, pozostaje mi dopchać się dla przyjemności
jedzenia i zwymiotowac, żeby nie utyć" i wtedy ocieram się o załamanie, ale
wchodzę na wagę (niemal codziennie...) i okazuje się, że przez te 3 tyg.
zgubiłam kilogram. Ale to męczy...

Potrafiłam wytrwać weekend bez słodyczy, ale z niecierpliwością oczekiwałam
poniedziałku, rano wstałam i od razu poszłam po czekoladkę... Ciężko jest
poprzestać na jednym kawałku, a każdy następny zjedzony sprawia, że chcę
jeszcze i jeszcze... Bardzo muszę się pilnować. Ja tak samo znam wszystkie
cukiernie w okolicy swojej, domów moich bliskich i nie tylko... Nauczyłam się
do nich nie zaglądać. Tylko od czasu do czasu, bardzo rzadko - od tych 3-ech
tygodni. Ale teraz wielkimi krokami zbliża się jedzeniowy koszmar świąt, a u
mnie w rodzinie robi się tak dużo ciast...

Tak pomyślałam sobie, że my - bulimiczki - mamy idiotyczne problemy, tak z
punktu widzenia przeciętnego człowieka. Czy jest możliwe, że zaczniemy kiedyś
żyć bez obciążenia jedzeniowymi dylematami? To jest chyba mało prawdopodobne,
wydaje mi się, że to już na zawsze zostaje gdzieś w naszych głowach... A jak Wy
myślicie?

Pozdrawiam Was i życze Wam i sobie też, żebyśmy przestały patrzeć na nasze
ciała tak bardzo krytycznie, w końcu to tylko ciała... W końcu nie mamy wagi
wypisanej na czole, jeśli nawet przytyjemy 1,2,3 kilo i tak raczej nikt tego
nie zauważy.

[katarzyna2005]

Mala korekta. Ba, gdyby to bylo 179 wzrostu to ok, ale to jest 170. Wiec 59 kg
przy 170. Jednak to nie takie wazne, kazdy ma jakas swoja idealna wage, cialo,
w ktorym dobrze sie czuje. Moja waga idealna to jakies 52-4 kilo (wtedy chyba
mialybysmy podobne BMI). Musialam kupic nowe spodnie, we wszystkie stare
obcisle dzinsy nie wchodze, przy talii mam walki, uda grube, nad kolanami
walki. Nie poszlabym na basen Oczywiscie wiem, ze sa kobiety grubsze, itd, itd,
ale taki argument na mnie nie dziala. Chodze na takie zajecia sportowe, gdzie
widzimy sie w lustrze, i ja widze te roznice, i jak tluszcz w talii podskakuje
mi przy cwiczeniach, wyglada to okropnie. Wstrzymuje sie na razie z
odchudzaniem bo bardzo sie ciesze, ze udalo mi sie tyle dni wytrzymac bez
atakow. Jest to dla mnie niesamowite. Przez te 5 lat wielokrotnie probowalam,
zapisywalam strony motywujac sie, ale nigdy nie wychodzilo, ulegalam pokusie.
Dopiero teraz to forum i takie publiczne 'obietnice', oswiadczenia sa bardzo
dla mnie pomocne, motywujace, zobowiazujace. Polecam innym uzaleznionym.

To niesamowite, ze mimo jedzenia slodyczy (fakt ze troche) nie utylas.
Przeczytalam na innym forum, ze odradzalas komus glodowke, ze lepiej i
skuteczniej jest sie odchudzac racjonalnie. Rzeczywiscie jestes tego dowodem,
naprawde podziwiam. Ale ja jestem zupelnie inna, nie moge w
polowie 'zabronionego' jedzenia przestac, musze sie najesc, no wiec wpychalam
do oporu i potem do kibla. Teraz tez sie najadam, ale takimi nie bardzo
kalorycznymi rzeczami, wiec jakos tam trzymam wage. Masz racje, do konca zycia
dieta.

Ja nie rozumiem tych roznych diet w czasopismach dla kobiet. Piekne zdjecia
potraw, dlugie opisy, dlugie przygotowania, roznorodnosc. A przeciez osoba
odchudzajaca powinna wlasnie nie miec ochoty na jedzenie. Takie smakowite dania
tylko podkrecaja glod. Ja zawsze jadlam wtedy niezachecajace do jedzenia
rzeczy, np rozne bezcukrowe sucharki i inne swinstwa. Dobre tez sa rozne diety
plynne, po mniej sie tych sokow trawiennych wydziela, i czlowiek mniej mysli o
jedzeniu. Generalnie jednak odchudzanie, jesli skuteczne, zawsze to byl smutny
okres, bylo mi ciagle zimno, bylam ospala, podkrecal mnie jednak efekt - np 3
kilo w ciagu tygodnia.

Ty potrafilas 'bez problemu', 'bez wyrzeczen' schudnac, dla mnie to nie do
pojecia, ja tak nie potrafie. Nawet sport wzmaga we mnie apetyt. Wiec dzialaja
u mnie tylko radykalne metody.

Super, ze sie trzymasz, absolutnie nie zalamuj sie, ze byla wpadka, jestes
usprawiedliwiona, ze to niestrawnosc (i nie zaczynaj liczenia dni od nowa!)

Swieta to napewno bedzie koszmar jedzeniowy. Ja 'wytresowalam' swoja rodzine,
ze nie jem slodyczy itd (oczywiscie mialam ataki, ale w ukryciu). Nie kazdy
jednak tak moze. Pamietaj, ze nawet te dwa dni mozna wykreslic sobie, ale potem
wrocic do tego sukcesu, czyli 20 (?) dni. Trzymam kciuki przede wszystkim,
zebys 'nie pojechala', i nie zrezygnowala, i po swietach dalej walczyla.
Oczywiscie byloby cudownie, gdybys dala rade w sieta, ale to naprawde bardzo
bardzo trudne. Ja mocno wierze, nawet jestem pewna, ze dam rade, ale ja mam
mnostwo potraw 'dozwolonych', ktorymi mozna sie najesc, wiec jest mi latwiej.

I jescze jeden dopisek. Na temat zwierzania sie facetowi, czy innym bliskim
osobom. Ja powiedzialam mojemu dopiero po 2 latach znajomosci, bardzo oglednie,
potem gdy sie oswoil, wyjasnilam bardziej na czym to polega. Przede wszystkim
opisalam mu to jako nalog, on zna osobe wychodaca z nalogu, wiec rozumie, ale
tak nie do konca, troche to dla niego dziwne, takie 'niepowazne'. Natomiast
nigdy nie robilam tego przy nim, i przy komkolwiek, zawsze w samotnosci, ale ja
mam latwiej, bo mieszkam sama.

Pozdrawiam, pisz, trzymaj sie.

[katarzyna2005]

Jeszcze dopisek, pytanie.
Jak sobie radzisz z dolami? Przedtem to bylo latwe, ide do sklepu, stos
cudownego jedzenia, rozkosz jedzenia, ktora przeradza sie w opychanie do
niemozliwosci, potem wszystko laduje wiadomo gdzie. I czuje sie oslabiona, ale
jakos tak 'oczyszczona', taki atak jakos tak usunal smutek.
Wczoraj, gdy mialam duzego dola, zadrinkowalam, ale to nie jest dobra metoda,
bo nastepnego dnia czulam sie fatalnie. No i to tez moze przerodzic sie w
kosztowny nalog. Jak sobie teraz radzic, gdy nie chce sie juz
wspierac 'przyjaciolka b.'?

[kusiorek]

No cóż, jest różnica między 179 a 170 cm. Obiektywnie patrząc na pewno nie
jesteś gruba. Ale my już mamy takie skrzywienie, że zawsze wszystko
wyolbrzymiamy. Ja pierwszy raz zaczęłam się odchudzać, kiedy ważyłam 54 kilo
przy obecnym wzroście (167). Wyglądałam dobrze, ale zapatrzyłam się na
modelki... Prawda jest taka, że ja nigdy nie będę miała figury modelki, choćbym
ważyła 3-5-10 kilo mniej, bo mam taką budowę - mocno zbudowane kolana, przez co
nogi ogólnie są wizualnie grubsze i cięższe. Wtedy tego nie rozumiałam, za
wszelką cenę chciałam być chuda i zgrabna. Wpędziłam się w chorobę. A w
krytycznym momencie przytyłam do 64 kilo i czułam się jak wieloryb. Oczywiście
chciałam ukryć swoją tuszę pod obszernymi swetrami i spódnicami do kostek i
wyglądałam przez to jeszcze gorzej. Później schudłam, ale z "pomocą". W każdym
razie chodzi mi o to, że rozumiem to, że ze swoim ciałem czujesz się źle. Ja
mam taką obsesję, że zawsze chcę być chudsza niż jestem. Zawsze chcę, żeby to
był ten jeden kilogram mniej. Ostatnio sama sobie ciągle wmawiam, że to głupie,
że jestem przecież chuda (żebra można policzyć), a pewnych rzeczy nie da sie
zmienić (te nogi...). Teraz staram się po prostu nie utyć.

Co do diet z gazet to nigdy żadnej nie stosowałam. Ja w ogóle nie umiem
stosować diety! Nie wyobrażam sobie, że mogłabym jeść coś narzuconego odgórnie,
zagłuszając własne potrzeby, zachcianki. Nawet kiedy się odchudzałam, jadłam
wszystko, na co miałam ochotę, tylko mniej, przez co było to może dla mnie
łatwiejsze do zniesienia. Dlatego chudłam bez wyrzeczeń. Teraz jest trochę
ciężko, bo się przyzwyczaiłam do ogromnych ilości jedzenia, nie jest łatwo
przerwać posiłek, zanim brzuch nie jest całkiem wypełniony. Zwłaszcza po
ciężkim stresującym dniu, jak dzisiaj. Nie radzę sobie dobrze ze stresem. Teraz
właśnie jadłam i jeszcze dojadam i wcale nie mam ochoty przestać, chcę jeść i
jeść, ale wiem, że tak właśnie zaczyna się atak. Muszę już przestać. Nie
znalazłam na razie żadnego rozsądnego sposobu na rozładowanie, ogólnie jestem
bardzo nerwowa, od kilku dni to się nasila, złoszczę się i krzyczę z byle
powodu. Dzisiaj w pracy się rozpłakałam i nie mogłam sie długo uspokoić. Trochę
pomaga mi pisanie. Przez wiele lat pisałam pamiętnik, tam przelewałam wszystkie
silne emocje. Teraz trochę pomaga to forum. Tylko tu mogę się otworzyć. I
zagadzam się z tym, że ono mobilizuje. Choć dzisiaj jestem bardzo bliska
załamania i nie wiem jak ten dzień się zakończy... Będę się starać nie poddać.
Muszę się czymś zająć...

Pozdrawiam

[katarzyna2005]

Hej,
Skasowalo mi post, pisze jeszcze raz
A moze sprobuj, jak chcesz sie obrzerac jesc cos od czego sie nie tyje, np
jablka (ja potrafie zjesc kilogram od razu, i czuje sie najedzona), plyny tez
szybciej zaspokajaja glod. Ja wiem, ze w takiej chwili ma sie ochote jedynie na
te zabronione rzeczy, ale moze powiedz sobie, ze najpierw zjesz (te zdrowe), a
potem, jesli jeszcze bedziesz miala wilczy apetyt, to... I zobaczysz, ze bedzie
lepiej, po prostu sprobuj.

Dzis taki krotki liscik, bo wyjezdzam i przed wyjazdem mam duzo roboty. Tam
raczej nie bedzie internetu, wiec jesli nie wczesniej, to nastepny wpis po
sylwestrze.

Wiesz, wydaje mi sie, ze z osob ktore zagladaja do tego forum, czyli ktore sa
bulimiczkami niewielu udaje sie wytrwac, wiec trzymaj sie, bo te twoje niedlugo
30 dni (a moje niedlugo 60), to bardzo duzo. 30 dni to miesiac! Niech to cie
podtrzymuje w chwilach zwatpienia, ktore napewno sie zdarza. Moze ktos tu
zajrzy, przeczyta twoj post i pomysli, ze mozliwe jest zycie bez tego latwego
pocieszenia w niekontrolowanym zarciu.

Pozdrawiam swiatecznie, zapraszam kolezanki do wspolnej rozmowy, komu sie
udaje, niech podzieli sie swoimi metodami, kto ma watpliwosci, pytania, niech
pisze napewno odpowiemy.

[banshee1]

czesc dziewczyny

Wszlam pierwszy raz i doznalam szoku - te same mysli i problemy , wiem ze to
zabrzmi banalnie ale jak sie jest chorym to Ci sie wydaje, ze to tylko Ciebie
drecza koszmary jedzeniowe. Nie wiem kiedy sie zaczelam moja historia choroby.
Jestem dosc wysoka 179 cm i nigdy nikt mnie nie uwazal za grubaske, a ja
pewnego dnia zaczelam myslec o dietach - wazylam wtedy jakies 70 kg...i
zaczelam cwiczyc intensywnie i wykluczac slodycze i inne zle potrawy - biegalam
codziennie 1 h chocby zamiec sniezna ja musialam wstac o 6 rano - akurat
bieganie sprawia mi przyjemnosc - zawsze lubilam sport...i oczywiscie na
warzywkach i owocach i czasem gotowanym miesie waga spadla w szybkim tempie i
tak cudnie wygladalam...pojechalam do Anglii i zaczelam smakowac slodyczy i jak
zaczelam od kostki to skonczylam na calej czekoladzie i jedzenie o 24 w
restauracji w ktorej pracowala tez zrobilo swoje tzn przytylam do 64 kg (max).
Wrocilam po wakacjach na studia i wrocilam do biegania (a przestalam bo
skrecilam kostke) i staralam sie nie jesc slodyczy z marnym skutkiem...az do po
swietach 26.12.03 mocne postanowienie i dieta Atkinsa...oczywiscie
wytrwalam,pozniej ze wzgledu na zdrowy rozsadek rzucilam diete i zaczelam na
warzywach i owocach plus 30 a potem 45 minut cwiczen codziennie...i tak w ciagu
ok 2 miesiecy z 64 do 55 kg - wysportowana sylwetka - tylko ze bliscy zaczeli
mi mowic, ze zle wygladam i jestem za chuda - dodam, ze nie tknelam nawet
kostki czekolady i co najwazniejsze wcale na slodycze nie miala ochoty -owoce z
musli rano wystarczyly - tylko, ze po raz drugi ustal mi okres co mnie
martwilo! Skonczylam studia i postanowilam jechac do Anglii i tam stalo sie
najgorsze zaczelam jesc te niedozwolone rzeczy i wymiotowac - technika
objadanie potem duzo wody i wymiotowanie - nie stosowalam palca...przytylam
waze teraz po 9 miesiacach 62 kg i wymiotuje codziennie i mimo prob nie
potrafie sobie poradzic. O moim problemie wie moj brat, siostra i mama - mam
chlopak w Anglii niesamowitego on nie wiem - przy nim jestem taka szczesliwa,
ze nawet jesc mi sie nie chce i nie wymiotuje. Przylam na swieta do Polski z
postanowienie zaprzestania i nadal moze udalo mi sie na jeden dzien. Wracam za
3 dni do Anglii i postanowilam udac sie do Psychologa bo wiem, ze sobie z tym
sama nie radze i nie poradze. Chce wrocic do zdrowej diety, ladnie wygladac tzn
57 kg ale najwazniejesz chce przestac obsesyjnie myslec o jedzeniu i obudzic
sie pewnego dnia i zjesc kawalek czekolady bez wyrzutow i checi zjedzenia calje
tabliczki jak inni szczesliwi i zdrowi ludzi. Jak macie dla mnie jakies rady
jak walczyc z choroba to....pozdrawiam i zycze wam sily do walki i
wytrwalosci!!!

[gabii6]

Hej,moze powinnas isc na silownie ,aerobik.To pomaga.sprobuj!

[katarzyna2005]

Witam,
Niedlugo 70 dni ‘czystych’, juz robi to na mnie mniejsze wrazenie.
Swieta udalo mi sie przetrwac. Metody, jak dotychczas, wiec bede sie powtarzac:
nie chodzilam glodna (zadnego calodniowego postu wigilijnego, bo wtedy
oczywiscie rzucilabym sie na jedzenie, no i wiadomo co potem), wiec wieczorem
na Wigilie bylam w stanie zjesc rozne rzeczy po trochu. Oczywiscie zadnych
slodyczy. No i unikalam tych ciezkich potraw, co to pol nocy by sie jeczalo,
tak tylko odrobine na probe, by nie czepiali sie, ze nie doceniam. Obylo sie
wiec bez wizyt wiadomo gdzie. To naprawde nie jest takie trudne, jesli nie
siadamy do stolu wyglodzeni. No i naprawde jest wiele bardzo dobrych potraw,
ktore mozna smialo jesc, wiec to nie jest meczarnia. I nie mam tu na mysli
listkow salaty na rozne sposoby, ale prawie wszystko, oprocz slodyczy i
tlustych rzeczy (troche tluszczu, np. oliwy jest ok).

Tak wiec te moje metody sa dobre, aby pozbyc sie nalogu, tyje sie nieduzo, albo
wcale, ale to chyba nie jest metoda, aby schudnac. A przede mna schudniecie.
Zrobilam porzadki w szafach, no i szkoda tych fajnych ubran, ktore sa teraz za
male. Ale na razie nie mam tak silnej motywacji, mam inne sprawy na glowie, no
i balabym sie powrotu pani B., tego potwora, ktory towarzyszyl mi przez
ostatnie 5-6 lat.

Banshee,
Witaj, Twoja historia to tez moja historia i wielu innych dziewczyn, kobiet.
Tez bylam na Atkinsie pare miesiecy, ale ani nia schudlam, wrecz troche
przytylam, ani nie stracilam ochoty na slodycze, to bylo rownolegle, Atkins
normalnie, a gdy ataki, to slodyczne, no i wtedy kibel. Atkins, czyli brak
weglowodanow, dziala (w moim przypadku) negatywnie na nastroj, wiec z ulga
powrocilam do dawnego sposobu odzywiania, czyli warzywa, kasze, chude mieso,
owoce.

Jesli czytalas wczesniejscze nasze posty, to pewnie mozesz sobie stworzyc jakis
zestaw rad. W moim przypadku to dziala: nie byc glodnym (miec zawsze cos
dobrego, ale nietuczacego w lodowce), no i jesc te 'dozwolone' rzeczy, czyli
prawie wszystko oprocz slodyczy i tlustosci. Juz dosc dlugo udaje mi sie bez
atakow (70 dni niedlugo po 5 latach bulimii). Bardzo mi tez pomaga pisanie
tutaj, to bardzo mobilizujace, ze tak wszem i wobec (nawet jesli niewiele osob
to czyta) oglaszanie, ze sie trzymam. To jest pomocne. Sprobuj, i pisz. Ja
napewno odpisze. Tylko, ze jesli planujesz rzucenie 'przyjazni z pania B.', to
trudno to byloby polaczyc z odchudzaniem sie, przynajmniej mi jest trudno.
Jednak duzo radosci daje mi, ze nie mam tych atakow, to na razie musi
wystarczyc.

A jak tam Kusiorek? Trzymasz sie, czy zalamka?
Pozdrawiam

Trwam i nie odpuszczam :D

[kusiorek]

Żyję, żyję i trzymam się nawet nieźle! Święta nie okazały się takie straszne
jak myślałam. Musiałam stawiać silny opór swojemu łakomstwu, ale skosztowałam
wszystkiego, na co miałam ochotę, nie głodowałam, a przy tym ani trochę nie
przytyłam. Wielki sukces! Oczywiście każdy chciał mi wcisnąć do brzucha i na
wynos ile się dało, ale nic z tego! Byłam twarda. Ciasto ze świąt jeszcze w
domu leży i już się psuje, a jeszcze nie przejedliśmy go... W zasadzie obecnie
jem głównie ciasta, bo mi ich żal wyrzucać, a na niewiele więcej mogę sobie
pozwolić nie chcąc przytyć.

Dziś jest mój 37-my dzień. Niesamowite! Przez ten czas schudłam 1.5 kg, co było
dla mnie niewykonalne w okresie, kiedy jeszcze wymiotowałam. Ogólnie wszystko
jest oki, tylko wkurza mnie to, że ciągle żyję pod presją swojej wagi. To
strasznie męczące. Niemal codziennie o tej samej porze kontroluję, czy
przypadkiem mi nie przybyło 1 deko. Bezsens, przecież tego i tak nikt by nie
zauważył, a poza tym co to kogo obchodzi, ile ważę...

Cóż, mam nadzieję, że kolejnym moim sukcesem już w Nowym Roku będzie pozbycie
się obsesji na punkcie swojej chudości...

Pozdrawiam, życzę szczęścia i sukcesów w 2005 roku, oby spełniły się Wasze
marzenia i nadzieje!

[kusiorek]

Dzisiaj jest mój 40 dzień. Jeszcze kilka tygodni temu nie wierzyłam, że jestem
w stanie tyle przetrwać bez objadania się i wymiotowania, dzisiaj nie
dopuszczam do siebie możliwości zaprzepaszczenia tego, co już udało mi się
osiągnąć. Nie twierdzę jednak, że życie nagle stało się cudne i kolorowe, że
pozbyłam się trosk. O nie! Owszem - zupełnie inaczej teraz wygląda każdy mój
dzień: nie tracę czasu na seanse jedzeniowo-kiblowe, nie muszę się obawiać, że
ktoś zobaczy, nie muszę się przed nikim wstydzić (nawet przed sobą), nie ma
ryzyka, że ominie mnie jakaś atrakcja w czasie, kiedy będę TO robić, lub chować
się w domu z powodu okropnego wyglądu po akcji, nie muszę myśleć o tym, że na
pewno przytyję, jeśli nie znajdę sposobu na dyskretne pozbycie się balastu, nie
muszę zastanawiać się, skąd wykombinować pieniądze na seansik i jak potem
wytłumaczyć się mężowi z wiecznie pustego portfela... Nie boli mnie brzuch, nie
bolą już prawie zęby, nie boję się swego oddechu, nie kołacze mi serce,
zniknęły drżenia rąk, nóg, opuchnieta twarz, ślady na dłoniach... Ale czuję się
tak, jakby jakaś kurtyna opadła. Bulimia przesłaniała mi całe moje życie. Teraz
dopiero zaczęłam na prawdę dostrzegać to, co dzieje się ze mną i wokół mnie.
Zaczęłam realnie przeżywać swoje życie. Swoje emocje. Dramat. Z tym jest bardzo
ciężko. Nie radzę sobie dobrze z negatywnymi sytuacjami i emocjami, których
doświadczam tak wiele. Chodzę przeważnie przygnębiona, martwię się wszystkimi
drobiazgami, które są dla mnie przeszkodą, każdy mały problem to dla mnie duży
problem, a na prawdę duży problem to... coś nie do przeskoczenia. Jestem
przeogromnie zakompleksiona pod każdym względem, biorąc pod uwagę zarówno
wygląd jak i osobowość. Ciągle wydaje mi się, że każdy na mnie krzywo patrzy i
że jestem beznadziejna... Takie życie nie cieszy. Mam nadzieję, że to w końcu
osłabnie i minie, ale ile przyjdzie mi jeszcze tak się męczyć? Tak czy inaczej -
wolę to niż powrót do bulimii.

Zaczął się nowy rok mojego życia, wiążę z nim nowe nadzieje. Staram się
wierzyć, że wszystko w moich rękach i że mogę wiele zdziałać, jeśli znajdę w
sobie motywację i siłę do działania. Mimo marnych efektów nie daję za wygraną.
Nie pozwolę sobie zmarnować kolejnego roku! Mam zamiar walczyć z moją obsesją
na punkcie wyglądu: zerwać z miłością do chudości, a raczej do wiecznego
odchudzania (jeszcze 1 kilo, to może jeszcze 1...) i z przekonaniem, że jestem
brzydka, brzydsza niż inne i przez to niewarta uwagi. Zaczynam od zaprzestania
codziennego ważenia. Na początek nie częściej niż 2x w tyg. I przestaję
wygniatać syfki, których nie ma. A co dalej zobaczy się. Muszę chyba nauczyć
się szczerze i często uśmiechać. Niby prosta rzecz, ale nie dla mnie. Bo
brzydkie usta, bo krzywe zęby, itd...

Cóż, kończę. Będę tu zaglądać. Zachęcam inne dziewczyny do walki ze swoją
bulimią i swoimi słabościami i do pisania, jak sobie radzicie. Pozdrawiam.

[katarzyna2005]

Hej kusiorku i pozostale forumowiczki,

Bardzo sie ciesze, ze udalo ci sie przetrwac swieta, piszesz, ze jadlas tez
ciasta, to dla mnie kompletnie nie do pojecia, to dowod jaka jestes silna
psychicznie, a nie jak piszesz, slaba. Ja zalamalabym sie momentalnie,
skonczyloby sie, jak dawniej, wiadomo gdzie, no i forsa wydana. Nie wiem jak
poradzic ci w sprawie tych spraw psychicznych. Mi pomaga pisanie, rozwazam
sobie za, przeciw, analizuje, takie oczyszczenie psychiczne. Ale to latwo
mowic, przez ostatnie 5 lat wielokrotnie probowalam zmotywowac sie pisemnie do
porzucenia nalogu, a dopiero to forum mi naprawde pomoglo. Moze napisz
dokladniej jakie masz problemy, ja, inne forumowiczki moze podzielimy sie
swoimi przemysleniami, a samo wypisanie sie juz pomaga. Tylko oczywiscie trzeba
pisac w sposob ogledny, aby niemozliwa byla identyfikacja.

A co do wazenia sie, to moze nie zarzucaj tego, ale moze raz w tygodniu
wystarczy? To dla mnie niesamowite, ze trzymasz linie, i nawet chudniesz bez
wspomagania sie b., tym potworem. Tu niestety nie pomoge ci, bo ja bylam gruba
(grubsza niz teraz o 23 kilo), i to bylo okropne, czulam sie jak zwierze,
niestety trzeba sie przejmowac figura, tak jak przejmujemy sie cialem, bo
jestesmy cialem, nie tylko dusza, osobowoscia, itd. Tylko nie do obsesji
oczywiscie.

Swieta minely spokojnie. Czytalam niedawno inne forum, na ktorym dziewczyna
pisala o 100 dniach wolnosci od nalogu, o poczuciu dawno przebzmialej wolnosci.
Dzis szlam ulica i o tym myslalam. To rzeczywiscie tak jest, jakby ktos zdja mi
z nog lacuchy, jeszcze z taka kula, jak maja wiezniowie. Mijam rozne sklepy,
cukiernie, ktore doskonale znam od strony zawstydzonego kupowania olbrzymich
ilosci wiadomo czego, i jestem wolna, bezpieczna, to niesamowite uczucie. Moge
myslec o innych sprawach. Tak jak ty kusiorku, mam teraz wiecej czasu. I
jeszcze jeden zysk: nie musze juz doswiadczac tego wyrazu pogardy (?), ironii,
domyslu w oczach sprzedawczyni, w ktorej sklepie robilam 'te' zakupy, tzn bylo
kilka takich nienawistnych mi osob. Ja wtedy sobie racjonalizowalam, ze co to
ja obchodzi, ze moge robic co chce itd, ale zawsze sie wstydzilam. Oczywiscie
mozliwe, ze te moje wrazenia to byla moja fantazja, ale to dobrze, ze nie musze
juz tego czuc. Czuje sie wolna.

Na tamtym forum ktos napisal, ze nie zgadza sie, ze to nalog na cale zycie, jak
alkoholizm. Z tym sie nie zgadzam, mysle, ze juz zawsze bede musiala uwazac.
Mimo, ze nie rzygam, to jeden powazny problem pozostal. Otoz ja nie znam
uczucia najedzenia, dopiero gdy jestem obzarta, to nie jem dalej. I ja teraz
nie jem slodyczy, ani tlustych rzeczy, ale nie mniej taki mechanizm jest chyba
jednym z objawow tej choroby. Np potrafie zjesc kilogram owocow, i jescze
dopchac bulka. Niby bardzo nie przytyje, ale to uczucie nazarcia sie jest
nieprzyjemne, szczegolnie jesli to jest wieczorem (moja dawna ulubiona pora
atakow).

I tu przystepuje do kolejnej proby opanowania potwora. Sprobuje, tzn obiecuje,
ze nie bede obzerac sie na noc. Oczywiscie chce schudnac, to glowny powod
(teraz waze 60 kilo), ale takze chodzi mi o opanowanie tego mechanizmu zarcia
bez konca, bo to takie zwierzece. Inny powod, to chce moc chodzic w obcislych
dzinsach, a nie w tych luznych, maskujacych. No i jest jescze powod, na ucho
powiem kusiorkowi, ten sam, dla ktorego ona kiedys sie odchudzala. Wiec
publicznie oswiadczam. Na razie nieobzeranie sie na noc, a potem cos wiecej. Bo
tym razem chce stracic pare kilo w sposob rozsadny, nie glodowka, ktora zawsze
powodowala u mnie depresje no i oczywiscie ataki b. A tego potwora juz nie
chce. Pozdrawiam.

[katarzyna2005]

Tym razem krotko (choc pewnie i tak nikt tego nie czyta)
Pisze przede wszystkim, aby forum nie zdechlo.

80 dzien 'czysty' mina niedawno i 7, czy 8 dzien nowego, rozsadnego
(=powolnego) odchudzania. Na razie polega ono na tym, ze nie zre na noc, nie
jem miedzy posilkami, slodyczy i tluszczy oczywiscie nie, ale to jest aktualne
odkad potrafie rzyc bez atakow bulimii.

Po 3 dniach tej rozsadnej diety (wczesniej zawsze odchudzalam sie przez
glodowki - skuteczne, ale z atakami b.) niecierpliwie weszlam na wage (choc
mialam wazyc sie co tydzien). No i co? I nic. Ani grama nie schudlam. Teraz
troche po spodniach czuje, ze jest lepiej, ale na razie nie waze sie, by sie
nie zniechecic. Mam duza motywacje, dosyc waklkow tluszczu w talii, i sporo
zajec (sesja egz, a jeszcze praca), wiec mam o czym myslec, nie musze glownie
zajmowac sie jedzeniem.

Moze ktos chce sie dolaczyc do takiego odchudzania. Mozna by porownac wyniki.
Zapraszam.

Ja czytam!!!

[k_79]

Hmmm - ja czyli 'kusiorek' pod nowym loginem. Od teraz 'k_79'. Nieważne.

Ja tu często zaglądam, to jeden z niewielu wątków na forum, gdzie można
przeczytać coś budującego! Cieszę się, że jest ktoś, kto pisze o tym, jak
dobrze sobie radzi w walce z chorobą, że jest ktoś, kto zachował zdrowy
rozsądek i wykorzystuje to we właściwy sposób! Gratuluję Ci z całego serca!

Nie zniechęcaj się tym, że waga od razu nie zaczęła spadać, kiedy machina
ruszy, od razu zobaczysz efekty, a jeśli nie przestaniesz odżywiać się tak jak
piszesz, na pewno ubędzie Ci parę kilo.

Ja mam dzisiaj swój 50 dzień. Ostatnio miałam grypę, niestety tą postać
żołądkową, wszystko we mnie stało, jadłam mało, a miałam wrażenie, że tyję,
puchnę, chciało mi się wymiotować (raz niestety do tego doszło). Po 3 dniach
leczenia poczułam się dobrze, przemiana materii nagle ruszyła. I... szok: 48
kilo. Nie planowałam tego, byłam zaskoczona. Z jednej strony fajnie schudnąć,
ale rozsądek mówi, że to już przesada. No i moja reakcja, moje zachowanie -
mogę jeść i nie tyć! I co? Słodycze!!! Taaak... Znowu więcej słodyczy... I
obawa przed przytyciem. Znowu poczułam się tak, jak rok temu tuż przed
początkiem ataków. Ta sama sytuacja: choroba, schudnięcie, radość, folgowanie
zachciankom, początek wzrastania wagi, rozczarowanie i niezadowolenie z tego
powodu, a potem początki ataków... Tym razem nie może do tego dojść!!! Dlatego
koniec z objadaniem się słodyczami, choć chuda jestem. Im więcej jem słodyczy,
tym więcej ich chcę ("może jeszcze jedną kostkę czekolady, to tylko jedna
kostka, jedna czy dwie - jaka to różnica, jeszcze jedna też nic nie zmieni..."
itd), a im więcej ich zjem, tym większe wyrzuty sumienia, poczucie ociężałości,
przepełnienia, poczucie winy, utraty kontroli, wtedy jestem na skraju
odporności psychicznej, wtedy atak jest o krok...

Dzisiaj boję się sięgnąć nawet po jedną kostkę czekolady, choć leży na
wyciągnięcie ręki. Boję się znów wpaść w to błędne koło. Nie zamierzam już
chudnąć, ale nie chcę tyć, a słodycze = tycie. Tycie = załamanie... Jestem
więźniem swojej wagi :( Smutne, ale prawdziwe.

Ostatnio przestaję wierzyć w to, że jeszcze kiedyś będę umiała żyć normalnie...
Chude ciało zbyt wiele dla mnie znaczy i nie rozumiem dlaczego. Gdybym mogła
przytyć kilka kilogramów i nie martwić się tym, żyć z nimi w zgodzie, nie
czując się pozbawioną atrakcyjności, byłoby zupełnie inaczej... Ale mimo to
będę próbować. To jedyne, co mi pozostaje, skoro chorobę chcę zostawić w
przeszłości.

Katarzyno, pisz! Twoje słowa są wiele warte, Twoje metody godne naśladowania.
Może znajdą się osoby, które pójdą za Tobą i z Twoją pomocą wyjdą z choroby.

Powodzenia!

[2roses]

tez czytam ten wątek,podziwiam was i gratuluje wytrwalosci w abstynencji.Przy
okazji musze się pochwalic ze dla mnie zacząl sie cudowny czas,to juz 6 dzien
w "czystosci".zaczelam od przejscia na diete kopenhaską,no powiedzmy troche
zmodyfikowalam ją:)tzn.jem troszke wiecej produktów glównie wieczorem jak mnie
ssie w zołądku(jakas mandarynka albo jablko,czy kubek bulionu z kostki pomagaja
oszukac głód)i jakos leci,juz nawet doszlo do tego ze od kilku dni mam w szafce
paczke wafelków kokosowych,które kupilam na wypadek jakby ktos wpadl na
kawe,wczesniej takie zapasy bylyby niemozliwe,a teraz jak otwieram szafke w
kuchni i widze je na półce ,to o dziwo ich widok w ogóle mnie nie rusza.niby
taka mala rzecz a cieszy:)))Pozwole sobie teraz opisac swoją historie,jak kogos
to nudzi to niech opusci ten fragment.

tak,jestem bulimiczka,wymiotowalam z przerwami od wrzesnia2003.początkowo tylko
w domu moich rodziców jak przyjezdzalam w odwiedziny z miasta gdzie
studiuje.dlaczego to sie zaczelo?otóz klasycznie bardzo boje sie przytyc,a oni
(glównie mój ojciec)zmuszali mnie do jedzenia posilków.Musze przy okazji
nadmienic ze dla mnie jedzenie normalne tj.sniadanie,obiad,kolacja nie
istnieje.Tak jest od czasu kiedy zaczelam wielkie odchudzanie,bo tak musze
chyba nazwac utrate ok.37kg nadwagi.dokonalam tego dzieki diecie i sporej dawce
ruchu(bulimia byla mi obca wtedy)w sumie tego ubytku bylo 2kg wiecej,ale przez
bulimie i minione swieta,podczas których tez wymiotowalam,przytylam te
2kg.kiedy odmawialam jedzenia tego co moja rodzina,to slyszalam ciągle docinki
o tym ze wpadne w anoreksje,ze przesadzam z tym odchudzaniem i ze mam isc do
lekarza zrobic badania,bo na pewno mam anemie...no i zaczynala sie wielka
klótnia czesto z wyzwiskami itd.(dodam ze nigdy anemii nie mialam,czesto sie
badam i wszystkie wyniki sa w normie.ale rodzice jak to rodzice są
nadopiekunczy,martwia sie i chyba nie zauwazyli faktu ze od kilku lat ich
dziecko jest juz dorosle i chca nadal kontrolowac moje zycie,a przynajmniej
miec na nie wplyw.wiec znalazlam sposób (wtedy wydawal mi sie genialny)aby"wilk
byl syty i owca cala"-dla swietego spokoju jadlam normalnie a potem wszystko
lądowalo w kibelku...tak sie zaczelo,a potem szkoda gadac.zoladek mi sie
rozkurczyl i chcialam jesc coraz wiecej i czesciej,zaczelam miec ochote na
slodycze i tluste dania które w okresie mojej diety mogly dla mnie nie istniec
(tzn.inni sobie wsuwali pizze,pierogi,lody,ciasta itd.ale mnie to nie ruszalo i
nie cierpialam z tego powodu ze ja tego nie jem).do tego waga w pewnym
momencie, pomimo tego ze jadlam niewiele przestala spadac,a ja chcialam jescze
zgubic kilka kg.pomyslalam sobie ze to niesprawiedliwe i tak nie chudne a
ciągle sobie odmawiam tych wszystkich smakowitosci.zaczelam jesc coraz wiecej i
to same niezdrowe tuczace rzeczy,potem wyrzuty sumienia,stes i ogromny stach ze
przytyje jak to w sobie zatrzymam.zaczelam regularnie wymiotowc od pazdziernika
ubieglego roku,nawet po kilka razy dziennie,nie tylam ale tez i nie
chudlam.nawet nie zauwazylam jak wpadlam w to bledne kolo sklep-zakupy-biegiem
do domu-zarcie na maksa-i kibek...zaczelam sie coraz gorzej czuc,ale udawalam
sama przed sobą ze wszystko jest w porzadku,ze to nic takiego,jednak problemy z
koncentracja,no i przede wszystkim z psychiką i poczuciem wlasnej wartosci
stawaly sie nie do zniesienia.ciągle bylam zmeczona,spiaca i na nic nie mialam
ochoty(tj.po napadzie),ewentualnie mialam ochote na powtórne wyjscie"po
zakupy".zaczelam juz myslec ze z tego nie wyjde,ze potrzebuje terapii czy
jakies innej formy pomocy.poszperalam w internecie i tak trafilam na to
forum.calkiem niedawno,przed swietami B.N.najpierw niewiele mi to
pomoglo,namierny apetyt i chec tego calego szalenstwa byla silniejsza ode mnie
i wciąz to we mnie tkwilo.bylo mi o tyle lepiej ze teraz mialam swiadomosc ze
nie tylko ja mam takie problemy.ale nadszedl nowy rok i chec
odmiany.potrzebowalam jaszcze tygodnia aby sobie wszystko poukladac w
glowie,przewartosciowac.

nie powiem ze bylo latwo,ze jest latwo,to cholernie ciezka praca,walka z samym
sobą.pierwsze dwa dni bez obzarstwa i wymiotów byly koszmarem.raz nawet wyszlam
z domu z zamiarem jeszcze ten jeden raz,ostatni...ile to razy sobie to
obiecywalam.ale postanowilam ze najpierw zalatwie pewną sprawe na miescie i
dopiero potem jesli bede miala ochote to sobie ulze.szlam po miescie i wiecie
co?-minelo,przeszlo.bylam w szoku,przeszlam obok tego sklepu z lakociami które
mialam wczesniej zamiar kupic prawie obojetnie.zaczelam czuc ze odzyskuje
kontrole,ze jezeli raz udalo mi sie "to"pokonac to moze kolejny raz tez sie
uda.i tak trwam 6dzien,to jest naprawde niesamowite.wiem ze pisze o tym tak
jakbym juz byla wyleczona,ale wiem ze tak nie jest,ze"to"moze powrócic,dlatego
wyzej napisalam w czasie terazniejszym ze jestem bulimiczką,a to ze cala reszta
jest w czasie przeszlym to tez taka moja wlasna forma terapii:)jak rozdzial
ksiazki który chce zamknac i wierze ze zamknelam,to jak zaklinanie przeszlosci
do której nie chce wracac juz nigdy.teraz wiem ze na pewno nie chce i nie
zmarnuje tego.napisze tylko tyle ze z kazdym dniem jest latwiej opierac sie
pokusie,(najgorsze są początki które trzeba przetrzymac),czuje ogromną radosc
ze moge odchaczyc w kalendarzu kolejny dzien,jestem pelna optymizmu.warto z tym
zerwac,wychodzac z tego odzyskuje sie to co jest bezcenne-wlasne zycie...

a co mi pomaga w chwilach slabosci,gdy pojawia sie natretna mysl?otóz rozmawiam
sama ze sobą:)tlumacze sobie jak krowie na rowie ze jest mi to niepotrzebne,ze
moge sie obyc bez tego,ze bede sie lepiej czula,teraz juz moge do siebie
dotrzec,slucham wewnetrznego glosu,wczesniej ten"drugi glos"byl silniejszy.na
pewno wiecie o co mi chodzi.robie tez bilans zysków i strat,cos na ksztalt tych
wszystkich porad o których czytalam w tym watku,no i motywacja,za miesiac mam
pewną uroczystosc na której chce b.dobrze wyglądac a dodam ze pomalutku waga
znów ruszyla w dół:)ale nie ekscytuje sie juz tym tak bardzo,grunt ze odzyskuje
spokój,pogode ducha i wiare ze to ja jestem kowalem swojego losu.

pozdrawiam wszyskich a w szczególnosci kusiorka i katarzyne2005
trzymam kciuki:)

50 dni i... PORAŻKA!!!

[k_79]

A jednak niestety ZROBIŁAM TO!!! Po 50 dniach walki! I to przez SŁODYCZE!!!!!!!
Szkoda słów... Ale nie czuję się załamana, raczej zła na siebie, że pozwoliłam
sobie na to. Nie myślcie, że tak łatwo się poddam - o nie! Od jutra liczę dni
od nowa! W końcu każdy ma prawo do porażki, to jeszcze nie koniec świata,
prawda?

Pozdrawiam Was i życzę wytrwałości.

[katarzyna2005]

Bardzo, bardzo sie ciesze, ze ktos to czyta. Ja nie przerwe pisania, na pewno
do wagi 53-4 kilo (a moze nawet 52), a moze i potem, bo to forum bardzo mi
pomaga. A juz chcialam wymyslec sobie interlokutora, by 'komus' sie zwierzac,
ale na razie taki desperacki krok nie jest konieczny.

Kusiorku,
Absolutnie nie zaczynaj liczenia od nowa! To za duza kara! Moze odlicz
sobie 'za kare' 2, czy nawet 3 dni, ale to wszystko. Te 50 dni, to niesamowity
sukces, pokazalas jaka jestes silna, i glupia jedna zalamka tego nie zniweluje.
To tak ladnie wyglada w kalendarzu, i jest mobilizujace. Ja moje liczby pisze
na kolorowo, obrysowuje sloneczkiem na zolto.

Slodycze
Jak juz pisalam, dla mnie to nie do wyobrazenia rozkosz, ze mozna jesc
slodycze, nie tyc, i objesc sie bez b. Ja tak nie potrafie, ale podziwiam. Dla
mnie, jak juz o tym pisalam, to bylaby najlepsza droga do powtrotu w objecia
potwora B. Prosta sciezka do zatracenia, do tego koszmaru zeszmacenia, straty
czasu (=zycia) i pieniedzy (praca na marne) z powodu codziennego zygania.

Slodycze sa wiec out, i niestety wszystkim bede to radzic.
Pamietajmy, ze jest wiele innych pysznych rzeczy, naprawde, nie mam na mysli
listkow salaty na bezcukrowych sucharkach. Np, niedawno zrobilam na swieta
pyszny bigosik, ale taki bez boczkow, tlustych kielbas, itd. Za to z suszonymi
sliwkami, rodzynkami, chudym mieskiem, itd. Pyszny. I mozna smialo jesc. Moje
ostatnie odkrycie: otreby granulowane o smaku sliwek, jablek. Miesza sie to z
kefirem (jogurt raczej nie, bo ma cukier, mleko w proszku, i czesto cukier).
Wiem, ze 'otreby' to brzmi fatalnie, ale to sa takie inne, spreparowane, ze
mozna jesc. Z tym jogurtem sie to miesza, i jest dobre, a przede wszystkim
sycace. Ja to jem na kolacje, bo od niedawna 'rozsadnie' sie odchudzam.
Codziennie tez pije swiezo wycisniete soki: marchew + jablko, burak +jablko,
seler+jablko. To troche roboty z myciem sokowirowki, ale pycha, takie swieze.
No i troche tych cukrow czlowiek pije, i bez wyrzutow sumienia.

Roze,
Bardzo dziekuje za wlaczenie sie do naszych rozmow.
Mam za soba bardzo podobna historie - wielkie odchudzanie (ok 30 kilo, wiec nie
tyle co ty, ale tez cos, i tez bez bulimii), a potem wpadlam w bulimie.
Wiesz, moze lepiej byloby mowic rodzinie, czy przy roznych
takich 'jedzeniowych' okazjach, ze np nie masz ochoty na cos tam (oczywiscie te
tluszcze, czy inne slodycze), ludzie na ogol tego nie rozumieja, z rodzice
sobie to anorektycznie interpretuja. Ja przestalam mowic, ze nie jem slodyczy i
tlustych rzeczy, albo, ze nie pije kawy, czy herbaty, bo mam wrazenie, ze to
odbierane jest jako dziwactwo. Po prostu mowie, ze nie mam ochoty, jestem
najedzona (na imprezy nie chodze glodna), czy cos w tym rodzaju. Pamietam, gdy
sie odchudzalam, i schudlam pierwsze 10 kilo mama powitala mnie (nie mieszkam z
rodzicami), ze jestem 'za chuda', przy 73 kilo (170 wzrostu), wyobrazacie
sobie? Oczywiscie nienawidzilam ja za to, ze zadnego wsparcia, tylko mnie
jescze zniecheca. Tlumaczylam wiele razy, ale to nic nie daje. Mysle wrecz, ze
niektorzy woleli by, abym nie trzymala sie tych swoich zasad, abym sie
zeszmacila, bo wtedy moglibysmy np rozmawiac o klopotach, a tak osoba 'z
sukcesem' psuje nastroj ogolnego narzekania. Wiec, roze, moze nie tlumacz sie
rodzicom, czy komukolwiek, ale rob swoje (my tutaj, czy prawdziwe przyjaciolki,
na pewno cie zrozumiemy, ale 'na zewnatrz' jest z tym trudniej).

Inna sprawa, twoja dieta.
Czy jestes pewna, ze jestes na tyle silna, zeby jednoczesnie 'zegnac' sie z b.
i odchudzac sie? Moim zdaniem, na poczatku absolutnie najwazniejsza rzecza jest
nie byc glodna, a to raczej trudno pogodzic z odchudzaniem. 6 dni, to juz cos,
ale jestes w bardzo, bardzo trudnym momencie, mozesz latwo wrocic, wiesz do
czego. Ta euforia (ja tez przezylam to wiele razy w czasie 5 lat b.) moze
wywolac u ciebie wrazenie, ze dasz sobie rade ze wszystkim, nie tylko z
nierzyganiem, ale i odchudzaniem, a do tego dochodza stresy z rodzicami. To
bardzo trudna sytuacja. Moze wstrzymaj sie ze 20, albo 30 dni? Oczywiscie bez
obrzerania sie (szczegolnie na noc), a z najadaniem sie dobrymi rzeczami.

Psychoterapia.
Jak juz pisalam, niespecjalnie wierze, ale moze komus pomoze. Dla mnie to jest
oddawanie odpowiedzialnosci za wlasne sprawy w czyjes rece (na zasadzie, niech
ta osoba namowi mnie do rozsadku, niech ona o to sie stara), z tabletkami jest
podobnie. Jest jeszcze ryzyko nieprofesjonalnej pomocy mimo dyplomow (sprawa
tego psychologa Samsona, i pare innych przekonuje, ze dyplomy nie sa
gwarancja). Mam do tego takze dosc cyniczne podejscie, ze ci ludzie czesto
traktuja to jako biznes, dla nich im czesciej i dluzej do nich sie chodzi, tym
lepiej, szkoda byloby mi kasy. Ale moze tobie by pomoglo, i moze finansowo to
nie ma dla ciebie znaczenia, nie wiem.
Pozdrawiam.

Uwaga, uwaga, po cos ok 5 dniach bylo na wadze 2 kilo mniej! Teraz jest wiec
58. To bylo przedwczoraj, oczywiscie wczoraj i dzis tez sie wazylam, ale nie ma
cudow, ciagle 58.

Otoz przezylam maly romansik, raczej wirtualny (choc nie przez internet), sama
to na razie zawiesilam, ale kosztowalo mnie to sporo emocji. Duzy high
emocjonalny (te sny na jawie...), a potem koniec, zadnych kontaktow, koszmar.
Pustka, dol, ciagle mi zimno, czuje sie jakby mnie nie bylo, bo nie ma tej
osoby, powoli wykonuje wszystkie czynnosci, a nie ma w tym tresci. Koszmar. Za
jakies 2 tygodnie znow sie spotkamy, ale nie wiem, czy chce znowu takie
chustawki gora-dol, wszystko jest cudowne (tylko nie mozna nic robic bo caly
czas ma sie ochote na te osobe jedynie) a potem swiat jest pusty, ja nic nie
warta, jakby nic mnie w zyciu nie interesowalo. Okropne.
Pozdrawiam

[katarzyna2005]

Dopisek do kusiorka,
Nie przejmuj sie, ze chcesz byc chuda, to normalne. Taki jest swiat, ze sa
jakies estetyczne 'wymogi', np ze ladnie byc chuda (oczywiscie nie
anorektycznie), ale np tak, jak Magdalena Cielecka, albo Ostaszewska. Mi sie
takie figury bardzo podobaja, i nie przemawiaja do mnie artumenty typu, ze
zewnetrze jest niewazne, liczy sie co jest w srodku, i aby wyrwac sie z bulimii-
anoreksji nalezy zaakceptowac grubsze cialo. Bzdura. Zawsze jakos korygujemy
cialo, czy farbujac wlosy, czy pozbywajac sie pryszczy, czy
chudnac. 'Naturalny' wyglad, to co - kompletny brak dyscypliny, obzeranie sie,
i wmawianie sobie, ze jak ktos mnie kocha naprawde to akceptuje mnie taka jaka
jestem? Ale ja sama sie nie kocham wtedy i nie akceptuje.

Ale to teksty nie do ciebie, bo z tej wagi (48) to niesamowita z ciebie laska.
Bardzo zazdroszcze, tez mam nadzieje do powrotu do takich proporcji. Bede wtedy
mogla nosic spodnice mini, obcisle sukienki. Ty tak teraz mozesz, i pewnie jest
ci bardzo przyjemnie, jak faceci sie gapia. Wiec nie mysl o 'nieprzejmowaniu'
sie waga, ale moze nie jedz slodzyczy, bo boje sie wiesz czego, a takie
slodycze to kuszenie wiesz czego...

[2roses]

Katarzyno dzieki za wsparcie i zrozumienie.to dla mnie bardzo wazne,bo nie jest
latwo samemu zmagac sie z b.z rodzicami to jest ciezka sprawa,bo oni odbierają
moje ujmijmy to tak"zdrowe odzywianie"jako chec dalszego chudniecia i uwazaja
ze jest mi to niepotrzebne,wręcz przeciwnie mówią ze powinnam przytyc,bo bycie
chuda mi nie pasuje.ciezko im wytlumaczyc ze przez diety mam spowolniona
przemiane materii i musze uwazac na te wszystkie kalorie zeby wlasnie nie
przytyc.moje BMI miesci sie w dolnej granicy normy,ale moje cialo nie wyglada
jeszcze tak jakbym tego chciala.ja nie chce byc chuda raczej szczupla i
zgrabna,miec wysportowana sylwetke.inna sprawa ze ja chyba widze siebie inaczej
niz inni mnie postrzegają i nie jestem zadowolona z tego co widze:"brak"
tylka,maly biust,wąskie biodra,niewyraznie zarysowane wciecie w talii-czyli
brak wszystkich atrybutów kobiecosci.bardziej zalezy na proporcjach niz na
liczbach(mam na mysli wage i centymetry).ostatnio z kolezanka zrobilysmy
eksperyment i porównalysmy swoje wymiary.ona jest osoba bardzo szczuplą i o
dziwo nasze pomiary bylay podobne,niemal identyczne,jedynie w pasie mam kilka
cm wiecej.to byl jej pomysl,chciala mi pokazac ze jestem szczupla i ze nie mam
potrzeby dalej sie odchudzac.nie wiem dlaczego ja widze siebie inaczej.to jak
widzenie siebie w krzywym zwierciadle.to strasznie skomplikowane,bo nie zawsze
tak jest np.wczoraj czulam sie piekna i zgrabna,bylam na imprezie,zero
kompleksów,nie moglam sie opędzic od facetów.to mile podobac sie plci
przeciwnej,ale problem najwiekszy tkwi w tym ze ja chce sie podobac sobie i to
zawsze.pewnie nie jest to mozliwe,ale jeszcze sie nie przeprogramowalam na inne
myslenie.

co do diety to juz z niej zrezygnowalam,przerwalam ją,bo 2dni temu mialam atak
tzn.znowu wyszlam po"zakupy"i to do nocnego sklepu.dobrze ze wybralam ten dalej
polozony od domu,bo czas jakos go zlagodzil i wprawdzie nakupowalam róznych
slodyczy(na które juz w sklepie przeszla mi w zasadzie ochota i kupowalam
nazwijmy to "na sile") ale w domu zjadlam tylko 2lyzki kremu czekoladowego i mi
przeszlo,wypalilam sie i kompletnie mi nie smakowalo.bardziej zastanawiam sie
teraz nad psychologia tego ataku,co go wywolalo,aby móc mu w pore
przeciwdzialac i pokonac.to nie byl glód ale reakcja na stres i chec jego
rozladowania.wieczorem dostalam wiadomosc(pozytywną)od przyjaciela.wywolala ona
jakies dziwne podekscytowanie.mialam czekac jeszcze na potwierdzenie tej
wiadomosci i w tym czasie nie moglam sobie miejsca znalezsc,skupic sie na
zadnej czynnosci,stracilam swój wewnetrzny spokój,nie moglam siedziec i
czekac...wniosek-nadmierne pobudzenie,emocjonalne hustawki,bez wzgledu na to
czy pozytywne czy negatywne pchają mnie do tego.wiem teraz ze pomaga mi
chodzenie,szybki spacer,pomaga poskladac mysli,uspokoic sie.musze byc czujna i
uwazac na to.jem teraz rozsądnie,czesciej w niewielkich ilosciach.rzeczywiscie
zegnanie sie z bulimia i odchudznie jednoczesne moze przyniesc fatalne skutki,a
na tym pierwszym zalezy mi o wiele bardziej.na diete moze przyjdzie czas
pózniej.nie znaczy to ze zrezygnowalam z utraty tych kilku kg,zmienilam po
prostu metode.stawiam na sport który uwielbiam,poniewaz poprawia mi
samopoczucie i pozwala pozbyc sie negatywnych emocji.takze dzis na basen.
nie wiem czy ten atak mozna uznac za porazke(chyba czesciową)bo wprawdzie nie
wywolalam wymiotów,choc wyrzuty sumienia byly,ale utracilam na moment kontrole
nad sobą,swoim umyslem,cialem,a przeciez ta choroba na tym wlasnie bazuje.

nie napisalam wczesniej o tym co sie stalo,poniewaz nie chcialam demobilizowac
innych osob,które moglyby pomyslec,o tak bardzo chciala,byla taka pewna siebie
i przegrala.albo ze skoro jej sie nie udalo to ja tez na pewno z tego nie
wyjde.nie,dalej wierze ze uda sie te chorobe pokonac wygrac z nią.zdaje sobie
tez sprawe z tego ze nie bedzie to latwe,ale trzeba walczyc,nie
rezygnowac,podnosic sie po porazkach i isc dalej(to do kusiorka-katarzyna ma
racje nie ma sensu liczyc od nowa,odnioslas wielki sukces i jedna wpadka nie
moze tego przekreslic.jestesmy tylko albo az ludzmi ze swoimi
slabosciami,ulegamy pokusom i to jest naturalna kolej rzeczy).
nie chodzi o to aby byc wobec siebie poblaliwym,ale tez chyba trzeba umiec
sobie wybaczac drobne potkniecia i nie dązyc do perfekcjonizmu.ja mam ku temu
zapedy-albo czarne albo biale,wszystko albo nic,ze skrajnosci w skrajnosc:)a
wiem ze tak nie mozna,wiec jesli zaliczymy wpadke,to nie zawracajmy z drogi juz
raz obranej,ale kroczmy nią dalej,pomimo plotków,pomimo przeszkód.Kazdy dzien
bez b.(objadania sie ,wymiotów)traktuje jak maly diamencik i licze na to ze w
miare uplywu czasu uzbieram ich calą kopalnie;)

pozdrowienia dla wszystkich walczących z wszelkimi zaburzeniami odzywiania
i chcącymi wyzdrowiec,przylaczajcie sie ,trzymam za nas kciuki

[k_79]

Hej Dziewczyny! Mam taki problem, że zaglądam tu niemal codziennie i czytam
wasze wypowiedzi, ale ostatnio rzadko i krótko bywam sama, więc brakuje mi
możliwości, żeby pisać "bezpiecznie", chociaż tak bardzo bym nieraz chciała...
Dzisiaj też będzie krótko, ale nadrobię to w miarę możliwości.

2roses- fajnie,że dołączyłaś do nas, w grupie raźniej! Bądź twarda i walcz, nie
przejmuj się kiedy czasem coś idzie nie tak. Chyba niewiele jest osób takich
jak Katarzyna, które radzą sobie tak wspaniale (w moim odczuciu przynajmniej).

Mnie wydawało się, że już nie będę wymiotować. Nie udało się. Czasem nie radzę
sobie z pokusami, z emocjami. Nie daję rady i odpuszczam... Wczoraj był
kryzysowy dzień. Straciłam kontrolę. Znowu to zrobiłam... I to podczas
obecności męża, nawet to mnie nie powstrzymało... Nie zorientował się. Tym
razem mnie to zdarzenie dobiło. Drugi raz w ciągu 4 dni! Oczywiście nie
zamierzam się poddać, walczę dalej i postanowiłam się zaprzeć, więcej do tego
nie dopuścić! Może macie rację, by nie liczyć od nowa, w końcu cały czas
walczę, tylko są dni, kiedy przegrywam. Te dwa dni w kalendarzu odliczę, dziś
napiszę 53/2 (zielone 53 zwycięskie dni/ czarne 2 przegrane) zamiast 55. Idę
dalej!

Nie miejcie mi za złe, że piszę o tym, co nie powinno się zdarzyć, ale przecież
nie będę kłamać, że wszystko układa się wspaniale, kiedy tak nie jest. Chcę,
żeby każda osoba, która będzie to czytać, widziała, że można przegrać, ale nie
poddawać się, uparcie dążyć do wyznaczonego celu, nie bacząc na przeciwności
losu i chwilowe niepowodzenia. Raz na wozie, raz pod wozem... Samo życie!

Pozdrawiam Was serdecznie i piszcie! Ja też będę. Jak czas pozwoli...

[k_79]

PS: Już nie 48 tylko trochę więcej, ale dokładnie nie wiem, nie chcę się ważyć,
bo kiedy widzę, że masy przybywa, łatwo wpadam w panikę. Nie jestem laska.
Jestem górą za chuda!!! (dołem ok, ale co z tego jak chodzę grubo ubrana, bo mi
ciągle zimno) A jednak tak wzbraniam się przed przytyciem. Kocham te małe
liczby... :(

[niobe5]

Uwazam, ze to bardzo dobry pomysl nie liczyc od nowa. Wkoncu caly czas
walczysz. Zaluje, ze ja po ok. 100 dniach walki zaczelam liczyc od nowa. Ze mi
nikt wtedy nie poradzil aby odjac pare dni i walczyc dalej...
Badz dzielna i nie poddawaj sie. Pomysl sobie, ze to byla mala wpadka i
kontynuuj walke!

PS. Ja po raz kolejny licze on nowa (bez sensu :) ), ale tym razem czuje sie
bardzo silna i wiem, ze mi sie uda. Dzien 4.....

mala wpadka emocjonalna ale bez b.

[katarzyna2005]

Rozlozylo mnie dzis to co zawsze - ktos w pracy nawalil, ja to przezywam,
obwiniam sie, mysle jak to naprawic, i rozklada mnie taka sytuacja kompletnie.
A powinnam sie teraz uczyc bo mam sesje (mam taka prace, ze nie jestem w pracy
non stop), i zamiast tego siedze i mysle.
Przymiezalam sie do wyobrazen roznych babeczek z owocami, sernikow, i tak
dalej, cukiernia wolala do mnie z oddali, ale to nie bylo takie silne,
pomyslalam jedynie ze jestem glodna i zjadlam obiad, ale czas stracony na mysli
o nawalaczach.

Rose, k_79, wy obie jestescie szczuple, ja to bym chciala miec problem malego
tylka i szczuplych bioder, bo maly biust to juz mam, i to akurat nie jest dla
mnie problem. Wrecz mysle, ze najfajniej miec maly biust. Duzy starzeje sie
bardzo szybko. Poza tym sa te staniki wonder-bra, rzeczywiscie powiekszaja, i
mozna czuc sie seksy.

No wiec wchodze na wage, i niespodzianka - 60 kilo, jak dawniej. Starannie
wykreslam cyferki, znowu numer jeden od jutra. Naprawde odchudzanie jest
trudniejsze niz pozegnanie z b.

Stoje w moim nocnym sklepie (wspomnienia dawnych wypraw wiadomo po co), kupuje
te jabka na zabicie smutku magicznej liczby 60, a obok chlopak, prosi kolejno
(byla godz 22.30) drazetki kakaowe, gdy dowiedzial sie, ze sa kokosowe i
mleczne wzia wszystkie trzy, batonik Prince Polo 3 rozne smaki, chrupki dwa
rodzaje, sok, coca cole, pierniczki, i w ostatniej chwili przypomnial sobie
o 'Pieguskach'. Znamy takie zachowanie, prawda? Mialam wrazenie, ze glupio bylo
mu to wszystko zamawiac, i dla zagluszenia glupiego uczucia mowil takim tonem
pewnym siebie, ze niby zniego nie lakomczuch, ale koneser, zmienial wybor,
zastanawial sie. Ciekawe, czy tez zaczynal uczte tuz po wyjsciu ze sklepu,
takie przyjazne sa wtedy zaciemnione ulice...

Dzis 90-tka. Nie kusi mnie tak bardzo, choc troche to prawie codziennie, nawet
snilo mi sie. Bardziej przejmuje sie tym odchudzaniem, a musze stracic pare
kilo, bo chce kogos 'oszolomic boskim cialem', jednak bede musiala powrocic do
starej metody - soki, plyny przez jakis czas, to przynajmniej jest skuteczne.
Ale to po sesji, wiec juz niedlugo.

Moj darmowy internet nieaktualny, w domu nie mam, wiec korzystam z kawiarenek,
wiec nie moge zbyt czesto, choc tez chcialabym codziennie.

Podtrzymujcie kobiety to forum, jak mnie nie bedzie, by nie zdechlo.
Pozdrawiam.

Moze to glupie, i przesadzam, ale czy taka 2 obok pieknej 52 nie kusi? Moze,
nie nasuwa zlych oslabiajacych mysli, albo 'karzacych' wyrzutow?
Rose, rob swoje i nie przejmoj sie rodzicami. Reflekcja po tej imprezie, gdzie
takie mialas triumfy - rzeczywiscie najlepsza ocene ma ta osoba/osoby dla nas
wazne, bo my mozemy miec skrzywiona. Ale nie tyj.

[k_79]

Jesteś wielka. Podziwiam Cię Katarzyno! Ja w tym sklepie bym pewnie nie
wytrzymała i kupiła zestaw podobny do tego, który zamówił ten chłopak przed
Tobą... No i ten spokój z jakim przyjęłaś bądź co bądć przeklętą dla siebie 60-
kę... Niepojęte dla mnie.

Co z tego, że ja (nawiasem mówiąc mam na imię Karolina, nie ma sensu tego dalej
ukrywać bo i po co) i 2Roses jesteśmy szczupłe? To wcale nie ułatwia, mnie
wręcz utrudnia drogę do wyzdrowienia. Ty możesz więcej zjeść i nie utyć,
wprawdzie może nie schudniesz, ale nie chodzisz głodna. A ja nie chcąc utyć nie
dojadam, a potem kończy się to buntem mojego organizmu...

Ja pokazałam, jaka jestem słaba. Wczoraj był trzeci przegrany dzień i w dodatku
podwójnie... Załamka! Byłam zdruzgotana totalnym brakiem nawet resztek
samozaparcia... Mój organizm po prostu odmawia podporządkowania się rygorowi
małych dawek jedzenia, a ja tak uparcie chcę być szczupła (hmmm... w sumie
chyba raczej chuda). Przytycie choćby pół kilo to już dla mnie dramat. I jak ja
mam się wyleczyć???

Zaczęłam dzisiaj walczyć od nowa na poważnie. Nie liczę dni tak całkiem od
nowa, bo przecież przetrzymałam te 50 bez podknięcia, uważam to za spory
sukces. Po prostu od dzisiaj liczę dalej, dziś 51. Uważam, że tak będzie
najlogiczniej. Jest to jakaś kara za okazanie słabości, ale nie jest to
demobilizujące, jak opisywanie tego jako .../... -o czym napisałaś. Zobaczymy,
co będzie dalej. Dzisiaj jest kiepsko, mam podły nastrój, dół emocjonalny. Znów
mam ochotę to zrobić, ale mam siłę się temu przeciwstawić, więc robie to. Może
jutro będzie lepiej...

Uwaga - alarm dla k_79, i pare dopiskow

[katarzyna2005]

Karolina (jestes pewna, ze to bezpiecznie podawac swoje imie?)
Tak obawialam sie, ze to byla bardzo niebezpieczna druga wpadka. Chcialam
przeanalizowac obie, ale widze, ze podstawowy jest stary problem, czyli ze jesz
za malo, a to co jesz jest widac 'niebezpieczne' i dlatego jesz tego malo.
Oczywiscie, ze trzeba przejmowac sie pol kilo nadwagi, jesli to moze sie
powtarzac, to potem robi sie pare kilo. I nie przejmoj sie, ze po tym
chorobowym (to raczej normalne) schudnieciu powrocilas do normalnej wagi, tak
na ogol sie dzieje. A teraz do rzeczy.

Przede wszystkim mozna jesc sporo, a nie te odchudzajace male porcje, i nie
tyc, ale pod warunkiem, ze nie je sie niebezpiecznych rzeczy!
Tak wiec: warzywa, owoce, kefiry, maslanki, cherbaty (ziolowe, owocowe), jajka
na twardo, chude mieso, chuda ryba, troche orzechow, pestech dyni, troche
muesli, kasze, nie za duzo chleba, najlepiej razowy, albo te chrupkie pieczywo
Wasa (ale nie to 'lekkie' bo ono jest mniej sycace, lepsze jest to normalne).

Te wszystkie bezpieczne rzeczy ja jem i jem do najedzenia sie w porze
sniadaniowej i obiadowej, w kolacyjnej raczej uwazam, glownie na weglowodany
(fasole, chleby), bo moze po prostu brzuch bolec i ciezko sie spi po tym. Ale
jesli ma sie ten wielki apetyt wieczorem, to prosze bardzo - nawet kilo jablek
(jest mnosto przepysznych gatunkow, i to tanie), wprawdzie brzuch troche bedzie
bolal przez jakas godzine, ale potem bedzie lepiej.

Te wszystkie bezpieczne rzeczy sa niedrogie, dobre, ja tak jem i bardzo
niewiele przytylam przez te trzy miesiace od rzucenia nalogu (w sumie jakies 1-
2 kilo, bo znow mam 58 kilo), a przez pierwsze 2-3 tygodnie naprawde sporo
jadlam tych jablek. Najtrudniej bylo mi zrozumiec, ze jak jestem tak bardzo
najedzona, ze to nie jest na tyle niebezpieczne, ze musze isc do kibla. Bo
mialam ten odruch, gdy tak samo sie czulam po tych tonach slodyczy, no ale
wiadomo, ze wtedy jest inaczej. Teraz mozna jesc wiecej, byle te bezpieczne
rzeczy! I nie nalezy obawiac sie uczucia najedzenia, to nie zagraza jesli nie
zremy ciastek i lodow i tak dalej.

A jak to jest jak jemy te male porcje nie unikajac niebezpiecznych rzeczy? Byc
moze tez nie przytyjemy, ale jestesmy glodne, cierpimy, marzymy o wiekszej
ilosci slodyczy (taki kawaleczek ciasta tylko nas podkrecil). A glod to
najwiekszy wrog nasz a najwiekszy sprzymiezeniec Pani B. A chyba nie chcemy
wracac w jej objecia, choc ona bardzo tego pragnie i nas wzywa w swoje potworne
czeluscie. Wiec drugi atak jest juz bardzo niebezpieczny, ze otworzy sie ta
tama i poplyniemy z pradem. Karzemy sie glodzeniem, ale to zbyt wiele, to
sprzyja powrotowi do B. Wlasnie wtedy trzeba bardzo o siebie zadbac, opiekowac
sie soba, czyli zdrowe, dobre jedzenie, cieple kapiele, cieple ubieranie sie. I
jeszcze jedna wazna rzecz.

Musimy bardzo dbac o nasze estetyczne poczucie wartosci. Tzn maksymalnie dbac o
wyglad. Ja od tamtej pory znow zaczelam malowac paznokcie, ukladam wlosy prawie
codziennie, staram sie chodzic w rzeczach, w ktorych jest mi ladnie. Aby gdy
patrzymy w lustro nie zalamywac sie. Karolina, chodz w tych rzeczach, ktore
podkreslaja twoja swietna figure. Maly dol to przeciez najwazniejsze! Gore
mozna powiekszac stanikami, sa tez te rozne seksowne bluzki i sweterki. A
szczuply dol wlasnie mozesz podkreslic spodniczka, jesli lubisz, fajnymi
spodniami. Moze zmien fryzure, zafarbuj sobie wlosy, czy cos. Nie chce
powiedziec,ze zle wygladasz i dlatego musisz cos zmienic, ale ze musisz dodawac
sobie takich przyjemnosci, bo to bardzo wazne dla nas.

Dzieki za komplement. Tak na razie sie bardzo nie przejmuje, bo mam duzo zajec,
ale to za chwile sie skonczy i raczej sprobuje tej mojej diety sokowej (nie
chce mowic glodowki, bo to tak groznie brzmi), bo chce miec efekty. A pomaga mi
tez, ze mam spora motywacje. Na razie, trzymaj sie i pisz, czy nareszcie jesz
rozsadnie, czyli nie glodujesz, ale jesz dobre rzeczy. Nawet, gdybys miala
teraz 'czarna serie', to pamietaj, ze wytrwalas ponad 50 dni, a lata tkwilas w
poddaniu sie temu potworowi B., wiec walka jest mozliwa.

2 roses,
Ten twoj atak, to nie atak, tylko powod do dumy. Wiesz, nie przypominam sobie,
zebym kiedykolwiek podczas mojej 5-letniej kariery nakupila slodyczy i nie
zjadla tego, nawet, jesli juz mi sie odechciewalo. Chocbym miala 2 razy biegac
do kibla, musialam wszystko wp.... Wiec to naprawde imponujace.
Tylko nie odchudzaj sie na razie, jedz nietuczace rzeczy, z tych
podziwiajaceych facetow na imprezie to ci naprawde zazdroszcze.

niobe,
4 dni to naprawde duzo, ja pamietam, ze zalamywalam sie na ogol na trzeci dzien
pod wieczor. Bywalo dluzej, ale to gdy nie mialam kasy, wiec zadna zasluga.
Trzymaj sie rady takie same jak dla Karoliny i Roses i pozdrowienia.

[k_79]

Masz rację, że znalazłam się na prostej drodze do stęsknionej pani B. i to z
własnej winy. Jestem na siebie zła. Lecz ja nie potrafię wyrzec się całkowicie
pewnych rzeczy (te cholerne słodycze...) i źle znoszę choćby minimalny przyrost
masy ciała niezależnie od tego ile ważę. To jest właśnie psychologiczny
problem, z którym sobie nie mogę poradzić. Piszesz "pół kilo nadwagi", ale to
nie o to chodzi. Ja mam niedowagę, aby ją utrzymać, muszę jeść mniej niż
potrzebuję na prawdę, ja nie powinnam się martwić przybraniem pół kilo, bo
powinnam przybrać nawet więcej, tylko się tego boję, a gdybym jadła tyle, ile
mi trzeba, przytyłabym trochę i utrzymywała prawidłową wagę, na co moja
skrzywiona psychika po prostu się nie godzi.

Wiem, że można jesć sporo zdrowych i lekkich rzeczy, ale świadomość, że to co
zjadłam nie tuczy,a służy zdrowiu,nie sprawi, że znikną wyrzuty sumienia
wywołane uczuciem sytości w żołądku. Ja nie mogę czuć sytości, nie umiem czuć
się z tym dobrze. Kolejny psychologiczny problem...

Nie wiem, co dalej ze mną będzie. Oczywiście będę próbować dalej, ale po tych
wpadkach straciłam pewność siebie. Czas pokaże... Dziś jest dobrze i tym się
cieszę.

Jeśli chodzi o dbanie o siebie, to oczywiście nie zaniedbuję tego. Zawsze dbam
o fryzurę, makijaż, paznokcie, z ciuchami trochę gorzej, bo niewiele mam
takich, w których czuję się sexi, a w których zimą nie marznę, na nowe
pieniędzy brak (od czasu do czasu jakiś drobiazg), ale w miarę możliwości
staram się podkreślać, to co w figurze korzystne, a ukrywać to, co mniej
atrakcyjne. Lubię się podobać. Niestety spódniczki odpadają, bo umarłabym z
zimna, taki straszny ze mnie zmarzluch, a wyziębienie sprzyja niestety moim
napadom wilczego apetytu. Czekam niecierpliwie na wiosnę...

No właśnie. Niestety chyba dotyczy mnie ta depresja sezonowa, dodatkowe
utrudnienie... + problemy małżeńskie + niezaleczone zauroczenie + problemy
finansowe + niepewność w sferze zawodowej + problemy z dzieckiem... Moja
psychika jest bardzo obciążona, a rzadko mam okazję wyżalić się komuś zaufanemu.

Cóż, nie mam wyjścia, próbuję dalej. Katarzyno, dzięki za rady, ja na prawdę
bardzo je cenię, tylko nie wszystkie umiem zastosować w swoim życiu. Mam
nadzieję, że to się niedługo zmieni. Życz mi szczęścia i przełamania złej
passy...

[k_79]

PS: Zapomniałam jeszcze wspomnieć o tym, że rzuciłam palenie 2 tygodnie temu...

co do niedowagi, i tak masz szanse na zdrowienie

[maybe123]

podziele sie moimi doswiadczeniami, moze to cos pomoze
ja tez jestem szczupla, w/g norm mam lekka niedowage. wiec jak zrezygnowalam z
bulimii to po prostu balam sie na pocztku co bedzie. Ale powiedzialam sobie,
okej, sprobuje, i dopoki beda to 2-3 kg to nie bede panikowac. Najwyzej potem
spanikuje :) Ale na razie - nie. Daje sobie szanse. Blady strach ktory na mnie
pada gdy waga pokazuje 1.5 kg wiecej lagodze mowiac sobie, no, to jest jeszcze
w ramach planu.

zgadzam sie ze bardzo pomaga dbanie o siebie, i zaspokajanie checi napchania
sie czyms w miare nieszkodliwym (u mnie to zupa miso... duzo cieplej, kojacej
zupy miso). A potem, gdy sie siedzi z pelnym zoladkiem, wiara w to ze za
godzine juz bedzie lepiej nawet bez podrozy do kibla. I jest lepiej.

Ja zaczelam tez chodzic na silownie, glwnie aeroby i troche, naprawde troche
ciezarow. Podchodze do tego ostroznie bo nie chce zamienic wymiotow na godziny
cwiczen. Staram sie przyhamowac chec dania sbie w kosc. Zauwazylam naprawde
duzo plusow cwiczenia:

- jest co robic z tym czasem ktory w przeszlosci przeznaczalam na b. (np.
samotne niedzielne przedpoludnie)

- 1-2 h 'po' jestem glodna w przyjemny, zdrowy sposob, i jestem w stanie
traktowac jedzenie jako potrzebny mojemu cialu budulec. Boze, co za cudowna
zmiana :)

- potrafie sie nawet troszke cieszyc na przyrost wagi (choc dalej bardziej sie
ciesze, gdy spada - i jak tu mi dogodzic ;) gdyz mowie sobie, oto efekt mojej
pracy, wreszcie przyrastaja mi miesnie! po paru tyg. juz *widze* zmiane,
wreszcie mam odrobine ksztaltu na ramionach a nie patyki-cherlaki, a wiem, ze
jezeli nie dostarcze organizmowi bialka, witamin, itp. to nici beda z tej moje
pracy

jednym slowem aktywnosc fizyczna pomaga mi przeobrazic stosunek do jedzenia i
wagi, juz nie jest to jednoznaczne "im mniej tym lepiej." Ale naprawde musze
uwazac zeby nie dawac sobie w kosc cwiczeniami, bo pokusa jest.

[30stka]

Cześć Dziewczyny! Ja też sobie (pełna podziwu) czytam Wasz wątek i cieszę się,
że walczycie i odnosicie sukcesy w Tej walce! Życzę wytrwania na tej drodze i
pokochania życia na nowo (bez tego diabła - bulimii). Powodzenia! Magda

czy moge dolaczyc?

[maybe123]

staram sie bardzo wyzdrowiec. choruje od...ech...15 lat, ale ostatnio cos sie
we mnie zmienilo i poczulam, ze jestem gotowa. no coz, b. duzo mi pomogla
przetrwac, choc tez i wiele zabrala z zycia. no wiec wreszcie poczulam sie
gotowa - i tak po kilku falstartach od 31.XII mialam *tylko* dwie wpadki.

dla mnie to ogromny sukces, bo przedtem wymiotowalam praktycznie codziennie,
czasem 3x dziennie...wiec jakby nie patrzec uniknelam przynajmniej dwudziestu
wypraw do kibla. Wierze ze ten sukces tez jest wazny, bardzo wazny, i warto
walczyc o niego dalej. Nie chce sie czuc jak szmata dlatego ze dwa razy nie
dalam rady...

przyjmiecie mnie dziewczyny? nie moge czytac/pisac codziennie, ale bede
zagladac.

[k_79]

Droga Maybe! Pisz i nie pytaj czy możesz! Myślę, że każda z nas się ucieszy, że
znalazła się kolejna osoba, która chce się zmierzyć z potworem! Cudownie, że
jakoś sobie radzisz. 2 wpadki w ciągu 3 tygodni po latach choroby to świetny
wynik. Tak trzymaj i nie poddawaj się, nawet jeśli będą kolejne.

Napisałaś akurat w momencie, kiedy ja przechodzę kryzys w swojej walce. Miałam
bardzo brzydki tydzień. Byłam na skraju załamania, ale na nowo odnajduję w
sobie siłę, by kontynuować mordowanie tej zmory. Nie wiem, czy mi się uda, ale
wciąż zamierzam próbować, nie zniechęcam się i to jest najważniejsze - nie
tracić wiary, że może się udać, mimo niepowodzeń. Idź za przykładem Katarzyny,
to osoba, która radzi sobie z chorobą jak nikt inny, a jej wskazówki są na
prawdę bardzo cenne i tylko od Ciebie zależy, czy zaufasz jej doświadczeniu. Ja
ufam, ale na razie nie mam dość siły, by wyrzec się swoich złych nawyków
żywieniowych i niestety szkodzę sobie. Mam nadzieję, że się wreszcie zdobędę
któregoś dnia na to, żeby porzucić to, co mi nie służy.

Czytaj, pisz, kiedy możesz i walcz!

dziekuje :-)

[maybe123]

wierz, zauwazylam ze nielatwo jest wyjsc na prosta po wpadkach i staram sie
pamietac ze to nie bedzie "jeden raz, jeden dzien" - ale nawet jesli nastepnego
dnia nie bede wymiotowac, to i tak bede toczyc ciezka walke. I jeszcze pare dni
po. Wiec niech Cie to nie zniecheca ze jest trudno. Wywalcz jeden dzien, ba,
pol dnia, i pamietaj ze kazda godzina bez bulimii to godzina *blizej* do
dobrego samopoczucia, nawet jesli w danej chwili wydaje sie ze wytrwanie nie ma
sensu. ma, ma, ma, ma!!

moja ostatnia wpadka byla w niedziele i mialam potem trzy ciezkie dni -
pierwszego myslalam ze nie wytrzymam. Dzis jest piatek i czuje sie dobrze, ba,
bylam nawet szczesliwa rano, ale pod wieczor i ze spora porcja jedzenia na
liczniku (bez objadania) juz mi humor zrzedl... no trudno. bede sie trzymac.
mam taka alternatywe: obudzic sie jutro znowu szczesliwa albo sie poddac
1 'maly' raz i miec przed soba trzy dni katorgi, ciezkiej walki ze soba aby nie
wpasc w ciag.

wypowiedzi Katarzyny bardzo cenie za uczciwosc; otwartosc i uczciwosc i
nazywanie rzeczy po imieniu, co jak zauwazylam owocuje tym ze i inne osoby w
tym watku trzymaja ten wysoki standard.

co do Twojej walki, i patrzac na moje zycie, powiem tylko ze my bulimiczki mamy
czesto ogromnie duzo sily. tak duzo, ze sie nie poddajemy w naszych obowiazkach
(praca, szkola, dom), nie wkurzamy sie, nie mowimy "nie dam rady" tylko
ciagniemy rozne wozki, swoje i nie swoje, gramy rozne role, spelniamy
oczekiwania, chronimy innych. Mowimy, a przynajmnie ja mowie, "jeszcze tylko to
i to, a potem zadbam o siebie". Bierzemy dla siebie tylko jedzenie, i nawet to
oddajemy. Cholernie duzo sily. Tak mysle. Pytanie jak ja zaprzac w walce o
swoje zdrowie.

k_79, trzymam kciuki za Ciebie.

Przechodzac musialam zajzec

[katarzyna2005]

Hej maybe, hej Kar.
Oczywiscie, to nie jakis klub, kazdy moze pisac, im wiecej nas tym lepiej,
wiecej doswiadczen, wsparcia, pomyslow.

Gratuluje maybe, najtrudniejszy chyba jest ten okres tuz po wpadce, bo to tak
kusi, takie latwe, choc chwilowe rozwiazanie problemu, to zapomnienie w ataku
jest tak silne, ze nie mysli sie o dalszych konsekwencjach, tylko o
przyjemnosci, ktora przeciez jest w atakach, dopiero potem, no i w trakcie
kupowania jest okropnie. Ale tez pamietam to podniecenie, gdy wbiegalam po
schodach, myslalam sobie, to jest szczescie, i to bez konsekwencji. To jak z
kazdym nalogiem, daje jakies zapomnienie, odprezenie, choc przez chwile, wiec
ze wytrzymalas co najmniej te trzy dni, to bardzo duzo.

Kar., nawet jesli masz czarna serie, co nie dziwne, bo to taki mechanizm ktory
tez znam, gdy sie zacznie, bardzo trudno sie wyrwac. Paradoksalnie potem jest
latwiej, ale zaczac, wytrzymac te pierwsze kilka dni, tydzien jest bardzo duzym
sukcesem Mi nie jest teraz trudno, z czasem zdobywa sie wiec jakas sile, nawet
mnie to nie kusi, tzn malo kusi, nie na tyle bym ulegla, mimo, ze mam pieniadze
w kieszeni, sklepow jest duzo wokol. Czas buduje pancerz. Wiec nie wiem jak u
ciebie, ale nabierz znow sil, przekonania, i zycze dalszych dni, do 60, 70 itd.

Na poczatku jest jeszcze jedna bardzo trudna rzecz. Ten nalog daje duzo
przyjemnosci, oprocz stresow i ponizajacej swiadomosci niewolnictwa. Na
poczatku trudno to czyms zastapic, a ten poczatek to wlasciewie liczy sie w
miesiacach. Wszystkie inne alternatywy wydaja sie mniej intensywne, bardziej
blade. U mnie bylo latwiej, ze mam sporo zajec, przedtem mialam wiecej czasu, i
to byl powazny wybor - albo zawalac sprawy, albo probowac odrzucic ten sposob
tracenia czasu. Niektorzy przezucaja sie na inne nalogi, i to moze byc tez
niezly pomysl, bo sa bardziej i mniej szkodliwe nalogi. Latwy wybor to alkohol,
ale to raczej niemozliwe do ukrycia, gdy mamy rodzine, itd, no i gdy pracujemy,
to tez trudniej (choc pozostaja wieczory). Ale mozne tez wciagnac sie w
internet, ja to po czesci robie, dlatego nie korzystam w domu, a wychodze, bo
inaczej zbyt duzo czasu bym na to poswiecala. Ale ten maly nalog, czyli to
forum jest jednoczesnie bardzo dobre dla mnie, bardzo mi pomaga, to pisanie.
Poczatkowo jedynie czytalam, teraz pisze. I zapraszam innych, nawet jesli
jestescie w aktywnym nalogu, to piszcie o czym chcecie, jakie macie problemy,
ktos tu na pewno odpowie. A moze znajdziecie sile na wspieranie sie innymi
rzeczami, nie uwodzicielska pania B.

[katarzyna2005]

Troche boje sie o tym pisac, bo tu czesto radzi sie, by 'jesc normalnie', nie
przejmowac sie swoim cialem, szukac innych satysfakcji, a odchudzanie jest
niebezpieczne bo grozi nawrotem choroby. Ale sie odchudzam, musze schudnac.

Robie to raz w roku, tak przed wakcjami, w tym roku wiec troche wczesniej. Od
czasu gdy bylo duze odchudzanie (jakies 7 lat temu), i schudlam cos okolo 30
kilo, to potem w ciagu roku troche mi przybywa (mimo bulimii), wiec przed
letnim odslanianiem ciala zawsze czuje przymus powrotu do szczuplego ciala. Do
tej idealnej wagi tuz po wielkim odchudzaniu nie aspiruje, choc milo by bylo,
ale dla wzmocnienia wiary, ze moge jeszcze byc szczupla, ze jest to mozliwe
mimo pozegnania sie z atakami bulimii, wiec dla wzmocnienia tej wiary w siebie
wystarczy mi jakies 5 kilo.

Co roku jest to dieta - soki, czyli plyny. Bo jest sie mniej glodnym gdy
posilek jest plynny, jakos tak mniej sie wydzielaja soki zoladkowe, czy cos.
W tym roku musze troche drastyczniej, bo rozsadne odchudzanie nie udalo mi sie.
Wiec - zablokowalam pieniadze na koncie, zeby nie mozna bylo korzystac z
bankomatu, gotowke wydalam. To oczywiscie do odkrecenia, bo pieniadze mozna
odblokowac, ale wymaga to pojscia na miasto, do internetu, itd. Wiec mam
zapas 'jedzenia'.

Ten pierwszy etap nie bedzie trwal dlugo. Tydzien, 10 dni. Plan jest taki:

1. 4 'posilki': rozwodniony (goraca woda) sok warzywny, pol na pol, tak jedna
filizanka soku i tyle samo wody, + kakao (ale bez cukru) (bo magnez) -
sniadanie. Nastepne 2 posilki dokladnie co 2.5 godziny, jedynie sok, taka sama
ilosc. I wieczorem 'kolacja' sok + pojemnik kefiru (bo bialko).
Soki i pozostale plyny pije sie powoli. Poza tym - woda do woli, herbatki
ziolowe. Bez herbaty, kawy, oczywiscie zadnego alkoholu.
Zdrowotne dodatki - wit.C, moze zelazo.

2. Codzienne wazenie.
3. Organizowanie sobie czasu, planowanie, wychodzenie, by nie siedziec w domu,
gdy nie musze.
4. Internet.
5. Przestrzegam punktualnych posilkow, nawet jesli nie czuje sie glodna.

To musi dac efekt, nie tylko dlatego, ze mi na tym zalezy, ale dlatego, ze
zawsze dawalo efekt.
Wiem, ze moze byc mi smutno, zimno, ciezko, jestem na to przygotowana.

[flaviia]

A ile wazylas po wielkim odchudzaniu i ile masz wzrostu?
Powodzenia w diecie,widze ze jest dosc drastyczna,ale to jest dla ciebie bardzo
wazne,zatem trzymaj sie .

[niobe5]

Skoro potrzeba Ci tylko 5 kilo do wakacji po co taka drastyczna dieta?
Wlasciwie to glodowka nie dieta, wiec napewno stracisz pare kilo, ale: szybko
wrocisz do poprzedniej wagi, spowolnisz przemiane materii, bedziesz oslabiona i
bedziesz bardzo podatna na ataki bulimiczne. Jak juz naprawde tak na tym Ci
zalezy dlaczego po prostu nie ograniczysz troszke kalorii, zrezygnujesz ze
slodyczy i nie pocwiczysz troszke (wystarcza dluzsze spacery). I powiem Ci
jeszcze, ze wazenie sie codziennie jest zupelnie bez sensu. Wahania wagi
wystepuje nawet w obrebie jednego dnia - wystarczy wazyc sie raz w tygodniu,
jak juz musisz to robic. (bo jestem zagorzala przeciwniczka wagi!!!)

pozdrawiam

[katarzyna2005]

Hej
Dzieki za odzew.
Otoz przed wielkim odchudzaniem wazylam 83 kilo, potem, po okolo pol roku 57,
potem jeszcze zeszlam do 52, ale to bylo juz troche za bardzo. Mam 170 wzrostu.
Tak do zaakceptowania, i dla przywrocenia wiary, ze moge byc szczupla bez
bulimi wystarczy mi 55.

Ja juz tak probowalam 'rozsadnie', ale nie wychodzi mi to. Ze wzgledow
charakterologicznych. Odchudzanie jest meczace, ma sie gorszy nastroj, jakos
tak powoli sie zyje, wiec jesli place taka cene, to musze miec wyniki. I to
dziala, a efekt jojo tak za bardzo nie wystepuje potem, bo ja wiem, ze
utrzymanie figury to wielka walka, wieksza niz odchudzanie, bo trzeba na stale
porzucic zgubne nawyki. Wiec od wilkiego odchudzania nie jem slodyczy
(pomijajac ataki bulimiczne), teraz tych atakow nie mam, wiec nie mam do
czynienia ze slodyczami, tluszczami, itd wcale.

Zdecydowalam sie teraz, bo jestem wlasnie po sesji na studiach, i moge pozwolic
sobie na wiekszy luz, mam czas na to 'powolne zycie'. Gdy sie musze uczyc, itd,
to musze jesc normalnie, by mozg normalnie funkcjonowal. Poza tym mam silny
prywatny motyw, chce szybko zmiescic sie w 'chude' spodnie, a nie tylko te
szerokie, przy ktorych nie widac ud grubych. Chce szybciel znow dobrze sie czuc
w swoim ciele, zalozyc jakas spodniczke, no wiadomo, takze dla faceta...
Pozdrawiam

[maybe123]

odchudzasz sie... powiem Ci szczerze, co mysle. to niebezpieczny pomysl. z
drugiej strony rozumiem i szanuje Twoja decyzje, ze chcesz sie dobrze czuc z
wlasnym cialem. nie bede Cie namawiac na nie-odchudzanie. ale zrobie co moge
zeby byc pomocna w osiagniecu celu ktory sobie wyznaczylas *bez powrotu do
choroby.* Mysle ze to trudne zadanie. Balansowanie na linie. Dlatego lepiej
wyposazyc sie we wszelkie mozliwe pomoce.

Przepraszam ze to co pisze bedzie w formie 'rad', nie chce narzucac swojego
zdania.

Wiec po pierwsze - plan ewakuacji jesli dieta okaze sie zbyt rygorystyczna.
Zeby nie bylo rzucania sie na jedzenie i tej ogromnej pokusy unuikniecia
konsekwenji obzarstwa. Czyli cos w rodzaju: "jesli bedzie za ciezko, to
przechodze na nastepujacy plan powrotu do normalnego jedzenia w ciagu 2 dni:
najblizszy posilek xxx, potem yyy, potem zzz"

Po drugiem banalne (i pewnie nie zastosujesz ;)): wieksza ilosc kcal na dobe
zeby nie zmniejszyc drastycznie metabolizmu plus choc niewielki wysilek (np.
pol godziny spaceru co wieczor albo rano).

Po trzecie, WAZNE: nie wiem czy przechodzilas kiedys taka diete o jakiej
piszesz. Jesli Tobie odpowiada to jest OK. Zawiera ona duzo cukru, brak
zlozonych weglowodanow i za malo bialka (organizm potrzebuje bialko w kazdym
posilku, co 4h). Cukier w soku spowoduje szybki wzrost poziomu insuliny, potem
hipoglikemie (ospalosc, slabosc, drzenie miesni) i glod. Wiekszosci osob trudno
byloby nie zjesc czegos wkrotce PO wypiciu soku, czy zjedzeniu batonika,
wlasnie ze wzgledu na nagly spadek poziomu cukru we krwi.

Nie ma co sie oszukiwac ze potrafimy wygrac z glodem. To jeden z
najsilniejszych instynktow w jaki wyposazyla nas natura!!!!! Jego sila jest
nieoceniona. Pewnie, mozna sie katowac przez jakis czas, ale nadchodzi moment
gdy, mowiac obrazowo, mamy nagle wszystko w d. i chcemy tylko jesc, jesc, jesc.
Ludzie sadza, mylnie na ogol, ze wygraja z prawdziwym glodem - tylko bardzo,
bardzo chorym osobom sie to udaje... i umieraja.

Wiec pytanie jak schudnac bez tego alarmujacego glodu ktorego, na szczescie,
zdrowy czlowiek nie jest w stanie pokonac. Jeden ze sposobow - tak skuteczny ze
wydaje mi sie 'magiczny' wrecz - to bialko w KAZDYM posilku, ktore stabilizuje
poziom cukru we krwi. Doradzila mi to moja terapeutka i dziala niesamowicie.

Jak to wyglada w praktyce: np. na sniadanie twarozek z duza iloscia rzodkiewki,
ogorka. Jesli sok, to rozdzienczony jablkowy (ma nizszy indeks glikemiczny niz
pomaranczowy). Albo jeszcze lepiej - pomidorowy.

Do innych posilkow ZAWSZE cos z bialkiem: kawalek piersi z kurczaka, lub ryby,
gotowane jajko.

Nigdy sam cukier. Jak mialam ciezki okres 'ciagu' to niemal nie rozstawalam sie
z pudeleczkiem twarogu, i jeseli cos slodkiego w pracy - to najpierw albo zaraz
po: lyzka twarogu. Wiem, brzmi to smiesznie, ale mi nie bylo do smiechu jak nie
bylam w stanie przestac jesc slodkiego. Twarog mnie uratowal :)

----> Wiec nawet jesli zignorujesz wszelkie inne moje uwagi, PROSZE sprobuj
chociaz to: kawalek chudego twarogu za kazdym razem jak siegasz po ten
rozcienczony sok. Pozdrawiam.

[katarzyna2005]

Bardzo dziekuje za rady, maybe, oczywiscie masz w 100 procenatach racje.

Ta moja obecna dieta i tak nie jest tak restrykcyjna ja ta z 'wielkiego
odchudzania', bo wtedy byl wylacznie sok. Nie liczylam kalorii (podobnie jak
teraz), ale na pewno bylo bardzo malo, ale byly natychmiastowe efekty i to mnie
niesamowicie motywowalo. Taki kilogram na miesiac to raczej nie dla mnie.

Tak masz racje, ze bialko potrzebne, stad ten kefir wieczorem, wiem, ze to za
malo i dlatego ta moja dieta nie bedzie dlugotrwala, moze dwa tygodnie, a potem
jeszcze raz sprobuje rozsadnego odchudzania, ale musze miec pierwsze efekty (i
one juz sa, napisze dokladnie ile po tygodniu, bo nie chce zapeszac).

To dieta sprawdzona. Przewaga diety plynnej nad tradycyjna, czyli - male
posilki w regularnych porach jest dla mnie trudniejsze, bo plyny jakos tak
dzialaja, ze prawie nie ma sie apetytu. Te soki, to oczywiscie nie soki owocowe
(cukier), ale wielowarzywne, rozwodnione goraca woda pol na pol, to oczywiscie
weglowodany i nic poza tym, ale nie tak niebezpieczne jak soki owocowe. Indeks
glikemiczny tak szybko wiec nie rosnie, a jest sie troche zaspokojonym na jakis
czas. Ja po prostu mam za slaby charakter aby jesc chude mieso itd. Takie
sprawy zostawiam na po-diecie, bo potem jest ten trudniejszy okres zatrzymania
nowej wagi.

Sporty i tak uprawiam, a zawsze przeszkadzalo mi myslenie o tym, ze to dla
figury, to mi odbiera przyjemnosc, a robie to dla przyjemnosci. Nie mam
samochodu, wiec spacery po miescie maja miejsce naturalnie.

Bardzo dziekuje za wsparcie, pozdrawiam.
PS.
Oczywiscie nie ma mowy o powrocie do B., gdyby cos to porzucilabym te soki, ale
na razie bardzo mnie podtrzymuje pierwszy mily efekt na wadze, i swiadomosc, ze
to nie bedzie trwalo dlugo.

Dol po cwiczeniach fizycznych

[katarzyna2005]

Zauwazylam taki dziwny mechanizm. Niby mowi sie, ze wysilek powoduje dobry
nastroj, ze wydzielaja sie te dobre hormony, ale u mnie jest inaczej, po
dluzszym sportowym wysilku jest mi smutno, taki jakby dol spowodowany
oczekiwaniami przyjemnosci, sam wysilek jest fajny, ale potem jest zle. I
czesto wtedy mam ochote na zarcie, nawet rozgladam sie za sklepami. Ostatnio
nawet wzielam ze soba zwykla bulke, aby to zajesc.
Czy ktos tez cos takiego zaobserwowal?

[myslo.marcinek]

katarzyna2005 napisała:
"...
> Czy ktos tez cos takiego zaobserwowal?"


Mi jest trudno zabrać się za ćwiczenia. Zawsze mam opory. W trakcie ćwiczeń
jest ok. No i potem ten stan raczej pozostaje. I nawet jakoś nie chce się
specjalnie jeść
----------
Nikt nie będzie żył za Ciebie!

[myslo.marcinek]

Hej!
W pierwszym akapicie będzie króciótko o mojej "bajce" z bulimią. Potem odpiszę
Katarzynie 2005.

Obecnie mam 21 lat (wczoraj skończyłam :) ). Od 13 roku zycia się odchudzam.
Bulimia zaczęła się jakieś 5 lat temu. Najpierw były herbatki ziołowe, potem
tabletki, wszystkeigo coraz więcej. Od czasu do czasu zaliczałam kibelek.
Od prawie roku nie przeczyszczam się. Od roku tzn od zmiany psychiatry. Facet
potrafił jakoś mnie przekonać i wpłynąć na mnie.
Pierwszego psychiatrę zaliczyłam, gdy miałam 17 lat.
Od prawie dwóch lat mam terapie u psychologa.
Oczywiście ciągle się odchudzam. Nie potrafię jeszcze zaakceptować swojego
ciała. A jakieś 7 kg mniej byłoby bardzo mile widziane.
Kasiu 2005, tak jak pisałaś:
* duzo zajęć - najlepsza recepta. Moja bulimia osiągnęła szczyt, gdy zaczęłam
studia zaoczne i nie pracowałam. Co 2 tygodnie jeździłam na zdjazdy. Wtedy
właśnie pojawił się nowy psycholog. Znalazłam sobie pracę. Najpierw to był
wolontariat. Spodobałam się szefowi, tzn. efekty mojej pracy mu sie spodobały i
teraz mam pracę. :)
Gdy jestem w pracy, myśli o obżarstwie stanowią jakieś 8% wszystkich myśli (gdy
siedziałam bezczynnie w domu, było to około 98%).
* jeść 5 posiłków dziennie - to rada mojego psychiatry. Na początku bardzo mi
się nie podobała. Teraz wiem, że warto się do niej stosować :)
* rewelacyjnie jest mieć kogoś bliskiego (najlepiej przeciwnej płci), komu
wiemy, że się podobamy (Ja miałam ogromne szczęście, że takiego kogoś spotkałam)
* mnie niewątpliwie motywują też moi terapeuci (psycholog i psychiatra)
* ruch, ruch, ruch - akurat to mi idzie mozolnie, bo ciężko mi się zebrać i
ćwiczyć (dlatego zapisałam się na aerobik; :) w grupie to ci innego). Nie da
się jednak zaprzeczyć, że jak człowiek się solidnie zmęczy, to jakoś juz nie ma
sił myśleć o żarciu

*** Od jakiegoś czasu stosuję metodę "obsypywania się prezentami". Nie działały
na mnie "nagrody", na które pozwalałam sobie po osiągnięciu czegoś. Kupuje
sobie coś, co mnie ucieszy. Gdy jestem szczęśliwa też łatwiej nie myśłeć o
jedzeniu. W ogóle wtedy nie pojawiają się chore myśli (nie tylko o jedzeniu,
ale i inne dołujące typu, że w pracy coś nie tak idzie, albo w szkole też do
bani). Takimi drobnostkami podtrzymuje swój dobry humor, co oddala mnie od
stanów depresyjnych.
Dziś np. pomalowałam paznokcie :)
Wczoraj wyszłam z koleżanką do kawiarni (ale na nic słodkiego - zamiast
podwieczorku był drink; no co w końcu wczoraj miałam urodziny !)

[katarzyna2005]

Bardzo dziekuje myslo za liscik, odpisze jutro bo teraz musze leciec na
moja 'terapie zajeciowa' (zart - ide do pracy, ale to tez niezla terapia, bo w
czasie pracy, jesli nienudna, to nie mysli sie o zarciu)

cwiczenia

[maybe123]

pisze tu zeby latwiej bylo znalezc bez grzebania sie w srodku watku

ja po cwiczeniach odczuwam czasem pewne znuzenie/uspokojenie z odcieniem smutku
(moze to taki fizjologiczny 'dol'?) natomiast co do tego ze nie chce sie jesc,
to fizjologicznie uzadnione, po ok. 20 min aktywnosci czesc energii pochodzi z
tkanki tluszczowej, uwalniaja sie ketony, i osrodek glodu w mozgu sygnalizuje
ze nie potrzebujemy jesc. glod wraca gdzies dopiero 1h po cwiczeniach.

co do motywacji... ja bardzo pilnuje zeby to byla przyjemnosc. jak sie
zapisywalam do klubu to weszlam do jednego i pomyslalam, no nieeee.... chyba za
kare bym tu musiala przychodzic! przygnebiajace 'narzedzia tortur'

wiec sie zapisalam gdzie indziej, miejsce jest czyste, jasne, gra muzyka,
przychodza mlodzi ludzie, jest duzo zajec do wyboru, i ->lubie tam przebywac <-
czasem nawet bardziej niz w domu!! szczegolnie jak mam w domu balagan :))

najtrudniej o umiar (no coz, problem wszystkim bulimiczkom znany) bo ja to bym
chciala spalic zaraz milion kalorii jednego dnia. To czesty blad
poczatkujacych. TO MA BYC MARATON, NIE SPRINT. Jak sie dzis wykoncze, to jutro
nie przyjde... i pojutrze tez nie, bo bedzie mnie odrzucalo od katorgi... Nie
oszukam sie na dluzsza mete, moja podswiadomosc WIE czy fitness klub jest
miejscem katorgi czy relaksu. Chce miec podswiadomosc po swojej stronie :) wiec
staram sie byc mila dla siebie w tym przybytku zdrowia i dobrej formy :)

w koncu lepiej cwiczyc 20min/3-4x w tygodniu niz pocwiczyc dwa razy po dwie
godziny i przestac na dobre

JAKIE BIERZECIE TABLETKI?

[myslo.marcinek]

Chciałam zapytać te dziewczyny, które leczą się farmakologicznie. Jakie leki
bierzecie? Ja obecnie jestem na dwóch Bioksetynach, jednej Asentrze i jednym
Nootropilu.
Jak się czujecie na swoich lekach? Ja omawiam swoje samopoczucie u pana
psycholka ;) i on wtedy ustala dawki. Wcześniej np brałam trzy Bioksetyny i nic
więcej. Po jakimś czasie dorzuciliśmy Asentrę, potem Nootropil.
Moim zdaniem, leczenie farmakologiczne jest bardzo ważne w terapii.

[katarzyna2005]

Dzizus, ale ja jestem tepa komputerowo, dopiero teraz zorientowalam sie, ze
mozna sie dopisywac w srodku watku, i zobaczylam pare nowych wpisow. Np.
myslalam, ze Karolina nie odpowiedziala na alarm, ze czeka na lepszy czas by
sie wlaczyc, a teraz widze ze odpisala, tylko nie od razu. Musze to wszystko
zapisac na dyskietke i przemyslec, tu, skad pisze (darmowy internet) nie mozna
zapisywac na dyskietki, wiec skocze wieczorem do kawiarenki.

A teraz co do lekow.
Bralam kiedys 'Polski' prozac, nie z powodu bulimii, ale tak ogolnie (choc to
byl czas pelnego rozkwitu uzaleznienia). Zaczyna dzialac po jakichs 2-3
tygodniach. Czlowiek czuje sie lepiej, chwilami jakbym byla zakochana (mimo, ze
nie bylam), jakies te hormony sie wydzielaja. Wiec generalnie polecam, jesli
ktos ma klopoty z nastrojem. Bralam jakis niecaly rok. Ale nie wiem, co
przepisuje sie bulimiczkom.

Przestalam brac ze wzgledu na moja filozofie nieufnosci do takiej zewnetrznej
pomocy, jak psychologowie, czy leki. Poza tym wcale nie zaniechalam bulimii,
wrecz przeciwnie, dobry nastroj powodowal zmniejszenie wyrzutow sumienia przy
kolejnych atakach, wszystko, takze ataki bylo przyjemniejsze.

Dopisek co do mojej diety - trzymam sie, nie mialam ani jednego momentu, ze
bylam strasznie glodna, ani nawet bardzo glodna, moze troche glodna, wiec da
sie wytrzymac, tylko jestem oslabiona i wolniej mysle, jestem bardziej podatna
na zdenerwowanie.

Spozniona odpowiedz dla k_79

[katarzyna2005]

Jednak tamta odp na 'alarm' byla w normalnej kolejnosci, ja po prostu
przegapilam.

No wiec, rzeczywiscie to inny rodzaj problemu/ow. Ja mam taka tendencje do
upraszczania, dawania prostych recept. A to u ciebie nie zadziala.
Jedynie moge zapytac - a co bedzie, jesli ustalisz sobie 'roboczo' te jako-taka
wage do zaakceptowania (bo rozumiem, ze idealna to bylaby ta, zawsze troche
nizsza, czyli ideal prawie anorektyczny), np 49, czy 50 kilo, zrob sobie
zdjecie, i ocen sie, czy wygladasz dobrze. (Bo rozumiem, ze mezowi sie
podobasz, ze nie wywiera na ciebie presji, ze bardzo chude sa najpiekniejsze.)
Jesli tak, to potem mozesz wazyc sie jedynie co tydzien, i martwic gdy
przytyjesz, i wtedy przejmowac kaloriami. A do tego braku komfortu, ze to nie
to, moze sprobuj przywyknac, tak to w sobie zaakceptowac, ze taka masz
psychike. Po prostu, niektorzy maja takie wady, a ty akurat taka. Tylko z czego
takie nastawienie wynika? Obawiam sie, ze z niskiej samooceny, i tu moglby
pomoc psycholog, ja nie bede zabawiac sie w psychologa-amatora.

Oczywiscie moge jedynie przywolac jakies swoje doswiadczenia, przemyslenia.
Bylam kiedys w zwiazku z facetem, ktory choc sam byl gruby, to ciagle dawal mi
na rozne sposoby do zrozumienia, ze najpiekniejsze sa chude kobiety. Ja wtedy
wazylam 56 kilo, wiec nie bylo tak zle, ale ciagle sie odchudzalam, i
martwilam. On w zartach mowil do mnie 'gruba'.

Ja sama tez nadal tak o sobie mysle, tylko ze teraz mam wiecej powodow, bo
widze sie w lustrze, no i po ubraniach. Stad ta obecna dieta. Tylko, ze
potrafie powiedziec sobie 'stop', jak wtedy w trakcie wielkiego odchudzania,
gdy doszlam do wagi, 52 kilo, to bylo zbyt malo, ale 53-54 bardzo dobrze. W
odbiorze i ocenie siebie pomaga mi to, jak reaguja inni, no i porownuje sie do
tych wszystkich chudych kobiet na miescie.

[maybe123]

ja nie biore lekow, choc pare razy sie nad tym zastanawialam. myslalam ze moze
Prozac by pomogl. jestem z natury ostrozna i duzo sie naczytalam, m.inn.
ksiazke "Talking back to Prozac" i znam kilka (!) osob ktore go odstawily ze
wzgledu na skutki uboczne.

Byc moze sa inne leki lub inaczej reagujace organizmy, wtedy pewnie warto,
czemu nie. Kazda pomoc w walce z choroba sie przyda.

Katzrzyna, ciesze sie ze dobrze ci idzie odchudzanie. Holender, chcialabym zeby
bylo na to jakies inne, pozytywne slowo. Moze 'normalizowanie' :)
albo, 'usuwanie zlogow i toksyn' Bardzo sie ciesze ze sie trzymasz bez B.

Ja mialam wczoraj cieeezki dzien, czulam sie gruba i z d. jak trzydrzwiowa
szafa, czulam sie jak ciele. Wiem, to okropne slowa ale tak wlasnie bardzo zle
myslalam o sobie, a wieczorem weszlam na wage i okazuje sie ze przybralam 2.5
kg i juz blisko mi do paniki. No ale nic dziwnego, przez pare tygodni prawie
ciagle jem i jem. Do tego mam fatalny nawyk podjadania w pracy (biurowej) -
caly czas cos ciamkam. To kolejny nawyk ktory dobrze byloby zmienic, bo rujnuje
mi samopoczucie na caly dzien. Moze macie pomysly jak to zrobc - niestety nei
przynoszenie jedzenia nie pomaga, a nawet pogarsza sprawe, bo zamiast jest np.
jablka mam caly czas pod reka do kupienia batoniki, lody, itp.

[myslo.marcinek]

Też się bałam, że się uzależnie albo będę przeżywać jakieś dziwne stany po
lekach. Tym bardziej, że nie są to jakieś witaminki C, a antydepresanty. Na
początku dlatego właśnie bawiłam się troche lekami. Raz brałam, raz nie. NOwy
psychiatra potrfaił mi jednak przemówić i teraz łykam wszystko regularnie i
naprawdę czuję się lepiej. Łatwiej mi walczyć z chorobą. Bo same leki
oczywiście nie załatwią sprawy, ale bardzo, bardzo pomagają. Nie wyobrażam
sobie terapii bez środków farmakologicznych.

no, jak pomagaja, to dobrze :-) n/t

[maybe123]

[mestrom]

Jakis rewelacyjnych sztuczek nie znam, ale ja zuje duzo gum dla dzieci lub jem
lizaki. Probuje tez oszukac siebie plynami. Stara metoda wypelniania zoladka
woda. Zamiast slodyczy pije np.karotke i staram sie podjadac cos co ma niewiele
ckal. Wiem ze zadne rady. Najtrudniej przeciez przestac myslec o jedzeniu.Tez
mam z tym problem. W pracy jest trudniej, bo w domu mozna np. pomalowac
paznokcie, czytac to forum lub zajac sie czyms na tyle absorbujacym by
zapomniec o tym, ze cos bym przegryzla.
Lepiej bierz owoce z domu.

[wodnik73]

Siedząc w pracy zapijam się zieloną i czerwoną herbatą (czasem pije gorzką ale
często jednak słodzę cukrem). Albo piję kawę z mlekiem. Nie wytrzymam 15 minut,
żeby czegoś nie "pochłonąc" więc piję, piję, piję.....dobrze mi teraz o tym
mówic, bo mam te "dobre dni". Ale jak miałam te "złe dni" to i herbata i kawa
nie pomagały, mogłam wypic ich i hektolitry, a i tak w końcu biegłam do sklepu
po ...nie będę wymieniac....

[myslo.marcinek]

Hej moje kochane Kobietki!
Życzę Wam wszystkim udanego weekendu. Mam nadzieję, że mój upłynie całkiem
sympatycznie, mimo tego, że w sobotę i niedzielę mam wykłądy na uczelni :(
Pozdrawiam ;)

Pare dopiskow, odpowiedzi do roznych osob

[katarzyna2005]

Zalegla odpowiedz do myslo
Twoje rady oczywiscie bardzo dobre, tez tak uwazam, dzieki. Szczegolnie te 5
posilkow. Przed rozpoczeciem mojej obecnej diety jadlam 3 posilki, ale 4, jak
teraz, lub lepiej - 5, to dobre rozwiazanie, bo reguluje sie poziom cukru we
krwi, i mniejsze prawdopodobienstwo wielkiego glodu, co jest glowna przyczyna
atakow bulimicznych.
Moge to potwierdzic, nie odczuwalam ani razu (choc to dopiero 5 dzien) takiego
wielkiego apetytu, nie jestem w ogole specjalnie glodna.
Przyznam, ze chcialam to wykorzystac, i wczoraj wieczorem - dzis rano jeszcze
ograniczylam kalorie, ale czulam sie tak slabo, ze nie polecam. Trzeba jesc,
czy (jak w mojej diecie) pic, nawet jesli nie jest sie glodnym.

Swieta racja z 'terapia zajeciowa', tez pamietam, gdy sie nudzilam, to
najlepszy pomysl na rozrywke, to byl zawsze spacerek do sklepu i potem to 10
minut szczescia.

Ale napisz jak te leki dzialaja na ciebie. Ja tez bralam antydepresanty i u
mnie bylo wrecz przeciwnie, jesli chodzi o skutecznosc walki z bulimia. Nie
mialam wyrzutow sumienia, zarcie bylo jeszcze przyjemniejsze.

Maybe
A moze by tak te regularne, co do godziny posilki, a miedzy nimi nic. Tyle,
zeby te przerwy byly male. Przed moja dieta myslalam o takim rozwiazaniu dosc
sceptycznie, ze wzgledow praktycznych, nie chcialo mi sie przygotowywac, lepiej
jesc raz a porzadnie. Tyle, ze to naprawde dziala, bo czlowiek nie jest glodny
miedzy posilkami, jesli te przerwy nie sa duze (czyli np 2.5, lub 3 godz), i
trzeba jesc mimo braku glodu. Moze sprobuj.
Wiem, ze w biurze jest ciezko od powstrzymania sie od zarcia, ciagle ktos je,
albo czestuje, albo ktos roznosi jedzenie, a te rozne imieniny, itd

Wyrzucanie wagi (To zalegly dopisek)
Ja nie moglabym wyzucic wagi, bo musze kontrolowac, czy nie przytylam, ale
wazenie raz w tygodniu jest rozsadne. Pomijajac taki okres intensywnego
odchudzania sie, jak teraz, bo musze widziec efekty, to mnie mobilizuje.
Za to nigdy sie nie mierzylam centymetrem, bo wiem, ze rozklad tluszczu to
sprawa indywidualna, i centymetry w talii moga zalezec od tego czy obiad byl
duzo, czy malo-objetosciowy. Waga dwoch kobiet moze byc taka sama, ale ten
tluszcz inaczej rozlozony, wiec beda inaczej wygladac.

Karolina
Gratuluje rzucenia palenia, wiesz to chyba trudniejsze od rzucenia bulimii, moj
znajomy po roku mowi, ze ma nadal ochote zapalic. W najtrudniejszym okresie
pomoagal sobie obietnicami, ze nie pali tylko dzis, a jutro zapali, i to jutro
tak przekladal z dnia na dzien.
Co slychac?

[k_79]

"Co slychac?"

Widziałam, że do odpowiedzi na Twoje pytanie w zasadzie już dotarłaś. Można by
rzec, że cofnęłam się w rozwoju. Przestałam sobie radzić i postanowiłam zacząć
jeszcze raz. Nowe wydaje się bardziej ekscytujące i motywujące, przynajmniej
dla mnie. Oczywiście już "wpadłam", ale trudno. Przez alkohol. Już się go nie
tknę!!!

A co do palenia, to w moim przypadku rzucenie nałogo przyszło mi bez trudu.
Paliłam od mniej więcej roku (wcześniej miałam okresy palenia i nie-palenia w
przedziale 10 lat wstecz), niewiele bo ok 4-6 dzinnie, przy okazjach więcej,
super light-y. I nawet przy tak małych dawkach tej trucizny czułam się źle,
może dlatego, że dodatkowo mam anemię i jestem przewlekle niedotleniona. Teraz
jest tak, że nie palę na co dzień, ale od kiedy rzuciłam, miałam trzy dni, że
zapaliłam. Raz spotkałam się z koleżanką i "dotrzymałam jej towarzystwa" w
paleniu, drugi raz- podobnie, trzeci raz wczoraj wieczorem, przy piwie,
specjalnie na tę okazje kupiłam sobie paczkę i wypaliłam prawie cała sama (a
jak się dzisij czuję to lepiej nie mówić...). Ale po tych epizodach wcale nie
kusi mnie, żeby zapalić znowu. Jest dokładnie tak jak kiedyś, kiedy nie byłam
uzależniona i paliłam okazjonalnie.
Podsumowując: Rzucenie palenia to dla mnie pryszcz w porównaniu z porzuceniem
bulimii. Niestety. :(

Pozdrawiam!

[wodnik73]

Rzuciłam palenie w styczniu 2000 roku. Od tego czasu zapaliłam pół papierosa.
Paliłam 10 lat, z przerwami, była jedna roczna i takie po 2-3 m-ce. Gdyby odjąc
przerwy to w sumie zebrałoby się z 8 lat palenia.

Rzucenie palenia to "pikuś" w porównaniu z rzuceniem bulimii ...

[katarzyna2005]

Pierwszy wolniejszy weekend od miesiecy, wiec wgrałam sobie parę dyskusji z
naszego Forum (na moim darmowym internecie nie można tego robić, tu jest
pośpiech i stres, ciągle boję się, że ktoś zobaczy co czytam i piszę). Więc
wgrałam, i w domu pomyślałam nad tym. Stąd parę refleksji.

Początkowo byłam oburzona wypowiedzią Mateusza, tymi cytowanymi komentarzami
kolegów, to uprzedmiatawianie kobiet, ten „podgatunek” chudej kobiety, te
porównania do zwierząt... Ale pomijając ten chamski aspekt, to treść jest
oczywista – że oceniamy ludzi po wyglądzie. Każdy to robi, ja też.

A czy mój facet mnie komplementuje? Jeśli wyglądam dobrze – tak. Słowem
rzadziej, raczej dotykiem, spojrzeniem. A jeśli mam „gruby” okres, to potrafi
żartować z fałdek, ale i tak czuję się akceptowana. Czy powinnam wtedy domagać
się komplementów? Ale wtedy ja sama się sobie nie podobam! Te wałki tłuszczu w
talii są dla mnie niewygodne, mogę nosić jedynie duże spodnie, sama się z tym
źle czuję, więc dlaczego mam od niego wymagać by podobało mu się to, co mi
samej się nie podoba? Czuję się mimo to akceptowana, nie akceptowałby mnie
facet, dla którego byłabym jedynie obiektem seksualnym.

I tu przechodzimy do motywów mojego „powrotu do szczupłego ciała” (jedna z
lepszych nazw niż „odchudzanie”). Pozbywam się tego tłuszczu, bo to jest dobre
dla mnie. Przywraca mi wiarę, że mogę być, szczupła, tak jak lubię, i bez
bulimii. Będę się akceptować, nie myśleć o sobie, jako o fleji z wylewającym
się tłuszczem. Poza tym to doświadczenie w skutecznej dyscyplinie może tez
pozytywnie wpłynąć na inne dziedziny życia, bo przekonuje mnie, że mogę coś
postanowić i zrealizować, że potrafię być silna w walce o siebie.

Po lekturze wątku Magdy
(Piszę tu, bo ten mój wątek ma być takim dziennikiem wlaki o siebie, więc tu
opisuję, co mnie wzmacnia, a co często jest „prezentem” od innych forumowiczek,
bo przeczytałam o tym na ich forach)

Magda pisze, że w walce pomogło jej spotkanie osób (ten uniwersytecki ośrodek),
którzy wysłuchiwali jej z uwagą, nie patrzyli jak na idiotkę. Dla mnie to forum
tu właśnie spełnia taką rolę. Nigdy, odkąd zaczęła sie bulimia nie spotkałam
osoby z którą mogłabym o tym swobodnie porozmawiać. Nie sądzę, że jestem na
tyle silna, by móc bez tego forum, czytania innych wypowiedzi, pisania dać
sobie rade. Samodzielnie jeszcze nie.

Ponadto - zrób coś by poczuć się lepiej, pomyśl o sobie pozytywnie. Otóż ja od
niedawna praktykuję taką metodę: gdy czuję się źle, bez wartości (często)
otwieram notes i zapisuję, co jest dobrego w moim życiu. Co więcej, staram się
przekształcać retrospektywnie gorsze doświadczenia na dobre dla mnie. Np:
wczoraj mało co nie zostałam okradziona na mieście, i zanotowałam to jako
konstruktywne doświadczenie, że dzięki temu wiem, żeby nie nościć w kieszeni
plecaka ważnych rzeczy. Gdy tak nagromadzimy te plusowe sprawy i postaramy się
o inne spojrzenie na gorsze zdarzenia, to już jest lepiej.

Magda w trakcie swojej walki zmieniła się w dojrzałą osobę, przestała być
nieporadną, wiecznie skrzywdzoną osobą, poznała swoją wartość. To ostatnie jest
dla mnie najtrudniejsze. Czuć się osobą wartościową, jeśli nie jest się „osoba
sukcesu”, a otoczenie, rodzina dają do zrozumienia, że jest się
nieudacznikiem, gdy ja po prostu realizuję inna filozofię życiową (a może tak
sobie wmawiam, tak racjonalizuję, a naprawdę jestem niewiele warta?)
Pewnie dobry psycholog pomógłby, ale z wielu względów to niemożliwe, więc sama
musze z tym walczyć.

Z cytatu Joanny, matki anorektyczki: nasze myśli – słowa – czyny – charakter –
los. Czyli werbalizacja może mieć na nas wpływ, może nas zmienić, to
optymistyczne. Pozdr

Po tygodniu diety - waga

[katarzyna2005]

Misnus 3 kilo, więc nieźle. Bardzo mnie to motywuje. Przede mną jeszcze jeden
trudny tydzien. Potem (chyba) przejdę na liczenie kalorii, może 1000 dziennie.
Mała modyfikacja diety:
Śniadanie - ok 12: kefir, sok wielowarzywny (1 filiżanka + tyle samo gor. wody)
Potem 2 razy co 2.5 godz - sok i szklanka kako (bez cukru i mleka)
Kolacja - jak śniadanie.
No i woda, cherbata, cherb. ziołowe - bez ograniczeń.

Dieta jest skuteczna, ale męcząca. Nie czuję się jakoś tak głodna, by to było
nie do opanowania, raczej zmęczona.

[myslo.marcinek]

Witam!
Gratuluje Kasiu, tylko czy nie jest to zbyt rygorystyczna dieta?
Troszke się boję. Trzymam jednak kciuki!

[maybe123]

tez trzymam kciuki, ciesze sie ze masz takie efekty jak chcesz. prosze prosze
badz bardzo ostrozna przy wychodzeniu. Twoj sukces w funkcjonowaniu bez B. mnie
inspiruje :) moj dzien 34 chyba.

[nikt02]

Czesc
2,5 roku temu zaczalem sie odhudzac najpierw byla anoreksja teraz kompulsywne
objadanie sie. Wydaje mi sie ze to kompulsywne objadanie sie to poprostu
odmiana bulimi. Nie przeczyszczam sie i nie prowokuje wymiotow. Jesli mam napad
to zjadam kilkanascie tysiecy kcal wiec a zreszta nie wazne nie o to chodzi.
Chodzi o to ze chce sie dolaczyc do tego posta i liczyc dni moze nie te w ktore
nie wymiotuje tylko te w ktore bede jadl racjonalnie.Przytylem juz ok 12kg i
jestem naprawde w kiepskiej formie psychicznej ale nie mam nic do stracenia i
bede tu wyliczal swoje dobre dni. Wczoraj byl pierwszy taki dzien po 4dniowym
ciagu.Pozdrawiam

C.D. dziennika walki

[katarzyna2005]

C.D. dziennika walki
(przepraszam za brak cytatów, ale nie wiem czy to wierne cytaty).

Magda: zanurza się w złe samopoczucie, by wybrzmiało.
Mi zawsze pomaga wypisanie się, robię to odkąd pamiętam, dzięki temu nabiera
się dystansu, czas płynie, zła emocja opada. Z czasu bulimii – w takich
chwilach żarcie pomagało, bo po tej ekstazie było osłabienie po wizycie w
kiblu. Jak to zrobić, by teraz takie rozwiązania nie przychodziły do głowy? (A
sam nasuwa mi się pomysł by dobry wynik mojej diety uczcić stosem ciastek,
widzę to wyraźnie, w kolorach). Na razie nie wiem, ale będę szukała odpowiedzi.
Na razie jestem „z rozpędu” silna, takie rozwiązanie jest wykluczone, ale to
mało racjonalny argument, i nie wiem na jak długo starczy...

Rada dla Maybe, by nie martwiła się, że utyje (trochę przytyła)
Niestety u mnie to nie działa. Muszę być szczupła, nie wyobrażam sobie inaczej,
gruba nie jestem sobą. Czyli już na zawsze jestem skazana na jakiś rodzaj
diety. Ale: przecież nieopanowane żarcie i nieprzejmowanie się przytyciem jest
przede wszystkim niezdrowe, więc co za różnica, czy będę walczyć o „nieotyłą”
sylwetke czy o szczupłą. W każdym przypadku to konieczność dyscypliny. Więc
dlaczego nie dyscyplinować się do tej ulubionej figury, w której czuję się
dobrze?

Personifikowanie bulimii.
Też to stosuję. Ten Potwór ciągnący mnie w nicość, słodkie obietnice, obojętne
zimne spojrzenie, gdy jestem zeszmacona po ataku, dalej mnie ciągnie w te
otchłanie...
Gromadzenie różnych rodzajów broni dla zwalczenia Potwora.
Mam już spory arsenał (poczucie wolności, pisanie, planowanie, zajęcia,
oszczędzona forsa, poczucie siły, samodzielnego kierowania swoim losem). Ale
gromadzę dalej – obecna figura na wadze wskazuje, że mogę (będę mogła) być
szczupła bez bulimii, więc przyjemność cielesna bycia osobą szczupłą, wiarę, że
mogę zmnienić swoje życie mogę przenieść na inne dziedziny życia, może w pracy,
na studiach, robić dobre dla siebie rzeczy.

Wodnik – winny jest perfekcjonizm - bardzo ciekawe spostrzeżenie
Bo chcemy walczyć o idealne ciało, bo gdy jakikolwiek błąd popełniamy, najpierw
zapomnienie – lodówka, a potem kara – fatalne samopoczucie. Ale co z tym
zrobić? Magda mówi – zrób wszystko, aby błąd się nie powtórzył, czyli podejdź
konstruktywnie. Bianka pisze – dopuściłam racjonalne myślenie, zdrowy rozsądek
i poczułam się Wolna. Ale co zrobić w tym czasie, tuż po popełnieniu błędu,
kiedy najsilniejsze są emocje, i najłatwiej ulec pokusie wizyty do sklepu, czy
lodówki? Nie wiem. Ja na razie jestem „w ciągu” bez bulimii, ale jeszcze ponad
dwa miesiące temu (to tak niedawno) nie potrafiłabym sobie odmówić
najłatwiejszego rozwiązania. Niestety nie znam odpowiedzi. Mi pomogło najadanie
się bezpiecznym jedzeniem, np kilo jabłek, ale wiem, że większość z nas nie
wytrzyma tego wypełnionego żołądka i pobiegnie do kibla, nawet po „niegroźnych”
jabłkach.

Maybe – po poczuciu sukcesu, łatwo przejść na drugą stronę – porażki.
Oj tak, święte słowa. Wielokrotnie przeżyłam euforię drugiego „czystego” dnia,
gdy myślałam – a pozwolę sobie na duże jedzonko dla uczczenia tego sukcesu, a
potem było jeszcze więcej ataków niż normalnie. Teraz też Ona kiwa do mnie z
daleka, obiecuje niegroźną przyjemność, a potem znów dopisywanie dni w
kalendarzu, mówi – nawet nie musisz o tym mówić na Forum, nie przyznawaj się do
klęski, to zresztą nie klęska, tylko taka nagroda za wytrzymałość, przecież
udowodniłaś już, że jesteś silna, możesz sobie pozwolić na luz... . Ja nawet
nie dopuszczam do dyskusji, nie i już, ale Ona jest bardziej wygadana, ciągle
kusi mnie różnymi argumentami.

Lepiej przed atakiem - zapobiegać niż panikować w trakcie.
Tak, to jest właśnie to gromadzenie broni, kucie zbroi przeciw potworowi. Czas
tę zbroję umacnia, ale Ona jest piekielnie inteligentna, jeśli ulegnę zbroja
może opaść w jednej chwili, a Ona zwycięsko zimna...

Przepraszam, że nawiązuję do innych wątków tu, zamiast na odpowiednich wątkach,
ale to ma być taki dziennik walki (Magda wie, że długotrwałej, jestem dopiero
na początku), więc moja pomoc innym ogranicza się do opisywania tego co działa
u mnie, może ktoś przeczyta, będzie chciał spróbować. W niedzielę obchodziłam
okrągłą seteczkę, uśmiecha się w kalendarzu żółtym słoneczkiem. Obok była
skromnie wyglądająca szósteczka (pozbywanie się tłuszczyku), jeszcze dalej
ładny wynik przepisany z wagi.

A teraz bieżące odpowiedzi

[katarzyna2005]

Myslo
Bardzo dziękuję za wsparcie, jest ok.

Maybe
Czytaw wszystkie Twoje posty, sporo już o Tobie wiem. Chyba łączy nas wspólne
zainteresowanie zdrowym odżywianiem, pamiętam raz poradziłaś Karolinie by
dosmaczała się różnymi ziarnami, orzeszkami, i innymi zdrowymi i dobrymi dla
ciała i ducha jedzonkami. To chyba dieta mikrobiotyczna. Dzięki Tobie też
dodałam więcej białka. Zaczynam drugi tydzień 'pozbywania się tłuszczu', potem
zobaczymy.
Wiem, że jest ci ciężko, jesteś w trudniejszej sytuacji niż ja. Masz sporo
stresów, ja żyję raczej spokojnie. Daleko do bliskich, ja mam ich niedaleko.
Więc jeśli udaje Ci się wytrzymać, to jest to duża sprawa.
Niestety, jak każdemu, będę także Tobie radziła by nie jeść słodyczy wcale, bo
to śmieci, biała trucizna.

nikt
Witaj na forum. Wiesz, ja w swojej walce staram się wspomagać na różne sposoby,
także takie "magiczne". Np w moim nicku dodałam 2005, choć zaczęłam pisać w
2004, to miało być zaczarowanie przyszłego, czystego roku, mocno w to wierzę.
Podobnie zaczęłam zapuszczać włosy, by zmiana wewnętrzna grała z zewnętrzną. A
dlaczego o tym piszę? Dlatego, że Twój nick może działać na kiekorzyść. Jesteś
dla siebie, i napewno dla wielu osób ważną osobą, "nikt" brzmi, jak ktoś
nieważny. A osoby, które w żarciu szukają rozwiązania problemów często mają
problemy z poczuciem własnej wartości (jak ja). Ale może ta ksywka to przypadek.

Jeśli jesz na jednym posiedzeniu kilka tys kal, to jest to dokładnie zachowanie
bulimiczne, ale bez rzygania, więc z szybkim przytyciem, co jeszcze pogarsza
sprawę.

Musisz koniecznie zrewidować zwyczaje żywieniowe. Zrozumieć, że to nie jest
tylko na razie, ale już na zawsze. Won słodycze i inne śmieci, hamburgery,
frytki, coca-cola, tłuste sosy, smażone ziemniaki, itd. I zastąpić to
przepysznym, co więcej dobrym dla Ciebie jedzonkiem - rybki, chude mięso,
kasze, strączkowe, warzywa, trochę orzechy, trochę owoce (nie za dużo bo
cukier). Na początku możesz jeść tego ile chcesz, ale w równych odstępach, np
co 3-4 godziny. Uwaga na kolację. Na wyjątkowo silny atak głodu możesz zjeść np
4 jabłka, najesz się. Tak przez jakiś czas, gdy uspokoisz się trochę, i
zaakceptujesz pożegnanie się ze "śmieciami". Potem możesz zacząć się odchudzać,
albo rozsądnie (tak najlepiej), albo jak ja (mi to pasuje, ale ja po okresie
tego skutecznego odchudzania i tak będę stosować zasady dobrego jedzenia,
większości osób raczej groziłby efekt jo-jo, czyli większa waga niż przed
dietą). Na razie o dchudzaniu nie myśl, porozmawiamy, jak przez parę tygodni
będziesz tak jadł, jak Ci radzę.

Inna bardzo ważna sprawa, to przemyślenie, dlaczego masz te ataki. Jakie
problemy zajadasz. To jest chyba jeszcze trudniejsze niż zmiana diety, ale tu
tkwi sekret nadziei, że ataki nie powrócą.
Pozdr

[nikt02]

2 dni za mna. Odnosnie tego co napisalas. Wierz mi strasznei duzo wiem o
zdrowym odzywianiu wiem co jest dobre a co zle. U mnie to wyglada tak ze jak
trzymam diete to jem zdrowo mieso z piekarnika warzywa rybki chudy ser itd
jedna kromka chleba wiecej 1 ciastko i zaczyna sie jazda sklep i po kolei
czekolada ciastka jak sie najem slodkim to bulki ale juz z maslem ktore
wystarczy na 4 nie jednym a piecioma plasterkami sera majonezem i bog wie czym
jeszcze. Ja tylko nie wiem ile mam jesc na zdrowej diecie jem ale boje sie ze
to co zjadam to za duzo wiec cwicze 3,4,5 czasem 6 godz w ciagu dnia w koncu
nadchodzi ten dzien pekam i zaczynam jesc koncze po 4 dniach i znowu dieta po
paru dniach napad i tak w kolko. Lecze sie caly czas ale nie wiem co powoduje
moje opychanie sie jeszcze nie wiem mam nadzieje ze kiedys sie tego dowiem.
Narazie jest tak 2 dni sa czyste dzis 3 dzien zobaczymy. Ograniczylem cwiczenia
do 1,5 godz dziennie i chyba tak narazie zostawie Pozdrawiam

[katarzyna2005]

Odpowiedz, dlaczego ten wielki apetyt nastepuje jest bardzo trudna, bo mysle,
ze wiele czynnikow ma na to wplyw. Z jednej strony poziom cukru we krwi, gdy
jemy posilek, ktory ma sporo cukru (duzy indeks glikemiczny), to potem poziom
opada, i jesli jest duza roznica, to czujemy ten glod. Dlatego wazne jest aby
uwazac na produkty o wysokim indeksie i jesc regularnie. Pewnie o tym doskonale
wiesz.
Ale wiele innych spraw ma tez na to wplyw - stresy, klopoty, a nawet pozytywne
uczucia. Alkohol, czy inne uzywki.
Z mojego doswiadczenia (nie wiem czy wiesz, ze jestem teraz na dosc drastycznej
diecie odchudzajacej) moge potwierdzic, ze regularne (ale naprawde, zgodnie z
zegarkiem, nawet jesli nie ma sie ochoty jesc) posilki o niskim indeksie dobrze
dzialaja. Ani razu (dzis 10 dzien) nie mialam ataku wilczego apetytu, a nawet
nie czuje glodu, choc napewno oslabienie.

Mysle, ze musisz pogodzic sie z mysla, ze nie mozesz 'normalnie' jesc, musisz
planowac posilki, jesc tylko to co sobie wyznaczysz. No i absolutnie zadnych
slodyczy, czy kanapek z maslem, juz lepiej sucha kanapka z gruboziarnistego
pieczywa.
Tylko, ze to moze nie wystarczyc.

Ja sobie robie analizy przyczyn, problemow, czytam to forum, wiele wypowiedzi
mnie inspiruje, bo pisza tu ludzie z takimi samymi problemami, dla nikogo to
nie jest dziwne, to bardzo mnie wspiera. Nie wiem, czy czytales moj watek od
poczatku, jestem po 5-letniej bulimii, wlasnie w niedziele obchodzilam 100
dzien 'czysty', ale wiem, ze to dopiero poczatek walki. Na pewno musze sie
pogodzic z tym, ze juz nigdy nie bede mogla 'normalnie', bez ograniczen jesc.

U mnie te rady dziala, wiec dlatego to pisze.
Pozdrawiam

u mnie jest inaczej

[maybe123]

czytam sobie o Waszych sposobach i podejciach, czesc jest taka sama u mnie
(chocby zwracanie uwagi na indeks glikemiczny - niewiarygodnii pomaga). Tez
chce byc szczupla, a niezwracanie uwagi na to co sie je wcale nie wydaje mi sie
sukcesem - nie zyjemy w lesie czy sadzie gdzie mozna kazde dostepne jedzenie
bez wiekszego myslenia pakowac do buzi. Dzis wchodzi sie do supermarketu, to
nabial i warzywa/owoce czesto sa poupychane na brzegach sali, a w srodku
chipsy, cukierki, napoje slodzone i inne takie.

A co w takim razie u mnie inaczej? B. tez personifikuje, ale jakos nie wiedze
jej (kobieta...?) jako potwora lecz jako... przyjaciolke i pomocnika. Pomogla
mi wiele w zyciu gdy bralam tyle na siebie ze zdrowy czlowiek nie moglby tyle
zniesc. To byl moj, niemadry, wybor, a B. byla zawsze gotowa mi pomoc
zrealizowac ten cel. Teraz mowie jej - jestem gotowa, zebys sobie poszla.
Ukladam zycie inaczej, tak, by obyc sie bez jej pomocy. Wiem ze za korzystanie
z jej 'uslug' musialam placic wysoka cene, i zawsze juz bede placic, w postaci
zmarnowanego czasu, uszkodzonych zebow, itd. Ale sama zapraszalam ja do siebie.
Teraz ja wypraszam, mowie: mozesz juz isc. Diz jest dzien trzydziesty ktorys po
pietnastu latach. Jeszcze zanim zaprzestalam B. czulam juz, ze jestem gotowa,
ale brakowalo mi wsparcia.

Wsparcie znalazlam w grupie (nie zaburzen odzywiania, lecz
takiej 'beztematycznej) i terapeucie ktory umowil sie ze mna, ze mam zadzwonic
do niego PRZED napadem, jak czuje ze jest juz zle. Bodajze dwa razy zadzwonilam
po fakcie. Za kazdym razem przyznalam sie przed grupa, i naprawde glupio mi
bylo, wiec ten wstyd tez sporo mnie powstzymywal. Ale jedna z najwazniejszych
przelomowych rzeczy to moment, kiedy terapeuta powiedzial: wiesz, ze mna to nie
jest w porzatku ze to sobie robisz. Uderzylo mnie jak obuchem bo jakos nigdy
nie wierzylam ze kogos to obchodzi. Dla rodziny to byl niezrozumialy klopot, i
chcieli mnie 'naprawic', a mezowi nigdy nie powiedzialam. A tu, kogos zabolalo
ze ja siebie tak traktuje, no i dotarlo do mnie jaka jestem bezwzgledna wobec
siebie. jak malo sie o siebie troszcze. prawie obcego czlowieka moje zdrowie
obchodzi wiecej, niz mnie. I UWIERZYLAM ze sprawa mojego zdrowia jest naprawde
WAZNA, a co za tym idzie warta wysilku, nawet przytycia 2-3kg, warta
rozczarowywania innych, wyrzucania slodyczy do smieci jesli trzeba, warta
pieniedzy wydanych na super fryzjera zeby sie dobrze czuc, itd.

:))

[nikt02]

to znowu ja. Nie jestem glodny ale z checia wyszedlbym do sklepu i kupil tony
jedzenia.Wiem nie moge boje sie tylko ze za wczesnie przychodza do mnie te
mysli jesli mam takie mysli w 3 dniu to co bedzie 10 dnia. Jak ja dawno nie
wytrzymalem 2 tygodni bez napadu to bylo jakies dobre pare miesiecy temu. Wiem
chodzi o to by analizowac siebie by szukac i obserwowac dlaczego jem. Tylko ja
juzu sam nie wiem dlaczego to robie wszystko mi sie popierniczylo wszystko sie
pomieszalo analizuje wszystko na milion sposobow i nic to nie daje. Nie
wychodze od poniedzialku z domu a chec najedzenia sie i tak przyszla. Raz
wydaje mi sie ze uzalam sie nad soba chce zwrocic uwage, zastanawiam sie
dlaczego innym o tym mowie bo co oczekuje wspolczucia. Na 1 z terapii poznalem
jedna kobiete z ktora utrzymuje kontakt jest starsza ale nie o to chodzi.
Chodzi o to ze od paru dni nie napisala zadnego sms i to mnie niepokoji. Z
jednej strony mowilem sobie to i tak sie skonczy a teraz gdy chyba sie
skonczylo czuje niepokoj. Tlumacze sobie ze moze nie ma czasu ale przeciez
napisanei sms nie trwa wieki i tak draze ten temat analizuje siebie mowie sobie
ze dobrze sie stalo ze zerwala kontakt a za chwile ale obiecala ze otwarcie mi
to powie i tak w kolo. No coz ze wzgledu na terapie duzo o sobie wiedzielismy a
ja uwazalem ja za przyjaciela no ale chyba kolejny raz pomylilem sie i
nietrawilem ale ja zawsz enie trawiam tylko czy to jest powod ze boje sie ludzi
ze nie chce isc do szkoly nie chce patrzec na tych ludzi nie wiem czy sie ich
boje czy im zazdroszcze Boze czego ja chce

[maybe123]

czesc nikt02, dopiero sie zorientowalam ze jestes facetem :)
i tez Cie dopadly zaburzenia odzywiania, nie do pozazdroszczenia

duza ilosc cwiczen fizycznych po objadaniu sie to tez bulimia: chodzi
o "neutralizowanie" tego, co sie zjadlo podczas napadu. Wymioty i srodki
przeczyszczajace naleza do najczestszych, ale moga by i wielogodzinne
cwiczenia. I choc z jednej strony to niby 'dobrze' bo duzo aktywnosci, to
jednak wcale nie jest dobrze: wysiadaja stawy no i nie ma czasu na zycie.
Zreszta sam wiesz.

To, ze kobieta nie pisze moze jak najbardziej byc powodem ze Cie ciagnie do
jedzenia. Jest taka formulka "HALT!" (Hungry, Angry, Lonely, Tired - glodny,
zly, samotny, zmeczony) ktora zwraca uwage na szczegolnie niebezpiecze momenty
w kazdym uzaleznieniu. Osoby uzaleznione maja na rozne swoje potrzeby jedna
odpowiedz, czasem nawet nie daja sobie czasu wykumac czego tak naprawde im
trzeba. Now wiec czego Ci trzeba...? Bo nie jedzenia przeciez, nie jestes
glodny jak sam napisales :)

C.D. dziennika walki

[katarzyna2005]

Atak niepohamowanego glodu na slodycze - rady z forum:

Unikac produktow, ktore to powoduja - YES

Zajac sie problemami, ktore sa u zrodla takich atakow - YES

Zajac sie czyms, spacer, zakupy, kino - nie wierze w skutecznosc.

Gdy mialam atak, to bylam ogarnieta tylko ta mysla, to byla obsesja. Jesli
jakies zajecie stanelo mi na drodze, to mysl, ze potem nastapi wielkie zarcie
uspokajala mnie. Bywalo, ze zakupy juz byly zrobione, czekaly w ukryciu, a ja
niecierpliwie konczylam umowione wczesniej spotkanie, z przyjemnoscia myslac o
tym co ma nastapic. Zadna potencjalna rozrywka nie dorownywala rozkoszy
zaspokjenia glodu, potrafilam opoznic randke, zrezygnowac z oplaconego basenu,
filmu, na ktory od dawna mialam ochote. Moj wolny czas to bylo zaspokajanie
glodu, dopiero potem moglam zajac sie czyms innym.

Wiec co?
Na poczatku jesc duzo bezpiecznych rzeczy, najadac sie. Ale nie da sie tego
polaczyc z odchudzaniem, a nawet trzeba sie liczyc z tym, ze sie troche utyje.
Dopiero po paru miesiacach, czy tygodniach, gdy czlowiek sie wzmocni, mozna
myslec o ewentualnych ograniczeniach w diecie.
Ale: doswiadczenie z mojej obecnej diety - plyny latwiej zaspokajaja apetyt,
szybciej.

Rodzina, partner obdarowuja na slodyczami
Bylam dzis wsciekla z tego powodu na mojego faceta. Otoz sytuacja taka? (dwa
dni temu) idziemy obok sklepiku z drozdzowkami, ciastkami itd, on kupuje dwie,
dwa razy mnie pyta czy dla mnie tez kupic; w barku bierze dla mnie herbate i
chce mi poslodzic miodem; potem siedzimy, on je te paczki i znow mnie czestuje.
A ja nie jem slodyczy od paru lat! (poza ex-atakimi bulimii). Konotuje to w
pamieci, i wybucham z opoznieniem dzis. Ze jak on moze nie zapamietac tak
prostej rzeczy, ze nie oczekuje od niego wsparcia, ale jedynie uszanowania
mojego niejedzenia slodyczy; ze wiekszosc osob potrzebuje wsparcia psychologa,
psychiatry, ja sama daje sobie rade, a on tego nie docenia, inawet w tak
nieznaczny sposob nie moze mi pomoc. On obiecuje poprawe, a mnie to rozkreca, i
dalej, ze nie wierze mu, ze mowi tak tylko teraz, zbym przestala gadac, an a na
nastepnym spotkaniu o tym zapomni. Itd, itd. No, uspokoilam sie.
Ale to samo bylo/jest z moja matka. Klotnie nic nie dawaly. Wieczne
przymomonanie tez nie. Teraz jedynie ostrzegam (np w czasie siwat), ze jesli
bedzie mnie tak natretnie czestowac, to wy... te ciasta, czekoladki, czy
cokolwiek za okno. I zrobilabym to, tylko ona troche wyczuwa kiedy przeciaga
strune, i po mojej pierwszej odmowie, no moze drugiej, juz daje spokoj, gdy
widzi, ze zaczynam sie wsciekac. Bo oczywiscie o tym, zeby to uszanowac i po
prosut dac z tym spokoj nie ma mowy. W te swieta, gdy bylam troche
spokojniejsza, az tak bardzo sie tym nie przejomowalam, mila niespodzianka
bylo, ze ktos jeszcze w rodzinie dolaczyl sie do odrzucenia 'bialej trucizny'.

Z bardzo ciekawej dyskusji - typ Ally McBeal albo Britney
Chuda to bidulka, ktora trzeba sie opiekowac; ta z 'kobiecym' cialem to pewna
siebie, kierujaca swoim zyciem. (Zaznaczam na wstepie, ze nie mam na mysli
anorektycznej chudosci, ale taka np Cielecka, czy Ostaszewska).
Ale moze byc wladnie wrecz przeciwnie. TA chuda (czy szczupla) jest wlasnie
silna, bo potrafi zachowac dyscypline w jedzeniu, a wiemy jakie to trudne. A ta
nieszczupla moze miec slaby charaktrer, nie potrafi sie powstrzymac by nie
zrec. Co wiecej ta chuda moze wlasnie wykorzystywac swoj wyglad, Jej latwiej
ubrac sie atrakcyjnie, byc pociagajaca seksualnie. Nieszczupla musi sie
napracowac, by dobrac te korygujace ubrania, odpowiednia dlugosc sukienki, itd.
Chuda te dyscypline moze przeniesc na inne dziedziny zycia, nieszczuplej moze
przeszkadzac swiadomosc gorszego (w zgodzie z powszechnymi standardami)
wygladu, to moze obnizac jej poczucie wlasnej wartosci, a to z kolei negatywnie
wplywac na inne dziedziny zycia. Zazdroszcze chudym, zazdroszcze Karolinie. Ale
wierze, ze mnie to tez czeka, wiec ta zazdrosc mnie nie niszczy.
Ale oczywiscie nie anoreksja, bo to wyniszczenie psycho-fizyczne, to nie dla
mnie.

Odpowiedzi

[katarzyna2005]

nikt
Wiesz, niewychodzenie z domu raczej sprzyja pomyslom spedzenia czasu nad stosem
zarcia.
Gdy czekasz na ten sms
To tez bardzo dobry poczatek ataku. Przynajmniej u mnie tak bylo.
Z tym przejmowaniem sie niby drobnymi sprawami. Analizowaniem godzinami,
dlaczego ktos nie zadzwonil itd. A dlaczego ty nie zadzwonisz i po prostu nie
powiesz, ze sie martwisz? Gdyby okazalo sie, ze ona nie chce utrzymywac
kontaktu, to przynajmniej masz jasna sytuacje.
Tez mam taki charakter, ze godzinami analizuje. I niestety zauwazylam, ze
niektore sytuacje musze przemeczyc, ze jedynie czas oslabi znaczenie problemu.

Piszesz - boje sie ludzi, kolejny raz sie zawiodlem. Ale przeciez nie wiesz,
czy sie zawiodles, moze ona nie mogla, zadzwon, i bedziesz wiedzial. A jesli
nie chciala, to widac to nie byla przyjazn, widocznie inaczej to zrozumiales.
Pozdrawiam.

[nikt02]

Wiec dostalem tego sms po 4 dniach ale dostalem. Tylko to chyba nie o to chodzi
bo ja wczesniej wyslalem sms i czekalem na odp. dlatego zaczalem myslec caly
czas o tym czy nei moze czy nie chce. W sumie nie wiedzialem na czym stoje nie
wiedzialem czy chce sie widywac czy nie i to mnei meczylo powodowalo ze caly
czas myslalem raz pozytywnie raz negatywnie stawialem sprawe. I co dostalem sms
i dalej jestem w tej sytuacji. Meczy mnie to ze uwazam ja za przyjaciela ale
caly czas boje sie ze ona nie bedzie sie chciala widywac a przeciez jak zna sie
kogos to nie ma sie takich obaw. Przykladowo jakis kumpel nie odzywa sie przez
jakis czas albo ja sie nie odzywam to nei mam problemu ze moze on nie chce mnie
znac. Nei wiem dlaczego tak jest ale cala ta sytuacja meczy. Czasami mam
wrazenie ze zaduzo oczekuje od innych. Niby moge wyslac teraz kolejnego sms ale
do glowy odrazu przychodza mysli ze znowu bede czekal na odp i sie denerwowal
ze sie narzucam ze znowu musi stracic 20gr na odpisanie ze ja mecza te
odpowiedzi. Wcale tak nie musi byc ale ja juz tak funkcjonuje i meczy mnie to

[nikt02]

To Ja Za Mna 5 Dni Normalnego Jedzenia. Boje Sie dziesiejszego Dnia Ucze SIe Za
Kelnera I Mam Dzis Do Obsuzenia Impreze. Nie Musze Mowic Ile Jedzenia Jest Na
Takich Imprezach ale nic sprobuje zaliczyc dzis szostke zjem w domu objad wezme
sobie chleb i zobaczymy jak to pojdzie 3majcie za mnie kciuki.Pozdrawiam:)

6 dzien

[katarzyna2005]

Trzymam kciuki, tylko jedz regularnie, nie zryj (sorry) slodyczy, i raczej nie
odchudzaj sie.

A teraz pytanie, jako do faceta.
Co powiedzialbys o takim facecie, ktory raz czesto dzwoni, wysyla sms kilka
razy na dzien, dobranoc przed snem, itd, a potem kilka dni kompletna cisza. A
potem znow sms, i teraz znow kompletna cisza od paru dni. Niby jestesmy
umowieni, ze ma zadzwonic po przyjezdzie, ale ten przyjaz teoretycznie juz
nastapil, i nie dzwoni. Mi nie wypada dzwonic, bo on mial zadzwonic. Ale co
generalnie sadzisz o takim zachowaniu? I co zrobilbys na moim miejscu. Ja tez,
podobnie jak ty czekam na kontakt, mielismy sie umowic w ten weekend, i widze
ze nic z tego.
A jakby zadzwonil dzis, to na przyklad czy nie odmowic spotkania, bo to
przeciez jest umawianie sie w ostatniej chwili, gdyby mnie szanowal to
zadzwonilby wczesniej, przeciez moge miec swoje plany. Pozdr

[nikt02]

CZesc
Od Piatku do Niedzieli wieczor spalem 7godzin praltyka jako kelner dala sie mi
we znaki. Tak Jak moglewm sie spodziewac nie wyszlo zjadlem za duzo moze nie
tylr co za zwyczaj przy napadzie ale za duzo doliczajac 2 butelki wina wodke i
pol butelki rumu w kcal wychodzi sporo:(. Moglbym powiedziec ze mimo wszystko
dzien byl ok ale dzis w 15 min pochlonolem jedzenie na 3 dnio i znowu nie
wyszlo zreszta czego sie moglem spodziewac rano wizyta u psychologa a wieczorem
napadzik + bania dzieki kochanemu winku ktorego nie odstepuje od kilku dni i
mimo zazywaniu tabletek wale 2 butelki min.
Co do Twojego pytania to sciemy nie bede walil i napisze tak:
Jestem facetem ale do dupy wrazic. Mam 20 lat i boje sie kobiet po czesci
dlatego ze nie akceptuje siebie jestem nie smialy itd 2 czesc dlatego ze jestem
idiota (nie mam nic przeciw gejom ale jestem pewny ze nim nie jestem)Ogolnie od
pol roku nawet na kobietach mi nie zalezy znaczy widze kobiete i moge
powiedziec czy mi sie podoba czy tez nie i to na tye (podobno to jeden z
objawow depresji) nie powiem co o tym mysle bo jestem inny niz wiekrzosc
facetow nie wiem dlaczego ale tak mi sie wydaje. Wiec tak jesli mpowie ze
zadzwonei czy wysle sms to to robie. Jesli on tego nie zrobilto mogl miec powod
tylko przy spotkaniu lub chociaz w sms powinien powiedziec dlaczego. Sama
ocenisz czy naprawde to byl powod czy nie. Nie watpie ze nachodza Cie mysli nie
zadzwonil bo... (na +) (na-) To ze wysyla sms a po paru dniach prestaje pozniej
znowu je wysyla jest dla mnie nie zrozumiale ale mimo wszystko zapytaj
dlaczego. Ja osobiscie wysylalbym sms o tresci dobranoc co dzien tylko z e
kobieta z ktora sie widuje ma meza starsza o 10 lat i raz ograniczam sie z sms
wieczorami 2 moj cholerny mozg mysli ze jak ona nie odpisuje na moje sms to
znaczy ze zrobilem ost cos nie tak i ze nie chce sie juz widywac co powoduje
blokade. Mimo wszystko gdyby mi zalezalo i byl bym normalny a ona nie wazne ze
starsza odemnie pisal bym sms dobranoc i slodkich snow co dzien i jesli mu
zalezy na Tobie to niestety go nie rozumiem. Nie wiem czy to jeszcz eaktualne
bo pisalas bodajze przedwczoraj ale odpowiadam bo wczesniej nie mialem
mozliwosci jesli cos nie ma sensu to sory ale nazarlem sie jak swinia wypilem 2
butelki wina i jestem debilem a to chyba wystarczy jako wytlumaczenie.3 maj sie
pozdrawiam. <cala reszte forum tez>

[30stka]

Hej Nikt!
Przepraszam, że się wtrącam do rozmowy, ale ja apropo tego wina. Stary, czy nie
da się bez tego żyć? Bo to jest kolejne uzależnienie, które sobie dowalasz na
głowę obok ataków obżerania. Z tego co słyszałam, to właśnie zawód kelnera
bardzo często łączy się z nadużywaniem alkoholu, ale niech to będzie dla Ciebie
przestroga, bo zabrniesz w którymś momencie za daleko i nie dasz rady z tego
gó... już wyjść.
Skoro jesteś na tym forum, to daj z siebie maxa, na jaki Cię stać! Nie folguj
sobie! Nie użalaj się nad sobą! Bierz się w garść!
To tyle i jeszcze jedno, na pewno nie jesteś debilem!
Pozdrawiam, Magda

[katarzyna2005]

(sorry, mam doslownie 5 min)
Ja tez apropo tego alkoholu. Jak wszyscy wiemy tu na forum, to najpewniejsza
dorga do ataku, wysiadaja wtedy hamulce, i do lodowki, albo do sklepu. Do pracy
nad bulimia konieczne jest jak najwiecej spokoju, wiem, ze jestes raczej
emocjonalny, chyba nerwowy, wiec przez alkohol dodajesz sobie wiecej klopotu.
Slyszalam, ze np barman, jesli chce jakis czas pracowac, to alkoholu ani
kropli. Ty tez masz latwy dostep. No i to tez, obok obzerania metoda na
klopoty. Ja uwazam, ze z nalogami to - albo jedziemy dalej z tym, albo zegnamy
sie calkowicie. Nie tak po trochu, jeden kieliszek dziennie, albo jeden, czy
dwa ataki w tygodniu. Oczywiscie mowie z doswiadczenia, u mnie tak dziala.

Juz ponad dwa miesiace bez zarcia, ale slodycze nadal mi sie snia, takie
koszmary, dlugie jedzenie, budze sie, i nie wiem czy to prawda.

A tamta sprawa. Zareagowalam jak to ja, implusywnie, zerwalam znajomosc.
Zadzwonilam, ze niby co slychac, a chcialam sprawdzic czy przyjechal (mial
skontaktowac sie po przyjezdzie). Przyjechal, wszystko ok, wiec powiedzialam do
widzenia, ze to koniec, nie zycze sobie dalszych kontaktow, wyjasnilam
oczywiscie dlaczego, ale raczej nie sluchalam jego wyjasnien, no i nie
odbieralam tel do nastepnego dnia. A nastepnego dnia zadzwonil i wyjasnil, i
rzeczywiscie kontaktowal sie, ... no jest usprawiedliwiony, wiec znow jest ok.
Pozdrawiam, napisze wiecej jutro.

Moja dieta

[katarzyna2005]

Wczoraj, czyli po 2 tyg- 55 kilo, czyli 1 kilogram w ciagu tyg, to bardzo malo.
Wiec od dzis troche obnizam kalorie: sniad kefir + kakao, potem 2 razy sok
wielowarz. rozwod., kolacja - kefir.

[niobe5]

Kasiu to wcale nie malo! Powolne chudniecie jest najskuteczniejsze - zdrowe dla
organizmu i nie powoduje efektu jojo!

> Wiec od dzis troche obnizam kalorie: sniad kefir + kakao, potem 2 razy sok
> wielowarz. rozwod., kolacja - kefir.

To nie jest dieta! To glodowka! Badz rozsadna..

[nikt02]

Hej dopiero dzis wchodze znowu na forum od ostatniego post caly czas jem az do
teraz co moge powiedziec.Probuje kolejny raz ale szczerze mowiac boje sie ze z
tego nie wyjde dzis weszlem na wage mam 15kg wiecej niz w sierpniu. Jestem
zalamany. Chce wyzdrowiec ale boje sie ze nie dam rady ze przegram zycie

[maybe123]

Kasia, mimo wszystko gratuluje sukcesu. Moze to niewiele za cene 2 tyg.
pilnowania sie, ale po pierwsze dzieki temu nic nie przytylas w tym czasie, a
po drugie pewnie oczyscilas organizm, no i 1 kg mniej. Poza tym waga sie waha,
mozesz miec np. wiecej wody w jelitach.

Ja jednak jestem zwolennikiem zmiany sposobu odzywiania na stale, tak ze nie
mam diety ktora kiedys tam sie konczy, tylko chcialabym kazdego dnia, zawsze,
jesc dobrze. pewnie ze jest pokusa aby widzesz rezultaty szybciej, tyle ze u
mnie to za ryzykowne.

No i chodze na silownie wiec zeby byly jakies rezultaty musze porzadnie jesc.

Po zrezygnacji z B. (juz ponad miesiac ! :)) przytylam gdzies 2-3 kg a potem
schudlam 1 kg, i przybylo mi miesni, wiec "powinnam" byc z bilansu bardzo
zadowolona. Nadal trudno mi byc zadowolona gdy wskazowka wagi stoi wyzej niz
zwykle.

Ale co najwazniejsze - trwam bez B. W naprawde trudne dni jem duuzo rano
(jajecznica, owsianka, jablko, troche slodyczy, kawa z mlekiem, jakies precle)
a potem hamuje i rezygnuje z obiadu. To znaczy, zamiast siadac do pelnego
obiadu podjadam drobe rzeczy przez caly dzien.

[aga172]

a ja jestem czysta od czterech dni i uwazam to za duzy sukces. na bulimie
choruje od dwoch lat i do tej pory rzygalam codziennie (no pomijajac
sporadyczne dni w ktorych udalo mi sie wytrzymac). a ostatnie sytuacje w moim
zyciu nie sprzyjaja wyjsciu z tego bagna... wszystko sie nie uklada!!!!!!!
pzd i trzymam kciuki za wszystkich

Nie mogę się tu odnaleźć

[yesstem]

Postanowiłam znów zaznaczyć swój ślad w miejscu, w którym tak niedawno byłam
stałą bywalczynią. Ale cóż mam napisać? Czytam wszystkie posty i nie mam
żadnego powodu, by się wtrącić. Nie odnoszę sukcesów, więc nie mam czym się
chwalić. Ponoszę same porażki, więc nie powinnam doradzać. Żalić się nie chcę.
Nie pasuję tu chyba :(

Nie pojmuję jak dokonałam tego, że wytrzymałam aż 50 dni. Teraz ledwie jestem w
stanie wytrzymać jeden dzień, góra dwa. To jak jeden wielki atak bulimii
ciągnący się dniami, tygodniami. Już nie wiem, jak mam walczyć. Ciągle próbuję,
a jest coraz gorzej. Wiem jakie błędy popełniam, a jednak nie potrafię nic
zmienić. Trudno się przyznać, ale chociaż deklaruję ciągła chęć walki, to
podświadomie chyba jednak się poddałam. Nie potrafię walczyć.

Stwierdziłam wczoraj, że w sumie jedzenie jest największą przyjemnością mojego
życia. Nic mnie tak nie cieszy jak zajadanie się pysznymi kanapeczkami,
ciasteczkami, czekoladkami... Dlatego nie potrafię sobie odmówić. No bo jak
pozbawić się największej przyjemności w życiu? Nie wiem, czym mogłabym sobie to
zastąpić, w niczym innym nie znajduję choćby połowy z tej przyjemności. Praca
męczy, dziecko... wychowanie obarcza odpowiedzialnością, obowiązkami, od
których uciekam w jedzenie, w małżeństwie się nie układa, czasami mam wrażenie,
że ono się rozsypuje, a to przeze mnie niestety. Czuję się samotna, niekochana.
Ze wszystkim muszę radzić sobie sama. Nie mam z kim porozmawiać. Zaczynam się
użalać nad sobą. Wszystkie smutki zajadam. Ale oczywiście nie chcę być gruba,
więc wiadomo, że coś z tym żarciem zrobić trzeba...

Mój mąż chyba zaczyna dostrzegać istotę problemu. Już zaobserwował moje
rytuały. Już potrafi przewidzieć, kiedy moje jedzenie skończy się w WC. Myśli,
że zdarza mi się to od czasu do czasu i przyjmuje to spokojnie. Gdyby wiedział,
że robie to tak często (od 1 x 2-3 dni do 2 x dzień) to chyba by się wściekł...
Wie, że jem kiedy jest mi źle, zrozumiał już, że to sprawa zaburzeń psychiki.
Ale nie pomaga mi tego pokonać. Sam ma problem ze swoją psychiką, odkąd
zrobiłam mu podły numer... Każde z nas koncentruje się na swoim cierpieniu,
oddaliliśmy się na tyle, że nie potrafimy się nawzajem wspierać. Może gdybym mu
powiedziała, jak to na prawdę wygląda, gdyby właśnie wściekł się, zrobił mi
awanturę, może to by mi pomogło? Nie mam odwagi mu powiedzieć prawdy. Nie wiem,
co będzie dalej.

Dzisiaj znowu spróbuję, ale moja wiara w sukces jest już maleńka, znika...

Odpowiedzi

[katarzyna2005]

Najpierw egoistycznie o swoich sprawach.
Maybe, to nie 1 kilo przez dwa tygodnie. To 1 kilo w drugim tyg. W pierwszym
bylo 3 kilo. W drugim na ogol metabolizm sie zwalnia, wiec chudniecie jest
wolniejsze. Ale juz na wadze od przedwczoraj jest 1 kilo mniej.
Ja nie moge sie odchudzac 'rozsadnie', taki mam charakter, musze miec szybkie
efekty, to mnie niesamowicie mobilizuje.
I od razu nagroda: wczoraj spotkanie w knajpie, ja (juz sie zaczyna) licze
kalorie, pozwalam sobie tylko na cherbate, troche alkoholu (rozwadniam, pije
powoli, zostawiam polowe). Przy zamawianiu slysze: "Jestes tak szczupla, ze
naprawde mozesz sobie pozwolic na deser". Serce we mnie rosnie, to
najcudowniejszy komplement jaki moge uslyszec. I mam motywacje do nastepnego
tygodnia. Bo chce dojsc do mojej wymarzonej wagi - 52 kg. Potem bede liczyc
kalorie.

Nikt
Oczywiscie jest to mozliwe, ja z tego powoli wychodze, a bylam w tym 5 lat.
Tylko, czy Ty rzeczywiscie chcesz przestrzegac naszych rad, ktore sa skuteczne.
Nawet jesli w nie nie wierzysz, to moglbys sprobowac na sile przez kilka dni
dokladnie je stosowac, spisac sobie, nie odstepowac ani kroku. Po kilku dniach,
moze tygodniu, jesli tak postepowales, mozesz powiedziec, czy w Twoim wypadku
te rady nie dzialaja. A dlaczego mialyby nie dzialac, czy ty jestes jakis
wyjatkowy jesli chodzi o jedzenie? Na tym forum wlasnie spotykaja sie ludzie,
ktorzy maja dokladnie takie same problemy, tak samo (zarcie) reaguja na
klopoty, sa niedowartosciowani, samotni w swojej walce.
A te rady, to sam juz wiesz, zdrowe rzeczy, regularnie, co np 3 godziny,
NAJADANIE SIE ZDROWYMI RZECZAMI, won smieci jedzeniowe (slodycze, pizze,
zapiekanki, cola, drinki, tlustosci), bo od tego nie tylko sie tyje, ale one
nie maja zadnych wartosci odzywczych, wiec pogorsza sie nastroj jesli tylko na
tym opiera sie swoje odzywianie. Poza tym - planowanie zajec, zapisywanie sobie
tych planow, wykonywanie ich, niesiedzenie w domu, bo z nudow zasze sie je. Gdy
wychodzisz, to masz ze soba te kanapki, gorace cos w termosie (bardzo dobre sa
te stalowe termosy, dlugo trzymaja cieplo, ja mam dwa), i regularnie jesz.
I wiesz w Twoim wypadku (na ogol tego nie radze, wierze, ze mozna bez tego)
moze sprobuj pomocy psychologa. Takie przynajmniej cotygodniowe terapie, nawet
gdybys musial za to zaplacic. Jesli to bylaby osoba znajaca sie na tym (zeby to
nie bylo dla psychologa dziwne, dziwaczne, niezrozumiale, smieszne), to mogloby
to byc dla Ciebie dobrym wsparciem. Szczegolnie problemem dla Ciebie jest to
roztrzasanie - zadzwoni, nie zadzwoni, itd.
Wiec nie mow, ze nie ma dla Ciebie wyjscia, bo tak naprawde nie sprobowales.
Pozdrawiam.

Maybe
Ponad miesiac, fantastycznie. Bardzo madre to poranne dobre sniadanko, ale
uwazaj potem, bo to pogryzanie w ciagu dnia to moze byc za malo, tylko draznisz
apetyt, moze sie zle skonczyc.
Ja wszyscy wiemy, przez poczatkowy okres trzeba zapomniec o odchudznanu, Twoj
rezultat to wyjatkowy sukces, ze tak niewiele przybylo. Jak wzmocnisz sie
psychicznie, uwierzysz, ze mozesz zyc bez bulimii, ze mozesz w inny sposob
szukac ucieczki przed klopotami, to wtedy mozesz pomyslec o ewentualnym
(najlepiej rozsadnym) odchudznianiu (okropne slowo, lepiej - pozbywaniu sie
tluszczyku). Zbyt duzo bys wziela na siebie na poczatku - i odchudzanie i zycie
bez bulimii. Ona tylko czeka na chwile slabosci, macha z daleka, kusi.
Pozdrawiam, trzymam kciuki.

Yessem
Oczywiscie, ze jest mozliwe wyjscie z tego nalogu, i pasujesz do nas, bo jestes
jedna z nas, tak samo tworzysz to forum, Twoje posty sa inspirujace, piszesz o
gorszych i lepszych dniach, bo jestes zywym czlowiekiem walczacym samotnie z
bardzo silnym uzaleznieniem.
Nie bede pisala o rzeczach oczywistych, o ktorych obie wiemy. Ale o jednej
sprawie, szczegolnie trudnej jesli chodzi o Twoje wychodzenie. Mysle ze
najtrudniejsze jest dla Ciebie powstrzymanie sie od rzygania nawet po zdrowych
rzeczach. Wiesz, ze to byloby dobre, tzn takie najedzenie sie, ale boisz sie
przytyc, masz to wdrukowane w swiadomosc i podswiadomosc. To jest
najtrudniejsze, zrezygnowanie przez ten poczatkowy okres z dbania o figure,
nawet jesli wiesz, ze najwyzej troszke przybedzie na wadze.
To, ze jakies slodycze sa w diecie pogarsza sprawe, bo wtedy jest mniej miejsca
dla zdrowych rzeczy, i takie jedzenie nie moze nie miec wplywu na Twoja
psychike. Masz anemie, z pozywienia malo wartosci odzywczych, tych magnezow,
witamin, etc, a nawet jesli bierzesz witaminy, to ich przyswajalnosc jest duzo
gorsza, wiec to slabia nie tylko Twoje cialo (ciagle zmeczenie), ale i psychike.
I jeszcze jedno. Wiesz, chyba nie wymagaj pomocy od meza, przepraszam, moze on
jest wyjatkowy, ale lepiej licz wylacznie na siebie. No i na nas, ale to co
robisz, nie robisz dla nas, ale dla siebie. Nas nie mozesz zawiesz, bo
akceptujemy Cie zawsze.
Pozdrawiam.

[maybe123]

katarzyna,
w takim razie pieknie schudlas, i bez ataku! teraz wyzwanie to powoli wrocic do
jedzenia. to bywa trudne, zauwazylam u siebie ze moge sie obzerac albo nie
jesc, ale jedzenie normalne i ufanie swojemu organizmowi to jest to czego chce.

poki co, zgodnie zreszta z Twoja rada, uwazam w ciagu dnia. to pogryzanie
sumuje sie na normalna lub troche wieksza niz normala ilosc jedzenia, takze nie
chodzi tu o post. po prostu jeszcze tak mam ze czesto siegam po cos, zuje,
ssie, polykam gryze, prawie ciagle chce miec cos w buzi - no wiec podjadam i
podjadam. nie mam kiedy zglodniec. wiec poki co rezygnuje z osobnego objadu i
kolacji i tak sobie podjadam.

:)

wczoraj przymierzylam sukienke w ktora wchodzilam kiedyc - ciasna.... no coz.
No ciasna. Co mam zrobic. I tak nie jestem grua, a ze nie wchodze w swoj
najmniejszy ciuszek? I co, jestem niby mniej warta przez to? A od razu mysle
sobie, tyle dziewczyn trzyma figure, a ja tu sie zapuszczam, one wszystkie sa
ode mnie lepsze... wiem jakie to niemadre myslenie i aroganckie w sumie (tez
chce nalezec to tej grupy, a nie przytyc z wiekiem jak sie wiekszosci nawet
moim przyjaciolkom stalo; chce byc taka laska ktorej nikt nie moze powiedziec
ze przybrala na wadze))

Nie wiem jeszcze jak to sobie ustawic w glowie. Perspektywa rezygnacji z
kontroli nad waga jednak mnie przeraza. No coz, nie chce byc grubawa, a
*wiekszosci* kobiet to sie z wiekiem zdarza! Ale tez nie chce juz tej
aroganckiej postawy 'mnie ten problem nie dotyczy' gdy w rzeczywisci po katach
objadam sie i wymiotuje.

Mysle ze dla mnie kluczem jest zdrowie i sprawnosc fizyczna, to jakos ustawia
zgrabna sylwetke nie jako cel sam w sobie, a jako super skutek uboczny :)

no to juz wiesz

[maybe123]

> Stwierdziłam wczoraj, że w sumie jedzenie jest największą przyjemnością
> mojego życia. Nic mnie tak nie cieszy jak zajadanie się pysznymi
> kanapeczkami, ciasteczkami, czekoladkami... Dlatego nie potrafię sobie
> odmówić. No bo jak pozbawić się największej przyjemności w życiu?

nie wierze ze da sie zrezygnowac z tej czesto ostatniej zostawionej sobie
przyjemnosci (bo na inne nie ma czasu/pieniedzy, trzeba sie zajac dziecmi,
mezem, prace, itp) NIE DAJC SOBIE CZEGOS INNEGO W ZAMIAM
przeciez nie mozna w zyciu nie miec *nic* :( wtedy to juz tylko strzelic sobie
w leb

rada praktyczna

[maybe123]

NAJPIERW DODAJ, POTEM ODBIERAJ

niby mozna sobie postanowic cos dobrego 'zamiast' bulimii, ale trudno to
wprowadzic w zycie

ile trwa atak? pol godziny? daj sobie te pol godziny bez obowiazkow niezaleznie
od tego czy mialas atak czy nie

daj sobie te kwote pieniedzy jaka wydajsz na atak i kup cos fajnego (nie bedzie
latwo :) nawet jesli wydalas juz podobna kwote na jedzenie

--> rozsadek bedzie Ci podpowiadal ze teraz to tym bardziej nie powinnas
wydawac na siebie, albo ze powinnas sie ukarac a nie nagradzac - to jest OK,
nie przejmuj sie, niech ta czesc ciebie mowi swoje a ty zrob swoje.

w koncu wydalas te xx zl juz mnowsto razy, a jesli nie wyzdrowiejesz to jeszcze
wielokrotnie mozesz je wydac na bulimie. To wlacz kilka nadprogramowych razy i
KUP COS SOBIE. pamietaj, zacznij od dawania sobie, nie odbierania.
podswiadomosci nie przeskoczysz.

pozdrawiam :)

[yesstem]

Dzięki za Wasze odpowiedzi.

Katarzyno, dziekuję Ci za wyraz akceptacji niezależnie od tego, jak mi się
wiedzie i co tu wypisuję. Bardzo mi tej akceptacji potrzeba, bo ja sama siebie
w pewnych momentach nie jestem w stanie zaakceptować. Dzisiaj starałam się z
całych sił i odniosłam sukces. Cały czas chodzą mi po głowie złe rzeczy i wiem,
że znów pewnie przyjdzie zły czas, ale teraz delektuję się chwilą zwycięstwa.
Sporo w tym moim sukcesie Twojego udziału, Twoje posty też inspirują i to
bardzo!

Maybe, Twoje słowa w pierwszym poście zabrzmiały trochę jak wyrok, ale cóż...
Tak się sprawa właśnie ma. Dzięki za rady. Na pewno będę starała się
wykorzystać je, bo wiem, że te metody mogą pomóc. Już próbowałam tego kupowania
czegoś fajnego zamiast jedzenia. Działało krótko, ale działało. Myślę, że to do
wyćwiczenia :) Dzisiaj podziałało, wydałam kupę kasy, ale przynajmniej nie
spuszczę jej w kibel. Poniekąd... Między innymi kupiłam dobre i zdrowe
jedzonko.

Ściskam Was mocno i dziękuję, że pomagacie mi przetrwać zły czas, bez Waszej
pomocy pewnie bym całkiem odpuściła...

do yesstem

[maybe123]

yesstem, wyrok to bycie skazanym na rzyganie, niewolnictwo od jedzenia

to ze MUSISZ miec cos milego w zyciu to nie jest wyrok :) i dobrze ze nie da
sie inaczej

pisze tak bo mi pomaga takie bezwzgledne ustawienie sprawy: nie zadbam o siebie
to bede rzygac, bo cale to napiecie musi miec jakies ujscie. To mnie (przed
soba) usprawiedliwia gdy traktuje sie dobrze: zapewniam sobie troche wolnego
czasu, ulubionych zajec, itp.

to juz ponad 40 dni czystosci po pietnastu latach. az strach mi pisac o tym.

prosze potraktuj moja wypowiedz w tych kategoriach: pisze co u mnie dziala. z
calego serca CI zycze znalezienie tego co Tobie wlasnie pomoze, nawet jesli
bedzi eto cos innego

> Już próbowałam tego kupowania
> czegoś fajnego zamiast jedzenia. Działało krótko, ale działało.

NO WLASNIE o tym mowie: nie "zamiast" a "oprocz". Na poczatku bulimia jest
jeszcze tak atrakcyjna, ze nic sie jej nie rowna, wiec nie da sie jej w naszej
podswiadomosci "zastapic". Ja po prostu WOLALAM napad niz pojsc do kina,
poczytac ksiazke, kupic sobie cos tam.

Gdy probujemy *ja* zastapic to zaczynamy nasze zdrowienie od odebrania sobie
tego co nam daje taka przyjemnosc... Podswiadomie zdrowienie robi sie sciezka
wyrzeczen a nie zysku. To sie nie moze udac na dluzsza mete.

Ale odwrotnie: "mimo ze jestem jeszce chora, zrobie dla siebie to i tamto"
dziala lepiej.

Maybe, yesstem

[katarzyna2005]

... tyle dziewczyn trzyma figure, ... one sa lepsze? ... nie chce przytyc z
wiekiem...

Ale czy rzeczywiscie mozesz sie porownac, czy to nie sa bardzo mlode
dziewczyny, albo takie, ktore wspomagaja sie bulimia? Jesli to jest ktos w
porownywanym do Twojego wieku, i trzyma rzeczywiscie szczupla figure za pomoca
dyscypliny, to rzeczywiscie taka osobe mozna podziwiac, i sie z nia porownywac.
Jestesmy w podobnym wieku, i dla nas jest to niesamowicie trudne. Z roku na rok
coraz trudniejsze, zmieniaja sie 'na gorsze' proporcje tluszczu i miesni, wiec
osoby o tej samej wadze, gdy roznica jest 10 czy wiecej lat moga wygladac
inaczej, co jeszcze utrudnia sytuacje dla tych starszych. To ze udaje Ci sie
tak niewiele przytyc to jest niesamowity sukces. Po jakims czasie bedziesz
mogla sprobowac sie odchudzac, ale na razie to, ze nie rzygasz jest bardzo
duzym osiagnieciem, zobacz ilu dziewczynom tu na forum to sie udaje, niewielu.

Nie wiem, czy masz podobne wrazenie - ja ciagle nie moge uwierzyc, ze udaje mi
sie zyc bez tego obzerania sie i rzygania. Wracam wczoraj z wieczornych zajec,
po ktorych zawsze z radoscia szlam do sklepu/ow po zarcie, i cieszylam sie juz
z gory na przyjemny wieczor. Teraz ide i nie mam tego przymusu. To dla mnie
niewiarygodne. Ciagle boje sie, ze to sie skonczy, ze wroce w dawne koleiny, do
tych rytualow dajacych tyle przyjemnosci.

Piszesz, ze to wielka przyjemnosc. Tak, gdy teraz porownuje, to niewiele temu
dorownuje, a zawsze to byl pewniak. Czlowiek moze zawiesc, a przyjemnosc
obzerania sie - nie. Wiec dlaczego nie wracam do tego (poza tym nieracjonalnym
argumentem, ze jestem 'zaprogramowana', 'nie i koniec!')? Najbardziej
przeszkadzaloby mi to uczucie zeszmacenia, to ponizajace niewolnictwo,
oczywiscie wyplywajaca forsa tez jest istotna, bo teraz gorzej mi sie powodzi
finansowo niz wtedy. Ale chyba ta duma jest najistotniejsza, zeby nie widziec
juz tego pogardliwego (pewnie tylko w mojej wyborazni) sprzedawczyni, ktora sie
domysla.

Mam te sny, cudowne ciastka, kolory, rozne smaki, bez konsekwencji, mozna jesc
i jesc. Taki koszmar, budze sie i przez chwile nie jestem pewna, czy to prawda,
co za ulga, ze nie.

Kupowanie owszem, ale stanowczo najwieksza nagroda sa te DNI W KALENDARZU.
Teraz licze nowa setke od poczatku, bo te liczby robily sie juz za duze, no i
to bardziej motywujaco wyglada, 14, 15, a nie 114.
Jak dojde do wymarzonej wagi (52), to rozpoczne nowy watek - czy mozna zyc bez
tycia i bez bulimii.
Teraz od poniedzialku (to bedzie chyba ostatni tydzien ostrej diety) trudne
chwile, bo bedzie u mnie ktos przez kilka dni, kto normalnie je (a ja nie
kupuje 'normalnego' jedzenia, jest tylko to, co pije w diecie). Mam nadzieje,
ze nie bede bardzo cierpiala.

Yesstem
A napisz jak radzisz sobie z tym nierzyganiem po zdrowym jedzeniu? Ten pelny
brzuch, pewnie poczucie winy... No i czy bierzesz przynajmniej jakies
suplementy witaminowe, zelazo (masz anemie), kwas foliowy (pomaga na
wchlanianie sie zelaza), magnez, itd. Ja biore codziennie. Wprawdzie lepiej
wchlaniaja sie te rzeczy z jedzenia, ale lepsze to niz nic.
Pozdrawiam

Zdrowe jedzenie itd.

[yesstem]

Radzę sobie rożnie. Przedwczoraj było dobrze, nie byłam głodna, nie miałam
wyrzutów, nawet o to jedno ciastko i trzy małe kruche, bo to tak niewiele jak
na moje możliwości, a byłam tym razem pewna, że nie wpłyną negatywnie na dalszy
przebieg dnia. Tylko że czułam ogromne napięcie pod wieczór, nie mogłam sobie
znaleźć miejsca, tylko to forum. Wczoraj było gorzej, dużo gorzej. Od rana byłm
w kiepskiej formie, w pracy szło mi jak po grudzie. Potrzebowałam pocieszenia.
To mogło być tylko TO... Zaplanowałam to. Jadłam same niezdrowe, a potem ...
Tylko później wsunęłam michę bardzo zdrowej przecież sałatki + pół bochenka
chleba i znowu TO samo... Zrobiłam to też trochę na pokaz, taki 'teatrzyk' dla
mojego chłopa, żeby widział, do czego doprowadza mnie jego obojętność wobec
mnie... A to jak się potem czułam, to nie do opisania. Jak szmata, znasz to
doskonale. I ból - i fizyczny, i psychiczny. Wczoraj czułam się wyjątkowo
koszmarnie po tym akcie, tak koszmarnie, jak już dawno nie czułam. Znów
zaczęłam nienawidzić to tak, jak wtedy, kiedy zaczęłam walkę i doszłam do 50
dni. Może znowu ta nienawiść da mi siłę... Nic sobie nie obiecuję, ale
zobaczymy...

PS: Zdrowe jedzenie itd.

[yesstem]

Zdziwiłam się strasznie, ale już nie mam anemii. Mam niezłe wyniki badań w
porównaniu z tymi sprzed pół roku. Ale łykam preparat wielowitaminowo-
mikroelementowy (cóż za nazwę stworzyłam) z dużą ilością żelaza m.in. i czasem
popijam musujący magnezik.

[katarzyna2005]

Bardzo dobrze, ze bierzesz te witaminki, i nie masz anemii.

Ta nienawisc do siebie.
Specjalisci od uzaleznieni mowia, ze trzeba zejsc na dno, aby odbic sie w gore.
Tak, takie poczucie zeszmacenia moze dac sile, mi dalo. Tak jak pisalam, teraz
nie wracam wlasnie przez jakas dume, zeby tego nie czuc. Bo pamietam tamto
uczucie.

'Teatrzyk' dla swojego chlopa.
Blagam, nie wciagaj go w to. Ja jeszcze nie spotkalam osoby poza tym forum, o
ktorej bylabym pewna, ze zrozumialaby, wsparla, z ktora relacja nie
pogorszylaby sie, gdybym wciagnela ja w te sprawy. Moj facet wie (powiedzialam
po prawie 3 latach znajomosci), ale nie wspomianlam o tym, mimo, ze ataki
jeszcze byly przez jakies pol roku. Gdy przestalam, powiedzialam mu dopiero po
prawie 2 miesiacach. Pochwalil, ale nie zrobilo to na nim specjalnego wrazenia.
Raczej pochwalil, bo czul, ze powinien to zrobic. Potem byla ta awantura, ze
czestuje mnie slodyczami, ze jedynie tego od niego wymagam, by tego nie robil.
Poza tym troche opowiadam mu o tym forum, to troche mu rozjasnia sprawe. Ale w
czasie bulimii nigdy nie robilam scen wielkiego zarcia przy nim. Wstydzilabym
sie. Jestem pewna, ze to popsuloby relacje. Bo ja sama sie wstydzilam mojego
zachowania.
Zyj z przekonaniem, ze w tej sprawie mozesz liczyc tylko na siebie, no i na
nas. To pierwsze jest oczywiscie nieporownywalnie wazniejsze niz to drugie. I
wiem, ze to daje duza sile, sama sie tej sile dziwie.

Zdrowa salatka+pol bochenka chleba
Alez ta salatka wcale nie musi byc niewinna. Jesli kupowana to na pewno z
dodatkiem majonezu (niedobry), no a pol bochenka to duzo. To zdrowe jedzenie,
to najmniej przetworzone, no i uwaga na weglowodany, te chlebki, raczej trzeba
traktowac jako 'dopchanie sie', podstawowy posilek, to warzywka, troche mieska,
czy ryb, i troche weglowodanow, no i plyny.

To napiecie przed atakiem
Tak, na to znane mi oczywiscie uczucie, w poczatkowycm okresie wychodzenie z
bulimii byl jedyny sposob - najesc sie zdrowymi rzeczami. Czyli najpierw woda
(rozepcha troche zoladek) potem 2 jablka, potem bulka grahamka, potem znow 2
jablka, potem mozna sie jeszcze dopchac bulka grahamka (Ty potrzebowalabys
mniej, bo mniej wazysz). To zawsze dzialalo. Tylko, ze wtedy bedziesz
miala 'duzy brzuch', mozesz nie oprzec sie pokusie by nie isc do kibla. To
trudne, ja mialam poczucie winy, czulam, ze tyje. Ale pamietaj, ze waga
nieublaganie pokazywala, ze przybranie bylo 2 kilo w ciagu dwoch mies, czy cos
w tym rodzaju.
Pozdrawiam, trzymam kciuki, do poniedzialku

c.d. diety

[katarzyna2005]

W trzecim tygodniu 53,5 wiec minus 1,5. Wiec od poczatku minus 5,5. Od kilku
dni jest na wadze ciagle to 53,5, wiec znow zastoj, co mnie oczywiscie
zniecheca, ale nie moge juz 'jesc' mniej.
Generalnie dieta jest dobra, bo skuteczna, ale oslabia, ma sie mniej energii,
mniej sie chce, choc moze to lenistwo, ktore usprawiedliwiam dieta. Czesto robi
sie rzeczy by 'zabic czas', nie myslec o jedzeniu, wiec to troche strata czasu.
Ale polecam.
Inna niemila rzecz. Przymierzalam stare 'chude' spodnie, i okazalo sie, ze te,
ktore byly dobre kiedys, nawet przy tej samej wadze, teraz sa ciasnawe, wiec
teraz mimo tej samej wagi jestem grubsza, i odchudzanie jest trudniejsze, a
jeszcze trudniejsze zatrzymanie wagi.
Tak planuje jeszcze z tydzien, mam nadzieje, ze dojde do tej wymarzonej wagi 52
kilo, a potem bede liczyc kalorie.
Moj facet nie okazal jakiegos zdziwienia, pewnie dlatego, ze widzimy sie
czesto, wiec to bylo stopniowo. To dobrze, bo nie chce zeby widzial mnie przez
centymetry. Nie mowilam mu, ze sie odchudzam, z tych samych wzgledow, bo nie
chce zeby myslal, ze uwazam, ze musze, albo dla niego, jesli zauwazy, to
powiem, ze to tak naturalnie.

Bylam w niedziele na forum, myslalam, ze mnie jakos podbuduje, bo bylam bardzo
blisko ataku, ale podzialalo jeszcze bardziej przygnebiajaco. Niedziela to taki
trudny dzien. Wiec jak mantre zaczelam powtarzac, ze tyle juz wytrzymalam, ze
dam sobie rade, ze to minie, i jakos doszlam do domu, tam 'zjadlam' swoja
kolacje, i po jakims czasie przeszlo.

[maybe123]

ZAWSZE PRZECHODZI
staram sie pamietac, o tym. zawsze, czasem po 2h a czasem po 1,5 dnia, ale
kryzys, i poczucie obzarcia, albo pokusa ataku ZAWSZE w koncu mija i trzeba dac
sobie szanse dotrwania do tej chwili mimo dyskomfortu.

ja w poniedzialek myslalam ze pieprzne to wszystko w kat i 'zrobie swoje'.
wczoraj bylam na terapii, znowu zrozumialam wiecej i spojrzalam na siebie
przychylniejszym okiem. troche mi szkoda ze po ponad miesiace 'sukcesu' czuje
ze jakby nie ma sie czym chwalic, to juz takie normalne, znika nawet podziw dla
siebie samej w moich oczach, a zastepuje go pokusa. bo czy to takie wazne ze
nie wymiotuje? niby czemu ma to byc wazne? juz mnie nikt nie chwali za to (no,
forum jest wyjatkiem).
I wtedy uswiadamiam sobie jak bardzo jeszcze potrzebuje pomocy, pochwaly,
przypomnienia ze podjelam wazna walke. czuje takie jabky osamotnienie w
sukcesie, ze skoro dobrze mi idzie to nic niepotrzebuje. ale jednak potrzebuje
dzis podpisze sie-
smutna

[niobe5]

Maybe123 ja Ci przypominam, ze jestes wspaniala osoba, z ktorej biore przyklad
w mojej walce. Dzieki Tobie miedzy innymi wierze, ze jest mozliwe wygrac!
Wiesz, ze nigdy nie mysli sie, nie mowi i nie jest sie wdziecznym za wiele
cennych rzeczy, ktore spotykaja nas w naszym zyciu, dopoki sie ich nie straci,
albo jest sie bliskim ich stracenia. Nie myslimy caly czas o tym jacy
szczesliwi jestesmy, ze mamy rodzine, ze mamy swoj dom, dzieci, prace, ze mamy
co jesc... Dopiero jak pomyslimy, ze ktos moglby nam to wszytko zabrac ogarnia
nas przerazenie.
Jak przychodza Ci wiec do glowy glupie mysli, pomysl jak bedziesz czula sie jak
sie poddasz, jak znowu pozwolisz bulimii aby znowu wygrala...

Buziaki

do niobe5

[maybe123]

hej niobe, to niesamowite uczucie byc choc troszke inspiracja dla kogos :-)))
bardzo Ci dziekuje. poczulam sie dumna z tego ze trwam bez b. i ze to ma jednak
jakas wartosc, dla mnie i dla innych. takie poczucie pomaga wytrwac.

dodam jeszcze, choc to nie forum o odchudzaniu i w momencie wychodzenia z
choroby to nie jest najwazniejsze, ale te 2-3 kg ktore przybralam w ciagu kilku
pierwszych tygodni (jadlam i jadlam i jadlam.....) jakos chyba zeszly. Moze
jeden zostal. Nie chodze glodna, nadal podjadam caly dzien ale robie to zamiast
posilkow. Tzn. sniadanie jem duze, a potem skubie to czy tamto caly dzien, tak
ze wychodzi mi normalna ilosc jedzenia w sumie, no moze ciut wieksza niz
normalma, ale sporo cwicze wiec sie wyrownuje.

Pisze to po to zeby zlagodzic lek przed przytyciem po rezygnacji z b. - owszem,
przytylam, ale nie bez konca, nie zrobil sie ze mnie balon, i bez wiekszego
wysilku wracam do swojej wagi. Jestem 'czysta' 1.5 m-ca. Zauwazylam ze
martwienie sie o to przeszkadza bo tylko zwieksza stres i jedzenie.

[niobe5]

To pocieszajace co piszesz, bo z jednej strony przekonuje siebie (i to
skutecznie), ze nie boje sie przytycia jezeli ma to pomoc mi w pozbyciu sie
bulimii, ale jednak ten okropny strach pozostaje.
Ja tez jem dostyc duze sniadanie, a potem drugie sniadanie i obiado-kolacje (bo
wracam pozno), a miedzy tymi posilkami caly czas podjadam owoce, warzywa,
jogurty, orzechy, a nawet pozwalam sobie na troche czekolady. W sumie nie
wychodzi tego duzo przez caly dzien i przyznaje nawet, ze jestem caly czas
glodna, ale na tym etapie jakim jestem wole czyc troszke glodu niz przejedzenia.
Tak Ci zazdroszcze, ze jestes juz tyle "czysta"! Daje mi to niesamowita
motywacje, zeby walczyc - tez chce sie pochwalic takim osiagnieciem!.
Mi ostatnio nie za bardzo wychodzilo - tzn. znowu przez ok. 3 tygodnie
powrocilam do glupiego schematu wymiotowanie w piatki, z ktorego nie moglam sie
wydostac. Co ciekawe w pozostale dni wogole nie mialam ochoty na zadne ataki i
wrecz czulam sie jakbym byla zdrowa i bulimie miala daleko za soba.
Dzisiaj jest czwartek i czuje sie swietnie psychicznie. Tzn. nie zaczynaja jak
narazie nachodzic mnie "piatkowe mysli", wiec jestem przekonana, ze tym razem
wytrzymam o wiele dluzej. Bardzo bardzo bardzo tego chce i caly czas wierze, ze
bede zdrowa!

Buziaki

[maybe123]

dla mnei piatki tez byly trudne, i weekend w ogole - wolny czas, a wiadomo jaki
jest ulubiony sposob spedzania wolnego czasu.

jak kiedys pisalam, atakowi bulimii wlasciwie nic sie nie rowna pod wzgledem
atrakcyjnosci - wolalam to niz pojsc do kina czy wydac pieniadze na
cos 'sensownego'. Niobe, na poczatku moze przyda Ci sie jakas strategia na
piatek? Nie licz na to ze wyjdzie OK samo z siebie.

Ja poczatkowo w czas wolny szwedalam sie po sklepach, mimo ze w domu roboty
full. Ale gdybym byla w domu to prawdopodobnie skonczyloby sie to atakiem. Wiec
lazilam i lazilam, mnie to uspokaja, szukam dla siebie jakiegos drobiazgu,
chocby nawet tylko fajnej pary skarpetek. Mi to pomaga, nie mam pojecia co Ty
moglabys robic w piatek, szczegolnie wieczorem pewnie.

daj znac jak minal ten piatek. pozdrawiam.

[niobe5]

Katarzyna2005 - ja przede wszystkim dopinguje Cie w walce z choroba! Wiem, ze
chudniecie daje Ci duzo szczescia i podziwiam, ze pomimo diety tak dzielnie
sobie radzisz (wiesz jednak, ze jestem przeciwniczka stosowanej przez Ciebie
diety).

Co do spodni, o ktorych piszesz to zupelnie naturalna sprawa. Nie znaczy to, ze
pomimo, ze wazysz tyle samo jestes grubsza, ale to, ze Twoja sylwetka zmienia
sie z wiekiem, jak sylwetka kazdej normalnej kobiety (+ byc moze przybylo Ci
troche miesni jak cwiczysz).

A jezeli chodzi o faceta i ogolnie o facetow - to oni nie zauwazaja czasami
zmiany fryzury, a co dopiero zrzucenia paru kilo! Zgadzam sie z Toba, ze to
bardzo dobrze. Kochaja nas za to jakie jestesmy, a nie za to ile mamy w pasie!

Trzymaj sie mocno!

Kleska

[katarzyna2005]

Dziwne, nie ma znaczenia, ze tyle tych dni, te wszystkie 'szuflady pelne
dobrych rad' (jak pisze Karolina), forum, efekty, moje wlasne wynurzenia, nic
nie ma znaczenia wobec potegi potwora. To, co mnie uratowalo, to fakt, ze nie
mialam forsy (byla 1 w nocy), oczywiscie poszlabym do sklepu nocnego, pewnie na
dworzec, tam mozna fajne ciastka dostac. Ale nie mialam nawet tych 3 zlotych na
internet (15 min), zeby uruchomic konto. Co za szczescie. Uruchmilam w glowie
te wszystkie obrazy, i to szczescie jedzenia juz po drodze se sklepu bylo tak
silne, ze zadne argumenty nie dzialaly, prawie nie dochodzily do glosu, to byly
takie ciche popiskiwania, wobec mocy potwora. W lodowce jedynie te odchudzajace
rzeczy wiec rzucilam sie na nie. Np scena taka: mialam jeszcze sprzed paru
miesiecy troche orzechow wloskich. Nie mam dziadka do orzechow, i zaczelam je
rozbijac nozem, to bylo bardzo trudne, ale wiadomo w ataku je sie wszystko, i
gdy tak uderzalam nozem, uderzylam w reke, krew trysnela, do lazienki, wszedzie
krew, jakos zakleilam. I dalej uderzam tym nozem, i drugi raz to samo, w reke.
Teraz mam oklejona reke, wlosy musialam myc jedna reka.
Nie rzygalam, ale atak zarcia byl jak nalezy.

A dlaczego tak sie stalo? No wiec byla ta wizyta kilkudniowa kogos, kto
normalnie je, i widok tego jedzenia zrobil swoje. Teraz wiem, ze rady osoby,
ktora moze miec luksus, ze w lodowce sa tylko dobre rzeczy, i nie musi na
codzien ogladac 'normalnego' jedzenia, no wiec taka osoba moze sobie te rady
zachowac (wlozyc do swojej szuflady). Nie ma sily (u mnie przynajmniej), zeby
nie ulec.
Ale nie uleglam, bo mam jeszcze ten nawyk z okresu bulimii, ze zarlam zawsze w
samotnosci, to taka intymna przyjemnosc.

Wiec dlaczego ta kleska mnie dopadla? - Alkohol. Upilam sie, i stracilam
kompletnie kontrole nad tym moim uporzadkowanym mysleniem. Zaczelo sie
kombinowanie, skad wziac pieniadze (to bylo juz po wyjezdzie tej osoby). Byla
noc, nie bylo skad. Wiec bylo zarcie tego co mam. Ale atak byl bez watpliwosci,
tyle, ze mialam szczescie, ze nie mialam forsy. No i bez zygania, wiec w
kalendarzu nie zapisze, bo to niby nie atak, ale ten wielki glod, ktory na
pewno zaspokoilabym wiadomo czym mial miejsce. Poszlam spac z mysla, ze rano od
razu ide po forse i po wielkie zakupy. To byloby kilka wizyt w kiblu.

A rano, wcale mi nie przeszlo. Najpierw chcialam sie ukarac, i 'jesc' jeszcze
mniej, wielki glod, no i znow te mysli. Wiec goraczkowo 'akcja ratunkowa'
(dzialal rozsadek, bo cala ja bylam za tym aby pojsc po wielkie zakupy).
Najpierw 'najadlam' sie. Potem umylam wlosy (wygladalam fatalnie), ulozylam,
pomalowalam paznokcie, ladnie sie ubralam. Czyli punkt drugi - wyglad. Punkt
trzeci - wygadac sie, wiec pisalam i pisalam. No i przeszlo mi. Ale to byl
naprawde cios. Myslalam ze jestem juz w takim bezpiecznym swiecie, zostalam
gwaltownie wyrwana z tego swiata. Powoli powracam.

Wiec wniosek oczywisty, ale ja przeciez doskonale o tym wiedzialam - zero
alkoholu, tzn zero upijania sie. Wylalam tamten alkohol (drogi koniak) do zlewu.

To tyle u mnie.
Latwo jest pisac, radzic z pozycji sily, tak ja wlasnie tu pisalam. Ale z
pozycji slabosci, tak, jak sie wczoraj czulam, to niewiele mozna.

[wodnik73]

Katarzynko
Jak bardzo mocno Cię rozumiem tak teraz bardzo bardzo mocno Cię ściskam

[katarzyna2005]

Bardzo dziekuje.

[maybe123]

katarzyna, az mne zatkalo gdzy przeczytalam tytul 'kleska'
potem z ulga przeczytalam ze jednak przebrnelas przez kryzys, choc wymiotowanie
bylo tak blisko!!! wiem ze nie zrobilas tego dla mnie, ale wlasnie sprawdza sie
powiedzenie ze dbajac o siebie najlepiej dbamy o innych - Twoj sukces ogromnie
mnei zainspirowal i dodal sily do walki. To co robisz liczy sie nie tylko dla
Ciebie ale i dla tych co czytaja i chca sie przekonac, czy faktycznie mozna
wygrac z bulimia, ze sie da.

to uderzanie nozem w reke... plakac mi sie chce jak to czytam, ta koszmarna
sila glodu i co nam moze zrobic. przeklenstwem bulimii jest to ze nie nosimy na
ciele widocznych ran - czasami tylko - podczas gdy w srodku jestesmy tak bardzo
poranione. Na zewnatrz usmiechniete, towarzyskie, kto by podejrzewal ze siedzi
w nas potwor ktory moze nas zmusic do takich rzeczy - wedrowek do sklepu w
srodku nocy, rozlupywania orzechow nozem bez zwracania uwagi na pokrwawione
rece. Przypomnialo mi sie do jakich koszmarow doprowadzala mnie bulimia.
Wymiotowanie do workow, garnkow, gdy nei bylo dostepu do lazienki. Podbieranie
jedzenia innym. Klamstwa. Boze, jak ja nie chce do tego wrocic.

No i jeszcze pytanie, co zrobic gdy odwiedza nas ktos kto je normalnie. W ogole
co zrobic gdy 'sytuacja wymaga', np. proszony obiad a ja jestem juz najedzona.
Czyjes urodzinowe torty w pracy. Ciastko przyniesione przez ukochanego.

Pamietam jak raz dostalam czekoladki od dobrego kolegi - bylam ogromnie
wzruszona tym gestem, wiele dla mie znaczyl, no ale potem zostalam w domu z
tymi czekoladkami. To byla jedna z tych moich dwoch wpadek od zeszlego roku.
Nie chcialam ich wyrzucic bo tyle znaczyly dla mnie, gest od serca, szkoda ze
jadalny :)

I zadaje sobei pytanie dlaczego, kidy prowadzisz taka trudna walke, musisz miec
w lodowce 'normalne' jedzenie, tak dla Ciebie niebezpieczne. To nie jest zarzut
katarzyno, ja sie naprawde pytam, dlaczego potrzeby tej innej osoby sa tak
wazne ze sie dla nich tak narazasz. Moze starasz sie zyc 'jakby nigdy nic'
podczas gdy przeciez to taki krytyczny czas kiedy zmagasz sie z ciezka choroba?
To jakby osoba po chemii wybrala sie na wedrowke po gorach ze znajomymi jakby
nigdy nic, bo nie chce powiedziec: to ponad moje sily, nie zrobie tego. Tylk ze
osobei po chemii kazdy by wspolczul i zrozumial, a bulimie pietnuje wstyd...
moze to to?

w kazdym razie pozdrawiam Cie i trzymam kciuki, widze ze straszne Ci trudno
ostatnio, ale mialas juz tyle dobrych dni i tygodni! to wroci!!

Katarzyna!

[niobe5]

Ja tez zamarlam jak zobaczylam wyraz kleska. I jaka ulge odczulam, ze jednak
udalo Ci sie wygrac.. Jestem pewna, ze udaloby Ci sie nawet jak mialabys
pieniadze - musisz w to wierzyc! Poza tym dziekuje Ci za te slowa - sa
niesamowita inspiracja do walki! Obiecalam sobie, ze przy nastepnym ataku bede
walczyc tak jak Ty.

A teraz troszke bardziej negatywnie. Nie chce zebys zrozumiala mnie zle i
sorry, ze caly czas do tego wracam. Mianowicie ja znowu o Twojej diecie. Albo
raczej o mojej do przemyslenia dla Ciebie.

Przez pewien okres czasu odchudzalam sie podobnie do Ciebie, w tym sensie, ze
jadlam bardzo, bardzo malo. Bylam wtedy podwojnie szczesliwa: chudlam i przez
dlugi okres czasu nie wymiotowalam. Bylam przekonana, ze tym sposobem wychodze
z bulimii. Wkoncu osiagnelam swoja wymarzona wage. Moje dopasowane wczesniej
spodnie wisialy na mnie, a ja czulam sie wspaniale. Nadeszla jednak pora zeby
zaczas jesc normalnie, bo nie chcialam juz chudnac. I wtedy zaczelo sie znowu..
"Boze napewno po tym przytyje", "nie powinnam byla zjesc tej kanapki - bede
znowu gruba", "przeciez moge pozwolic sobie na ten batonik, wszyscy normalni
ludzie jedza od czasu do czasu slodycze", "o Boze, zjadlam batoni, bede gruba,
cala dieta pojdzie na marne, musze zwymiotowac" itd. i sama pewnie to znasz.
Jednym slowem wcale nie wyszlam z bulimii podczas tej diety. Ona po prostu
siedziala cicho, schowana za moimi plecami. Nie mogla sie objawiac bo jadlam
tak malo i chudlam. A potem?

A teraz Katarzyno wracajac do Ciebie - popatrz co spowodowal u Ciebie widok
normalnego jedzenia, a przeciez Ty sama musisz nauczyc sie normalnie jesc. Co
bedzie jak juz osiagniesz ta swoja idealna wage? Co bedziesz jadla? Nie
sadzisz, ze zamiast odchudzania powinnas sie uczyc jesc normalnie? Oczywiscie
prawie kazda z nas chce schudnac, ale wiekszosc z tych, ktore chca sie wyleczyc
wybiera walke (i przytycie nawet), a nie odchudzanie.

Katarzyna nie pisze tego po to zeby Cie zniechecic. Podziwiam Twoja walke, ale
boje sie o Ciebie i o To czy wybralas dobry sposob. Moze Tobie pozwoli on
wygrac, ale mnie nie pozwolil. Moze sie myle, ale czy nie lepiej jezeli juz
musisz sie odchudzac, wybrac taka metode, ktora pozwolilaby Ci jesc wszystko,
ale po prostu w mniejszych ilosciach? W ten sposob nie tylko bys chudla, ale
uczyla sie tez zdrowszego podejcia do jedzenia, uczuc, ktore towarzysza
jedzeniu i pelnego brzuszka po nim.

Buziaki i trzymaj sie dzielnie.

[30stka]

Cześć Kasiu!
Ja niestety (?) obydwiema rękami podpisuję się pod tym co napisała Niobe, a
może nawet drastyczniej - po co Ci to odchudzanie? Naprawdę spróbuj pokochać
się bezwarunkowo - grubą, czy chudą, taką jaką jesteś w danej chwili. Co będzie
jak urodzisz dziecko i zostanie Ci parę kg - będziesz miała wtedy znowu
problem. I tak stosując dietę, w kółko krążysz myślami koło tematu jedzenia,
choć tak bardzo chcesz się od tego uwolnić. Kasiu, przemyśl to sobie jeszcze
raz dobrze. Co jest Twoim priorytetem?
Trzymaj się!

[maybe123]

> pewien okres czasu odchudzalam sie podobnie do Ciebie, w tym sensie, ze
> jadlam bardzo, bardzo malo. Bylam wtedy podwojnie szczesliwa: chudlam i przez
> dlugi okres czasu nie wymiotowalam. Bylam przekonana, ze tym sposobem
> wychodze z bulimii.

ja tez. latwiej miec jedzenie pod kontrola jak sie nie je :)

> Wkoncu osiagnelam swoja wymarzona wage. Moje dopasowane wczesniej
> spodnie wisialy na mnie, a ja czulam sie wspaniale. Nadeszla jednak pora zeby
> zaczas jesc normalnie, bo nie chcialam juz chudnac. I wtedy zaczelo sie
> znowu.. "Boze napewno po tym przytyje", "nie powinnam byla zjesc tej kanapki
> - bede znowu gruba"

mhm. widze ze przechodzilysmy przez podobne doswaidczenia.

[yesstem]

Katarzyno, jest mi strasznie smutno, że do tego doszło, wiem jak się czuje
człowiek w takiej sytuacji. Najważniejsze abyś teraz nie wpadła w to błędne
koło, które mnie uwięziło. Nie poddawaj się. I nie karaj się, zwłaszcza głodem!
Uważam, że powinnaś już skończyć swoją dietę, bo wiesz co się dzieje, kiedy
bulimik chodzi głodny, tym bardziej, że dostałaś wyraźny sygnał ostrzegawczy.
Wierzę, że sobie poradzisz, wróć do swoich pierwszych postów, poczytaj jak
rozsądnie radziłaś innym i zastosuj do siebie! Machnij na razie na te wymarzone
52 kg; i tak już parę kilo zgubiłaś. Trzymam kciuki.

[maybe123]

obsolutnie podpisuje sie pod opinia jesstem ze nie powinnas sie karac
wrecz przeciwnie - pogratulowac sobie ze zarwocilas znad krawedzi przepasci

katarzyno, ja po poczatkowym przybrakiu 2-3 kg zgubilam chyba ze dwa, a teraz
stanelam na wage i wyglada ze jeden wrocil - i pierwszy odruch taki: "nie jesc,
boze, nie jesc, juz bylam blisko sukcesu a teraz co!!!"

i wiesz co? obzarlam sie na sniadanie jak rzadko kiedy, a wcale nie chcialam.
stres!!! widze coraz wyrazniej ze jak sie wyluzowuje, jem, i chodze na
silownie, to pozbywam sie 'zapasow'. Jak tylko zaczynam panikowac (a niemal
kazde drgniecie wagi w gore to powoduje) to skutek jest odwrotny. Musze wtedy
niezle sobie tlumaczyc: "zobacz, przytylas trzy, zgubilas dwa: sukces.
Przytylas jeden - spoko, spoko, zaufaj sobie i jedz rozsadnie. Spokojnie.
Spokojnie. Spokojnie. Spokojnie. Swiat sie nie konczy dzisiaj ani jutro. Jesli
zjem za duzo a potem zjem za malo to tylko zaczne te wariacka, niezdrowa
hustawke. Moj organizm sam wie ze go przeladowalam - nie musze sie karac. Nie
zasluguje na kare. Moje zadanie teraz to rownowaga, a nie przeginanie w druga
stone." itd

Ale wiesz, w sumie przyznam ze nawet to wracanie do mojej zwyklej wagi po
poczatkowym przytyciu jest niebezpieczne, bo mimo ze odbywa sie bez glodzenia
to I TAK WYZWALA POKUSE zeby schudnac jak najwiecej. Albo chociaz jak
najszybciej. Dlatego mysle ze wahania wagi czy w gore czy w dol sa trudnym
psychiczne zadaniem do przebrniecia.

[katarzyna2005]

Ten czlowiek juz wyjechal. Musialam go goscic, i musialo byc jedzenie w
lodowce. Ale juz wyjechal. Potem byl ten alkihol, ktory potem wyladowal w
zlewie (to niezle wrazenie wylewac drogi, dopiero co rozpoczety koniak do
zlewu. Myslalam, ze jest juz 'jak dawniej', ale nie.

Najpierw bylo 'rozsadne' obzeranie sie, tzn zdrowymi rzeczami, ale gdy brzuch
juz mialam jak bania, zaczelo sie, po prostu nie moglam wytrzymac tego uczucia
bycia obzarta.
Wczoraj w zgodzie z dawnym scenariuszem, wszystko jak dawniej, jakby nie minelo
tych sto kilka dni. Musialam pojsc do mojego nocnego sklepiku. Po drodze
przygotowywalam sie na pogardliwe spojrzenie sprzedawczyn ('A, witamy znowu!'),
najpierw poprosilam o neutralne rzeczy, jakis chleb, czy cos, a potem po
staremu, dokladnie do sumy 20 zl, bez wczesniejszego liczenia. Jedzenie juz w
drodze, potem w domu, kubek z ciepla woda, ktora sie popija. I rozkosz, jakiej
dawno nie czulam, to naprawde niesamowicie przyjemne uczucie. Dwa razy w kiblu,
i wcale nie czulam do siebie pogardy. To bylo jak z poczatku bulimii, takie
ulatwienie zycia.

W sumie 26 zl, i to mnie glownie powstrzymje przed dalsza akcja, choc
zobaczymy. Ja nie moge teraz wydawac 26zl dziennie.

Ale nie rezygnuje z odchudzania, dzis (mimo tylko 1 dnia bez scislej diety i
wczorajszego 'przeczyszczenia', bylo na wadze 55!
Bardzo dziekuje za wsparcie, zobacze jak bedzie dalej, ale nie moge zrezygnowac
z odchudzania. Bo inaczej pojde w zupelnie przeciwna strone.

[yesstem]

Katarzyno!!! Klęska się zdarza, to nie jest aż takie straszne. Straszne jest
to, że zatraciłaś w tym odchudzaniu zdolność rozsądnego myślenia i działania!!!
Czy nie widzisz, w którą stronę zmierzasz? Jeśli będziesz nadal się odchudzać,
ataki będą powracać, jestem tego pewna!

[niobe5]

Zgadzam sie z yesstem! Po pierwsze porazki zdarzaja sie i to nie znaczy konca
swiata. Zapomnij o tym dniu i walcz dalej. To byla jednorazowa wpadka, nie
wytrzymalas napiecia, ale teraz bierzesz sie znowu w garsc!
Po drugie...
Katarzyna - patrz ile osob przekonuje Cie do zaprzestania diety! Wcale nie
pojdziesz w zla strone, teraz w nia idziesz! Nie tedy droga do wyzdrowienia. Ty
musisz nauczyc sie normalnie jesc, normalnie zyc! Czy nie mozesz przynajmniej
odchudzac sie w bardziej racjonalny sposob? Tzn. jedzac wszystko, ale w
mniejszych ilosciach?

Trzymaj sie cieplo i pisz jezeli tylko przyjda Ci do glowy "glupie mysli".
Jestem z Toba.

[30stka]

Kasiu, nie chcę się mądralować, ale zamiast "nie rezygnować z odchudzania"
powinnaś "nie rezygnować z prób pokochania się bezwarunkowo" - wtedy będziesz
potrafiła cieszyć się życiem nawet przy wadze 55 kg, która w Twoim przekonaniu
jest jakaś ogromna. Ciekawe, czy Twój chłopak wogóle zauważył jakieś wachnięcia
wagi? Pewnie nie - i będzie to tylko dodatkowy dowód na to, że te wszystkie
strachy tkwią w naszych głowach niepotrzebnie. Jeśli potrafiłabyś w tym
momencie, jak szczęśliwa dziewczyna porobić coś normalnego, zająć się czymś co
lubisz (w końcu mamy weekend), czy tym co musisz (każdy ma trochę tych
obowiązków) bez marnowania tylu myśli na to cholerne jedzenie i zatruwanie
sobie życia i psucie samopoczucia, to pewnie te 0,5 kg samo by Ci odeszło nie
wiedząc kiedy. Taka jest moja teoria - najpierw zadbać o miłość do samej
siebie, a nie nienawiść do swojego ciała - ta droga jest w moim przekonaniu
ślepa...
To było tylko moje zdanie, a wiadomo, że zrobisz jak zechcesz, może jednak
weźmiesz mój głos choć trochę pod uwagę.
Pozdrawiam, Magda

Bardzo dziekuje za wsparcie

[katarzyna2005]

Wszystkim
Pewnie mnie wszyscy znielubia, bo trzeba przyznac otwarcie, jestem typem
upartej oslicy, i przeszkody mnie jeszcze podkrecaja. Np, liscik yesstem
zacheca aby wlasnie na przekor, ze wlasnie sie uda. Bo ja jestem uparta na te
52, a potem bede rozsadna. Szczegolnie, ze w przyszly pon mam urodziny, i sobie
obiecalam, ze to bedzie dzien znaczacy. Ze tego dokonam, ze mozna zyc bez b. i
bez zarcia niekontrolowanego. Znowu czuje sie silna. Tamtego goscia nie ma,
teraz bede miala spokoj, alkoholu nie bedzie, nie moge wydawac pieniedzy,
szkola sie zaczela, wiec na szczescie bede miala\mam duzo zajec, facet
oczywiscie nic nie zauwazyl, ale to niewazne, najwazniejsze, ze ja tego chce.

A potem, obiecuje, ze bede rozsadna.
Jeszcze raz bardzo dziekuje, choc wszystkie mamy problemy, ze tak napisalyscie.

[maybe123]

> A potem, obiecuje, ze bede rozsadna.

wiesz, katarzyna, nie podoba mi sie to co piszesz. to jakies takie... chore
myslenie. wybacz mi.

po tych moich pietnastu latach zmagania z choroba nieufnie podchodze to zdan
typu "jeszcze tylko cos tam, a potem bedzie inaczej". wiem ze mierze Cie moja
wlasna miara, ale naprawde zycze Ci jak najlepiej a to co piszesz mnie niepokoi.

:((((

[maybe123]

czuje sie sama teraz.... :(((
troche sie boje :(((
jeszcze odwiedziny u rodziny przede mna i boje sie czy dam rade :((
Twoje Trwanie bylo takim wsparciem dla mnie. smutno mi.

Przykro mi ze rozczarowalam, ze jestem jaka jestem

[katarzyna2005]

Wiec byl drugi atak.
Pierwszy - alkohol, w trakcie diety (odtluszczajacej, lepiej brzmi niz
odchudzajacej) to jest pewna droga do ataku. Wiec wylalam do zlewu, i wielkimi
literami napisalam nad lozkiem - ALKOHOL=ATAK

Poem te nieszczesne urodziny mojego faceta. Mowilam mu, zeby nie liczyl ze bede
duzo jadla, ze wolalabym obejsc sie bez uczty z wiadomych powodow, ze owoce ok,
ale tez nieduzo. No i potem alkohol, pije wiecznie tej jeden kieliszek wina,
jest ok, a on meczy mnie i meczy, zeby dolewac, ale jakos wytrzymalam z 1
kieliszkiem i troche, choc wyraznie mi podpadl (on nie wiedzial o moim ataku,
choc wiedzial, ze wylalam alk, wiec moglo mu to chyba dac do myslenia?), ale
nie robie afery bo to jego urodziny, wiec ma byc przyjemnie.

Potem te owoce, chcial mi dac te poltora kilo, abym wziela ze soba, pol kilo
orzeszkow jakos udalo mi sie nie wziac. Mowie raz, ze nie chce, ze za duzo, ze
moze niech zostanie dla innych, potem, ze nie chce mi sie tego nosic (jeszcze
gdzies szlismy), ale nie ma przebacz, mam wziac i koniec.

No i potem wieczorem oczywiscie zzarlam to poltora kilo, i nie moglam zniesc
tego ciezaru, i poszlam do mojego nocnego sklepu. Wtedy 26zl w sumie, teraz 25.
Wiec dwa ataki - 51 (tak pisze o tym dla siebie, bo takie szybkie wydawanie
pieniedzy robi na mnie wrazenie).
Czyli atak moze zaczac sie od zjedzenia czegokolwiek, byle by to bylo duzo.
Szczegolnie na diecie. Wiec duzymi literami KILO OWOCOW=ATAK.

Mam juz 4 takie zelazne reguly nad lozkiem:
ALKOHOL=ATAK
KILO ZARCIA=ATAK
REGULARNE PORY
WYCHODZENIE
PLANOWANIE

Teraz przede mna w niedziele moja impreza urodzinowa. Jeszcze wczoraj myslalam,
no trudno, trzeba zrobic to zarcie, przeciez taka jest tradycja, przeciez
trzeba tym gosciom sprawic przyjemnosc (maja byc dwie imprezy, jedna ja i moj
facet, druga dla innych ludzi). Oczywiscie alkohol, no a potem do sklepu
wieczorem, moze jakos przezyje ten trzeci atak, ktory juz z gory planuje. I
meczy mnie ta mysl, tak przeszkadza. A dzis rano olsnienie: mam to w d. Nie
pozwole sie wpedzac w nalog. Nie bedzie imprezy dla ludzi, a z facetem
porozmawiam. Wyjasnie mu jak to dziala, ze ma szanowac moje nie, z tymi
owocami, alkoholem, ze nie bede szla na ustepstwa. Jesli bedzie robil te swoje
miny - 'no juz nie gadaj tyle, przeciez wiem', to poprosze go zebysmy spotkali
sie, kiedy bedzie mial o tym porozmawiac, o rzeczy teraz dla mnie
najwazniejszej, a skoro teraz nie ma ochoty, to zakonczmy spotkanie. Tak
zrobie. Nie dam sie wpedzic w nalog konwenansami. Od nikogo nie wymagam
zrozumienia, wlaczajac jego, ale wymagam zeby uszanowal dwie zasady - ma nie
czestowac mnie slodyczami, i nie zmuszac do zarcia (czyli jak za trzecim razem
mowie 'nie dziekuje' to znaczy 'nie', a nie ze bardzo chce tylko jestem na tyle
niesmiala, ze trzeba mnie zmuszac). Tak zrobie.

Apropo rozczarowania, ze mam atki, etc.
Gdy mieszkalam w domu, i potem z moim eks-narzeczonym na codzien bylam na rozne
sposoby przekonywana, ze szkoda, ze jestem, jaka jestem, byloby duzo fajniej
gdybym byla taka jak matka, lub spelniala wymogi narzeczonego, a nie byla ta
beznadziejna soba. Nie zgadzam sie na to. Moj obecny facet jest pierwsza osoba,
przy ktorej czuje sie wolna, i moge byc 'nawet beznadziejna', on niczego ode
mnie nie wymaga, za to go najbardziej cenie. Wiec jestem pewna, ze sie
dogadamy. Ale jest bardzo trudno.

[maybe123]

katarzyna, nawet nie wiesz jakim wsparciem byly Twoje wielomiesieczne zmagania
i wytrwanie w czystosci. i to one swiadcza jaka jestes, ze tak dlugo dalas
rade, a nawet teraz podczas nawrotu pilnie patrzysz co sie dzieje i jak z tego
wyjsc.

czasem po wpadce trudno tak od razu sie podniesc. moim zdaniem im predzej
wyjdziesz na prosta, ty lepiej. po co znowu wdrazac znowy swoja podswiadomosc w
mozliwosc wymiotowania.

ciekawa rzecz opisujesz, jak to najblizsi potrafia podminowywac nasz sukces. ja
tez to zauwazylam u siebie. nie wiem czy to celowe, czt nie, i odpowidzialnosc
za czysosc spoczywa jednak na nas a nie na tych co nam oferuja orzeszki,
ciastka, czekoladki, czy nawed dokladke obiadu. ale ciekawe czemu wlasciwie to
robia.

[luka-6]

Kasiu, ja dzisaj przeczytałam wszyskie twje posty i myslę ze jesteśmy podobne
to ze teraz nie jest najlepiej nie znaczy że jest źle. Uważam że skoro to
wszysko nam opisywałaś przez tyle trudnych dni ma dla Ciebie ogromne znaczenie,
dla nas (początkujących w walce z b...) jest ważne że może czasami coś się
załamać to nas uczy!!! zeby się nie poddawać i walczyć dalej. Wiem, że Ty tak
zrobisz. Tak jak napisałam przeczytałam wszystkie Twoje posy i jestem pewna ze
jesteś bardzo silna (aż dziwne że dopadła Cię ta choroba przy takiej
osobowości) ale to jest dla nas kolejna lekcja. Ja trzymam za Ciebe kciuki.
Może przeczytaj tę książkę o które wczoraj napisałam, napewno na jakiś czas Cię
pochłonie. Pozdrowienia!

Bardzo dziekuje

[katarzyna2005]

Maybe, luka
Gdy czytam takie listy wzruszenie chwyta mnie za gardlo, bardzo dziekuje.

Wiec rozmowa sie odbyla, myslalam, ze to bedzie dluga, meczaca rozmowa, z moimi
krzykami, denerwowaniem sie, i tym wszystkim, opowiadaniem o historii z nozem,
czy paru innych, o tragediach z forum, ze ja nie chce nastepnych kilku lat z
b., zalamaniem, ze okazalam sie inna, niz uwierzylam przez te trzy miesiace.

Ale to byla krotka rozmowa telefoniczna, on zrozumial od razu, przeprosil, po
prostu nie rozumial, nie wiedzial, a ja mu tak wyraznie nie powiedzialam, bo
oczekiwalam, ze sie domysli. Np nie powiedzialam, ze tamten alk wylalam,
powiedzialam jedynie, ze juz tego nie ma, bylam pewna, ze wiedzial, dlaczego. I
beda urodziny jedynie ja i on, u niego, bo u mnie czulabym sie skrepowana, ze
nie goszcze go niczym, bez zarcia i alkoholu, po prostu takie mile spotkanie,
jak zawsze, z muzyka, herbatka, czy cos, bo wcale nie musza byc tamte rzeczy
aby bylo nam dobrze. Wytlumaczylam, ze jestem teraz naprawde w niebezpiecznym
okresie, powiedzialam o tych dwu atakach (nie wiedzial), i ze powrot jest o
krok.

Potem jeszcze napisal sms, ze bardzo przeprasza, ja bylam tak przejeta,
wzruszona, ze tak latwo, napisalam, rozne mile rzeczy, przede wszystkim, ze
jest prawdziwym przyjacielem, ze dziekuje, ze tak szybko zrozumial, ze to jest
dla mnie bardzo trudne, bo ja sie tego bardzo wstydze, bo to jest takie
dziwaczne. Poplakalam sie.

A wczoraj byl naprawde trudny wieczor, caly czas przymiezalam sie do 'tej'
przyjemnosci, racjonalizowalam sobie. Po naszej rozmowie blyskawiczna
mysl 'trzeba tak pomyslne zakonczenie sprawy uczcic'. Ale 3 atak bylby juz bez
zadnego usprawiedliwienia. Te dwa wybaczylam sobie, ze to doswiadczenie, ze
wiem, ze alk, i duzo owocow, ale trzeci to juz nie. Bylam w sklepie,
powtarzalam sobie jak mantre '100 zl w ciagu 4 dni' (tyle byloby). Troche
sie 'najadlam', ale glod nie mijal bardzo dlugo. Jednak wytrwalam.

Pozdrawiam wszystkich.

Dopisek - maybe

[katarzyna2005]

Napisalas (na ktoryms watku), ze wlasciwie juz przyzwyczailas sie do zycia bez
bulimii, ze nie jestes juz tak z tego dumna.
Chcialam tylko dopisac, jak mi imponujesz, ze trwasz, zyjesz zdrowo, nie
idziesz na latwizne w 'te' przyjemnosc, mimo roznych zyciowych zajec trzymasz
sie. To naprawde powod do dumy. Ktos napisal, ze rzucenie palenia to pestka w
porownaiu z wytrwaniem w zyciu bez bulimii. Teraz to rozumiem, po moich dwu
wpadkach, czuje sie jak od poczatku, te same pokusy, usprawiedliwienia, by znow
zaczac. Naprawde imponujesz mi maybe, trzymaj sie, bo teraz jestes ta (chyba) z
najdluzszym stazem tu, i dajesz nam wszystkim nadzieje, ze jest mozliwe
normalne zycie bez bulimii.

C.D. walki

[katarzyna2005]

Juz sie nie odch. Jak jest teraz jest ok.

Podsumowujac, na poczatku odzwyczajania sie od bulimii to bylo wlasciwie
podobne obzeranie sie, tyle, ze od tego nie tylam za bardzo, bo to byly raczej
lekkie rzeczy, no i bez slodyczy. No i bez rzygania. Potem byl okres zrzucania
tej nadwyzki, wyszlo dobrze.

Ale teraz jest najtrudniejszy okres, bo chcialabym oduczyc sie tego obzerania
sie, by wstac od stolu bez uczucia nazarcia, ale by satysfakcjonowalo mnie
takie lekkie najedzenie sie. W okresie odch. to jest zrozumiale, bo mialam cel,
ale teraz to jest trudniejsze.

Na razie probuje tak, ze wyliczylam sobie kalorie, podzielilam posilki na 5, w
miare rowno rozdzielilam kalorie. Zobacze jak wyjdzie. Kolezanka podsunela mi
ciekawy pomysl. Ona tez liczy kalorie, i wieczorem, poniewaz wtedy jest
najbardziej jest glodna (mi tez wlasnie wtedy najbardziej zagrazaja ataki)
zostawia sobie wieksza kaloryczna porcje. Ja ja pytam, ze skoro wytrzymala caly
dzien, to moze wieczorem zrezygnowac z tych dodatkowych kalorii, ale ona
twardo, ze to taka nagroda za to, ze wytrzymala caly dzien. Dzialam tak juz
drugi dzien.

[wodnik73]

U mnie wieczory zawsze były najgorsze. Wczoraj np wróciłam do domu po 21.00
bardzo głodna. Niestety, nie umiem sie położyc z pustym zołądkiem. Zjadłam
zupę, którą sobie wcześniej ugotowałam. I kotleta z surówką. Jadłam stosunkowo
mało przez cały dzień. Dziś za to długo spałam, śniadanie zjadłam dopiero koło
12 i wiem, że wieczorem znowu będę głodna za bardzo. Tak mam żołądek i psychikę
ustawioną, że więcej jem w 2 połowie dnia.
Ale po ciuchach widzę, że nie tyję. W sumie jem koło 2000 kcal na dobę. Tak
około, zdarza mi się liczyc, to mania, która mi zostanie do końca życia.
Dziś dzień....zaraz, muszę policzyc...41

[maybe123]

> beda urodziny jedynie ja i on, u niego, bo u mnie czulabym sie skrepowana, ze
> nie goszcze go niczym, bez zarcia i alkoholu, po prostu takie mile spotkanie,
> jak zawsze, z muzyka, herbatka, czy cos, bo wcale nie musza byc tamte rzeczy
> aby bylo nam dobrze. Wytlumaczylam, ze jestem teraz naprawde w niebezpiecznym
> okresie, powiedzialam o tych dwu atakach (nie wiedzial), i ze powrot jest o
> krok.
>
> Potem jeszcze napisal sms, ze bardzo przeprasza, ja bylam tak przejeta,
> wzruszona, ze tak latwo, napisalam, rozne mile rzeczy, przede wszystkim, ze
> jest prawdziwym przyjacielem, ze dziekuje, ze tak szybko zrozumial, ze to
jest
> dla mnie bardzo trudne, bo ja sie tego bardzo wstydze, bo to jest takie
> dziwaczne. Poplakalam sie.


niesamowite.... ciagle z zainteresowaniem czytam Twoje wpisy bo nadal czuje ze
jestes o krok przede mna, przecierasz szlaki. i to zadbanie o to by spotkanie
nie bylo ryzykiem, i przyznawanie sie do swoich uczuc nawet tych trudnych...
czuje wdziecznosc ze moge czytac o tym.