żażrę się

[to_ona]

na śmierć marchewką. I zapije na śmioerć herbatą. Gdzie są granice głodu, a
zaczyna się niepohamowany apetyt?

[vanillaice]

Wiesz...u mnie to bardzo cienka granica. Potrafię głodzić sie tygodniami, a
potem nagle mam atak ( jakiś większy stres na przykład ) i wtedy wyżeram
wszystko co jest w lodówce.....trudno coś powiedzieć

[moszi_moszi]

ja jestem właśnie na tropie granic głodu, czyli w trakcie poszukiwań. i taką
mam metodę na określenie stopnia najedzenia, to znaczy, czy fizycznie czegoś mi
jeszcze trzeba w żołądku. otóż, koncentruję się na swoim żołądku, nie myśląc o
niczym innym, i na jego zawartości. jeżeli jest pełny (lub prawie pełny :)), to
staram się przekonać swój mózg, że nie jestem głodna i to co on, ten mózg, daje
mi do zrozumienia (czyli 'jedz dalej, przecież wiesz, że masz wieeelkie
możliwości konsumpcyjne'), to ŚCIEMA!!!
tylko proszę się nie śmiać, ja próbuje tylko jakoś sobie radzić :)

pozdrawiam,
moszi.

[vanillaice]

wręcz przeciwnie, spodobało mi się to co napisałaś i postaram się zacząć
wprowadzać to w życie...

[moszi_moszi]

mam nadzieję, że ten sposób choć trochę pomoże. jednak trzeba wytrwałości by
dojść w tym do wprawy :)) wierzę, że się uda każdemu kto spróbuje. trzeba tylko
ćwiczyć i być dzielnym, hyhy. ja przed chwilą ominęłam pewien kuszący przedmiot
w kuchni leżący. zamiast tego chwyciłam butelkę wody mineralnej i usiadłam
sobie tu, i piszę. może jeszcze coś pozytywnego wymyślę ;)

[vanillaice]

Ja mam taki problem, że jak nie jem nic to nie jem, a jak zacznę to już nie
moge przestać i pożeram wszystko co jadalne, a potem wymiotuję. W ten sposób
coraz bardziej się pogrążam.....

[niezniszczalna87]

...to co napisalas jest swietne...tez tak dzisiaj probowalam i...udalo
sie!!...ciesze sie z kazdego malego sukcesu,bo to moj drugi "czysty" dzien,bez
obzarstwa i rzygania...
...a co do "umiejetnosci konsumpcyjnych" wiem jakie ogromne moga byc...nawet
cala blacha babcinego ciasta :( ...to smutne ze najblizsi,majac najlepsze
intencje (jak moja babcia) krzywdza czasem najbardziej...
...pozdrawiam...

[moszi_moszi]

vanilla - też boję się jeść, bo wiem, że jak już zacznę, to przestać jest
bardzo trudno. ale dosyć mam już wyrzutów sumienia, dosyć bolącego pełnego
brzucha i dosyć pustego bolącego. mój sposób to jeść regularnie i to co mi
smakuje. to trochę zmniejsza chcicę na różne pyszności w międzyczasie. ciągle
tylko zostaje problem, jak przestać, kiedy już się zacznie? najlepiej wziąć coś
dobrego do picia i robić coś, co zajmuje ręce (dobrze tez, żeby zajmowało
myśli). mi dziś pomaga pisanie tutaj. jednak bić się ze sobą sama jest bardzo
trudno. wiem, że nie zawsze się udaje. trzymam za Ciebie kciuki. pamiętaj, że
sama nie jesteś.

niezniszczalna - cieszę się, że działa! :) życzę jeszcze wielu takich dni (mój
jest 1 po 4 i wpadce, ale się nie poddam).

z dobrymi pomysłami razem damy rade!

pozdrawiam,
moszi.

[iiifa]

moszi - ładnie napisałaś, thx, spróbuje sie do tego zastaosować. To prawda
najgorzej jest przestać, jak się zaczęło...

niezniszczalna - wiesz ile razy wyjadłam wszystko co było, a potem było mi
głupio jak każdy się pytał co się stało z całym chlebem. Musiałam ściemniać, że
sie popsuł itd. Babcine pączki, ciasta, kilogramy czekolady, smażone pierogii...
inni chcieli dobrze - dawali nam jedzonko, a my? - egoisti - sorry za te słowa,
ale taka jest prawda.
Stańmy się lepsze - lepsze dla siebie i innych dookoła ;)

[vanillaice]

Właśnie - lepsze dla siebie. Myślicie, że ja nie czulam się głupio jak wyżarłam
siostrze czekoladki, które dostała od przyjaciołki albo wszystkie konfutury,
ktore babcia zrobiła na zimę...? Teraz mieszkam z facetem i najbardziej boję
sie tych wieczorów kiedy jest w pracy. Dzisiaj jest taki wieczór...

[moszi_moszi]

a taki piękny dzień był z tego dnia. nie, nie, nie poległam. widziałam 'tylko'
siebie w lustrze. w całej okazałości. pomyślałam, że przydałaby się dieta bo
trochę jakby przyduża się sobie wydałam. popsuło mi to humor oczywiście. wiem,
że jak zacznę jeść normalnie to się trochę zmniejszę i wiem, że trzeba będzie
trochę poczekać, że nie da się tak od razu, żeby pstryknąć palcami i wszystko
było pięknie. mam nadzieję, że wytrzymam. bardzo chcę. czy ktoś widział mój
dobry humor?

to_ona - jak się trzymasz?

[30stka]

Moszi_moszi a co Cię tak niby w tym lustrze zdołowało? Kawałek brzuszka, czy
bioderka? Jak masz się tym zadręczać, to bierz się za skakankę, ale w gruncie
rzeczy po co? Lepiej porobić w tym czasie coś, co się bardzo lubi i tyle!
Trzeba ukochać i ten brzuszek, i udko, i bioderko - to wszystko Twoje i tylko
Twoje! Jedyne i niepowtarzalne!:-)
Trzymaj się wszystkiego, co pozytywne, a lustro na razie omijaj, jak ma Cię
dołować, papatki!

[vanillaice]

Bardzo mi się spodobało to co kiedyś napisala fiona, że lustra kłamią....ja
miałam dziś podobną sytuację - chcialam sobie kupić czarnr spodenki w Terranowa
i zobaczyłam sie w lustrze w przymierzalni - spodnie wisiały na mnie jak na
kiju od miotły....czy ja faktycznie tak wyglądam....:(

[moszi_moszi]

postaram się zaprzyjaźnić z brzuszkiem, udkiem i bioderkiem. wiem, że bez tego
na nic wysiłki moje. dziś zrobiłam pierwszy krok w kierunku uzdrawiania wnętrza
mojego ciała, a dokładnie żołądka i dalszej części przewodu pokarmowego.
połknęłam właśnie pierwszą z serii cudownych tabletek, które mają naprawić
szkody po innych 'cudownych' tabletkach. tak więc przychodzi czas na
zaopiekowanie się zewnętrzem :) warto się z nim zaprzyjaźnić. zabiorę zaraz
brzuszek, udko i bioderko do łóżka. opowiem im bajkę i razem pójdziemy spać :)
w końcu już zawsze będziemy razem, nieważne jak wyglądają. czemu niby mam mieć
wobec nich większe wymagania niż wobec moich własnych przyjaciół na przykład?
lepiej mi się zrobiło jak sobie popisałam.
dzięki za bodziec :)
pisanie w moim przypadku przynosi efekt jakby terapeutyczny.
zmykam do łóżka.
pozdrawiam,
moszi.