A co będzie na studiach...???

[white.shrew]

Teraz zdaję nową maturę i nie radzę sobie dobrze ze stresem przed egzaminami.
Przed maturami ustnymi poprostu nie umiałam oderwać się od lodówki i chociaż
zdałam nadspodziewanie dobrze to boję się co to będzie na studiach gdzie
każde kolokwium odbywa się w podobny sposób. Zaczynam wątpić czy dam sobie
radę jeżeli dostanę się na stosunki międzynarodowe :( Boję się, że ten stres
na studiach wykończy mnie nie tyle psychcznie co fizycznie bo przecierz
wymiotowanie naprawdę wycieńcza organizm..
Zwracam się do dziewczyn które studjują...jak sobie radzicie???

[soma21]

hmm.. ja sobie nie radzę, pewnie,staram się mało opuszczam ale,gdy to przyjdzie
to poddaję się zupełnie.
Staram się walczyc ale efekt jest jeszcze gorszy. Coraz częściej wstaje rano
żeby zdążyć zamaskować pudrem popękane na twarzy naczynka, blizny na rękach..
Mam takie studia na ktorych o bulimii mówi sie sporo,różnie wtedy
reaguję..czasami chcę mi się płakać innym razem czuję się dumna,że mam coś
swojego,tajemnicę o ktorej nie wiedzą..
pozdrawiam cię ciepło
mam nadzieję,że Tobie się uda


M.

[to_ona]

na mnie matura też sie cholernie odbija, stres i nerwy zjadam coraz częściej w
domu. I nie wiem, co będzie, gdy uwolnię się z domu rodzinnego i wyruszę na
podbój do innego miasta. nie będzie rodziców, nie będzie kontroli. Pewnie bede
miała ze dwa wyjscia; albo przestanę jeśc albo dopiero zacznę.... Ale i tak
najwięksą nadzieję mam na to, że uda mi się znaleźć dobrego lekarza, który
naprowadzi mnie na dobrą drogę. OBy.

[hipocam]

Ja myślę, że to zależy od osoby ,ale mogę powiedzieć jak było w moim wypadku.
Na początku było tragicznie. Bardzo stresowała mnie nowa sytuacja, nowi ludzie.
Jak rozładowywałam napięcie chyba nie muszę mowić.
Szybko jednak zaczeło się poznawanie ludzi, którzy okazali się super. Czułam
się akceptowana i bardzo lubiana. A uczelnia okazała sie bardzo przyjaznym
miejscem ( nie wiem czy tak jest wszędzie). I ... ataki prawie znikneły (
prawie 4 miesięczna przerwa była czymś niesamowitym bo wcześniej ataki miałam
codziennie), nawet zaczełam jeść jak wszyscy. Pierwsza sesja poszła mi
rewelacyjnie ( choroba wyrobiła we mnie ciągłe dążenie do perfekcji, więc
naprawde się przyłożyłam). Paradoksalnie w tym momencie zaczeły się schody.
Ludzie zaczeli mnie postrzegać jako osobę bardzo inteligentną, moje prace były
wyróżniane - powinnam się cieszyć, a ja nie mogłam sobie z tym poradzić. Mam
przekonanie ,że nie jestem w stanie sprostać tym oczekiwaniom. Któregoś dnia
spojrzałam w lustro i zobaczyłam siebie - grubą i głupią. I wszystko wróciło i
to w pewnym sensie ze zdwojoną siłą.
Do tego "wlepszym okresie" zaangazowałam się mocno w życie uczelni , a że
wróciły ataki, zaczełam zawalać rożne rzeczy, bo nie starczało mi czasu na
wszystko,bo spedzałam kilka godzin dziennie na jedzenie i wymiotowanie.
Ale piszę ci o tym , bo ta historia ma happy end ( a raczej początek happy
endu).
Jest jedna rzecz o której nie wspomniałam , własciwe do tego momentu (wyżej
opisanego) , nie uważałam ze jestem chora( pomimo chorowania na bulimie 4
lata). Kiedy zaauważyłam, że obżeranie się i wymiotowanie wrociło, że nie chce
tego robić, bo zawalam ważne dla siebie rzeczy i ranie innych, a nie mogę
przestać zadałam sobie sprawe, że jestem chora. Wycieńczona i zrozpaczona
postanowiłam coś z tym zrobić. Pod wpływem impulsu powiedziałam o wszystkim
rodzicom ( co wcześniej było dla mnie nie wyobrażalne) i ... zaczełam
leczenie !!
Mam naprawdę silna motywację, zasmakowałam życia "normalnych" ludzi i chce tam
znowu wrócić, a wiem że sama nie dam rady. Narazie ataki nie ustały ,ale mam
je dużo rzadziej. Jestem dopiero na początku drogi, miewam momenty załamania,
ale dzięki terapi szybciej sie podnoszę i staje ponownie do boju;)
Więc podsumowując myślę że nie ma co się bać studiów , może one dla ciebie też
bedą przełomowym momentem. Życze ci tego.
Pozdrawiam

[theniebiesky]

cóż, dla mnie studia to było ozdrowieńcze doświadczenie (do czasu, ale jednak)
Czasy licealne wspominam jako bulimiczny koszmar jak czytam swoje pamietniki to
az sie wzdragam. Na studiach uwolnilam sie od toksycznego domu. Ataki były b.
rzadkie - ale tez szkoda mi było pieniedzy. Oczywiście, zdarzało się - raz na
kilka miesięcy. Jak jezdzilam do domu w odwiedziny - wracało. Mialam tez
bulimiczne ciągi - przez tydzień a pozniej spokoj na długi czas. Niestety,
bulimia wrocila po studiach. Znalazlam pracę, potem ja zmienilam, w
miedzyczasie wydarzylo sie wiele dobrych i złych rzeczy (romans, którego sie
wstydze, ślub z ukochanym). Na dobre zaczęło sie 1,5 roku temu- mąż
odreagowywała moj romans w knajpach, ja sama w domu, pracująca na pół etatu
wiec mająca jakies grosze - a knajpy potrafiły zabrac pól wypłaty.Męzowi
przeszło - mnie nie.

[noelka84]

no ja niestety sobie nie radze
własnie na studiach z bulimia jest cora gorzej
nie umiem sobie z nia poradzic

[hana24]

Przestalam sie stresowac takimi sytuacjami,zbyt wiele w zyciu doswiadczylam i
sesja to pryszcz w porownaniu z nimi,tak sie zaczelo moje
odstresowanie,poprostu wiem ze nie warto sie denerwowac egzaminami,oplacilo sie
takie podjescie,nauka idzie mi gladko,szkoda ze reszta sie tak ladnie nie uklada