bulimia a uczucia

[amelka201]

Myślicie że choroba zabija w nas wszelkie uczucie,ze zabija miłoś przyjażń
itp. ??? Ja coraz cześciej o tym myślę i boje sie ze odp jest twierdząca.Mam
wrażenie jakby choroba była dla mnie najważniejsza.Zamykam sie w sobie,nie
potrzebuje juz tak jak kiedys kontaków z ludzmi.Najgorzej jest z moim
chłopem.Czesto wrecz nie mam ochoty go widywac.Nie chce mi sie do niego
jezdzic.Mysle sobie ze jeseli ma ochote sie spotkac to niech sam do mnie
przyjedzie.Dziwnie sie z tym czuje bo nigdy wczesniej nie mialam czegos
takiego.Mam wrazenie ze robie sie chora psychicznie

[iiifa]

dokładnie zamykasz się, wolisz zostać sama w domu by móc w spokoju jeść, ciągle
kombinujesz i masz problem jak ktoś chce do Ciebie przyjść bo boisz sie ze nie
będziesz miała czasu najeść się w spokoju...
to jest straszne i to choroba psychiczna!

[to_ona]

zabija, bardzo szybko zabija...
nie chce ci się kontaktów z ludźmi, bo choroba jestb dla ciebie wszystkim
wydaje ci się, że ona będzie przy tobie zawsze, a ludzie będa przychodzić i
odchodzić....

choroba to ból, który znasz, więc boisz się kontaktów z ludzimi, bo ini mogą
zadać inny rodzaj bólu...i co wtedy? boisz się....

choroba izoluje, trzeba jej poświęcić mnóstwo czasu...zabiera nam to, co
najpiękniejsze - właśnie przyjaźnie, miłość, marzenia....

[agi19]

wiecie, czuję się podobnie, a czsami mam ochotę na wszystkich krzyczeć, albo
pobić. To straszne, dobrze, że nad tym panuję.

[sara_87]

znam to...ciągle szukam u innych wad, tylko po to, zeby mieć pretekst żeby ich
unikać, wmawiam sobie, że wszyscy mnie wkurzają, najchętniej nie widywałabym
nikogo....myślę, ze gdyby wywieziono mnie na bezludną wyspę, wreszcie miałbym
święty spokój, nie musiałabym do nikogo mówić, nikogo słuchać...
nie mówiąc już o nawiązaniu z kimś bliższej znajomości...na płaszczyźnie
koleżeńskiej, uczuciowej, więzi rodzinnych...

[d_maron]

a ja w pewnym momencie mojego życie z powodu kompleksów odsunełam sie od
ludzi. dystansowałam kontaky i ta izolacja w duzej mierze wpędziła mnie w
bulimie, ponieważ podczas napadów obżarstwa `wyłączała mi sie świadomośc`-
jadłam i nic innego wtedy nie istniało, zadne problemy, kompleksy, byłam nagle
uwolniona od ich obecnosci w mojej głowie i życiu, ale to bardzo złudne...i
chwilowe, zaledwie podczas jedzenia. wymioty okropne, a potem pustka... bulimia
zabierała mi czas, który na prawde wolalam spedzic z kim innym ,zyjac inaczej,
realizujac swoje marzenia i ambicje, ale co wymaga pewnego trudu i ryzyka.
zamkniecie sie w czterech scianach sama ze sobą to dobry sposob,zeby RAZ NA
JAKIS CZAS przemyslec kilka spraw w naszym zyciu, ale jeżeli staje sie sposobem
na życie, to jest problem- chorobą naszej psychiki. A zeby być szczesliwymi> do
tego koniczne jest wyzdrowienie> musimy zrozumiec, dlaczego uciekamy przed
kontaktami z innymi, czego obawiamy sie? moze to lek przed kolejnym stopniem do
usamodzielnienia, bo w domu czujemy sie bezpieczne, ale tez trwamy w zastoju, a
raczej cofamy sie, kiedy inni, noramlnie zyjąc, idą do przodu? moze to lek
przed niepowodzeniem w jakiejs innej sferze życia> kariera? dziewczyny, zycze
dokopania sie do zrodeł choroby, bo tylko tak uda nam sie z niej wyjsc;-D
pzdr!