obsesja odchudzania?!?!

[morelkaa]

ehh.. nie wiem po co to pisze.. chyba naprawde musi byc ze mna zle ze radze sie obcych dziewczat i
kobiet..ale hh co mi pzoostaje.. odchudzam sie od dwóch lat.. moje zycie to ciagla walka z kg..
czytam "super linie", cwicze, kupuje przeczyszczajace srodki, wyrzucam czasem jedzenie gdy nikt
nie widzi, oklamuje rodzine ze jadlam na miescie.. to trwa juz zrok tak powaznie ale nie ma tyle
silnej woli i obzeram sie po tygodniu lub dwoch prawie po zerowej ilosci kcal.. ale teraz juz dlugo
wytrzymalam..niczuje glodu..a raczej go polubilam..te strony wsyztskie...chude zdjecia
modelek..jesczez bardziej mnie nakrecaja do dalszego odchudzania..czasem boje sie sama siebie..
waze niecale 52kg przy 162.. dla mnie starsznie duzo....nie ptorafie rpzestac myslec o
odchudzaniu..to juz czesc mojego zycia..odchudzam sie nie tylko dla siebie..ale dla innych by
pokazac ze cos potrafie! ze jestem silna i ode mnei zalezy co dzieje sie z moim zyciem.. nie chce
pomocy...bo chce schudnac jesczez z 8 kilo przynajmniej.. ale zaczynam bac sie sama siebie..czy to
juz obsesja....?,,,,pozdrawiam! nielicze na duzo komentarzy..ehh zreszta kogo ja obchodze:).....:(

[aga844]

Przede wszystkim nie mów, że nikogo nie obchodzisz. Najgorzej czuć się
osamotnioną w tych chorobach. Ale weszłaś na to forum, to znaczy, że jest Ci
źle z tym co robisz, szukasz wspacia i pomocy, bo tak naprawdę chciałabyś żyć
normalnie. I wchodząc tu zrobiłaś pierwszy krok ku normalności. To forum
pomaga, bo są tu kobiety, których ROZUMIEM nie jest pustym słowem. One przeszły
i przechodzą to samo piekło. Wiem, o czym mówię. Ja choruję na anoreksję
bulimiczną lub bulimię anorektyczną jak kto woli. Dziś mija miesiąc
mojej "czystości". I też zaczynało się tak niewinnie. Przed czterema latami
zaczęłam się odchudzać i przez pół roku schudłam do 57 kg z 92..I jestem
zdania, że każda taka dieta, bez opieki specjalisty, a gdy jeszcze dochodzą do
tego problemy emocjonalne, prowadzi prędzej czy później do choroby. Też brałam
środki przczyszczające, w ostatnim okresie niemal garściami. Ale gdy poczułam,
że mój żołądek chyba już trawi sam siebie, zaparłam się. I na razie jakoś
trzymam. Pamiętaj, że nie możesz czuć się sama ze swoim problemem. Dla mnie
ukojenie i zrozumienie to to forum i dziewczyney, które tu są. To jak terapia
zbiorowa.
Bądź silna, walcz. Nie pozwól, aby te choróbska wyczuły wrażliwość Twojej duszy
i zniszczyły Cię!!!:***

[dhampire]

zajrzyj prosze tutaj: www.b-a.vti.pl/
porozmawiamy, wspolnie znajdziemy rozwiazanie, nic nie jest stracone ;)

[misiaxl]

Muszę Ci powiedzieć morelko że jak przeczytałam to co napisałaś czułam się
jakbym czytała o sobie samej.Mam dokładnie ten sam problem co Ty.Nie potrafię
przestać się odchudzać.A co najgorsze im jestem chudsza tym bardziej mi się to
podoba i mam większą motywację aby schudnąć więcej.Nie potrafię już jeść
normalnie.Bez wyrzutów sumienia potrafię jeść tylko niskokaloryczne rzeczy
tj.owoce,warzywa,chudą wędlinę.Wszystko inne już wyeliminowałam ze swojego
jadłospisu.Kiedyś chodziłam do psychologa.Po dwóch latach terapii stwierdziłam
że nie potrzebuję już pomocy psychologa.Wystarczyła jedna niewinna uwaga ze
strony mamy by wszystko zaczęło się od początku.Nie chcę iść do psychologa bo
wiem że jak tam pójdę będę miała większy apetyt i przytyję a więc nie osiagnę
celu jaki sobie wyznaczyłam.Postanowiłam że udowodnię wzystkim w domu a
zwłaszcza mamie że potrafię coś w życiu osiągnąć i schudnę.Wiem że mi się uda.

[sami88]

powtorze slowa misiaxl to tak jak bym cyztala o sobie..ten sam problem to samo
marzenie...tez od 2 lat walcze ze soba i kg...ale od 1 czerwca wzielam sie za
siebie...schudlam z 59kg do 52 w ciagu miesiaca...teraz mma chwile przerwy ale
czuje z epowoli znowu wracam do walki.byly chwile i sytlacje ktore mnie tak
dolowaly ze nie mialam ochoty jesc i...jestem...milo ze jest ktos jeszcze z
takim samym[doslownie]problemem..pozdrawiam sami

[tananek]

witaj
powinnas zglosic sie do psychologa to o czym przeczytalem w twoim poscie wyglada na zaburzenie ale wazne jest zebys porozmawiala z psychologiem, taki stan jaki utrzymujesz jest powaznym zagrozeniem dla twojego zdrowia, i tak naprawde nie wiem o co prosisz w swoim poscie??
piszesz :
"nie chce pomocy...bo chce schudnac jesczez z 8 kilo przynajmniej.. " nie bardzo rozumiem o co Ci chodzi nie chesz pomocy, przeciez w zaburzeniach to tak wlasnie jest ze pomoc jest konieczna to tak jakbys zlamala reke i powiedziala "nie pojde do lekarza sama sie zrosnie"
zdrowia zycze

[morelkaa]

ehh..to wszytsko jest takie trudne..bo to prawda nie chce pomocy.. sama nie wiem czemu tu
zerknęłam..chyba dlatego ze ta strona i posty motywują mnie do dalszego odchudzania... uwielbam
patrzec na swoje coraz luźniejsze ubrania...na coraz bardziej widoczne żebra..i wystajace kosci
biodrowe... nie chce byc taka gruba jak teraz..juz pare razy ktos zażartowal na moj temat w
stylu"pulpecik" to mnie tak zabolało ze pokaze im wsyztskim ze bede chuda jak nitka nie gruba jak
pulpet!!! :((( dobranoc dziewczynki... pozdrawiam

[tananek]

moze zerknela tu ta zdrowa czesc ciebie ktora krzyczy ratunkuuu!!! ta czesc
ktora ludziom pomaga wyzdrowiec mam nadzieje ze ta czesc bedzie silniejsz w
tobie i to ona zglosi sie do lekarza, to co robisz jest ZAGROZENIEM DLA TWEGO
ZYCIA, co kaze ci tak cierpiec? co powoduje ze nie mozesz zyc swobodnie tylko
pod przymusem? im wczesniej zglosisz sie do lekarza tym lepiej, nie wazne ze
nie czujesz takiej potrzeby to ze jej nie czujesz nie znaczy ze jej nie ma
zdrowia zycze

[sami88]

ja tez sie nie poddaje dzis mam dolka...mam ochote plakac...ale nie spowodu any
tlyko z osobistych...jesc tez mi sie nie chce zjadlam tlyko 2 nalesniki i teraz
budyn czekoladowy :// nie mam wyrzutow ale zle mi...pozdrawiam