Potrzebuje poady

[misiaxl]

Ja biorę pernazinum 2 tabletki na noc po 0,025.Ja biorę je na urojenia.Na
mnie działają one również przeciwlękowo.Najbardziej denerwuje mnie jednak
to,że po tych tabletkach(a zażywam je razem z Efectin 75ER)mam zwiększony
apetyt.Najgorsze jest to,że mam nadwagę do tego zaburzenia odżywiania
stwierdzone przez psychologa a te tabletki jak widzę zwiększają jeszcze
apetyt.Wiem,że powinnam stosować te tabletki zgodnie z zaleceniami mojej
lekarki ale ciagle kusi mnie żeby je odstawić i ciągle męczą mnie te myśli że
jedyne co mnie spotka to to że po tych tabletkach będę gruba a tego
najbardziej bym nie chciała.Może ktoś z was zna jakiś sposób aby brać to
pernazinum(bo wtedy lepiej się czuje i jestem mniej poddenerwowana)nie
przytyć i nie wiem w jakiś magiczny sposób zapanować nad nadmiernym apetytem
który pojawia się po stosowaniu pernazinum.Proszę o jakąś poradę.

[free123]

Lekami nie wyleczysz się !
Od tego jest terapia !!!

[sarling]

Zaraz, jeśli bierzesz leki na urojenia, jak piszesz, to pewnie dolega Ci trochę
co innego niż ED. Najlepiej zapytaj swojego psychiatrę, może poproś go o zmianę
leku. To fakt,że czasem po neuroleptykach się tyje, ale tylko po tych starej
generacji, a poza tym, to wzrost apetytu jest krótkotrwały. Wszystko też zależy
od tego,na co chorujesz. Mam nadzieję, że masz fachową opiekę. Nie mogę więcej
napisać, bo się nie do końca znam. Pozdrawiam!

[misiaxl]

Z tego co mi wiadomo to przez psychologa mam rozpoznane zaburzenia odżywiania z
urojeniową interpretacją i natręctwami myślowymi(do psychologa chodzę od dwóch
lat)a przez lekarza psychiatrę F22 czyli o ile dobrze pamiętam zaburzenia
depresyjne urojeniowe i dodatkowo jeszcze zaburzenia odżywiania,zaburzenia snu
i apatia.Lepiej jest gdy nie biorę tej pernazyny bo wtedy mogę nie jeść i czuję
się komfortowo.Z drugiej jednak strony czuje się wewnętrznie zdenerwoowana gdy
nie zażywam tego leku.Najgorzej jest jak biorę to pernazinum bo wtedy zwieksza
mi się apetyt,mam wyrzuty sumienia,że jem i nienawidzę siebie za to co
robię.Już kiedyś było tak,że odstawiłam pernazinum bo miałąm za duzą dawkę i
chciało mi się ciągle spać.Wystarczało mi wtedy,że zjadłam jabłko i wypiłam
dwie kawy i nie byłam głodna i chudłam ale potem znów za namową lekarki
zaczęłam brać to pernazinum(mniejszą dawkę o połowę)i zwiększył mi się
apetyt.Moi drodzy ja sama nie wiem już co mam robić.Z jednej strony okropnie
zależy mi na tym żeby schudnąć.Z drugiej strony chcę się dobrze czuć a nie mogę
bo mam świadomość że przez to że zażywam te tabletki nie mogę schudnąć.Moja
psychiatra twierdzi że to,że schudnę nic nie pomoże bo ja siebie nie akceptuję
i nawet jak schudnę to i tak znajdę sobie jakiś problem i nadal nie będę
szczęsliwa.Poza tym zadała mi pytanie:Czy nie wiedziała pani grubszych osób od
siebie?"No pewnie że widziałam ale mnie nie obchodzą inne osoby.Ja chcę być
chuda a jeszcze bardziej chcę być akceptowana.I to chyba mój największy problem
brak akceptacji i zrozumienia wśród najbliższych.

[kwiatuszek999]

zaburzenia odzywiania, czyli konkretnie co?anoreksja, bulimia, kompulsywne
jedzenie?

[sarling]

A czemu ta Twoja lekarka uparła się na Pernazynę? Na 100% są inne leki, które
nie dają silnych skutków ubocznych. Ale pod jednym względem to ma rację:

> psychiatra twierdzi że to,że schudnę nic nie pomoże bo ja siebie nie
akceptuję
> i nawet jak schudnę to i tak znajdę sobie jakiś problem i nadal nie będę
> szczęsliwa.

To prawda. Moim zdaniem najlepsza dla Ciebie byłaby terapia całodzienna (taka w
szpitalu). Wiem, że nikt tego nie lubi, ale czasem tylko drastyczne metody
pomagają. Pozdrawiam

[misiaxl]

A skąd pewność,że terapia w szpitalu by mi pomogła?Poza tym ja nie mogę iść do
szpitala bo pracuję i nie chciałabym stracić pracy.Może faktem jest że powinnam
częściej spotykać się z panią psycholog(czasami robi dla mnie wyjątek i mogę
przyjść jak mam jakiś problem z którym nie moge się uporać-staram się jednak
nie nadużywać Jej wyrozumiałości) ale niestety ona przyjmuje w przychodni w
ramach NFZ i może spotykać się ze mną tylko raz w miesiącu a z kolei nie
zarabiam zbyt wiele więc na prywatne leczenie nie ma szans.Wiem tylko że to
moje leczenie to długotrwały proces bo tak powiedziała mi psycholog.Ostatnio
jak byłam na wizycie u tej pani psycholog to ona zapytała czy zapisałam się do
Centrum Leczenia Otyłości tak jak mi radziła.W tym centrum zajmują się nie
tylko leczeniem otyłości ale także leczą zaburzenia odżywiania(anoreksję i
bulimię).Z rozmów z panią psycholog wynika że mam anoreksję-piszę wynika bo na
moje pytanie czy mam anoreksję czy bulimię nie otrzymałam konkretnej
odpowiedzi.Usłyszałam tylko od pani psycholog że bulimii nie mam a wiem po tych
rozmowach z Nią przeprowadzonych że zachowuję się jak anorektyczka.Dowiedziałam
się też na terapii że to co się ze ną dzieje to jest uzależnienie takie jak
alkoholizm.Oczywiście zapisałam się do tego Centrum Leczenia Otyłości ale boję
się tam jechać bo tam będą mnie pilnować i będę musiała zerwać z nałogiem a to
jest bardzo trudne zadanie jak z resztą sami wiecie.Do takich wniosków doszłam
podczas ostatniej wizyty u pani psycholog.

[sarling]

Wiesz, a ja tu słyszę: "nie mogę. boję się, nie chcę". To czego tu szukasz? Że
powiemy Ci jak mieć ciastko i zjeść ciastko? A może pocieszenia? Albo
zmobilizujesz sie na maxa i zrobisz wszystko, żeby sobie pomóc,albo nie
zawracaj głowy tej Twojej psycholog i nam tu. Pozdrawiam i odwagi!

[sarling]

I jeszcze jedno. Jak Ci Twoja psycholog nie mówi czy to anoreksja czy bulimia ,
to pewnie wie co robi. Bo na dobrą sprawę to jakie to ma znaczenie? Wazne jest
to,że chorujesz, że nie jesteś szczęśliwa. Nie grzeb się w diagnozach tylko
lecz się!

[misiaxl]

Dziękuję za te słowa.Wiem,że muszę się leczyć i najwazniejsze,że dojrzałam już
do tej decyzji,że chcę być zdrowa i szczesliwa.Wiem też że to wymaga czasu i
nie da się tak nagle z tego wyjść.Najgorsze jednak są te myśli krążące po
głowie-negatywne myśli na swój temat.Myślę jednak że to z czasem minie podobnie
jak to było w przypadku moich kontaktów z mamą.Kiedyś Jej nienawidziłam a
teraz...Jakoś się dogadujemy i nawet trochę zaprzyjaźniłyśmy się.Ja potrafię
sprzeciwić się mojej mamie.Potrafię powiedzieć:"NIE"zawsze wtedy kiedy wymaga
tego sytuacja.Potrafię postawić na swoim i przekonać mamę że ja też potrafię
mieć własne zdanie na jakiś temat.Tak więc nie myślcie sobie że nie staram się
z tego wyjść bo jak widzicie robię postępy.Na wszystko jednak potrzeba
czasu.Mam nadzieję,że w miarę leczenia będę robiła coraz większe postępy a
przede wszystkim zaakceptuję siebie taką jaką jestem.Wprawdzie już jest lepiej
ale nie do końca.Mam jednak nadzieję,że i to się z czasem zmieni.