to mnie przerasta

[an_eczka1]

o ile to możliwe niektóre słowa które tu znajduje dają mi nadzieje . przede
wszystkim widzę niestety/stety że inne dziewczyny czują to co ja , poczucie
pustki i absurdalny pęd do zaspokojenia fałszywego głodu, zastanawianie się
kto i co zrobił mi w moim życiu że wygląda ono tak a nie innaczej;
dobrze skończyłam liceum chwalona przez nauczycieli,zaczęłam studia na
wymarzonym kierunku, mam przyjaciół...wstydzę się z nimi spotykać , wstydzę
się siebie , mam poczucie ,że jestem niegodna towarzystwa i zainteresowania
ludzi na uczelni, wstydzę sie rodziny i mam wrażenie, ze każdy patrzy na mnie
z obrzydzeniem;
dzis i wczoraj nie rzygałam, tak to są dobre dni,ale b boje się dni gdy nie
mam zajęć, wtedy innaczej patrze na świat, zamykam się w mrokach mojej duszy i
domu...czuję się chora i pragnę choć troszke zainteresowaia i pomocy, bo
wierze,że skoro wam się udaje...to i ja moge zacząć żyć korzystając z życia

[ewelinaw7]

Nie chcę Cię pouczać, bo wiem, że nie tego teraz potrzebujesz. Chcę Ci tylko
podpowiedzieć coś z własnego doświadczenia. Uważam, że powinnaś wyjść do ludzi,
bo tylko inny człowiek, który pokaże Ci życie bez bulimii może sprawić, że
zauważysz, iż na tym świecie jest jeszcze naprawdę wile pięknych rzeczy.
Pozdrawiam :-))) Jeśli chcesz pogadać, to kilka linijek niżej mam swój link pod
nazwą "My, które dałyśmy radę".