prosze o rade

[omnia.ana]

mam bulimie ok 6 lat (sama juz nie pamietam kiedy to sie dokladnie zaczelo)
moje zycie kreci sie tylko w okol jedzenia...

chcialabym rozpoczac leczenie, ale nie wiem za bardzo jak sie do tego
zabrac...bardzo sie boje i wstydze...

czy ktos wie gdzie musialabym sie udac z tym problemem w szczecinie?

jak wyglada leczenie, czy zawsze trzeba brac jakies psychotropy?

bardzo prosze o wszelakie informacje

:)

[free123]

Ostatecznością są leki jak i szpital - ze wszech miar tego się wystrzegaj ;)

Podstawowym "narzędziem" przy leczeniu zab.jedzenia jest terapia. Poszukaj,
może na forum na www.glodne są namiary na kogoś z twojego miasta a jak nie to
zawsze istnije coś takiego jak: - tel. do przychodni, do lek. I kontaktu
(powinien wiedzieć gdzie możesz się udać), www z certyfikowanymi terapeutami
etc. SZUKAĆ SZUKAĆ i jeszce raz SZUKAĆ !

Poza tym nie ma się czego wstydzić ;)
Ludzie mają "gorsze" przypadłości, ot co.

[depresyjka4]

cześć!
idź do lekarza rodzinnego i powiedz mu o swojej chorobie.
6 lat?! boze dziewczyno! jak można tak długo się męczyć? ja po niecałych trzech
juz byłam wrakiem człowieka i miałam ciężka depresję!
idź do lekarza i poproś o jakiegos antydepresanta. ja na początku brałam
efectin er i naprawdę bardzo mi pomógł! teraz jestem na seroxacie, równie
dobrym leku. ostatni atak bulimii miałam pod koniec ubiegłorocznych wakacji :)
no więc sama widzisz jak fajnie jest na psychotropach :)
pzdr

[free123]

Fajnie ???

A ja jestem ciekawa, co się będzie z Tobą działo jak odstawisz leki

[depresyjka4]

nie wiem i nie interesuje mnie to bo nie mam zamiaru ich odstawiać w
najblizszej przyszłości :)

[omnia.ana]

dziekuje wam za informacje...

kurcze tak strasznie sie boje i nie wiem co robic...aby zaczac leczenie
musialabym wrocic (obecnie mieszkam w anglii)...najgoresze jest to ze ja bardzo
obawiam sie powrotu i nie wiem czy tego chce :(

[depresyjka4]

to nie mozesz leczyć sie w Anglii?

[omnia.ana]

no wlasnie w tym problem ze nie bardzo

[depresyjka4]

szkoda...ale nie przejmuj się, samemu tez mozna się wyleczyć. a znasz przyczynę
swojej choroby?

[free123]

Powalasz znajomością tematu.
Nie sęk w tym, że jesteś chora tylko, że rozsiewasz tak absurdalne wiadomości.
Z ed sama się nie wyleczy !
To, że dla niej ważne jest jej własne ŻYCIE i chce coś z nim zrobić jest dużym
krokiem.
To, że zaświtała jej myśl powrotu do kraju z powodu leczenia też znaczy wiele.
Widocznie - chce ŻYĆ inaczej.
A ty póki się będziesz faszerować psychotropami i póki Ciebie nie zainteresuje
co się będzie z Tobą działo dalej - nigdy nie dojdziesz tak daleko jak Ona.

[depresyjka4]

ja po prostu nie rozumiem czemu ona tam w Anglii nie moze się leczyć. no więc
skoro nie moze tam, co jest dla mnie troche dziwne, no to niech sama sie leczy!
nie wiem co to za problem samemu przemysleć przyczynę swojej choroby, a potem
wspomóc sie jakimiś psychotropami, i juz jest sie na prostej drodze do
wyleczenia się. bo najwaznijesze to poznac przyczynę swoich zaburzeń
odzywiania, bo jakaś zawsze musi być.
a ty widocznie nigdy nie brałas zadnych leków i nie wiesz jak fajnie jest bedąc
pod ich wpływem. mozna rozwiązać mnóstwo swoich problemów i znaleźć właściwą
drogę. odkad ja zaczęłam brac bardzo się zmieniłam i juz nie ma dla mnie rzeczy
niemozliwych, jaką kiedyś było uporanie się z bulimią. odkąd zaczęłam łykać
efectin er nie mialam ani jednego ataku bulimii, a to chyba o czyms swiadczy?
i juz prawie rok jestem bardzo szczęśliwa bo wreszcie jestem sobą i nie mysle o
jedzeniu prawie wcale :)
a dalej będzie ze mna dobrze. nie musisz się martwić :)
pzdr

[free123]

1. Mniemam, że nie jest rodowitą Angielką a zatem trudno będzie jej w obcym
języku komunikować się z psychologiem/terapeutą <nawet jak siedzi w Angli x lat
nadal jest to obcy język>.

2. Żadna osoba nie jest w stanie przeprowadzić na sobie samej - bez udziału
drugiej osoby - terapii. Psychologowie, psychoterapeuci etc. - a oni z racji
zawodu mają wiedzę, której chore nie mają - też muszą przejść własną terapie bo
doskonale wiedzą, że w tym procesie musi uczestniczyć doświadczona osoba.
Poza tym terapia - to wbrew pozorom nie wyspowiadanie się z przyczyn choroby
ani ich szukanie. Gros chorych wie, gdzie upatrywać tego a i nadal są chorzy.
Od wiedzy jeszcze nikt nie wyzdrowiał ;)

3. Ty nie leczysz się, tylko jesz psychotropy które na chwile być może dają
Ci "spokój" poprzez usunięcie objawu. A na tym leczenie ed - NIE POLEGA !
O czym się sama przekonasz, kiedy je odstawisz.

4. Kto powiedział, że się martwię ?

[depresyjka4]

free123 napisała:
>
> 3. Ty nie leczysz się, tylko jesz psychotropy które na chwile być może dają
> Ci "spokój" poprzez usunięcie objawu. A na tym leczenie ed - NIE POLEGA !
> O czym się sama przekonasz, kiedy je odstawisz.
>
skad mozesz wiedzieć co bedzie po odstawieniu leków? nie wiesz o tym więc się
tak nie madruj, że jak odstawię to znowu będę miec bulimię. to wcale nie jest
takie pewne. ja tam wiem, że zaburzen pokarmowych juz nigdy miała nie będę bo
zmieniłma całkowicie podejście do jedzenia i stare chore nawyki juz nigdy nie
wróca.

> 4. Kto powiedział, że się martwię ?
nikt tego nie powiedzial. nie bierz sobie wszystkiego tak do serca.

ja tam myslę, że po angielsku ona juz na pewno nienajgorzej nawija więc
spokojnie moze iśc w Anglii do lekarza. i poprosic o jakiś psychotrop, np.
efectin er. po co ma sie meczyc dziewczyna i marnowac sobie życie jakąs bulimią
jak rozwiąznie jest tak proste.

[free123]

Wymądrzałabym się gdybym głosiła takie "chore" tezy jak Ty i podważała całą
wiedzę doświadczonych ludzi, którzy zęby zjedli ;) na leczeniu zaburzeń
odżywiania i nie tylko.
Nie ma takiego pojęcia, że Ty nie masz bulimii ! W twoim przypadku - Ty tylko
nie wymiotujesz pod wpływem działania leków psychotropowych a chora jesteś
nadal. Odstawisz, zobaczysz co się będzie działo.
Niekoniecznie będziesz się ratować jedzeniem & żyganiem ale spokojnie rozwiną
się inne destrukcujne ścieżki <vide - parę linków niżej, ktoś pisze o
alkoholiźmie>.

Z jednym się z Tobą zgadzam - jeśli dla CIebie leczenie ed to pójście do
lekarza po psychotropy to na pewno założycielka postu na tyle zna angielski, że
sobie z TAKIM LECZENIEM w Anglii poradzi.

PS
W biblotekach jest ogrom książek z dziedziny psychologii, ed, terapii etc.
Czasem warto poczytać żeby wiedzieć co się radzi innym.

[depresyjka4]

free123 napisała:
> W twoim przypadku - Ty tylko
> nie wymiotujesz pod wpływem działania leków psychotropowych a chora jesteś
> nadal. Odstawisz, zobaczysz co się będzie działo.
to Twoje zdanie. ja tam jestem pewna, że juz nie jestem chora.
jak odstawiłabym leki to na pewno byłoby wszystko dobrze też, ale nie chce
odstawiać bo się do nich przyzwyczaiłam. otępiają mnie na wszystko i duzo
łatwiej się zyje :)

> Niekoniecznie będziesz się ratować jedzeniem & żyganiem ale spokojnie rozwiną
> się inne destrukcujne ścieżki <vide - parę linków niżej, ktoś pisze o
> alkoholiźmie>.
>
na pewno nie. chciałabys bardzo aby tak było, ale zapewniam cię, że tak nie
bedzie :)

> Z jednym się z Tobą zgadzam - jeśli dla CIebie leczenie ed to pójście do
> lekarza po psychotropy to na pewno założycielka postu na tyle zna angielski,
że
>
> sobie z TAKIM LECZENIEM w Anglii poradzi.
>
no więc dobrze jej radze, żeby poszła do lekarza po jakieś psychotropy.

> PS
> W biblotekach jest ogrom książek z dziedziny psychologii, ed, terapii etc.
> Czasem warto poczytać żeby wiedzieć co się radzi innym.
psychologowie i terapeuci nie sa dla mnie zadnym autorytetem. innym będę
doradzac to co sama na sobie sprawdziłam i mi pomogło, a nie to co wyczytam z
jakichs książek nie mających dla mnie wartości. ja i tak wiem wszystko
najlepiej :p

[free123]

Nie omieszkam: "otępiają mnie na wszystko i duzo łatwiej się zyje :)" i
piszesz, że jesteś zdrowa ?
Sama się tylko okłamujesz.
Ubaw po pachy.

Omnia dostała odp. na swoje pytanie - a Ty, jak widać wiesz wszystko najlepiej.
Hee

[omnia.ana]

rzeczywiscie glownym powodem dla ktorego nie moge sie leczyc w angli jest
jezyk, niestety ale nadal nie moge swobodnie opowiadac o swoich uczuciach itp.w
angielskim
takze moj tryb zycia tu bardzo by to utrudnial...coz, powodow jest
wiele...najwazniejsze ze zdalam sobie sprawe ze aby wyleczyc sie musze zaczac
leczenie w polsce (choc i tak boje sie ze to sie nie uda)

hmmm...chyba myslalam ze jesli wyjade gdzies daleko moje problemy same znikna,
ze bedzie latwiej...coz, nie uciekne przed sama soba, to juz wiem.

przyczyna mojej choroby? sama nie wiem...
moze trudne dziecinstwo (ale przeciez nie kazdy kto ma ciezkie dziecinstwo
wplatuje sie w cos takiego) wiec moze to ze nie umiem poprostu poradzic sobie z
zyciem, ze mam wrazenie ze mnie przerasta, ze probuje uciec...
nie potrafie siebie zaakceptowac...staram sie bardzo ale nie wychodzi mi
to...czesto mam wrazenie ze poprostu nie nadaje sie do zycia i ze juz nic sie
nie da z tym zrobic