myśli samobójcze...

[alexia_85]

no wlasnie...
czesto takowe miewacie?
nie mogac spac w nocy chcecie wykrzyczec, wyrzucic ten bol i pustke
rownoczesnie czujac wielka bezsilnosc...?
myslicie wtedy, ze przekroczylyscie pewien limit wytrzymalosci i cokolwiek nie
zrobicie w zyciu to i tak nie ma sensu?

ogarnela mnie apatia...mysle ze to ostateczne rozwiazanie.
co za roznica czy umre teraz czy 20, 30 lat pozniej, a tak przynajmniej
oszczedze innym problemow zwiazanych z moja osoba...

ja juz mam siebie dosc...ale nigdy przedtem nie kalkulowalam sobie tego juz
tak "na zimno", bez emocji...bo mysli czesto bywaly, a wizja wykonania coraz
bardziej sie klaruje...i ta mysl mnie troche uspakaja.

[olenka_szczecin]

A nie masz zadnych planow??Celow??Marzen??Nie masz wokol siebie ludzi,z ktorymi
warto zyc i dla ktorych warto zdrowiec??Nie masz ochoty na odkupienie
tychstraconych przez chorobe lat??

[misiazutrechtu]

Znam twoj bol.. Ja nie mysle konkretnie o samobojstwie, bo na szczescie mam
ukochanego czlowieka dla ktorego zyje, ale czsem (tak jak dzisiaj) ogarnia mnie
taka rozpacz, ze tylko siedze i rzewnie wyje..czesto bezlzowo wyje, bo tego nie
mozna nazwac placzem. Wszystko mnie tak wkurza! caly dzien chodze i sie wkurzam,
jestem zla na wszystkich dookola. caly czas tlumie w sobie ten gniew, ale ja w
koncu nie wytrzymam i wybuchne. chyba zglupieje z sama soba.. Dzis jak
spojrzalam na moj brzuch to myslalam ze umre z rozpaczy. Dlaczego ja jestem tak
potwornie gruba???

[alexia_85]

ktos patrzacy z boku na moje zycie moglby nawet stwierdzic ze sie urodzilam pod
szczesliwa gwiazda - co tu bede duzo mowic, wiele z nas tak moga byc odbierane.

ja juz dwa razy myslalam,ze jestem zdrowa, ze sobie poradzilam....ale to ciagle
wraca...
nie mam juz sil na studia...czuje sie jak warzywo...i ciggle czuje presje,
ktorej moze nie powinnam ?
tak sie juz w to wszystko zakrecilam, ze stracilam caly obraz mojego zycia,
i moge powiedziec, ze tak, w tym momencie nie mam celu, pogubilam sie.

tylko boje sie ze moj czyn moglby jeszcze bardziej wbic noz w serce mojej
rodzinie i wiem, ze byloby to potwierdzenie jak wielka egoistka bylam.
a czy smierc to koniec? nigdy nie wiadomo....

[jenny_gump]

Nie masz nawet pojęcia, jak bardzo Cię rozumiem... Takie same miewam myśli,
zastrzeżenia... Przecież niby mam wszystko... To dlaczego czuję się taka
opuszczona, bez niczego - bez punktu zaczepienia, bez nadziei, ostatnio bez
wiary... Bo już tyle razy próbowałam... A dookoła tyle pozoranctwa :( Po co się
starać? Często czuję się przytłoczona, zupełnie nie tu, gdzie powinnam. Kłopot
polega na tym, że człowiek w swym nieszczęściu zawsze jest sam. Nikt nas nie
zrozumie - tak jak syty nie zrozumie głodnego. W tym momencie już nawet nie
miewam myśli samobójczych - to dla mnie też stało się bezsensowne. Będę sobie
żyć... co mi zależy? Po co mam się zabijać, pozostawiać smród... Wiadomo, że
paradoksalnie "zabiłabym w największym stopniu" moją Mamę. A ona na to nie
zasłużyła... Nie zasłużyła na moje problemy, dlatego o niczym nie wie. A mi jest
bardzo źle... Naprawdę nie przypuszczam, żebym potrafiła kiedyś normalnie żyć...
I to nawet nie chodzi o jedzenie... Ja po prostu mam inny sposób myślenia. O
wszystkim. Jestem zupełnie, gdzie indziej. Po co to jest szczęście? Nie wiem. Bo
chyba nigdy nie zaznałam...

[ankaaa]

Różnica taka, że nie znasz przyszłości.
Może być diametralnie inna od obecnej.
NIgdy nie jest tak samo.
Tak już to jest urządzone, że po "dole" przychodzi "góra".

Zabić się zawsze zdążysz ;)

[juuujek]

nie odwazylabym sie,
albo jestem za bardzo odwazna, zeby to zrobic bo nie boje sie zyc ?

[alexia_85]

to pytanie mnie zawsze nurtowalo - odwaga, by popelnic samobojstwo czy odwaga by
zyc?
zdrowo myslacy czlowiek nie zawaha sie z odpowiedzia - trzeba miec odwage by
wybrac zycie.


ja nazywam siebie tchorzem...
ciagle tu jestem.

[authentica]

Zycie juz mamy. A zatem jedyny wybor jak mozemy sobie postawic to czy je sobie
odebrac. Zyc musimy, nawet jesli nie chcemy.

[marta.scisia]

Ja też mam nie raz tak dosyć wszystkiego, że najchętniej zasnęłabym i już się
nie budziła... Tylko oczywiście brak mi odwagi... Bardzo dobrze znam to uczucie,
że cokolwiek nie zrobię to i tak nie ma sensu. Przez to wszystko nie chce mi się
uczyć, sprzątać, nic mi się nie chce, bo stwierdzam, że po co mam to robić, to i
tak nic nie zmieni, życie dalej będzie płynęło swoim beznadziejnym torem... Nie
potrafię schudnąć, a taki głupi grubas jak ja po co ma żyć na tym świecie i
jeszcze zatruwać życie innym... Ehhh...

[lolita8484]

Matko, Wy jesteście psychiczne !!! Cieszcie się życiem do cholery ...
spróbujcie walczyć :) Przecież po to jest młodość, żeby brać Z życia ile
wlezie :P Ja też mam swoje problemy, ale otaczają mnie kochani ludzie, którzy
mi pomagają i dlatego KOCHAM ŻYCIE !!! Laski, musiscie iśc do psychologa i to
jak najszybciej ... bo to się przeradza w egoizm :( A myśleliście o Waszych
rodziacach, pzryjaciołach, znajomych ??? Jestem przy kości i co z tego??? Mam
się z tego powodu od razu zabijać?? Ponad połowa Polaków ma nadwagę !!! Jakby
myślalła tak jak Wy, to bytłoby nas w Polsce tylko ok. 15 mln - bo wszyscy by
sie zabili z powodu nadwagi. Pomyślcie trochę, zanim zrobicie sobie i innym
jeszcze większą krzywdę :(

[authentica]

A mozna bylo po prostu milczec i nie odslaniac swojej...

[jenny_gump]

Niczego nie rozumiesz... Tylko się cieszyć.

[km1411op.pl]

Widzę a raczej czytam, że znalazła się kolejna panna która chce pouczać nie
wiedząc w jaki temat wchodzi.Otóż ja przeszłam kilka prób samobójczych i nie
uważam się za egoistkę, bo kochana nie każdy ma takie szczęście jak Ty że ją
wszyscy kochają.Doskonale rozumiem te dziewczyny które przechodzą etap mysli
samobójczych i nie mędrkuję tu co można a co nie można.Pozwolę sobie zauważyć że
nie musisz nas bulimiczek wysyłać do psychologa.Może i chciałaś dobrze ale Ci
niestety nie wyszło.Nie znasz tematu nie pisz.

[ankaaa]

Skoro jesteś ZNAWCZYNIĄ tematu to czemu chorujesz ?

BTW, miliony osób na świecie ma gorsze problemy i z tego tyt. nie zabijają się.

[jenny_gump]

No Ciebie znawczynią z pewnością nazwać nie można.

[jenny_gump]

Nic dodać, nic ująć.

[cerezanita]

Pójdź do psychologa na rozmowę. Oczywiście większość ludzi ma podobne myśli
przynajmniej raz w życiu, ale tylko niektórzy zaczynają myśleć o ich realizacji.
Pójdź do specjalisty, porozmawiasz o tym, skąd to się bierze, jak widzieć więcej
rozwiązań Twoich problemów poza tym jednym. Myślę, że warto - nic Ci nie szkodzi
spróbować, a możesz zyskać inny punkt widzenia.

[marta.scisia]

Co z tego, że "miliony osób na świecie ma gorsze problemy i z tego tyt. nie
zabijają się". Tu nie chodzi o to jak duży ma kto ma większy problem, tylko o to
jak sobie z tym problemem radzimy. Jak widać my nie umiemy sobie radzić z
kłopotami i dopadają nas takie straszne myśli. I można nam wmawiać, że mamy
cieszyć się życiem jak my i tak wiemy swoje i zawsze będzie coś, co nas dołuje,
przeraża i skłania do takiego myślenia. Dlatego nie każcie nam nagle z dnia na
dzień stać się optymistami. Myślę, że to nierealne.
A ja znowu myślę o śmierci. i choć komuś moje powody mogłyby się wydać błahe, to
dla mnie to jest naprawdę przygnębiające i nie chce mi się żyć... Nie jestem w
stanie tego zmienić, choćby mnie kochali wszyscy na tym świecie...

[ankaaa]

Czemu uzywasz "my" mówiąc o sobie ?

Kto Ci każe być optymistą ?

Zrób sobie prezent na gwiazdkę -> popracuj trochę w hospicjum.

do ankaa

[ramka10]

twoj pomysl pracy w hospicjum brzmi rewelacyjnie, juz kiedys o tym myslalam...
czy wiesz jak to zaczac? co moglabym robic, gdzie sie z tym skierowac?

[niczewo]

hospicjum jest tu i teraz... to my... hospizjolowane lub hocpicjentki, jak kto
woli, to my... daleko szukać nie trzeba... być po prostu, tu i teraz... dla
siebie... dla innych...

[ramka10]

ale jak ja moge Wam pomoc skoro sama sobie nie potrafie z tym poradzic?

[ankaaa]

Poszukaj w swoim mieście hospicja <google, książka tel., przychodnie/szpitale
tez muszą wiedzieć> i zgłoś się tam z pytaniem - czy możesz pracować u nich
jako wolontariusz. Zaręczam, że się zgodzą.
Jest to o tyle cięzka praca, że spotykasz osoby które nie bawem umrą.
Zaprzyjażnisz się, a osoba za "chwilę" umiera. Spróbuj, może będziesz mogła
pomóc tym osobom a i sama wiele dla siebie wyniesiesz - może to być początek
twojego zdrowienia ;)
Co będziesz robić ? To zależy od hospicjum - ale głównie będziesz tam
towarzyszyć Im, rozmawiać, być, pomagać. Idź i spróbuj, najwyżej się okaże że
się nie nadajesz. I tyle. Trzeba na prawdę dużo "odwagi" i siły, żeby w taki
sposób pomagać.
Pozdrawiam.

[night21]

nie tylko mysli..ale i proby...nie wyszło...nie wiem czy to dobrze czy źle...
do tego samookaleczanie...

[cien6]

Mam obecnie problemy z chłopakiem i miewam myśli samobójcze. A co mnie
powstrzymuje? WSTYD :/ dziwne nie?
Przed paroma laty wzięłam całe opakowanie leków psychotropowych po kłótni z
mamą. Siostra siedziała na kompie, a ja najzwyczajniej położyłam się w łóżku
obok czekając na "sen". Obudziłam się w środku nocy. Siostry już nie było, komp
włączony, słyszałam tylko bicie mojego serca. Było mi niedobrze. Nie miałam siły
wstać i na kolanach doczołgałam się do ubikacji i zwymiotowałam (prawdopodobnie
te tabletki). Przez parę dni nie mogłam dojść do siebie, ale potem było ok. I
cieszę się, że NIE UDAŁO mi się.

[niusia0000]

......ah skąd ja to znam...Doskonale Was rozumie..............Wiele razy

myślałam o próbie samobójstwa...I choć wszyscy myślą że mi niczego nie brakuje..

Że jestem szczęśliwą 20latką...są w błędzie!!!! Tak naprawde wszystko to wina mo

jej rodziny...Tata nas zostawił po moich narodzinach..Wiele osób żyje bez matki

czy ojca,potrafią cieszyć się życiem...Ale ja...to takie NIC:(Trace nadzieje na

lepsze jutro.Matka znów NIGDY nie była ze mną...zagoniona,zapomniała o mnie.Nie

wiem czy mnie kocha...Gdyby kochała,to okazywałaby to.Czasem sobie wyobrażam mój

pogrzeb...i zastanawiam sie kto przyszedłby.Marze żeby na nim płakali,czuje

wtedy taka ulge...Takie wirtualne mysli,a raczej marzenia że któs mnie jednak

kochał na tym świecie...Wszystko jest takie okropne...Ale ostatnio się u mnie

poprawiło,gdyz obiecałam sobie że już NIGDY dołów przez matke...i innych osób

(szczególnie na studiach). Odpowiedzcie mi kochane,czy tylko ja jestem taka
psychiczna ,czy Wy też macie takie wrażenie że patrzą się na Was.Ja na 100% wiem że

ludzie z roku jakoś na mnie patrzą dziwnie,szeptają coś za moimi plecami na mój

temat..Chyba że dostaje już schizów :/ :/ Jednym słowem masakra....:(

I tak czasem sobie myśle gdzie jest we wszystkim przyczyna..???????Ale odpowiedzi

nie musze szukać...To brak miłości,wieczne pretensje,krzyki...Co to ED ze mną

zrobiło...Dawniej ana...a teraz mia :( Chce być szczęśliwa...ale jak tu się

cieszyć??? Wokół mnie są sami podli i zazdrośni ludzie.Nie nawidze tego

świata...Chociaż juz czasem wmawiam sobie: Nie narzekaj!!!! Inni mają gorzej...a

Ty znów panikujesz!!! Sczerze mówiąc dawniej miałam większe doły.Ale boli mnie

to że trzymam to wszystko w środku.Ale się rozpisałam...Uciekam od tego

wszystkiego...powinnam postwaić temu czoła,a nie ukrywać sie...Poprostu jestem

nic nie warta....TYLE