terapia w Krakowie

[n19]

hej nazywam się Natalia jestem chora od roku na bulimie. czasami mam
wrazenie że jestem z tym wszystkim sama... Na wakacjach mam poddać
sie leczeniu zamknietemu z krakowie...boję się tego...zwracam sie do
wszystkich z wielka prozbą jeśli ktoś juz przeszedł leczenie w
szpitalu właśnie w krakowie powiedzcie mi jak tam jest?... czy to ma
wogule jakis sens....??!!!!!!

[beatrishe]

Witaj Natalio!Mam na imię Beata i od 9lat choruję na bulimię(przez ost 3mce
jetem czysta)a rok temu wyszłam szczęśliwa, zadowolona i pełna nadziei z kliniki
w Krakowie. Pobyt trwał w moim przypadku niecałe 3 mce ale jego długość często
zależy od objawów.Wiele w moim(przede wszystkim wew)życiu zmieniło się po
hospitalizacji i to w dobrym kierunku. Nie będę truła, że obyło się bez
trudności, zwątpień i kryzysów, o czym świadczy min fakt, że po wyjściu ze
szpitala miałam nawroty. Jednak "to" co zyskuje się na terapii jest ogromną
pomocą w późniejszym, codziennym życiu. Wiadomo, że lekarze nie wymażą z Twego
życia choroby "cudowną gumką", bo do tego jest potrzebna wola i chęć współpracy
po Twojej stronie. Na pewno jednak są w stanie przekazać Ci ogromną dawkę
wsparcia, wiedzy, pomocy w odnalezieniu się w świecie choroby.Otrzymasz szansę
wysłuchania Cię przez osoby, które poważnie traktują bulimię i jej zagrożenia,
mają też ogromne doświadczenia w jej leczeniu.Jednak niesamowitą rzeczą jest
również kontakt z chorymi, bo to rodzące się relacje między pacjentkami
pozwalają poczuć się mniej osamotnionym i wyobcowanym. Ja tak naprawdę w
szpitalu nauczyłam się rozmawiać o chorobie, przestałam się jej wstydzić i czuć
winna z powodu zaburzenia.Nigdy nie żałowałam pójścia do kliniki, choć
pamiętam,że wcześniej strasznie się przed tym broniłam, no i panicznie
bałam(stąd rozumiem Twoje obawy).Nie mam wątpliwości, że warto i to jak
najszybciej udać się na leczenie,bo łatwiej jest poskromić potwora jak jest
mniejszy.Nie daj mu się paść kosztem swego szczęścia i wolności!Ograniczając
czas trwania choroby oszczędzasz na życiu! Zachęcam więc, a jeśli zechcesz się
czegoś więcej dowiedzieć o pobycie,po prostu napisz. Trzymaj się cieplutko i
dzielnie. Nie jesteś sama.

[n19]

Dziekuje za napisanie do mnie tych kilku słów.Jednak czasami myśle
ze ten strach przed tym całym "zamknieciem " jest silniejszy. mimo
wszystko dziekuje Ci za podowiedz na moje pytanie.

[beatrishe]

Nie sprawy, jeśli jednak będziesz potrzebowała o coś zapytać lub zechcesz dłużej
pogadać do kogoś to jestem do Twej dyspozycji... mój adres:[e-mail]
Tymczasem pozdrawiam ciepło!

[beatrishe]

Natalia, przypomniałam sobie jedną rzecz,zanim zdecydowałam się na szpital,dwa
lata wcześniej moja psycholożka proponowała mi taką opcję.Wtedy się nie
zdecydowałam, bo wystraszyłam sie min. zamknięcia, samego szpitala jako msca,
nie chciałam zawieszać studiów, wstydziłam sie, myślałam, że nie jest ze mną
jeszcze tak źle itd...Kwestia psychiatryka wróciła jednak do mnie po tych 2
latach niczym bumerang.Przyszedł czas,gdy sama psychoterapia i moje wysiłki już
nie skutkowały,poczułam sie tak przyparta do muru, że nie widziałam innego
wyjścia, postanowiłam więc zaryzykować,by ruszyć z msca.Później było tak, że
sama musiałam zadbać o msce w klinice(nikogo na siłę nie można tam wtrącić) i w
czasie tych starań poczułam chyba,że mi zależy,bo chcę sie wyleczyć, bez względu
na koszta.To wcale nie oznacza, że przestałam się bać,pękałam do ostatniej
chwili,szczególnie,że moi rodzice nie za bardzo w tej kwestii mnie wspierali,
czułam się więc bardzo osamotniona.Coś mi jednak podpowiadało, że warto więc
uczepiłam się tej myśli,starając się traktować przyszły pobyt jako szansę na
polepszenie swego zdrowia.Pewnie trochę dojrzałam przez te 2lata i bardziej
racjonalnie potrafiłam ocenić już swe ograniczone możliwości w samotnym
ścieraniu sie z chorobą. Może zmęczyły mnie już bezskuteczne boje w pojedynkę,
zapragnęłam wsparcia,otuchy i pomocy więc odważyłam sie o nią wreszcie
poprosić.Myślę też, że mocno doświadczona depresją uświadomiłam sobie rozmiar
swego problemu i z pokorą uznałam, że bez pomocnej dłoni mogę się zetrzeć na
proch.Do szpitala trafiłam zalękniona ale bardzo zdeterminowana i to okazało sie
najważniejsze, bo niedługo później oswoiłam sie z kliniką(nawet ją polubiłam,
szczególnie ludzi)i strach sam zniknął,a dalej była już praca nie niepokój.
Uważam, że najistotniejsze jest,żebyś chciała się leczyć i wyleczyć, bo bez tego
żaden szpital świata Cię nie uzdrowi.Jeśli tak jest to i psychuszka nie będzie
straszna.Zastanów sie więc na spokojnie,jaka jest Twoja wola i czego w istocie
pragniesz, a co Cię tak naprawdę przeraża.Poobserwuj sie i z szacunkiem do
siebie podejmij decyzje, a każda na ten moment będzie dobra, bo będzie Twoja!
Serdeczności śle!

[agi19]

a ile po kwalifikacji czekałaś na miejsce, miałam 4.09 i co miesiąc
ma dzwonic za miesiąc, ale dzwonie,co 3 tyg, dostalas mojego mail'a
na skrzynke?

[osulka]

Droga agi nie zdziw sie jak na klinike dostaniesz sie może za
rok.... ja konsultacje miałam w maju a do dzis mam przekładany
termin i szczerze to już zrezygnowałam i próbuje sama walczyć z ta
cholerą anoreksją. Aczkolwiek chętnie wybrałabym sie na jakąś
terapie grupową, jakby ktoś z was cos wiedział , jakieś adresy
namiary...... ja chce wyzdrowieć

[agi19]

hej Osulka, ja też właśnie biorę się za siebie. Przestraszyłam się
swojego stanu. I jakoś nie bardzo chcę wiosnę i lato spędzic
zamknięta w szpital. Owszem, jeśli będzie mozliwośc skorzystam. Ale
tak na prawdę tego, co mi do szczęścia potrzeba terapia mi nie da.
Ale może pomoże? Nie wiem. Jedną mam za sobą. W Warszawie. Też
świetny ośrodek. Ode mnie wszystko zależy. Choc jest cięzko, strach
ogarnia i ciągle coś się sprzeciwia. Ale tylko walcząc się zwycięża.
Trudno jeśc. Głupią marchew liczę, wszytsko dla mnie za dobre, mam
poczucie, że se dogadzam. Ale rozmawiam z sobą, przekoknuję się, że
nie chcę tak życ. MAm dośc konsekwencji: złości, samotności, pustki,
bezsenności, nieprawdziwych pragnien, tych myśli, zniewolenia,
niemożliwości zrobienia czegokolwiek z powodu przeszkadzającej w tym
diety, braku sił, zainteresowania czym kolwiek, wypaczonego
odczuwania................... Nie wiem skąd jesteś, to trudno
radzic. W warszawie krócej czeka się na terapię. MOże spróbuj.
POzdrawiam najserdeczniej. Może spotkamy się w Krakowie? Aga

[beatrishe]

Agnieszko dostałam Twego maila z pytaniami o pobyt w klinice(08.02.2008r), na
którego odpowiedziałam 8 i 12 .02.mam nadzieje, że dotarły.
Ja od momentu konsultacji(kwiecień)czekałam do października ale pod koniec
bardzo napastowałam już na Curyłę:)Na oddziale spotkałam sie z dziewczyną,
chorującą na ano i buli, która czekała na msce 2 lata!Sama jednak przyznała, że
nie zależało jej wcześniej specjalnie na leczeniu,a to chyba sie wyczuwa.Jeśli
są po Twojej stronie mocne, może nieuświadomione,opory przed pójściem do
szpitala,zastanów się czy nie watro byłoby je uszanować..?Może lekarze na
klinice uważają, że silna motywacja do leczenia jest większym gwarantem sukcesu
psychoterapii, stąd nie ciągną nikogo na siłę., a nawet pozostawiają
potencjalnym pacjentom dojrzeć do takiej decyzji...
Pamiętam, że w trakcie mojej konsultacji,Curyło musiał odebrać kilka tel,
dzwonili tzw interesanci, i w pewnym momencie tyrknęła jakaś kobieta,bliska os
chorej(zrozumiałam z rozm) i zapytała czy może zapisać kogoś na terapię...Curyło
stwierdził, że absolutnie NIE, bo chora sama musi być zainteresowana
hospitalizacją i koniecznie powinna wyrazić taką wolę!
Przypominam sobie również, ze dziewczyny poniekąd "zmuszane" do leczenia miały
problemy ze znalezieniem się na oddziale, co nie oznacza, że w końcu ich nie
pokonywały.Myślę jednak, że było im trudniej akceptować to co się działo w
trakcie leczenia.Czasami potrzebowały więcej czasu, odrębnego prowadzenia i
wiele zrozumienia i wsparcia ale kiedy tylko to otrzymywały w sposób naturalny
coś zaczęło się zmieniać w ich postawie, a dalej za tym szły z reguły postępy w
zdrowieniu..Wydaje mi sie, że jeśli ktoś nie chcę wyjść z choroby, to bez jego
zgody nikt niestety go z niej nie wyciągnie...Zauważyłam jednak, że w szpitalu
można i w tej kwestii otrzymać pomoc,tzn.w odzyskaniu chęci życia i woli
walki...Widziałam i słyszałam o osobach, które dopiero na mscu przekonywały sie
do leczenia...zaczynały je akceptować coraz bardziej poddając się temu co się w
nich działo.
Agnieszko życzę Tobie jak i Osuli powodzenia i ufności w swe możliwości i siły.
TRrzymam kciuki i ściskam mocno!

[agi19]

Dzięki, dostałąm jednego jedynego mail'a od Ciebie.
Co do napastowania. Jak każe mi dzwonic co miesiąc, dzwonię co 3
tyg, mam dzwonic jeszce częsciej. JA chcę i mam opory. Chcę się ich
pozbyc. Czy byłaś całkowicie pewna chęci leczenia jak szłaś? Bo ja
mam dośc konsekwencji, a kocham swoje suche kości. Stąd
wew.rozdarcie. Pozdrawima.3maj sie

[beatrishe]

Agi prześlę Ci za chwilę tego maila na skrzynkę, bo siedzi gdzieś w
skopiowanych, może tym razem się uda.Jeśli chodzi o dzwonienie to chyba w
porządku jeśli odzywasz sie co 3 tyg, nie wiem jak w tym momencie wygląda
polityka na oddziale, może rzeczywiście brak miejsc stąd kolejka...
U mnie chęci to do końca były mieszane,ale ja wtedy znajdowałam się w takim
momencie istnienia, że nie wiedziałam co mam ze sobą robić, nie radziłam sobie w
życiu(pod każdym względem)i szukałam jakiejś od niego ucieczki. Wtedy
paradoksalnie,szpital wydawał się jakimś schronieniem przed prawdziwą
rzeczywistością. Poza tym nosiłam w sobie przeczucie, że klinika za mną "łazi",
ciągle do mnie wraca, pomyślałam, że to może znak ,iż powinnam z niej
skorzystać.Wreszcie liczyłam po cichu, że mnie "wyleczy", sama z siebie,
chciałam trochę przerzucić na kogoś i coś odpowiedzialność za leczenie, a nie
ciągle dźwigać to na swoich plecach.Byłam już potwornie zmęczona tą samotną
walką z wiatrakami,miałam nadzieję na rzetelną pomoc, a nie taką od przypadku do
przypadku.Nigdy też wcześniej nie byłam na żadnej hospitalizacji, więc byłam
ciekawa jak to wygląda.
Jeśli chodzi o rozstanie się z "kośćmi" to chyba wiem co masz na
myśli..., bo to rozdarcie widziałam u każdej z dziewczyn chorujących na
anoreksję.Widziałam, że to ciężkie i trudne...ale jeśli nie będzie zgody Twojej
głowy na dodatkowe kilogramy to one chyba nie przybędą...bo cały sęk w tym, żeby
one nie były ciężarem dla Twojej duszy, wtedy i ciału będzie łatwiej się z nimi
zaprzyjaźnić. Myślę, że to możliwe...Może w tym momencie nie wyobrażasz sobie
abyś zaakceptowała się z większą ilością ciała,ale pewnie Twoja psychika nie
jest tego w stanie unieść, może jak wzmocni sie Twoja kondycja psych, kto
wie...bo w tym wszystkim chodzi o to, by dokopać się do korzeni, z których
wyrasta choroba i nad nimi popracować, a nie tylko skupiać sie na jej skutkach,
czyli brakiem kilogramów.
Dla mnie efekty pojawiają się wtedy gdy zmienia sie coś w naszym myśleniu,
czuciu, stosunku do siebie, reszta reguluje się jakoś sama.Spotkałam osoby,
które w mojej opinii zrobiły ogromne postępy w podejściu do siebie choć wcale od
razu diametralnie nie przytyły, a na pewno nie do czasu,gdy nie były na to gotowe.
Agi,może postaraj sie skupić na właściwym celu terapii czyli wyzdrowieniu, a
kilogramami pomartwisz sie później:) Cholera, nie wiem czy to nie brzmi teraz
dla Ciebie abstrakcyjnie...pewnie lekki kosmos...dlatego piszę "postaraj sie"
choć na centymetr, sekundę...a każda próba to już jakiś krok do przodu. Uściski
wzmacniające, siły i wiary w siebie dodające:)

[beatrishe]

agi mail powinien być już na Twej skrzynce gdyby dalej były jakiś problemy to
pisz, pozdrowienia ciepłe

[julcia_n]

Witaj Natalio. Czy Twoja terapia rozpoczyna się w sierpniu?