Bulimia wrróg i nałóg

[sumienie111]

Bulimia to wstyd, nałóg .Zaleczyłam bulimię nie żygam już 3
lata.Byłam w szpitalu na kryzysie.Będąc tam nie przyznałam się że
mam skłonności,które się rozwińęły przy bulimi.Mam sumienie skalane
tak mi żle z tym żyć.[Kradnę różne rzeczy coś do jedzenia ,a teraz
wszystko.Raz miałam sprawę w sądzie grodzkim bo ukradłam kasetę za
4,95.Miałam mandaty od 100 -400 zł.Nie nawidzę siebie co mam z sobą
zrobić nie daję rady sama walczyć to jest silniejsze odemnie .Proszę
o pomoc .Mówiłam już psycholog,ale ona mówi że to potrzeba na grupy
jeżdzić .A ja niewiem czy bym się odwarzyła o tym
powiedzieć .Ratunku nie chcę już wchodzić do sklepu ,żeby nic nie
wziąść bez pieniędzy.Ale jak się uda to jestem z siebie
zadowolona.PROSZĘ OPOMOC

[sarling]

Prosisz o pomoc na forum, a kiedy psycholog mówi Ci, co masz robić,
to nie chcesz, w szpitalu też nie mówisz w czym rzecz.

Czego od nas oczekujesz? Że któraś Ci powie, wiesz, jest taki trick,
jak go zrobisz, to pozbędziesz się choróbska.

Albo ciężka praca albo choroba, inaczej się nie da.

[sumienie111]

Poprostu brak mi odwagi mówić w tak dużym gronie.Nie wiem jak mam
zacząć.Bardzo bym chciała się otworzyć i wyrzucić z siebie te
brudy .Nie chcę już popełniać błędów ,wiem że to grzech ,ale to mnie
ciągnie.Co zamarzę to mogę mieć czy to nawyk ?Czy można przestać jak
tylko się tego bardzo chce?To jest jak narkotyk lepiej się czuję jak
coś mi się uda ukraść.Poprostu może się uzależniłam ?wiem ,że
potrzebuję fachowej terapi. Czy któraś z was słyszała o takim
problemie żeby mieć taką skłonność jak ja .Nie nawidzę
złodziei ,kłamców ,oszustów.I myślę że jestem wrażliwym idobrym
człowiekiem.Nie zasługuję na potępienie ale jak ktoś o mnie może
pomyśleć ?- moja opinia może już wszyscy wiedzą i tym się bardzo
martwię.Że jestem zerem ,że jestem nikim jak mogłam do tego dopuścić
to przecierz psychiczne.Tak bardzo siebie winię ,że wtedy na
kryzysie w szpitalu nie powiedziałam .To też był błąd.

[beatrishe]

Do Sumienie111: Witaj, ja poznałam w swym życiu sporo dziewczyn chorujących na
zaburzenia odżywiania i naprawdę wiele z nich miało za sobą epizod kradzieży(ja
również)...Nie piszę tego, by ugłaskać Twe sumienie,abyś poczuła się lepiej,że
nie jesteś sama i w związku z tym usprawiedliwiona.Kradzież jest zła, jest grzechem
i świństwem wyrządzonym drugiemu człowiekowi i sobie(bo my przecież też cierpimy
naruszając swe zasady moralne).
Fakt jest jednak taki, ze skutkiem ubocznym uzależnień i nałogów jest również
oszukiwanie, kłamanie,złodziejstwo itp.więc wśród tych chorych,takie grzeszki
nie bywają rzadkością. Dlatego jeśli znalazłabyś sie w jakiejś grupie nie sądzę,
ze byłabyś odosobnionym przypadkiem.Poza tym ludzie zaburzeni maja na swym
koncie takie "wyczyny",że żaden z nich na pewno nie odważyłby się potępić Cię za
to co robiłaś.Jeśli więc obawiasz się czyjejś opinii, to wydaje mi się, ze
niepotrzebnie. Może po prostu wstydzisz się przed sobą...?Siebie warto byłoby
przeprosić za naruszenie własnych reguł, i wybaczyć sobie to co się zrobiło.
Potrafiłabyś sobie wybaczyć?
Wg mnie ważne jest to, ze Ty sama zdajesz sobie sprawę z naganności swego
postępowania i przejawiasz chęć jego przerwania, to w dużej mierze zmienia
"kwalifikację czynu", skrucha powoduje, ze człowiek jest łagodniej
"sądzony".Podobno mówi się, ze jeśli ktoś nie może kierować własnym
postępowaniem, to nie powinien być odpowiedzialny za swe czyny tj za zbrodnie
popełniane w afekcie. Moim zdaniem to, co wyczynia się "pod wpływem choroby"
również wymyka sie standardowej ocenie, to nie to samo co zmajstrowanie czegoś
na trzeźwo.Co nie oznacza oczywiście zupełnej bezkarności i braku
konsekwencji...W niektórych przypadkach poniesienie kary jest konieczne,czasem
również nasze sumienie(no i dobrze) domaga sie zadośćuczynienia i wtedy warto
pomyśleć nad jego formą...
Nie wiem czy w ogóle u Cię nie ma problemu związanego z kleptomanią? Co na ten
temat sądzi psychol? Poza tym dlaczego on uważa,że tylko grupa będzie w
rozwiązaniu tego problemu skuteczna?bo jeśli w ogóle trudno jest Ci sie otworzyć
na terapii grupowej to może warto byłoby przemyśleć o zmianie terapeuty, jeśli
ten nie jest Ci w stanie pomóc...
W każdym bądź razie, pozdrawiam i życzę uwolnienia sie od nałogu!!!!Aha może
przydałaby sie też spowiedź duchowa, myślałaś o tym?

[sumienie111]

Dziękuję beatrishe -po przeczytaniu rozpłakałam się jak dobrze że
napisałaś czuję się podle, bo zasługuję na to.Bardzo cierpię czuję
się fatalnie.Jestem skupiona tylko na sobie ,wyłącznie myślę aby nie
przytyć.Ważyłam 47 kg a teraz 59dziś jadłam sałatę z udkiem było
mało póżniej ciastko ito ciastko już za dużo więc wymiotowałam .To
trochę na tle nerwowym może bo chcę być szczupła.To jest chore
rewalizuję z córką ,która jest pełnoletnia wszystko chcę mieć za
wszelką cenę Nie panuję nad tym gromadzę ciuchy ,buty już mam całą
garderobę .Jestem w tym momencie łakoma pazerna nie myślę o nikim
tylko sobie.6lat trwa moja kradzież a bulimia 20 nie miałam
życia ,nic miłego nie pamiętam.Mam słaby charakter brak mi ambicji
szacunku do siebie nienawidzę siebie za to co robię .Tak
oszukuję ,kłamię kradnę i wstydzę się przed sobą.Naruszyłam swe
zasady moralne i dlatego tak mi żle ze sobą. TAK jak mi
napisałaś.Terapeutka z lublina powiedziała mi że na turnus było by
najlepiej.Nie chcę już wyżądzać krzywdy drugiemu człowiekowi pragnę
się leczyć.Chcę odzyskać szacunek choć w jakimś procencie.POZDRAWIAM
I DZIĘKUJĘ

[beatrishe]

Ja kiedyś studiowałam w lublinie i chodziłam tam na terapię do jednej
psycholożki, a byłam zadowolona tak średnio ma jeża i to do czasu.Dopiero pobyt
w klinice w kraku( bo bałam się abramowic), był przełomowy dla mojego leczenia.
Twoja choroba trwa tak strasznie długo(ja choruję na buli prawie 10 lat) więc
jeśli nie pomagało dotychczasowe leczenie w formie indyw , moze warto byłoby
spróbować czegoś innego np grupy. W ogóle przykre jest to co piszesz,
szczególnie ten brak szacunku dla siebie, negatywne uczucia itp.Bardzo Ci
współczuję, bo wierzę że musisz się męczyć, nosząc na swych barkach ciężar
wstydu, nienawiści, braku akceptacji do siebie. Ja wiem co to znaczy być
uwięzionym w więzieniu tych paskudnych uczuć i może to jest wystarczająca "kara"
za Twe przewinienia. Czasu już nie cofniesz i chyba nie ma sensu się nad tym za
długo zatrzymywać, lepiej energię spożytkować na to, by takie syt już się nie
zdarzały(podjąć działania umożliwiające skuteczne leczenie).A jeśli życie
pozwoli, wyzdrowiejesz, staniesz się mocniejsza to moze los da Ci szansę
zadośćuczynienia krzywd itp.Dobrze by było abyś teraz skupiła się na terapii,
która może Ci pomóc poradzić sobie z trudnymi sytuacjami,zachowaniami czy
"uwierającymi" uczuciami.Piszesz, ze masz słaby charakter i brak Ci ambicji, a
ja podejrzewam, ze to Twoje subiektywne zdanie, wypracowane na użytek
nicnierobienia. Nikt nie rodzi się z takim czy siakim charakterem, bo on się
kształtuje u człowieka przez całe zycie. I jeśli rzeczywiście nie dostałaś w
zyciu szansy na ulepienie pewnych poządanych cech charakteru to wcale nie
oznacza, ze klamka zapadła. Uczymy się i budujemy się całe życie....W dalszym
ciągu mozesz skorygować u siebie jakieś braki, wady itp nie musisz żyć do końca
w jednej nie- wzruszonej formie, zresztą to jest nawet nienormalne, bo żaden
człowiek nie jest sztucznym i gotowym tworem na wieki wieków...Jeśli widzisz u
siebie coś co Ci utrudnia życie , to zmień to, a jeśli nie potrafisz tego zrobić
sama, to SZUKAJ pomocy. Nie poddawaj się, na jednym psychologu świat się nie
kończy!!!!!!!!!!!!!!!!!! Objawy,o których piszesz ma prawdopodobnie większość
buli i ano, naprawdę nie jesteś tu wyjątkiem, ani zadnym dziwolągiem. Jak
trafisz do grupy, zobaczysz to samo, mnóstwo ludzi z powykrzywianymi
zyciorysami. Nie wierzę w to aby ktoś tam uznał Twoje zach za bulwersujące i
godne potępienia, a b mocno ufam, ze możesz tam znaleźć zrozumienie, współczucie
i życzliwość, wsparcie. Ja w ogóle jestem pod wrażeniem mocy terapeutycznej
jakie posiadają takie grupy, tam dzieją się rzeczy niesamowite....W
grupie(inaczej niż na indywidualnej)pracuje się bezpośrednio z emocjami, które
są najbardziej nadwyrężone przez chorobę.Mam wrażenie, ze tam o wiele szybciej
dociera sie do sedna sprawy.Pewnie nie każdy ma takie spostrzeżenia(dziele się
wł doświadcz)ale jeżeli Ty nie próbowałaś, to może warto się odważyć Podobno w
Lubl, sa takie grupy w soboty, nie pamiętam dokładnie które,więc moze się
dowiesz i zajrzysz tam? Rozumiem, ze każdy ma na początku problem z otwarciem
się przed obcymi, ale w miarę mijającego czsu prawdopodobnie i nieśmiałość mija.
Wydaje mi się, ze nie ma obowiązku odzywania się na grupie, mozesz się
przyglądać, słuchać do czsu gdy sama odczujesz chęć udziału w sesji.Przemyśl to
wszystko i ratuj sie, bo Twoje życie jest w twych rękach, nikt Cię nie
wyręczy!Twoje istnienie to Twój największy Skarb, bez wzgledu na chorobę i swe
czyny na zawsze pozostajesz człowiekiem, który zachowuje swoja godność. Nie
odbieraj sobie więc szacunku tylko dlatego że zabłądziłaś, wszyscy sie gubimy,
ale zawsze mamy szanse powrotu na właściwą drogę. Kochana, działaj i więcej
obraźliwych słów do się nie przylepiaj, bo nie pasują one do Ciebie.
Powodzenia!!!!!!!!!!!!!!!Ps. Teraz na trochę wyj ale gdybyś chciała się jeszcze
czymś podzielić to pisz, odpowiem po powrocie. Dobre i spokojne myśli ślę na
ukojenie nerwów!

[sumienie111]

Tego potrzebowałam jutro zadzwonię do kliniki do lublina popytam się
jaka jest kolejka,bo wiem że trzeba czekać.Zacznę coś robić nie będę
siedzieć . Byłam ostatni raz 8 miesięcy temu na tej grupie.Pisze i
rycze NIE WIERZYŁAM ,ŻE KTOŚ DO MNIE NAPISZE.Będę myślała o tym całą
noc.I będę walczyć z tymi emocjami w inny sposób.pozdrawiam

[beatrishe]

Witam sumienie, jak się miewasz? Dowiadywałaś się o grupę w Lubl?ciekawa jtem
jak Ci leci?Usciski!!!!

[sumienie111]

Hej a ty gdzie się podziewałas? Byłam na grupie w sobotę to była
ostatnia przed wakacjami.Było nas siedem terapeutka Ewa zdecydowała
abym cały lipiec była na oddziele.Ale na kwalifikacjach jeszcze
musiałam być w poniedziałek u ordynatora.Zapisał mnie na turnus
pażdziernikowy ,ale i kazał dzwonić koniec czerwca , bo zastanawia
się o lipcu .Będzie rozmawiał jeszcze z zespołem na mój temat.Jest
tylko 12 miejsc remontują oddział dużo się zmieniło ,także wszystko
z tym lipcem pod znakiem zapytania .Bardzo chce zmienić swoje
zachowanie i myśli,żebym sobie dawała radę bez tych obrzydliwych
epizodów .Nie pasuję do tego co robię ale tak mnie kusi .Póżniej mam
potworne sny związane z kradzierzą wyrzuty sumienia ,żyję w stresie
mam opinię nie wiem jaką .Najgorzej tu sie wszyscy znają czy ktoś
mówi o mnie żle ? tym się bardzo martwię bo ja nie zasługuję na taką
opinię że jestem zła i to mnie boli.Ja sama siebie nienawidzę za to
co robię kradnę ale ja nie chcę tego nienawidze złodziei.Mam swój
biznes mam zatrudnionych pracowników .Wymagam od nich uczciwości i
ja jestem wobec nich uczciwa dogadujemy się super rozliczamy się
super jest dobrze.Z bulimią chyba wygrałam nie objadam się nie myślę
ciągle o jedzeniu .Tak się cieszę że z tym mam spokoj poprostu daję
radę.Dziękuje że piszesz znów do mnie jesteś wielka.Ściskam i
pozdrawiam.

[beatrishe]

Witaj Kochana, nie chciałam Cię popędzać, a "dać" trochę niezbędnego czasu, aby
móc usłyszeć to, co właśnie napisałaś:) Bardzo się cieszę z tego
przeczytałam...Szczególnie z Twego uczestnictwa w grupie!!!Życzę wytrwałości,
siły i odwagi do dalszych działań.Już sam fakt podjęcia jakiejś prozdrowotnej
aktywności ma sobie ogromna moc...A propos opinii innych ludzi, to wydaje mi
się,ze nigdy do końca nie można się uchronić przed krytyką, niesprawiedliwymi
ocenami, oskarżeniami, bez względu na to jacy jesteśmy, jak wyglądamy, co robimy
lub nie....Czasem nie można nic zrobić, by zapobiec złośliwościom,
atakom,ocenom,a jedyne co pozostaje w naszej mocy, to nauczyć się wobec nich
dystansować....lub po prostu przyjmować z pokorą do wiadomości....Inni ludzie
mogą sobie o nas źle myśleć, tego nie sposób im zabronić, tylko sobie możemy
"zakazać" przejmowania się takimi komentarzami. A w sytuacji, gdy ktoś nas
obraża, krzywdzi, zawsze powinniśmy starać się stawać w obronie swej
godności....nigdy nie pozwalać sie niszczyć i poniżać, bo wtedy to jest przemoc,
przed którą mamy obowiązek się bronić.....dobra koniec tych pseudomądrości:)Mam
nadzieję, ze wszystko będzie układać się po Twej myśli, szczerze ci tego życzę,
a w przyszłości chętnie dowiem się jak sobie radzisz....Ucałowania!!!

[sumienie111]

Dziękuję jesteś wspaniała ,tak mądrze piszesz jak terapeuta , a ja
się wzmacniam .Dużo tobie zawdzięczam naprawdę jestem silniejsza po
czytaniu twoich postów poprostu mają ogromną moc.Decyduję sama co
dla mnie będzie dobre i tyle czasu poświęcę ile będzie trzeba.Bo mam
problem mąż nie pozwala mi iśc do kliniki przeszkadza mi w tym .A ja
go rozgryzłam bo jestem inną osobą jestem bardziej pewna siebie mam
więcej siły nie żygam już.On się gapną ,że nie daję sobie w kaszę
dmuchac.Walczę o swoje zdanie sama siebie nie poznaję .I mu poprostu
brakuje tej wcześniejszej biednej ,zakompleksionej brzydkiej
istoty. A dbam o siebie ,o dzieci o dom i mam czas poczytac i nawet
zaczełam malować obraz.Mam jeszcze parę marzeń i myślę że małymi
kroczkami z moją pomocą spełnią się.Napisz ile masz lat czy masz
męża ?Jesteś mi bardzo bliska i chcę wiedziec bo wspierasz mnie
duchowo i wierzę w to ,że wyjdę z tego .Pa kochana ściskam i całuję .

[beatrishe]

Witaj Kochana! Dziękuję za miłe słowa, a najbardziej za te dobre newsy a propos
zmian w Twym życiu...Mam na imię Beata, mam 27 lat i na razie nie mam męża,
dzieci itp, ale kiedyś bardzo bym chciała... Pustkę obok siebie wypełniam
tuleniem się, zapachem i miękkością mojej kochanej kocicy - Ślinki.A ponad
wszystko obecnością Jezusa, który daje mi nadzieje, wiarę i spokój. Prowadzi w
stronę zdrowia, niesie gdy brakuje mi sił....Bez niego umarłabym i nie czułabym
sensu tego co dzieje się i działo w mym życiu...

Cieszę się,że Cię poznaję, kontakt z Tobą ubogaca mnie wew!Dziękuję! Jakbyś
chciała kiedyś dłużej popisać, w formie bardziej intymnej, podaję swój adres
mailowy: [e-mail]
Aha w ogóle to bardzo lubię lublin, mam z tego miasta kilka przyjemnych
wspomnień, może kiedyś się w nim spotkamy....Ucałowania!!!

[sumienie111]

[sumienie111]

Witaj kwiatuszku-bardzo bym chciała się z tobą kiedyś spotkać Masz w
sobie dużo wiary ,siły i miłości -uczę się od Ciebie.W Boga wierzę i
modliłabym sie ale nie jestem godna o co kolwiek prosiść. Bo jestem
grzeszna przes tą chorobę, która tak szybko mnie uzależniła.A
zwierzaka mam pekińczyka jest mądry śpi mi na głowie.Będę pisać
póżniej na maila jeszcze nigdy nie pisałam ,a dzieci moich nie ma
pojechali do Holandi.Będę próbować może dojdę .Bo dopiero się uczę
obsługi kompa.Pa całuję i życzę miłego dnia.

[beatrishe]

Witam serdecznie w to niedzielne popołudnie!Kiedyś ksiądz powiedział mi, ze
czyny popełnione pod wpływem choroby nie podlegają takiej samej ocenie, jak
dokonane na trzeźwo.Myślę,ze Opatrzność ma na uwadze nasza słabość, a oprócz
Sprawiedliwości jest też wielką nieskończoną MIŁOŚCIĄ, która potrafi wypłukać
nas z wszelkich win...Zaufaj JEJ...Nie musisz prosić, bo On wie czego
pragniesz!Może nie zawsze ma takie samo zdanie w interesujących nas kwestiach,
ale jedno jest pewne, pragnie naszego dobra, a przy tym bardzo szanuje naszą
wole! Niczego nie robi na siłę, nie uzdrawia również bez naszej naszej zgody....
Myślę tez,ze każdy jest godny, by do Niego mówić, dla niego wszyscy jesteśmy
dziećmi, choćby nawet marnotrawnymi...Nigdy nie przestaje na nas czekać z
otwartymi ramionami...Zresztą Jezus przyszedł do tych najsłabszych, grzesznych,
sam powiedział "zdrowi nie potrzebują lekarza"! Jest Pasterzem który troszczy
sie i szuka zagubione owieczki, nigdy z nich nie rezygnuję, czasem pozwala nam
tylko odejść, bo przyrzekł szanować naszą wolę....Jeśli chcesz wrócić, pozwól
się odnaleźć...sama wyjdź Mu naprzeciw....Ucałowania!!!

[sumienie111]

Witam i pozdrawiam .Jak to zrobić żeby te złe nawyki zachowania
zastąpić innymi dobrymi? Bo ja chcę być całkiem zdrowa,chcę być
uczciwa wobec innych tylko na tym mi zależy.I dotąd będe pracowac aż
zrozumię to wszystko i dotrze do mnie co naprawdę pragnę i co
zawiniło że wpadłam w tak wstrętną chorobę.Tyle co ja wycierpiałam w
życiu jako dziecko byłam bita poniżana,wyzywana rodzice mnie nie
kochali. Zawsze mnie obwiniali ,że coś żle zrobione.Zrobili mi
wielką krzywdę ,że nie interesowali się wogóle dziećmi to ja dla
tych młodszych byłam niańką. Pamiętam żal,który naprawdę
boli,dławi ,że nie chcieli mnie wziąść do miasta tylko musiałam
rodzeństwo pilnować.Byłam druga z kolei ,a urodziłam się w
wielodzietnej rodzinie.Szybko się usamodzielniłam ,żeby nie mieszkać
w domu.Mając 15 16 lat chodziłam do szkoły ciastkarskiej i miałam
praktyki ,które były płatne sama płaciłam za stancję .A mama nawet
nie wiedziała gdzie mieszkam co jem jak sobie daję radę -totalna
obojętnośc .Brak słów nic w życiu mi nie pomogła ,ale myślałam że
jej wybaczyłam już ale czuję, że nie do końca .Wracają wspomnienia i
bolą.Jak to zrobić żeby było mi lepiej ,czy jestem uparta ? żeby nie
myśleć żle o mamie czy to normalne, że chcę się podobać jej ,żeby
mnie pokochała przytuliła i powiedziała że pamięta,jeszcze teraz
może mi wynagrodzić lata dzieciństwa-MIŁOŚCIĄ-TO MOŻE BYM SZYBCIEJ
ZAPOMNIAŁA TE ZŁE DNI.Bo ona mówi że nic takiego nie przypomina
sobie . Jutro koleżanka pokaże mi to Ci napiszę maila.PA KOLOROWYCH
SNÓW PEREŁKO.

[beatrishe]

Witam ślicznie!!!Ja myślę, ze już pierwszy krok zrobiłaś w kierunku zmiany złych
nawyków- zgłosiłaś się do kliniki. Nie wiem czy ktoś jest w stanie powiedzieć Ci
wprost, co trzeba robić, by pozbyć się autodestrukcyjnych tendencji. Wydaje mi
sie, ze wraz ze zmianą myślenia, postawy wobec świata i się, i w ogóle w czasie
psychoterapii, przekształceniom ulegają również nasze przyzwyczajenia. Kiedy
zaczynasz się bardziej lubić, przestajesz winić i wstydzić, zaczynasz w sposób
naturalny dbać o się.Rozpływa się gdzieś przymus krzywdzenia się, karania,
powolnego zabijania...W msce choroby i objawów pojawiają się marzenia, plany,
miłość i zdrowe zycie, a wraz z nim zdrowe nawyki!!!Ale dzieje się to bardzo
powoli, delikatnie, bez fajerwerków olśnień....choć czasem i takie się
pojawiają...Trzeba uzbroić sie w cierpliwość i pokorę, bo droga do zdrowia jest
długa, ale przecież "zaprzyjaźnianie się" z chorobą tez nie trwało
sekundę...Sama wiesz, ze nie zachorowałaś od razu i jak wiele czynników,
wydarzeń miało na to wpływ, podobnie jest z procesem odwrotnym....też wymaga
czasu....Trzeba dać CZASOWI CZAS!!!Lubię powtarzać te słowa pani ewy Woydyłły,
bo uważam że zawierają w sobie ogromny ładunek prawdy.
Myslę tez ze bardzo ważne jest przepracowanie i zrozumienie przyczyn powstania
choroby, a taką szansę otrzymasz właśnie na terapii. W ramach takiej pracy na
pewno pojawi się też msce na zajęcie się rodzicami i Twoim stosunku do nich.Nie
chodzi o to aby ich obwiniać za wszelkie zło, nie chodzi o oskarżenia, ale o
stwierdzenie zaistnienia pewnych faktów, które mogły wpłynąć na rozwój
choroby.Przebaczenie pozwala uwolnić się od nienawiści pretensji, żalu, poczucia
niesprawiedliwości...Ale rzeczywiście nie pojawia się ono za pstryknięciem
palcami... znowu wymaga czasu,pracy, pokory, a moim zdaniem również
modlitwy...Jeśli zechcesz wyślę Ci tekst takiej modlitwy na maila(jak już go
uruchomisz), która bardzo pomogła mi poradzić sobie z uczuciami, które Cię
dręczą...Tymczasem ściskam i obcałowuje buziaka!!!
Ps. jakby się czasem długo nie odzywała, to oznacza, że nie ma mnie w domu i
brak mi dostępu do kompa, często wyjeżdżam na wieś...Ucałowania

[dzuma2010]

wiadomoze dla niektorych to choroba, a dla innych bezczelny sposob prowadzenia
dialogu

[regina3334]

Dlaczego odrazu kogoś krytykujesz zważaj na swoje zachowanie .Może
taki dialog innym dziewczynom pomaga .Trzeba myśleć też o
innych,może akurat był taki moment potrzebny do poruszenia kilku
tematów na tym forum nikomu to nie przeszkadza,a wręcz przeciwnie ja
czytam i jest oki.POZDRA

Szukaj chorych na to samo

[nonak23]

Znalazłem ciekawy portal, gdzie chorzy łatwo mogą odnaleźć się po
dolegliwościach tym samym wymienić informacjami i radami, bo z lekarzami bywa
różnie... niestety
Adres www.naszechoroby.pl
Odnajdziesz tam osoby o tych samych schorzeniach z całego kraju. Stworzysz
własną grupę znajomych i razem podejmiesz walkę z chorobą.
Pozdrawiam