(nie)jedzenie

[prpa]

jedzenie jest niebezpieczne. Niejedzenie daje poczucie jakiejs stalosci,
czegos, co kontroluje i jestem w stanie przewidziec.

Ile zjesc zeby nie czuc glodu, ale zeby nie przytyc; a jesze lepiej-chudnac?
Lepiej wiec nie jesc, tylko wtedy nie przytyje.

Skoro nie jem i nie chudne, to gdy zaczne jesc, przytyje. Logiczne.

"po co ci anoreksja?"

"nie wiem, chcialabym byc zdrowa, ale dobrze mi z niejedzeniem. Jestem taka
czysta a kazdy dzien to walka z sama soba. Uwielbiam w niej wygrywac. Chce
chudnac, czuc sie lepiej ale z miesiaca na miesiac coraz trudniej mi na siebie
patrzec. Jestem taka obrzydliwa. Ale jedyne czego jestem pewna to to, ze nie
wolno mi jesc"

Bledne kolo, ale nie szukam drogi wyjscia z niego

[8n]

jesli nie szukasz, to nie wiem po co tutaj przyszłaś.

[prpa]

jak mniemam nie kazdy, kto zabiera glos na tym forum, szuka pomocy

[magor_ek]

Jeśli uważasz że na forum przychodzą tylko osoby szukające pomocy to
biorąc pod uwagę twoją wizywtówkę na gazeta.pl, też nie wiem po co
tu przyszłaś....
Choć nie jest to forum pro-ana (ufff) to jednak ma charakter
otwarty. prpa napisała szczerze co czuje.A czasem dobrze jest swoje
uczucia i myśli zobaczyć zobiektywizowane na papierze (czy ekranie
monitora),więc...

[magor_ek]

napisane dla 8n

[prpa]

mialam potrzebe wyrazenia wszystkiego, co sie we mnie klebi. wlasciwie nie wiem
czy mi to pomoze

Tak jak radzil psycholog, robie notatki, ktore mu pozniej pokazuje. Ale chyba
potrzeba mi jakiegos wspolodczuwania innych osob, ktore najlepiej rozumieja co
przechodze.

Obenie jestem na etapie w ktorym coraz bardziej zaglebiam sie w niejedzenie.
Nienawidze slowa anoreksja. Nie, ja nie jestem chora (o ironio). Ja poprostu jem
mniej, zeby nie przytyc. I mam dosc sluchania tego, jaka jestem chuda, jak to
sobie i im robie krzywde, ze trzeba jesc zeby zyc, ze wygladam okropnie. Ja wiem
jak wygladam, a jesc nie moge bo panicznie boje sie, ze waga pokaze o te 0,1 kg
wiecej... Ma spadac w dol, a kazdy dzien mam konczyc dumnie, zadowolona, ze
zjadlam tylko sniadanie.

I ja mam uwierzyc, ze oni chca mi pomoc!? Oni chca widziec jak sie roztyje,
rozrosne, strace kontrole. Rodzina, psychiatra, psycholog, to jakas zmowa!

I ja w tym wszystkim. Sama. Wszyscy przeciwko mnie. Nikt nie rozumie.

Nie jesc. Waga w dol. Moje dwa przykazania

[magor_ek]

rodzina, lekarze, terapeuci proszą tylko do czasu. potem zamykają w
szpitalu a tam już nikt nie da ci wyboru jeść/niejeść i
niespecjalnie będzie kogokolwiek interesowało co ci chodzi po
głowie, więc zaryzukuj i zaufaj póki oni dają ci jeszcze taką szansę

[amela]

potwierdzam słowa magorka. byłam w sytuacji, gdy psychiatra zamknął drzwi
gabinetu twierdząc że mnie z niego nie wypusci w obawie o moje życie i chciał
mnie przymusowo wywieżć do szpitala. szpital pod względem jedzenia to dla
anorektyczki koszmar - ja zaczęłam jesc dopiero po bardzo silnych lekach, które
otumaniły mnie na tyle, że niespecjalnie zdawałam sobie wtedy sprawę, co sie ze
mną dzieje. też tego pragniesz?

[prpa]

nie wiem co sie ze mna dzieje. Z kazdej strony slysze "otrzasnij sie zanim
bedzie za pozno, opamietaj sie, co ty wyprawiasz", ale ja tego nie widze. Wydaje
mi sie ze wszyscy sa przeciwko mnie.
I gdy czytam wasze wypowiedzi to mysle "przeciez to mnie nie dotyczy, ja
takdaleko nie zabrne".
Wydaje mi sie, ze musze przejsc jakis etap, wspiac sie na wyzszy szczebel w
chorobie, zeby w mojej glowie zrodzila sie chec zdrowienia. Bo na razie tego nie
ma, nie widze nic poza tym, ze nie moge przytyc:(

Bardzo wam dziekuje za odp, to bardzo cenne dowiedziec sie jak sprawa wyglada z
perspektywy innych osob

[magor_ek]

Chciałabym toba wstrząsnąć, powiedzieć: "obudź się" oszczędzić ci
koszmaru który spotkał mnie, amele i wiele innych dziewczyn. Ale
przeciez "znam" podobny twojemu stan i wiem że już jest za późno, że
dobrowolnie sama się nie zatrzymasz. :/

[lola.b]

Od strony psychiki to jesteś w tragicznym stanie. Najgorsze, że nikt Ci teraz
nie przetłumaczy, że jesteś chora. Spójrz, jak jedzą inni-ci o normalnej
wadze.Nie jesteś taka, jak oni.Spróbuj wziąć to na rozum, długo możesz jeszcze
nie "czuć", że potrzebujesz pomocy, ale może skończyć się ubezwłasnowolnieniem,
albo śmiercią, albo Twoją własną decyzją o podjęciu leczenia.I próbuj nie myśleć
na zasadzie "bo prawdziwe anorektyczki to coś tam, a ja jeszcze nie, więc nie
zaliczam się do tego grona".Zaliczasz się.

[prpa]

moj lekarz poinformowal mnie, ze gdy moje BMI spadnie ponizej 15 to psycholog
zaprzestanie leczenia mnie do czasu uzyskania wiekszej wagi, podobno dostane
skierowanie do szpitala. Moze to dziwnie zabrzmi, ale mi sie wydaje, ze to sie
mnie nie tyczy. Rozumiem, co mowicie, rozumiem, co mowi lekarz i bliscy, ale to
do mnie nie dociera, wydaje mi sie, ze wszyscy przesadzaja.

Co mnie czeka, co ja mam zrobic? Z jednej strony nie chce sie zaglebiac w
chorobe, ale mi sie wydaje, ze sie to nie dzieje, ze ja nad wszystkim panuje, ja
tylko nie chce przytyc.
Moj lekarz nie stwierdzil wprost, czy "to juz anoreksja czy jeszcze nie".
Stwierdza zaburzenia odzywiania, podczas terapii rozmawiamy na ten temat, ale ja
czuje, ze nic mi to nie daje i wlasciwie po co mi to? Niby chcialabym jesc tak
jak kiedys, nie bac sie jedzenia. Ale jak sobie pomysle, ile ja kiedys zjadalam,
to mnie ogarnia przerazenienie-przeciez przy takiej ilosci jedzenia na pewno
przytyje!

Moze glupio zapytam, ale czy mozna jakos przewidziec, co sie bedzie ze mna
dzialo? Skoro czuje, ze potrzebuje kontroli wagi, chudniecia to terapia chyba
nie za bardzo przyniesie efekty? Bo chyba chodzi o to abym i ja chciala cos z
tym zrobic a ja na razie tego nie czuje. Ludze sie, ze jak schudne do wymarzonej
wagi to bede sie juz tylko kontrolowac, aby nie tyc, utrzymac wage a nie chudnac.
Dziekuje za wszystkie odpowiedzi!

[magor_ek]

Chyba ci już wyraźnie powiedziałyśmy: "co sie będzie działo". Jeśli
nie uda ci się teraz zatrzymać, będzie szpital, przymusowe leczenie
i przymusowe karmienie, odcięcie od świata na parę ładnych miesięcy,
przerwa w nauce, a potem powrót do domu i po paru chwilach - jeśli
nie zmienisz toku myslenia - "powtórka z rozrywki".
Myślę że się wiele nie pomylę jeśli powiem że większość z nas
chorujących w pewnym momencie już wcale nie chciała chudnąć, lecz
właśnie bała się przytyć i ten lęk był taki wielki, że w końcu
bałyśmy się cokolwiek zjeść - "bo przecież przytyję" w efekcie
chudłyśmy coraz bardziej. Potem przychodzi moment że już chcesz jeść
ale twój organizm się odzwyczaił - zjedzenie czegokolwiek łaczyć się
zaczyna z bólem, wzdęciami, biegunkami...
Ale po co ja to piszę - przecież i tak wiesz lepiej:/

[edetan]

Szczerze mówiąc to nie interesuje mnie ile ważysz i co jesz. Ważne dla mnie co
czujesz, co przeżywasz, jakim jesteś człowiekiem.
Pozdrawiam serdecznie

[prpa]

wlasnie o to chodzi, ze ja nic nie wiem:,( dlatego pytam tu, gdzie moge uzyskac
odpowiedz od osob najbardziej zorientowanych w temacie.

Nie rozumiem tego, co sie ze mna dzieje. Nie wiem jak mialabym zmienic to, co
sie dzieje w mojej glowie. Z dnia na dziej jem coraz mniej i tak jak mowisz,
zaczynam sie bac, ze od wszystkiego mozna utyc. Doszlo do tego, ze jem jedna
bulke dziennie, na sniadanie. Nic poza tym. Czuje, ze zaczynam sie bac nawet tej
mojej porannej bulki, juz chodza mi po glowie mysli, zeby i z tego
zrezygnowac.... I po co ja to robie? Nie wiem, naprawde nie wiem. Sama siebie
nie rozumiem.

[g-malgosiag]

Wiem że wcinam się nie na temat ale to dla mnie bardzo ważne.
Poszukuje pełnoletnich dziewczyn z zaburzeniami odżywiania które zechcą wypełnić
ankietę do mojej pracy magisterskiej. Jest to dla mnie podstawa do napisania
pracy, dlatego tak zależy mi na Waszej pomocy.☼
Kwestionariusz jest anonimowy i zajmuje jakieś 20 min. Oto link do strony:
www.moje-ankiety.pl/wypelnij/kwestionariusz/6285/sec-GpG9KHna

Kontakt do mnie to [e-mail] w razie pytań mailujcie.

Z góry dziękuję za poświęcony czas...☺

[magor_ek]

Oj jak mnie drażni taka namolność. Założyłas juz własny wątek z
prosbą o wypełnienie ankiety, wiec czekaj aż się ktoś zgłosi i
ewentualnie "podnoś w górę" swój temat, a nie pisz gdzie popadnie w
sprawie swojej mgr. Jak ktoś nie ma ochoty być ankietowanym to nie
będzie niezależnie gdzie to napiszesz, jak ktoś ma - twój wątek jest
dotego odpowiedni.
pozdr

[g-malgosiag]

magor_ek napisała:

> Oj jak mnie drażni taka namolność. Założyłas juz własny wątek z
> prosbą o wypełnienie ankiety, wiec czekaj aż się ktoś zgłosi i
> ewentualnie "podnoś w górę" swój temat, a nie pisz gdzie popadnie w
> sprawie swojej mgr. Jak ktoś nie ma ochoty być ankietowanym to nie
> będzie niezależnie gdzie to napiszesz, jak ktoś ma - twój wątek jest
> dotego odpowiedni.
> pozdr
przykro mi moim zamiarem nie było nikogo drażnić. Mój wątek był usunięty, (nie
wiem dlaczego, bo jeśli ktoś nie chciał nie musiał go oglądać, dlatego zaczęłam
się włączać w inne wątki. Bardzo stresuje się że nie znajdę dziewczyn chętnych
do pomocy mi i będę miała problem z napisaniem pracy i ukończeniem studiów,
dlatego pewnie troszkę przesadzam. Chyba po prostu jak zwykle martwię się na
zapas. Przepraszam, już nie będę