Mamy z Warszawy

[mamabasi]

Jestem mamą wspaniałej, ruchliwej, rozbrykanej Basi (2 lata i 8 miesięcy),
która nigdy nie lubiła zbyt długo spać.
Próbuję pogodzić wychowywanie córeczki z pracą i nauką. Jest to bardzo trudne
i zastanawiam się nad zwolnieniem tempa. Zbyt wiele rzeczy naraz chcę robic
bardzo dobrze.
Mamy z Warszawy odezwijcie się do mnie.

[marzenus]

Ja mam córcię Adę w wieku 20 miesięcy (ur. 24.09.2001). Mieszkamy na
Grochowie. Adą zajmuje się tata, a ja pracuję. Nie powiem, żeby taki układ był
zły - pomijając kwestie finansów.
Pozdrawiam
Marzena

[eve44]

Tu Mokotow. Ja mam dwoje - 2 lata i 4 miesiace - i oczywiscie siedze w domu.
Czasem mysle, ze chcialabym do pracy, ale z drugiej strony tempo zycia przy
dwojce, zwlaszcza z tak mala roznica tez jest szybkie, no i szkoda tracic te
niepowtarzalne chwile. Wiem ze to banal, ale pierwsze kroki, pierwsze slowa
nie trafia sie drugi raz.
pozdrawiam
Ewa

[mamabasi]

Poszłam do pracy, gdy Basia skończyła 1,5 roku, karmiłam ją prawie 2 lata. I
tak sobie myślę, że dobrze z dzieckiem pobyć przynajmniej 1-2 lata.
Bardzo ważna jednak jest samodzielność i niezależniość finansowa. Ja zacząłam
pracę rok temu, mój mąż dobrze zarabiał, ale jego firma była w trudnej
sytuacji. Dlatego, gdy dostałam propozycję pracy, zdecydowałam się ją
przyjąć.Sama nie rozglądałam się za pracą, ponieważ bo blisko 2 latach w domu
nie wierzyłam za bardzo w swoje możliwości.
Pół roku temu mój mąż bardzo ciężko zachorował - stało się to zupełnie
niespodziewanie. Z dnia na dzień zawalił się mój świat. Jakoś sobie ze
wszystkim poradziłam, choć było bardzo trudno. Zdecydowanie pomogło mi to, że
miałam pracę, trochę odbudowaną wiarę w siebie. Wiedziałam, że dam sobie radę.
Teraz uważam, że każda kobieta powinna dążyć do samodzielności. Tak jest
bezpieczniej.

[eve44]

Zgadzam sie z Toba calkowicie, ale mysle, ze ja naprawde nie mam szans na
prace. Przed urodzeniem dzieci nie pracowalam, a moje studia raczej do niczego
mnie nie przygotowaly i przede wszystkim nie sa nikomu potrzebne. Boje sie
jednak bardzo takiej sytuacji jak Twoja i wiem, ze nawet jesli nic zlego sie
nie dzieje, to dobrze jest byc niezalezna finansowo - mnie tego brakuje.
Przyznaje tez, ze czasem brakuje mi czegos "wlasnego" - chyba rozumiesz co mam
na mysli - nie "dzieciowego" czy "domowo-mezowego", ale tylko mojego, np pracy
wlasnie.
Pozdrawiam, Ewa

[mamabasi]

Dobrze Cię rozumiem. Gdy siedziałam sama całymi dniami z Basią, po prostu
mnie '"nosiło", miałam ochotę gdzieś pójść i zająć się czymś nie związanym z
wychowywaniem dziecka. Nie miałam jednak nikogo z kim mogłabym zostawić
córeczkę. Dlatego też wszędzie gdzie się dało zabierałam ze sobą Basię. Basia
spała tylko na spacerach, spędzałam więc po kilka godzin na dworze. Codziennie
przemierzałam kilkunastokilometrowe trasy. Starałam się jak najwięcej spotykać
z koleżankami. Zabrałam nawet Basię na wystawę impresjonistów.
Brakowało mi jednak wyjść do kina i teatru. Teraz myślę sobie, że trzeba było
znaleźć sobie panią, z którą mogłabym czasem, na kilka godzin, zostawić Basię.
Z dwójką dzieci jest Ci napewno dużo dużo trudniej, ale chyba tym bardziej
dobrze byłoby się gdzieś czasem wybrać tylko z mężem.

[eve44]

Z mezem ha ha... Problem polega na tym, ze on pracuje po 15 godzin na dobe, a
jak juz wroci, to siada do komputera (jesli jeszcze ma sile)i dalej pracuje
tylko, ze w domu. Na szczescie mamy moja mame do pomocy, z nia czasami
wychodze na spacery, a jak nie, to chociaz zostanie z jednym dzieckiem, a ja
wyjde z drugim - sama z dwojka na raz nie wychodze, bo coreczka jest nieznosna
i musze dla niej tez miec wozek na wszelki wypadek, gdybym nie dala rady jej
utrzymac przy sobie. Czasem (= rzadko)zostawiamy obydwoje dzieci mamie i
gdzies wyskakujemy, ale najczesciej jest juz na tyle pozno, ze ja poprostu
jestem tak zmeczona, ze juz mi sie nie chce nigdzie wychodzic. Albo lecimy cos
zalatwic i zeby bylo szybciej zostawiamy dzieci. Ostatni bylo jeszcze gorzej,
okazalo sie ze synek wymaga rehabilitacji i "wyskakiwalismy" z nim do
kolejnych lekarzy, rehabilitantow i na badania.
Oj, widze, ze marudze..., ale ostatnio chyba przechodze maly kryzysik
psychiczny.
Pozdrawiam, Ewa

[mamabasi]

Ja z Basią również biegałam po lekarzach, gdy była malutka.
Urodziła się niedotleniona (6 pkt APGAR)i dostałam skierowanie do neurologa.
Nuerolog dopatrzyła się u Basi mnóstwa wad: zez, problemy ze stawem biodrowym,
opóźnienie w rozwoju. Basia na wszystkich wizytach strasznie ryczała.
Pani neurolog najpierw kazała Basię rozbierać, potem ciągnęła ją za ręce i nogi
itp. A na koniec, po tych wszystkich ciężkich przezyciach życzyła sobie, aby
Basia wodziła wzrokiem za różnymi przedmiotami. A Basia ryczała i na nic nie
zwracała uwagi. Zupełny brak podejścia do dziecka. Pani doktor stwierdziła, że
Basia nieprawidłowo się rozwija i podejrzewała krwiaka na mózgu. Ponadto
skierowała mnie na rehabilitację, bo uznała, że Basia ciągle skręca głowę w
lewo. Pierwsze pytanie rehabilitantki brzmiało: "czy dziecko zawsze trzyma
głowę w prawo?", potem wypatrzyła u Basi nieprawidłowe napięcie mięśni. Byłam
niedoświadczona, zestresowana i ganiałam jak niemądra na wizyty do ośrodka na
Ożarowskiej (wszystko właśnie tam się rozgrywało). Teraz wiem, że ośrodek miał
kłopoty z kasa chorych i zależało mu, na tym, żeby mieć pacjentów. Po kilku
miesiącach wizyt postanowiłam udać się prywatnie do doświadczonego neurologa
dziecięcego, który uznał, że wszystko jest w porządku. I z dnia na dzień
przestałam przychodzić na Ożarowską. Basia jest zdrowa, szybko zaczęła siadać,
raczkować, chodziła już w wieku 10 miesięcy. Tylko ja wiem ile przeżyłam w
związku z "rehabilitacją", oglądałam ciężkie przypadki dziecięcego porażenia
mózgowego i popadałam w coraz większą depresję.

[eve44]

My od razu zaczelismy prywatnie, bo panstwowo nerologa i rehabilitacje
zaproponowano nam za ponad dwa miesiace, a kardiologa... w przyszlym roku -
smieszne, prawda? Tak wiec przeszlismy przez dwie najlepsze lecznice w
Warszawie, na koniec do jeszcze lepszej pani doktor, ktora nie potwierdzila
diagnozy tamtych, skrytykowala rehabilitacje i polecila inna rehabilitantke.
Tak wiec trafilismy do najlepszych z najlepszych i pocieszamy sie ze moze maja
racje. Twoj "przypadek" podniosl mnie na duchu, bo brzmialo to powaznie, a
dziecko zdrowe! Czego Ci dalej zycze Ewa