Felieton: Radość dla rowerzysty

[Gość: ja]

nie jest zle, wystarczy wymalowac bialy rower na szarym polbruku i sprawa
zalatwiona :).

Felieton: Radość dla rowerzysty

[Gość: użytkownik]

jeszcze trzeba nadmienic fakt, choć wydaje się już być małostkowy, że
dodatkową łąmigłówką jest "efekt szachownicy". często są dwa kolory chodnika
szary oraz czerwony. Żeby było ciekawiej, ścieżka rowerowa jest raz na polu
czerwonym a raz na szarym. Przecież to takie logiczne.

Cóż, w świecie korporacji, perfekcji, dążenia do sukcesu, panowie z zarządu,
po popełnieniu tylu gaf, dawno już by stołki potracili, jednak w kolesiowym
Olsztynie, mamy nietykalnych, choćby niewiadomo ile karygodnych błędów im
wytykać...

[Gość: kolarz]

temat potraktowany na wesoło - i dobrze, bo czasami, jak się patrzy, jak w
Olsztynie robi się trasy rowerowe, to tylko śmiać się można.
Ja powiem tak: jeżdżę po mieście od dawna, więc jakoś sobie zawsze poradzę,
rozglądając się tylko wokół, czy nie gapi się na mnie jakiś nadgorliwiec z
policji, bo bez łamania przepisów jeździć się nie da - chodzi o wymuszane przez
znaki zakazu jazdy na rowerze wkraczanie na ścieżkę, która często jest po
drugiej stronie ulicy.
Ale co ma robić ktoś, kto trafia do Olsztyna po raz pierwszy, np. jakiś pechowy
turysta? Wjeżdża w gąszcz zakazów, nielogicznych przejazdów, na których musi
zejść z roweru, a nawet jeśli już jest na którejś z tzw. "ścieżek", to i tak
musi uważać na idiotyzmy takie jak opisany w felietonie.

Że Olsztyn praktycznie nie buduje nowych ścieżek, to jeszcze jestem w stanie
zrozumieć - trzeba umieć je projektować, umieć wykorzystać fundusze. Oczywiście
nie usprawiedliwiam ratuszowych leni, wielkość Olsztyna idealnie predestynuje je
do bycia miastem przyjaznym dla rowerów. Większość dojazdów nie przekracza 10
km, więc jeśli tylko istniałaby infrastruktura, przeciążanie ulic samochodami
zmniejszyłoby się.

Jeszcze nawiążę do nowego znaku zakazu, który postawiono na Warszawskiej w
kierunku Kortowa od ul. Armii Krajowej. Otóż wychodzi na to, że jest on
nielegalny - rowerzyści są przymusowo kierowani na ciąg pieszo rowerowy, który
zgodnie z przepisami powinien mieć 2.5 m szerokości. Ma 2.2 m. Dodatkowo wkrótce
jest przerwany bardzo niebezpiecznym, wysokim krawężnikiem.

Felieton: Radość dla rowerzysty

[Gość: Lukas]

W Olsztynie ścieżki rowerowe buduje się przy okazji remontu skrzyżowań, ulic i
później widać skutki tego. Jak połączy się fragmenty ścieżek w sensowną całość
plus dobre podłoże, wyprofilowane krawężniki to będę zadowolony. Od dawna czekam
na ciąg pieszo-rowerowy wzdłuż rzeki Łyna na odcinku od Os. Generałów aż do Lasu
Miejskiego.

Felieton: Radość dla rowerzysty

[Gość: Lukas]

Im mniejsze miasto – tym bardziej podatne jest na przemieszczanie się rowerem.
Widać to w statystykach: Monaster (270 tys. mieszkańców)– 34% podróży wykonano
rowerem, Groningen (180 tys.) – ok. 40%, Fryburg Bryzgowijski (180 tys.) – 22%.
Ale już w metropoliach – m.in. w Paryżu i Londynie – wskaźnik ten nie
przekraczał 5%. Popularność roweru uwarunkowana jest jednak czymś więcej niż
czynnikami obiektywnymi, jak łagodna topografia
czy klimat. Wyjątkowo duży udział roweru zdarza się czasem w miastach sporej
wielkości: w Amsterdamie (750 tys., 1,5 miliona w aglomeracji) podróże rowerowe
stanowią 23-30% wszystkich podróży, znaczący udział mają też w dużych miastach
japońskich: w Kioto (1,5 mln) – 23,1%, a w Osace, drugiej największej metropolii
kraju (2,6 mln) – aż 19,2%. Dlaczego typowa uczelnia, biblioteka, szkoła czy
dworzec kolejowy w zachodnich Niemczech, Holandii, Francji, Danii obstawione są
masą rowerów, a w Polsce czy we Włoszech rowery są w takich miejscach
rzadkością? Bardziej niż klimat decydują chyba społeczne wzorce i mody –
czynniki mające podłoże bardziej kulturowe.

fragment publikacji dr. Jacek Wesołowski - Miasto w ruchu

[Gość: kolarz]

dzięki za te szczegółowe (acz przygnębiające, gdy zestawi się z Polską i Olsztynem) dane. Ja od dawna uważam, że miasto wielkości Olsztyna idealnie nadaje się do tego, żeby zostawić samochód. Polityka miasta kreuje korki, jednocześnie utrudnia życie rowerzystom. Efekt - w Olsztynie w wielu miejscach horrendalnie śmierdzi spalinami.

[Gość: Lukas]

tak poprawnie dr Jacek Wesołowski

[mirxx]

"Bardziej niż klimat decydują chyba społeczne wzorce i mody –
czynniki mające podłoże bardziej kulturowe."
Nie wiem czemu pan dr tak się skupił na tym klimacie i od tego
rozpoczyna poszukiwanie małej popularności roweru w mieście... wg
mnie zanim zaistnieją 'społeczne wzorce' i 'moda' koniecznym
warunkiem jest infrastruktura, bez której nikt rozsądny nie zacznie
na serio brać pod uwagę dojazdów rowerem do pracy, szkoły, sklepu,
itp. zresztą to własnie poakzują europejskie, polskie i...
olsztyńskie dane statystyczne, gdzie 3/4 badanych uzależnia wybór
roweru od poprawy warunków jazdy na nim. i tyle.
po to elity urzędników/polityków/projektantów dzierżą społeczne
zaufanie,aby w chwili poważnych dylamatów komunikacyjnych wspierać i
wdrażać to co najszybciej i najsluteczniej kłopoty rozwiąże. szereg
państw UE ma wiele pięknych dowodów na pozytywny wpływ rozwoju
transpotru rowerowego na ogólną sytuację na miejskich drogach.
ale do dostrzeżenia tych dowodów i do zastosowania ich w praktyce na
lokalnych gruncie trzeba mieć jaja/jajniki, których w Ol. jakby
brakuje. szuka się tylko najbardziej pospolitych rozwiązań, które
na krótką metę łatają braki, ale zaraz potem powodują nowe
komplikacje i niezadowolenie. a na to wszystko polewa się sos
bełkotliwej mowy o "poprawie warunków bezpieczeństwa", których nikt
w rzeczywistości nie bada, nie robi rzetelnych anializ przyczyn
wypadków i nie szuka kompromisów pomiędzy dziurawym polskim prawem
drogowym (i projektowym) a potrzebami użytkowników.
----
[e-mail]

[Gość: kolarz]

Wszystko świetnie, tylko czy istnieje w Polsce miasto (bo że Olsztyn nim nie
jest, to wiem na pewno), w którym władze doceniałyby wagę transportu rowerowego
i z własnej inicjatywy próbowały go stymulować, np. przez budowę (mam na myśli
rzeczywiste budowanie, a nie planowanie czy pisanie ładnych strategii)
infrastruktury? Wszędzie odbywa się to głównie w skutek nacisków środowisk
rowerowych, często ostrych nacisków.

Czyli: dużo ludzi uzależnia to, czy wsiądą na rower, od tego czy zbuduje im się
ścieżki. Ale póki nie pojawią się masami na ulicach, brak owych jaj/jajników
będzie wystarczającym powodem, żeby nic nie budować albo budować buble.