i stalo sie..

[asqe]

i jest jakby nigdy nic nie bylo.
i nic nie mowi mi, ze "jeszcze wszystko bedzie mozliwe".
moze wy powiecie?

[kontik_71]

Jesli rozstanie to witamy w klubie.. chyba bedzie trzeba podforum
zalozyc :)

[asqe]

a to juz caly klub takich:)?
a juz tak wszystko bylo niby dobrze: tydzien spedzony razem w
polsce, krystalizowaly sie plany wspolnego zamieszkania.
hej, takie zycie.

[kontik_71]

Narazie nas dwoje, wiec takie ekskluzywny klub :)
Nie martw sie.. u mnie jest 8 lat w plecy...

[asqe]

no, szczesciara ze mnie:)
u mnie tylko 16 miesiecy.

oboje naprawde probowalismy. coz nie wyszlo. moze latwiej by bylo
gdyby on kogos mial, bo tak dziwnie, kiedy dwoje ludzi, ktorzy sie
kochaja rozstaja sie, bo po prostu nie umieja z roznych wzgledow ze
soba byc. smutne to jest jakies takie i przygnebiajace.

[kontik_71]

Chyba bardziej przygnebiajace byloby meczenie sie ze soba przez cale
lata... A teraz przynajmniej oboje macie okazje na znalezienie kogos
z kim nie bedzie az takich roznic.. Trzymaj sie..

[puszysta_gimnazjalistka]

Tak, to chyba najgorszy przypadek kiedy najpoważniejsze przeszkody tkwią nie w
obiektywnej rzeczywistości a gdzieś głęboko u tych dwojga ludzi. Niby oboje chcą
a mimo to oboje nie potrafią ze sobą być.

[cytrynka_ltd]

"miłość wszystko zwycięży". to jest straszne uczucie.
poczekaj, jeśli to było prawdziwe.
a, jeśli nie, to szukaj dalej.
takie jest życie.

[thank_you]

U mnie 4. Wszystko można przeżyć :-)

[kontik_71]

O i trojkacik nam sie wlasnie utworzyl :)

[thank_you]

Figura idealna, ale ja bym do dwóch mężczyzn wolała dołączyć niż do parki:-) Ale ok, nie będę wybrzydzać:D

[kontik_71]

No i to jest odpowiednie podejscie do zagadnienia :)

[thank_you]

Nie zadręczam się czymś na co nie mam zbyt wielkiego wpływu;-)

[asqe]

dobre podejscie. zazdraszczam, bo ja tak nie umiem. no ale to
dopiero pare godzin,moze przyjdzie z czasem.

[kontik_71]

Asqe.. troche to potrwa, ale dobrze wiesz, ze to co teraz czujesz,
nie bedzie trwalo wiecznie..

[asqe]

wiem.
ale ciezko, bo on byl takze moim najlepszym przyjacielem i teraz
chcialabym do niego zadzwonic i opowiedziec mu o tym co sie stalo i
jak sie czuje, takie dziwne uczucie.

[kontik_71]

No tak.. ale wiesz co.. masz nas a to juz cos :)

[thank_you]

Właśnie:-)))) Dobrze prawisz:-)

[thank_you]

Nie zazdraszczaj tylko wcielaj w życie:-)
Miałam teraz okazję powrotu do faceta ale stwierdziłam, że nasze zejście i tak nic nie zmieni i będzie tak jak zawsze. Więc po co przedłużać farsę?

[asqe]

no to witaj:)

[thank_you]

;-)

Nas Troje...

[gapuchna]

a najgorsze jest to, ze jakoś nie umiem wyjść:(
Cholera.

[anna_heche]

Wszystko będzie i jest możliwe. Czasem się wydaje, że jest tak jak
gdyby nigdy nic...a za chwilę jest już inaczej.

[sorrento_8]

asqe napisała:

> i jest jakby nigdy nic nie bylo.

Tak z pewnością nie jest, 16 miesięcy to kawałek Twojego życia, zawsze
zostanie jakiś ślad, wspomnienia wywołujące uśmiech i te po których
wzrok się rozmazuje.

> i nic nie mowi mi, ze "jeszcze wszystko bedzie mozliwe".
> moze wy powiecie?

"Robiłam" ostatnio za wsparcie w takie samej sytuacji. Trzymaj się
ciepło.

[asqe]

masz racje, nie jest, bo boli.
i teraz wolalbym, zeby tych wspomnien nie bylo.
chodzilo mi o to, ze teraz my bedziemy jak obcy dla siebie ludzie,
tzn. nie bedzie NAS wcale, tak jakbys sie nigdy nie spotkali.

[sorrento_8]

Będzie jeszcze jakiś czas bolało, usłyszałam ostatnio, że podobno
dopiero po 2 miesiącach akceptujemy sam fakt rozstania się, czasu
trzeba na wszystko.

[thank_you]

Najgorsze jest przyzwyczajenie.. Na początku jesteśmy w szoku po rozstaniu a później zaczyna brakować jego butów na przedpokoju, jego całusów przed wyjściem do pracy itp. Ja wyparłam mojego eks z mojego mózgu, codziennie powtarzałam sobie, że go już nie kocham i że życzę mu szczęścia i... tak się stało chyba;-)

[razzmatazzy]

Świat się wali, ale tylko na chwilę, po to żeby później zaskoczyć nas czymś,
czego nie można było dojrzeć w tamtym „starym” świecie.

Dla tych, co liżą rany:
pl.youtube.com/watch?v=TBO6_u6Mb6s&feature=related
I uśmiechnąć się, choćby przez łzy! :)

[lubie.blekit]

asqe napisała:

> i jest jakby nigdy nic nie bylo.
> i nic nie mowi mi, ze "jeszcze wszystko bedzie mozliwe".
> moze wy powiecie?

Niedawno myślałam jak Ty. Było, jak gdyby nic nie było. Istniałam,
ale nie miałam poczucia istnienia. Godziny przepływały, zamieniając
się w dni i nic nie znaczyły, ale nawet wtedy przeczuwałam, że
wszystko jest możliwe, że przecież nie mogę trwać w stanie
hibernacji już zawsze, więc czekałam...Wyszło słońce:)
Tak jest zawsze, uwierz mi:)

[funny_game]

Oqrcze :/
To Wy niedawno kupowaliście nowe łóżko, czy mi się coś pochrzaniło?

[asqe]

no kupowalismy:)
nie to, zeby to byla dla mnie jakas niespodzianka, totalne
zaskoczenie, ale moze w swojej romantycznej naiwnosci(albo naiwnym
romantyzmie) wierzylam, ze nam sie uda, bo sie kochamy i chcemy. ale
juz mialam dosyc jego "jazd".
i moje ostatnie slowa do niego:
you are so fucked up, but you just won't acknowledge that.
i to w autobusie, a potem byl juz nasz przystanek i on jak szalony
pognal prosto do biura nawet sie na mnie nie ogladajac.

[kontik_71]

A tak z niezdrowej ciekawosci zapytam.. co on takiego narobil? Co to
za jazdy byly?

[asqe]

nic takiego nie narobil:)
on sie chyba po prostu boi bardziej zaangazowac. wiele jego
wczesniejszych zwiazkow rozpadlo sie ot tak wlasnie po kilku
miesiacach. wszystko wydaje sie super ukladac, potem on zaczyna miec
watpliwosci i sie wycofuje. ze mna bylo troche inaczej, bo probowal
to zmienic, stwierdzil, ze musi cos z tym zrobic, bo tak po prostu
nie moze dalej zyc no i mu na mnie zalezalo. wiec przychodzily takie
momenty, ze sie wycofywal, potem byla ta przerwa. kiedys powiedzial,
ze czasem ma uczucie, ze jego stopy tkwia w zastygnietym cemencie i
on nie ma mozliwosci ruchu w zadna strone. ja wiem, ze on probowal.
i wedlug mnie to jest strach, ale on by tego nigdy nie przyznal (po
ang. to fear of commitment). no wiec co jakis czas go cos takiego
nachodzi. nawet pytal mnie co on ma zrobic, prosil o pomoc, ale jak
ja moge mu pomoc, skoro nawet on tego nie rozumie? skomplikowane to
jest troche. wedlug mnie to on sie na terapie nadaje, serio. i ja
pewnie tez:)
ale facet ma 41 lat i jego najdluzszy zwiazek to cos kolo roku, no i
teraz te 16 mies(tylko nie wiem jak te 2 mies. przerwy liczyc).
tym razem pierwszy raz sie wysilil, ale i tak sie nie udalo.
ciezko mi to zrozumiec i wiem, ze jemu tez. przyznal dzis, ze nie
wie co o tym wszystkim myslec i tego nie rozumie, ale ze na moim
miejscu to by kogos takiego jak on kopnal w dupe(choc tak wulgarnie
sie nie wyrazil).

[thank_you]

41 letni facet i najdłuższy związek to 16 miesięczny związek... W tej sytuacji to chyba nie jest wina kobiet, które spotykał na swojej drodze...
Cóż, musisz być bardzo dzielna...:-)

[asqe]

albo moze nie spotkal tej JEDNEJ WLASCIWEJ, bratniej duszy, swojej
drugiej idealnej polowki. on wierzy w te teorie i chyba tego wlasnie
szuka: idealu. a ja coz idealem nie jestem, ja jestem taki mixed up
kid albo kielbasa(jak mnie pieszczotliwie nazywal).
wiec pewnie jeszcze tylko jedno spotkanie, zeby sobie rzeczy
pooddawac i zyczyc szczesliwego zycia.

[thank_you]

Jeśli szuka ideału to obawiam się, że może mieć z tym spory problem:-)

[cytrynka_ltd]

żyje złudzeniami i tak tłumaczy siebie.
mój 8 lat tak mieszał. raz chciał, a raz uciekał.
ale, to on musiał zmienić się samemu. miłość jest silniejsza.
"tego kwiata jest pół świata".

[kontik_71]

Eee to w sumie taki dzieciak jest.. od faceta w jego wieku mozna by
oczekiwac, ze wie czego chce i potrafi podejmowac decyzje i to nie
tylko o ucieczce... Strasznie mnie draznia tacy ludzie bo de facto
bawia sie inna osoba...

[gapuchna]

Asqe, jak ja ciebie dobrze rozumiem - tak dosłownie: dobrze! Tylko u mnie był
trochę młodszy, ale zachowanie identyczne. To boli bardzo, bo wiem, że nadal
jest sam, i to chyba jeszcze bardziej jest niezrozumiałe.

[asqe]

rozmawialismy wczoraj w nocy przez telefon, przyznal mi racje.
a ja chyba wciaz czekam na jakis cud, ale przeciez dobrze wiem, ze
nic takiego sie nie stanie.

[kontik_71]

Takie cuda nawet jesli sie przytrafiaja, maja jeden duuuuzy
mankament.. Niepewnosc zostaje i strasznie ciezko sie jej pozbyc..
:(

[gapuchna]

My mieliśmy trzy takie podejścia. Źle robiłam, ze walczyłam. Zostaje osad i
teraz wstyd. Bo mi to wypomniał. Więc uważaj z powrotami, Aś..., mogą nie być
najlepsze.
Inna rzecz, ze nadal nie umiem się wyzwolić z tęsknoty za nim, za nami. Byliśmy
wobec siebie ogromnie czuli i serdeczni. Tego brak mi najbardziej.

[gapuchna]

Aaaa, i jeszcze usłyszałam, ze jestem brzydka. Tak więc uważaj, lepiej nie
naciskać, bo słowa głęboko ranią.

[asqe]

wiem, nie ma sie co upierac przy czyms co i tak nie ma szans.
po co przedluzac agonie i samemu zadawac sobie bol?
oboje dalismy sobie druga szanse, oboje walczylismy o NAS i oboje
przegralismy.

[thank_you]

A można rozpatrywać to w ten sposób? Wygrana - przegrana ..?

[asqe]

nie wiem, no bo kiedy mozna by mowic o wygranej?
ale ja w tym momencie czuje sie przegrana. ja tez pierwszy raz teraz
sie wysililam, bo wczesniej ucinalam wszystko , kiedy tylko
pojawialy sie jakiekolwiek problemy albo nawet wczesniej. i to byl
moj pierwszy "powazny i dorosly" zwiazek a mam "juz" 27 lat.
chyba musze sie po prostu nauczyc na czym to wszystko polega :)

[stedo]

Ja nie rozumiem takiej mentalności, takiego braku odpowiedzialności za słowa. Bo
facet gada coś o dzieciach, o miejscu ich wychowywania gdy byliście w Polsce,
potem proponuje Ci byś rzuciła pracę, mieszkanie i zamieszkała z nim, będzie
finansował Twoją naukę, by po miesiącu stwierdzić że to nie to.Facet ma coś nie
tak pod sufitem, albo to są te różnice w mentalności charakterystyczne dla
południowców bo ja nie mogę tego inaczej wytłumaczyć, takiej niefrasobliwości i
rzucania słów na wiatr. Daj sobie spokój bo to typ nie z tej planety. I dobrze
że tak się stało, bo co by było gdybyś poczyniła jakieś stanowcze kroki, a
jeszcze gdyby pojawiło się dziecko.

[asqe]

wlasnie tak ciezko mi to zrozumiec. a bardzo bym chciala, zeby moc
to sobie poukladac w glowie. zapytalam go dlaczego mowil te
wszystkie rzeczy, dlaczego jeszcze kilka dni temu zaczal planowac
jak to bedzie jak razem zamieszkamy. odpowiedzial, ze wtedy tak
wlasnie czul i tego chcial bardziej niz czegokolwiek innego. no coz
minelo kilka dni i mu sie zmienilo.
taka jestem rozczarowana:(

[stedo]

No to widzisz że niepoważny facet. Daj sobie z nim spokój, nawet gdyby mu się
odmieniło, bo z takim nic nie wiadomo.Takie zachowania można tolerować u
nastolatków a nie u faceta 40letniego. On zatrzymał się mentalnie na tamtym etapie.

[gapuchna]

Nie sądziłam, ze to takie częste. To zdanie: kiedy to mówiłem, tak właśnie czułem.

Wiesz, jak wiele odnalazłam osób - kobiet, które tu, na forach, opisywały
podobne doświadczenia. Zaczęłam też poczytywać ciut psychologii. Naprawdę, tego
typu zjawiska, podejście do życia, jest efektem jakiegoś defektu psychicznego.
Chwiejność, brak woli, zmienność nastrojów, jakaś nostalgia, nadmierne zwracanie
uwagi na siebie i swoje odczucia. Jestem przeszkolona.

Wiem, ze to mierne pocieszenie, ale chyba lepiej, ze.....