Urzędnicy o uczniach: kują, ale nie myślą

[janonet4]

polsy uczniowe tylko kuja ,tylko ze klucie to wyglada jak pranie
mozgu ciekawe jak wygląda mozg takiego ucznia po przjsciu od
przedszkola do studjów chyba nic ze niego niezataje ,a pozatym brak
jakikowiek samodzienosci w myślenie iuczeniu- to sie odbijaze do
szkoły uczniowe chodza z niechecia wrecz wrogościa-a to ju agresje
wrod uczniow ,branie narkotykóe ,a niech do dojda przesadnie amitni
rodzice -to namy mieszake wybhowa- tak w inych niejest tylko w
naszym kraju, do tego dochodzi indoktynaczja kocioła katolickiego
ktory wrecz chodzije NIEDACZNIKÓW ŻYCIWYCH bo taki jest łątwo
manipulowac ,sterować -taka jest niestety polska szkła -chyba nic
tego niezmieni.......................

[Gość: obserwator]

Całe to ubolewanie na w artykule nad “myśleniem” uczniów kończy
wniosek jak temu zaradzić:
„m.in. obowiązkowe egzaminy z języka obcego w podstawówkach i
gimnazjach”
a to dobre…
Ja wychowałem się w tzw. starej szkole, materiał do opanowania był
nieporównywalnie szerszy, można to łatwo sprawdzić w podręcznikach z
lat np. 80-tych. Kto chciał mieć wyniki musiał naprawdę siedzieć nad
lekcjami. Wiem co mówię, bo zaglądam teraz do lekcji dzieci i mam
porównanie.
Niestety młodzież jest taka, że nic jej nie interesuje, nie widzi
związku między wykształceniem a późniejszym życiem. Wymagania stawia
się w szkole minimalne, a efekt? Obserwuję z roku na rok, kto
zgłasza się do pracy w zawodzie, gdzie wiedza z przedmiotów ścisłych
jest niezbędna. Ludzie są przerażeni, gdy muszą się zetknąć z
odrobiną matematyki i myślenia.

[Gość: kocurek]

Popieram!

[Gość: ty]

Problem w tym, że w szkole stawia się na teorię, która często nijak ma się do
praktyki i życia (np.: rzucając monetą prawdopodobieństwo, że wypadnie orzeł,
„teoretycznie” wynosi 50%, ale wystarczy wykonać kilka rzutów i zliczyć wyniki
aby teorię szlag trafił). Po szkole średniej stwierdziłem, że nie stać mnie na
dzienne studiowanie więc wybrałem studia zaoczne na UW i jednocześnie
rozpocząłem pracę. Przede mną ostatni piąty rok studiów, a za mną kilka szczebli
kariery. Stwierdzam, że lepiej wybrać nie mogłem. Chociaż kierunek studiów
[teoretycznie] odpowiada moim obecnym obowiązkom to nie potrafię wskazać chociaż
jednej umiejętności którą zawdzięczam uczelni. Wszystko to wiedza i
doświadczenie zdobyte (oraz nadal zdobywane) przez lata pracy.

Ktoś zaraz pewnie powie, że na studiach dziennych zakres wiedzy jest większy.
Bzdura! Wiele razy zdawałem egzaminy razem z „dziennymi”. Wymagany zakres teorii
jest ten sam, zaoczni mają tylko mniej czasu na zajęcia, za to więcej do
opanowania w prywatnym czasie, co w przypadku osób pracujących wymaga wielu
wyrzeczeń. Ale przecież papier trzeba mieć!

To świadomie urzędnicy tak szkołę urządzili!!!;-)

[Gość: Belfer]

Głupimi łatwiej się rządzi!Teraz rżną głupa...;-)

[Gość: Przemek]

człowieku zlituj się, jak nie masz pojęcia o ortografii i gramatyce ojczystego języka to nie wypowiadaj się na temat nieporadności szkoły i uczniów bo się tylko ośmieszasz...

Zero tolerancji dla myślenia

[Gość: www.ratujmaluchy.p]

Karolina Elbanowska , Tomasz Elbanowski 29-05-2009, RZECZPOSPOLITA
Działania reformatorów polskiej edukacji przyprawiły o czarną
rozpacz naukowców. W liceum, zwanym dotychczas ogólnokształcącym,
zlikwidowano naukę takich przedmiotów, jak fizyka, biologia,
geografia czy historia – piszą działacze społeczni i publicyści

Bezmyślność gwarantem sukcesu na maturze!”, „Nie ucz się – inni
wiedzą mniej i będzie im przykro”, „Nauczycielu: ucząc dzieci,
łamiesz prawo!”. Te hasła to nie bazgroły ze ścian szkolnej szatni.
To przybliżona treść apeli, jakie w ostatnim czasie wystosowały
polskie władze oświatowe do uczniów i nauczycieli.
Reformowanie polskiej edukacji trwa od końca lat 90. Obecna ekipa
wprowadza właśnie drugi etap reformy, niewiele przejmując się
głosami protestu. Autorom najnowszych zmian chodzi nie tylko o
obniżenie wieku szkolnego, które wprowadzają pod hasłem
wyrównywania szans edukacyjnych. „Wyrównywanie poprzez obniżanie”
dotyczy w sposób dosłowny także innych segmentów systemu edukacji.
Jest to obniżanie wymagań, szeroko rozumiane obniżanie poziomu oraz
eliminowanie niestandardowego sposobu myślenia. Zbyt ambitni
nauczyciele, zbyt kreatywni uczniowie stają się dla ministerstwa
zawadą. W ostatnich dniach jedni usłyszeli, że źle wykonują swoje
obowiązki, drudzy, że twórcze myślenie powinni pozostawić za
drzwiami szkoły.
Tajne komplety z nauki czytania
Początek wyrównywania ma miejsce już w przedszkolu. Na początku
maja rzecznik Ministerstwa Edukacji Narodowej zapowiedział, że
sześciolatki pozostawione przez rodziców w przedszkolach mają się
nie uczyć. Celem tego bezprecedensowego w dziejach światowego
szkolnictwa apelu jest wyrównanie poziomu dzieci do wymagań nowej
podstawy programowej, która zakłada, że sześciolatki dopiero w
szkole poznają litery. Problem dotyczy całych roczników dzieci,
mamy tu więc do czynienia z wyrównywaniem na szeroką skalę.
Nauczyciele przedszkolni zapowiedzieli, że nie pozwolą na regres
intelektualny wychowanków. Zostali więc przywołani do porządku.
Rzecznik MEN zagroził, że ucząc według starego programu, złamią
prawo. W tej sytuacji nauczyciele zadeklarowali prowadzenie tajnych
kompletów z nauki czytania. I tak przedszkolaki od maleńkości
nauczą się nie tylko literek, ale i konspiracji. Być może za
kilkanaście lat to doświadczenie pozwoli im się identyfikować jako
pokolenie „zakazanych czytanek”.
Na drugim końcu cyklu edukacyjnego wyrównanie objęło absolwentów
szkół średnich. Kilka dni temu szef Centralnej Komisji
Egzaminacyjnej zupełnie na poważnie poprosił maturzystów, żeby na
czas egzaminu wyłączyli twórcze myślenie. Wszystko z powodu
osławionego klucza oceny, który wyplenia zdolnych i kreatywnych
uczniów jak perz.
Klucz maturalny nie zmienia się od pięciu lat mimo apeli wysyłanych
do kolejnych ministrów. Sposób oceny zadań jest do bólu sztampowy.
Na przykład: odpowiedź zilustrowana dwoma przykładami zamiast
jednym jest uznawana za błędną. Jednak zdaniem minister edukacji
Katarzyny Hall wszystkiemu winni są źli nauczyciele, którzy nie
nauczyli precyzyjnego wypowiadania się (czytaj: nie przygotowali
uczniów do używania w teście słów wytrychów).
Równanie w dół
Wyrównywanie poziomu w górę jest: a) trudne, b) żmudne i c)
kosztowne. Trudno się dziwić, że reformatorzy wybrali drugą opcję:
równanie w dół. Ministerialny walec do wyrównywania szans zatacza
coraz szersze kręgi. Dotarł już nawet do Internetu.
Rodzice i uczniowie dowiedzieli się niedawno o zawieszeniu
działalności strony wyniki egzaminow.pl, na której można było
porównać osiągnięcia edukacyjne szkół i wyrobić sobie opinię o ich
poziomie. Popularna strona została przez MEN uznana za zbędną.
Dzięki temu zabiegowi nie będzie już można mówić o istnieniu
gorszych szkół, choć prawdę mówiąc, nie będzie też można mówić o
istnieniu tych lepszych. Oficjalnie poziom edukacji się wyrówna.
Kto wie, może już niedługo każda szkoła będzie mogła podawać jako
własny średni wynik egzaminu z całego kraju? A za jakiś czas z
całej Europy. I tak krok po kroku, rok po roku – jak mówiła pani
minister Hall – zbliżymy się do poziomu edukacji dumnie zwanego
europejskim lub zachodnim. Fakt, że stanie się to raczej dzięki
obniżeniu niż podwyższeniu poziom nauczania, zdaje się być dla
ministerstwa kwestią drugorzędną.
Uprawa półinteligentów
Działania reformatorów polskiej edukacji przyprawiły o czarną
rozpacz naukowców. W liceum, zwanym dotychczas ogólnokształcącym,
zlikwidowano naukę takich przedmiotów, jak fizyka, biologia,
geografia czy historia. Kurs obowiązkowy kończyć się będzie teraz
na pierwszej klasie, po czym uczniowie wybiorą tzw. specjalizacje.
Historycy protestujący pod hasłem „Ratujmy historię” zwrócili
uwagę, że o wydarzeniach tak fundamentalnych w polskich dziejach
jak Konstytucja 3 maja większość dzieci po raz ostatni uczyć się
będzie w wieku 14 lat.
Zamiast historii uczniowie będą mieć historiopodobne zajęcia
uzupełniające, w kilku wersjach do wyboru: wojna i wojskowość,
swojskość i obcość, kobieta i mężczyzna. Nauczyciele akademiccy już
teraz alarmują, że polska szkoła masowo produkuje humanistycznych
analfabetów. Nowe licealne minimum programowe doprowadzi do
perfekcji monokulturową uprawę półinteligentów w dwóch, trzech
popularnych odmianach.
Zreformowaną podstawę programową oprotestowali też fizycy. W ramach
przedmiotu o nazwie przyroda, aspirującego do bycia ekwiwalentem
fizyki w starszych klasach licealnych, pojawiają się takie tematy,
jak astrologia, różdżkarstwo, lewitacja i współczesna magia
lecznicza. Prof. Łukasz Turski z Centrum Fizyki Teoretycznej PAN
ocenił to krótko jako „schlebianie nieuctwu” i podsumował w
rozmowie z „Rzeczpospolitą”: „Możemy się pożegnać z marzeniem, że
Polska dogoni cywilizacyjnie resztę świata”.
Byle nie myśleć
Krajobraz polskiej edukacji przywodzi na myśl jedną z „Bajek
robotów” Stanisława Lema, w której elektrycerz Kwarcowy najechał
mroźną planetę Kryonię. Groziło mu, że gdy zacznie myśleć, jego
mózg się rozgrzeje. A gdy się rozgrzeje, roztopi wszystko wokół
siebie i bohater wpadnie w lodową przepaść. Powtarzał więc sobie w
kółko: „Byle tylko nie myśleć, byle tylko nie myśleć!”.
Trudno ocenić, czy „Bajki” Lema ostały się w zetknięciu z czarną
dziurą, która wchłonęła ostatnio większość pozycji z listy lektur
(książka pozostała w kanonie, ale nauczyciel nie musi już jej
omawiać).
Natomiast sam elektrycerz Kwarcowy w pełni zasłużył na to, żeby
zostać maskotką nowego programu dla polskiej szkoły. Nieśmiało
proponujemy dla niego hasło: „Zero tolerancji dla myślenia”.
Autorzy są inicjatorami ruchu społecznego, walczącego o prawa
rodziców

Dlaczego ludzie kończą szkołę i nie umieją prawie

[Gość: WERT]

Zmiany w systemie oświaty, spotęgowane przemianami obyczajowymi,
spowodowały pojawienie się skutków ubocznych. Najważniejszym jest
pozbawienie ucznia samodzielności.
Nie próbuję podejmować jakiejkolwiek dyskusji ze zwolennikami
wprowadzanych reform.
Z nimi „podyskutowało” sobie życie. Wystarczy przypatrzyć się
efektom. Po 9 latach nauki (szkoła podstawowa i gimnazjum),
przeciętny uczeń umie o wiele mniej, niż dawniej umiał uczeń po
ukończeniu 8-letniej szkoły podstawowej.
Uczeń szkoły średniej ma potem o rok mniej czasu na przygotowanie
się do matury. Już teraz głosy wykładowców na wyższych
uczelniach są jednoznaczne: poziom wiedzy maturzystów kilku
ostatnich latach drastycznie poleciał w dół.
Świeżo upieczonego studenta trzeba przez pierwszy semestr studiów
uczyć tego, co powinien znać po szkole średniej. Dawniej
szkoła uczyła mniej więcej tego, co wymagały wyższe uczelnie. Młody
człowiek chodził do szkoły, uczył się lepiej lub gorzej, a w
ostatniej klasie zaczynał myśleć, co dalej: wybierał odpowiedni
fakultet i brał się za przygotowanie do matury i do egzaminów na
wyższe uczelnie. Teraz, jeśli myśli poważnie o studiach, musi
już na początku drugiej klasy LO pomyśleć o wyborze przedmiotów,
których będzie się szerzej uczył (bo wymaga tego wyższa uczelnia),
o korepetycjach lub dodatkowej nauce własnej.
Decyzję o wyborze wyższej uczelni musi podjąć o ponad rok
wcześniej. Zmiany w systemie oświaty, spotęgowane przemianami
obyczajowymi, spowodowały pojawienie się skutków ubocznych.
Najważniejszym jest pozbawienie ucznia samodzielności. Tzw. „prawa
ucznia” powodują, że jest on psychicznie nieprzygotowany do studiów
wyższych. Jak sama nazwa wskazuje, nauka polega tu na
studiowaniu – samodzielnym zgłębianiu wiedzy. Na wyższej
uczelni nikt nie zapyta, czy wszyscy rozumieją, nie będzie
powtarzał kilkakrotnie tego, co stwarza problemy studentowi.
Student ma się nauczyć i zdać odpowiednie egzaminy. Jak – to już
jego sprawa (są wykłady, literatura).
Egzaminator nie będzie się bawił w wyjaśnianie, co student
powiedział dobrze, co źle, i dlaczego wystawia taką właśnie ocenę.
Nie jest istotne, czy ten czuje się pokrzywdzony, czy też nie.
Wysłuchuje werdyktu osoby, która umie nieporównanie więcej niż on i
nie ma żadnych dyskusji. Jest to sytuacja dokładnie odwrotna
do tej, którą wprowadziły reformy w szkole średniej.
Kierunek tych reform jest mniej więcej taki:
„Nauczycielu! Wystawiasz ocenę niedostateczną, a może przyznajesz
mniej punktów, niż maksimum? Uzasadnij, dlaczego?”.
Pozycja ucznia jest uprzywilejowana. Czy można się dziwić,
że człowiek (istota z natury leniwa – gdyby tak nie było, nie
ułatwiałby sobie życia wynalazkami), korzysta z okazji do
nieróbstwa?
Po co ma się ktoś męczyć, starać się zrozumieć, rozwiązywać zadania
(zamiast dyskoteki), skoro może wymagać: „nie rozumiem, bo mi tego
dobrze nie wytłumaczono!”?
Może wymagać i wcale nie musi tego udowadniać. Założenia
reformatorów są jednoznaczne: uczeń jest istotą, która
najprawdopodobniej została w procesie nauki szkolnej skrzywdzona –
takie mamy reformatorskie top-trendy.
A potem przychodzi matura, którą trzeba zdać samodzielnie.
A potem przychodzą studia, gdzie trzeba być samodzielnym.
I młody człowiek jest bezradny, bo nie umie się uczyć!
Jest przyzwyczajony, że to czy on rozumie, czy też nie, jest
problemem innych - tych, którzy go uczą. A tu okazuje się, że świat
jest jednak trochę inaczej urządzony. Nie tak jak go w szkole
uczono… Dobrymi chęciami jest piekło wspaniale wybrukowane…
A oni chcieli tak dobrze…żeby się dziecko biedne w szkole nie
stresowało…
Więc pytam: a kiedy to biedne dziecko ma się nauczyć walczyć w
trudnych sytuacjach, których życie nie skąpi?
Gdy będzie już dorosłym, wychowanym w bezstresowej atmosferze, w
pełni ukształtowanym człowiekiem?
Wtedy będzie za późno. Tekst dedykuję wszystkim zwolennikom
bezstresowej (?) szkoły.

Oświata, czyli – jak iść piętami do przodu

[Gość: JUSTUS]

SZKOŁA NIE POWINNA BYĆ PRZEDSIĘBIORSTWEM PRODUKUJĄCYM BUBLE.

SZKOŁA POWINNA...SZKOLIĆ.
Lecz nie czyni tego, albowiem trudni się sprzedażą zgniłych
pomidorów. Nie uczy, albowiem jest straganem z warzywami.
Nauczyciel został zredukowany do roli szkolnego intruza,
koniecznego zła, został wtłamszony w bezradność i okrzyknięty
szkolną przeszkadzajką w PRAWIDŁOWYM rozwoju młodego człowieka.

Nawoływanie do uczenia czegoś tak archaicznego, jak, np. logika,
etyka, podstawy kultury europejskiej, propedeutyka filozofii, nie
wspominając o grece, lub łacinie, nawoływanie takie, mija się z
celem, a ten, co chce powrotu do niegdysiejszego świata rozsądku,
jest piernik uwielbiający P.R.L., tęskniący za powrotem ustroju
nazwanego przez S. Grochowiaka „sprawiedliwym podziałem nędzy”.

:
Już obserwujemy, że te szkoły przeżywają rozkwit i stają się
popularne w środowisku ,w których proponuje się idee-towary
nowoczesne, np. nauka jazdy konnej, religioznawstwo zamiast
katechezy, programy nauczania opracowane przez uczniów, wychowanie
seksualne w rodzinie z dwoma tatusiami, lub z uznaniem dla pożytku
przyszłych praktyk aborcyjnych albo wielkiej wartości
humanistycznej eutanazji dla zawadzającej babci.
Szkoły przyjazne, szkoły bez nudy, szkoły z klasą, to
pierwsze "owoce" rynkowego języka zastosowanego w sferze
kształcenia i wychowania.


W obecnych czasach należy przyznać się do wychowawczych błędów,
powiedzieć wyraźnie, dobitnie i ostatecznie, że winni jesteśmy
wszyscy.

Wszyscy, a więc i szkoła nie reagująca na wiadro na głowie
nauczyciela, szkoła, lekceważąca obecność wszechmocnych band
wyrostków terroryzujących klasę, szkoła, tchórzliwie uciekająca od
problemu internetowych, idiotycznych sexwybryków, zakończonych
samobójstwem ze wstydu dla sfilmowanej dziewczyny, a dla
filmujących ją, bezkarnych głupoli, niezłą hecą, ubawem, dla
nauczycieli zaś – wychowawczą porażką.

Wszyscy, a więc i my, rodzice, zapatrzeni w gonitwę za pracą, za
finansowymi marzeniami, niemający czasu na rozmowę z własnymi
dziećmi, godzący się na ich izolację od nas, nie współpracujący ze
szkołą.

My, rodzice, pozostawiający ich samopas, aprobujący ich histeryczny
brak autorytetów, ich bezsprzeczny brak życiowych wzorów do
naśladowania, za swoje gnuśne zezwolenie na to, by, zamiast
wykształcić ich na rozsądnych, wrażliwych, odpowiedzialnych ludzi,
zostali ludźmi emocjonalnie chwiejnymi, niepełnymi i wszechstronnie
bezradnymi - płacimy opuszczeniem, płacimy zerwaniem rodzinnych
więzi, tym, że, jeśli się w porę nie opamiętamy, możemy też mieć
wiaderko na głowie do pozłoty.

Ps.
Za komuszej epoki, obowiązywało fikuśne hasełko: NASZ KLIENT, NASZ
PAN. Teraz mamy powiedzonko: NASZ UCZEŃ, NASZ PAN. I pan uczeń
decyduje.

BO UCZEŃ MA PRAWA SKAZUJĄCE GO NA BRAK OBOWIĄZKÓW.