w natłoku zdarzeń

[canoine]

umyślnie gubię rozstrzygnięcie
i sobie odpowiedź na pytanie
czy to jeszcze nie dobrze
czy to już źle
jest
na spokój ducha nadto nie liczę
ale gdyby już tak miało po wsze czasy zostać
to jednak wolałabym wiedzieć
w ten piękny sobotni poranek
bo może akurat przypadkiem zdarzyłoby się
nie zauważyć jakiejś dyskretnej ciężarówki

[szarodziejka]

to się nazywa wiosna, Nevado
3/4 forum "cierpi" i wierzga
nie ma się co ekscytować

[canoine]

akurat nie tym razem. w innym drzewie sęk pogrzebany.

[szarodziejka]

u Ciebie zawsze jest inaczej - nikt nie będzie negował

[canoine]

A więc dane mi było napotkać specjalistkę od spraw mej skromnej osoby :)
Doprawdy, czuję się zaszczycona :)

[canoine]

tracę panowanie albo już nie panuję.
albo jeszcze.
każdy kij ma te swoje nieszczęsne dwa końce.
a więc dobrze to?
czy źle?
bo za Chiny Ludowe i północną Kamczatkę - nie mam pojęcia.


pierdolę.
nie wiem co ja tutaj robię.

[lucyna_n]

piszesz, czytasz, a co inni tutaj robią?
nic w zasadzie,
ja Ci mówię byle kwiecień przetrzymać to się jakoś potem uspokoi.

[canoine]

terapia mi ostatnio dała w kość.
a że ma ekspresja emocjonalna konkurować może z lodowcem islandzkim
toteż i cały arsenał przeciw sobie.
wymskło mi się spod kontroli.
i co gorsza - nie wiem czy to dobrze, czy źle..
a wiosna.. no wiosna w tym też nie pomaga.
aaaargh.

[lucyna_n]

jak widać ostatnio lodowce islandzkie są bardzo ekspresyjne, stopniały i zrobiły
powódź. Tak więc wszystko być może.

[canoine]

wiedziałam, że lepiej było powołać się na alpejskie :/

[lucyna_n]

wszystkie się cofają:)
jak Ty kiedyś wybuchniesz na zewnątrz to jakieś takeie krakatau chyba będzie?

[canoine]

to ja wolę nie myśleć co się wtedy stanie..

i.. dlatego od lat krzywdzę/wykańczam siebie..

poczucie odpowiedzialności
nie pozwala mi sprawić nazbyt wielkiego kłopotu tzw. otoczeniu :|

[lucyna_n]

a może na zewnątrz byłoby to śmiesznie nikłe? wewnątrz mniej miejsca i ciśnienei
rośnie, a na zewnątrz szybko wytraci szwung?

[canoine]

od lat gdybam i dalej nie wiem.

[canoine]

nastał więc czas ulgi.
i można znów skupić się na realizacji planów.
zrobić kilka kroków naprzód.
do następnego razu..
ale i to jest jednak pocieszające
że okresy takie zdarzają się rzadziej
niż niegdyś
i krótsze są
nieco może łagodniejsze
i chociaż gdy patrzę na swe pocięte znów nogi trudno uniknąć pytania 'czy to
było tego warte', to jednak wiem niestety, że walczyć z tym, kiedy przychodzi
nie ma sensu, że oczekiwać rewolucji opanowania jest naiwnością i że to cały
proces jest, który trwa i trwać musi..
i wiem też, że niejeden taki czas zniosłam i niejeden jeszcze zniosę.
póki być może kiedyś
nie wykrzyczę, nie wypłaczę, nie wyrzucę tego z siebie do reszty
i póki nie nauczę się powolnego uwalniania
konstruktywnego wyrażania..
ale to jeszcze długa droga, tak czuję
a na-ten-tym-czas mogę już znów wstać, otrzepać się, wylizać rany i iść dalej
do celu
czymkolwiek by on się nie okazał.

[mskaiq]

Beda zdarzaly sie takie trudne chwile az nauczysz sie nie ulegac im.
Jednego dnia Ty wygrasz.
Czesto przegrywalem rowniez, wazne bylo ze sie podnosilem i
wyciagalem wnioski z mojej kleski.
Nastepnym razem bylem lepiej przygotowany, przegrana nie byla juz
tak dotkliwa, a pozniej przychodzilo zwyciestwo.
Wtedy zwykle pojawialy sie inne problemy z ktorymi nie umialem sobie
poradzic, czesto nowe kleski. Nie mniej coraz rzadziej przegrywalem,
coraz lepiej rozumialem co mam robic, jak dzialac aby nie przegrac.
Serdeczne pozdrowienia.

[canoine]

Ja wiem. Wiem to wszystko. Jak również wiem i to, że nawet to pogorszenie, nawet
te wybuchy autoagresji, ten dławiący tłumiony mocno ból i rozpaczliwy krzyk, że
to wszystko choć wygląda na pogorszenie, to być może jest właśnie czymś
paradoksalnie dobrym. Etapem procesu. Który trwa i się dzieje i musi się dziać,
jeśli kiedykolwiek miałoby być lepiej. Spokojniej. W zgodzie z sobą.
I nie emocje są problemem. Ale brak narzędzi do zarządzania nimi. Blokada przed
skierowaniem na zewnątrz.
To żadna klęska. Ani żadna przegrana. Ot, potknięcie. Jak się idzie, to czasem
zdarza się potknąć. Byle się umieć podnieść i iść dalej.
Bo póki się idzie, to kiedyś się jednak dokądś dojdzie.

Dostrzegłam i w Tobie zmiany, z perspektywy dłuższej nieobecności, na widok
których to zmian, uśmiechnęłam się :)
W sumie, tyle razy mnie niegdyś wkurwiałeś, a jednak dziś muszę przyznać - na
swój sposób Cię lubię :)

Równie serdecznie pozdrawiam.

[canoine]

> nastał więc czas ulgi.


albo i nie. wytłumienia jedynie. czuję w pysku boleśnie metaliczny smak wędzidła..