pomagacie?

[nienill]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=510&w=85354730
w ulicy, w autobusie, w sklepie

ja nie
nie wiem co co jest najwazniejszym powodem.
bardze boję sie krwi "obcych" ludzi. to znaczy ogolnie nie lubie
patrzec na skaleczenia, ale gdy widze, ze ktos obcy krwawi, to
autentycznie boję się, ze przypadkiem dotknę tej krwi, i bedzie ze
mną niedobrze.
drugi powod jest taki, ze z pierwszej pomocy naprawde jestem
zielona.
trzeci to fakt, ze podchodzac do takiej osoby bierze sie za nią
odpowiedzialnosc. i trzeba byc spokojnym, opanowanym, czesto bardzo
cierpliwym. w mojej glowie urasta to do naprawde duzego problemu.

generalnie schemat mam taki, ze gdy widzę jakikolwiek wy/upadek to
strasznie sie spinam, staję, zaczynam sie "modlic", zeby pojawila
sie osoba, ktora podejmie sie pomocy,
żebym to ja nie musiala byc tą osobą,
a gdy ktos taki sie znajdzie to odwracam sie i z szarym sumieniem
odchodzę.

[jak_mi_sie_nic_nie_chce]

odpowiedzialnosc bierze lekarz. nikt inny nie odpowiada, odpowiada sie za nie
udzielenie pomocy.

[nienill]

jak_mi_sie_nic_nie_chce napisał:

> odpowiedzialnosc bierze lekarz. nikt inny nie odpowiada, odpowiada
sie za nie
> udzielenie pomocy.
technicznie tak
i co z tego
glowka wie swoje


jeszcze nie nie mialam takiej sytuacji, zeby ktos inny sie nie
wyrwal. nie sadze, ze wtedy ja takze bym odeszla.
chociaz jak sobie przypomne jednego faceta, ktory dostal na ulicy
ataku padaczki...

nie wiem, czy nie jestem zlym czlowiekiem, czy tylko boje sie do
tego przyznac.

[jak_mi_sie_nic_nie_chce]

> technicznie tak
> i co z tego
> glowka wie swoje

o ile mniej byloby nieszczesc na swiecie gdyby niektorym meta nie mylila sie ze
startem

[nienill]

jak_mi_sie_nic_nie_chce napisał:

> > technicznie tak
> > i co z tego
> > glowka wie swoje
>
> o ile mniej byloby nieszczesc na swiecie gdyby niektorym meta nie
mylila sie ze
> startem
mozesz rozwinac?

[jak_mi_sie_nic_nie_chce]

nadmierna odpowiedzialnosc to jak przekonanie ze wszystko sie powinno umiec
odrazu, bez nauki, bo jesli nie to jest sie winnym. to lęk przed ocena nadmierny
jakto u fobika spolecznego.

[nienill]

dzięki

[lucyna_n]

nie mialam okazji, kiedyś tylko raz pan ktory u nas coś naprawiał przeciął się
jakimś narzędziem w rękę, piłą czy czymś to mu obandażowalam, a tak na ulicy to
jakoś nie, pewnie dlatego że przeważnei siedzę w domu.
regularnie za to bandażuję i leczę ranną nogę mojego męża.
nie boję się cudzej krwi, skalpela, tylko nie lubię jak mi coś robią.

[aidka]

ja pomagam.
gdy się coś złego dzieje wstępuje jakiś demon we mnie, którego na
codzień nie znam.
wtedy już nie jestem niepewna siebie, nieśmiała i roztelepana.
mimo, iż brzydzę się krwi, niedobrze mi jest, to , w sytuacjach dla
kogoś podbramkowych,
kompletnie o tym nie myślę, mija mi.
zachowuję się jak nakręcona - niby w środku mnie telepie, ale
wyglądam jak bardzo opanowana osoba, która wie, co robić.
kiedyś pijany kochanek mojej matki rzucił w nią słoikiem z czarną
olejną farbą i szkło bardzo głęboko rozcięło jej nogę.
miałam 13 czy 14 lat. on nie reagował, a z mamy nogi krew się
strugami lała pomieszana z farbą.
całkiem sama zorganizowałam rozumną akcję ratunkową i, jak się
okazało, profesjonalnie zabezpieczyłam ranę.
albo kiedyś w kościele jedna dziewczynka dostała ataku padaczki.
tłum ludzi nas otaczał, ale nikt na pomoc nie skoczył.
a ja też ani chwili się nie zastanawiałam.
u mnie to zwyczajnie instynkt działa, dostaję kopa adrenalinowego i
dopiero po akcji jest mi słabo i ledwo żyję.

[nienill]

jak moja matka.
ta moja skrajnosc juz mi sie bardziej podoba


a moze to nie jest skrajnosc?

[mskaiq]

Wcale nie musisz bandazowac albo udzielac pierwszej pomocy, kiedy
nie umiesz albo sie boisz. Mozesz za to zawsze zadzwonic po pomoc.
Serdeczne pozdrowienia.

[dolor]

Plus poszukać kogoś, kto umie i lubi bandażować. Rację masz, ale w tym wątku
było inne pytanie, czy ty pomagasz.
Ja staram się jak mogę nie robić tego osobiście. Może się kiedyś nauczę, ale na
razie jestem jak zobojętniałe 90% społeczeństwa.

[nienill]

dolor napisał:

> Ja staram się jak mogę nie robić tego osobiście.
no wlasnie
spychologia

[dolor]

A czemu miałbym pomagać każdemu we wszystkim?

[nienill]

dolor napisał:

> A czemu miałbym pomagać każdemu we wszystkim?
nie kazdemu we wszystkim, tylko czlowiekowi w naglej potrzebie ;p

[dolor]

:)nagłych potrzeb są tysiące rodzajów, najczęściej to przydatne by było jakieś
karate. No i chyba pływanie. Na bezludnej wyspie pewnie bym się starał
osobiście, choć też bym nie musiał. Zwykle wystarcza telefon. W razie
konieczności, to coś tam potrafię, ale jedyny przypadek, przy jakim byłem, to
gość z głową rozwaloną butelką, jakiś krwotok tętniczy, ktoś rzucił się do
ratowania wcześniej, ale to łatwe nie jest, na szczęście karetka przyjechała
zanim się wykrwawił. Ale gdybym miał kłopoty z widokiem krwi i opanowaniem
nerwów, nie martwiło by mnie, że jestem wśród 90% spychologów.

[nienill]

dolor napisał:

> Ale gdybym miał kłopoty z widokiem krwi i opanowaniem
> nerwów, nie martwiło by mnie, że jestem wśród 90% spychologów.
czyli najwyraźniej wszytko zaczyna sie od jednej rzeczy: ja nie
akceptuję tego, ze mam jakiekolwiek ograniczenia

[dolor]

nienill napisała:

> czyli najwyraźniej wszytko zaczyna sie od jednej rzeczy: ja nie
> akceptuję tego, ze mam jakiekolwiek ograniczenia

To bardzo fajna cecha. Jeśli tylko nauczyć się dzięki temu ograniczenia
pokonywać, a nie tylko z ich powodu zadręczać, to do pozazdroszczenia. Mnie się
chce coraz mniej.

strategia ofiary

[dolor]

Zdawszy sobie sprawę z tego, że prawdziwym wrogiem jest niepewność, ofiara może
zapewnić sobie
cudzą pomoc po prostu niepewność tę usuwając. Wyobraź sobie na przykład, że
spędziłeś niedzielne
popołudnie przysłuchując się koncertowi w parku. Gdy po skończonym koncercie
ludzie zaczynają
wychodzić zauważasz, że jedno z ramion jakoś dziwnie Ci ścierpło. Początkowo
sądzisz, że to nic
poważnego. Jednak podczas drogi na odległy parking czujesz, że ten dziwaczny
niedowład rozlewa się
wzdłuż całej ręki i przenosi się na jedną stronę twarzy. Zdezorientowany,
decydujesz się przysiąc na
chwilę pod drzewem. Wkrótce zdajesz sobie sprawę, że to jednak coś bardzo
poważnego. Zmiana pozycji
na siedzącą nie pomogła, w istocie twoja kontrola nad własnymi członkami jeszcze
się pogorszyła i
zaczynasz mieć trudności nawet z ruszaniem ustami przy mówieniu. Chcesz coś
powiedzieć, ale nie
możesz. Przez głowę przebiega Ci przerażająca myśl: „Boże, mam chyba wylew!"
Przechodzące grupki
ludzi nie zwracają na ciebie uwagi. Ci, którzy zauważają, jak opierasz się o
drzewo z dziwnym wyrazem
twarzy sprawdzają, jak na to reagują inni wokół nich. Ponieważ inni zachowują
się tak, jakby Ciebie nie
było, robią to samo w przekonaniu, że nie dzieje się nic złego.
Znajdując się w takich opałach, co mógłbyś zrobić, aby zwiększyć szansę, że ktoś
Ci jednak pomoże i to
jak najszybciej, bo czas wyraźnie działa na Twoją niekorzyść? JeŜeli do końca
stracisz panowanie nad
własnym językiem, zanim zawezwiesz pomoc, Twoje szansę na jej uzyskanie
drastycznie zmaleją. Trzeba
więc natychmiast wzywać pomocy. W jaki sposób? Jęki, krzyki mogą nie wystarczyć,
bo chociaż
przyciągną do Ciebie uwagę, to nie przekażą przechodniom informacji, o co
właściwie chodzi.
Skoro same krzyki nie wystarczają, może powinieneś być bardziej precyzyjny -
jasno poprosić o pomoc.
Nie możesz pozwolić na to, aby przechodnie pozostali przy swoim przekonaniu, Ŝe
nic groźnego się nie
dzieje. Zawołaj: „Na pomoc!" i nie przejmuj się wywołanym zamieszaniem.
Zawstydzenie jest w tej chwili
Twoim wrogiem — jeŜeli myślisz, Ŝe masz wylew, to nie możesz sobie pozwolić na
zastanawianie się, czy
nie robisz za wiele zamieszania. Być może wybierasz między chwilowym
zaambarasowaniem a paraliżem
do końca życia!
Jednak nawet wyraźne wołanie o pomoc nie jest taktyką najbardziej skuteczną.
Choć nie pozostawia
świadkom wątpliwości, Ŝe mają do czynienia z jakimś wypadkiem, nie usuwa innych
wątpliwości, jakie
mogą ich trapić. Jaki rodzaj pomocy jest potrzebny? Czy to ja mam jej udzielić,
czy ktoś lepiej do tego
kwalifikowany? Czy ktoś już się zwrócił o profesjonalną pomoc, czy ja to mam
zrobić? Podczas gdy
przechodnie, przyglądając się Tobie zmagają się z takimi problemami,
bezpowrotnie ucieka czas, być
może niezbędny dla Twojego przetrwania.
Wyraźnie więc widać, Ŝe jako ofiara powinieneś uczynić coś więcej, niż tylko
zawołać o pomoc, powinieneś
także rozwiać wątpliwości co do tego, kto i w jaki sposób powinien pomocy
udzielić. Jaka jest
najskuteczniejsza droga do tego celu?
Wielu wezwano, lecz tylko jeden powinien być wybrany
Na podstawie dyskutowanych dotąd wyników badań radziłbym wskazać konkretną osobę
z tłumu - patrząc
jej w oczy zawołaj: „Pan w niebieskiej marynarce! Proszę, niech pan wezwie
karetkę, potrzebuję pomocy!"
To krótkie zdanie rozwieje wszelkie wątpliwości opóźniające pomoc i wyraźnie
ustawi konkretną osobę w
roli pomagającego. Osoba ta będzie wiedzieć, jaka pomoc jest potrzebna i że
udzielić ma jej właśnie ona,
a nie ktoś inny. Wszystkie naukowe dane sugerują, że skutkiem tego prostego
zabiegu będzie szybka i
skuteczna pomoc.
Tak więc ogólnie rzecz biorąc, najlepszą Twoją strategią jako ofiary jest
usunięcie niepewności
otaczających Cię świadków co do Twojego stanu i ich odpowiedzialności. Winieneś
być w swej prośbie tak
precyzyjny, jak to tylko możliwe. Nie pozwól świadkom zdarzenia na wyciąganie
własnych wniosków,
zwłaszcza w tłumie, ponieważ reguła społecznego dowodu i zjawisko niewiedzy
wielu może doprowadzić
ich do zdefiniowania twojej sytuacji jako nie wymagającej ich działania. Z
wszystkich opisywanych w tej
książce technik nakłaniania innych do uległości, ta właśnie najbardziej warta
jest zapamiętania. W końcu,
nieskuteczność Twojej prośby w razie jakiegoś wypadku może doprowadzić do Twojej
zguby!
Niedawno miałem okazję uzyskać na ten temat informacje z pierwszej ręki. Zdarzył
mi się dość poważny
wypadek samochodowy. I ja, i drugi kierowca ponieśliśmy wyraźne obrażenia - on
leżał nieprzytomny na
kierownicy swojego samochodu, ja, zakrwawiony i na chwiejnych nogach, byłem w
stanie wyjść ze swego.
Wypadek zdarzył się na środku skrzyżowania, w zasięgu wzroku wielu kierowców,
którzy zatrzymali się na
światłach. Gdy klęczałem obok swego samochodu, światła zmieniły się i samochody
poczęły z wolna
ruszać ze skrzyżowania - kierowcy co prawda przyglądali się nam, ale Ŝaden się
nie zatrzymał.
Pamiętam swoją myśl „O nie, tylko nie to! Wszystko tak jak w badaniach, wszyscy
przemykają obok".
Jednak mając to szczęście, Ŝe o badaniach tych trochę się naczytałem,
wiedziałem, co zrobić. Prostując
się, aby być lepiej widzianym, wskazałem palcem na jeden z mijających mnie wolno
samochodów:
„Proszę, niech pan zadzwoni po policję" i wciąż wskazując palcem, poprosiłem
dwoje następnych
kierowców: „Proszę się zatrzymać, potrzebujemy pomocy!" Ludzie ci zareagowali
bez wahania.
Natychmiast wezwali karetkę i policję, wytarli krew z mojej twarzy, podłożyli mi
pod głowę jakąś marynarkę,
zaproponowali, że zeznawać będą jako świadkowie wypadku, a jeden z nich chciał
nawet podwieźć mnie
do najbliższego szpitala.
Pomoc ta okazała się nie tylko natychmiastowa i skuteczna, ale również
zaraźliwa. Gdy kierowcy z
przeciwnego kierunku jazdy zobaczyli, że ktoś udziela mi pomocy, sami zatrzymali
się udzielając pomocy
drugiej ofierze wypadku. Reguła dowodu społecznego zaczęła więc teraz pracować
na naszą korzyść.
Problem polegał na wywołaniu efektu śnieżnej kuli toczącej się w kierunku
udzielania pomocy. Gdy już
udało się to osiągnąć, mogłem się zrelaksować na tyle, na ile było to możliwe w
tej sytuacji i pozwolić, by
autentyczna troska nieznajomych świadków i automatyzm reguły dowodu społecznego
dokończyły dzieła.
"Cialdini" Wywieranie wpływu na ludzi.

[nienill]

dzieki


podobno gdy zostanie sie napadnietym np. w bloku, to nie nalezy
krzyczec "pomocy!", bo ludzie sie boja i nikt nie przybiegnie, tylko
np. "pożar!"

fajny jest ten swiat

[dolor]

Podobno, ale bardziej się przydaje: pan spod 112, proszę zadzwonić na policję.
No chyba, że nie masz już zębów.

[carla.bruni]

jak widzisz wypadek to pierwsze co to wzywasz pogotowie. jak nie masz zielonego
pojecia jak tej osobie pomoc to lepiej tylko wezwac i czekac az sie pojawi (choc
w naszym kraju mozna czekac i czekac na to pogotowie). wezwanie pogotowia, czy
strazy to juz jest okazanie pomocy. pozwiam serdecznie.

[dolor]

:)Też nie odpowiedziałaś, tylko udzieliłaś porady. Szkoła serdecznych pozdrowień.

[carla.bruni]

dolor napisał:

> :)Też nie odpowiedziałaś, tylko udzieliłaś porady. Szkoła serdecznych pozdrowie
> ń.
pomagam w ten spoisob prawie codziennie. nie mam co prawda zbyt czesto przypadkow z zemdleniem, ale krew i ciertpienie widze czesto. jestem fizjoterapoeutka. szkola serdecznytch pozdrowien:). pozdrawiam serdecznie:).

[carla.bruni]

dolor napisał:

> :)Też nie odpowiedziałaś, tylko udzieliłaś porady. Szkoła serdecznych pozdrowie
> ń.
i jeszcze dodam - kiedys widzialam jak ktos mial atak padaczki. podlozylam mu torbe pod glowe. to juz byla pomoc. szczeki nie udalo mi sie otworzyc aby jezyk zablokowac. zreszta teraz sie juzx tego nie robi. to stara szkola:).

[nienill]

carla.bruni napisała:

> jak widzisz wypadek to pierwsze co to wzywasz pogotowie.
do pani, ktorej jest goraco i slabo tez od razu mam pogotowie
wzywac?

cho
> c
> w naszym kraju mozna czekac i czekac na to pogotowie).
w naszym kraju placi sie za "niepotrzebne" wezwanie karetki.
a ja znam definicję taką, ze karetka jest "niepotrzebna", np. jesli
chory jest sam w domu, wije sie z bolu od kilku godzin, ale dzwoni
po pomoc samodzielnie, wiec to oznacza, ze jest takze w stanie
przyczolgac sie do szpitala polozonego dwa kilometry dalej

dajecie sobie pomóc?

[dolor]

Zmieniając nieco pytanie, czy prosicie o pomoc? Bo ja mam wrażenie, że wolałbym
sobie skonać w jakimś kąciku, do końca zapewniając, że wszystko w porządku, niż
kogoś o ratunek poprosić.

[aidka]

mnie na terapii terapeutka wciąż pytała o to, a współpacjenci zawsze
stawiali zarzut, że nie umiem i nie chcę prosić o pomoc.

[nienill]

rodzine potrafie eksploatowac, nawet za bardzo.
osoby, ktore bardzo lubie, potrafie poprosic o pomoc, ale dosc
ciezko mi to przychodzi i potem mam wyrzuty sumienia.
a jesli chodzi o roznego rodzaju "obcych", to w tym przypadku mam
najmniej zahamowan

[nienill]

a gdybys poprosil to co by sie stalo?

[dolor]

Poczułbym, że sobie nie radzę sam, nie lubię tego uczucia nawet, gdy to prawda.
I nie znoszę komuś czegoś zawdzięczać, wymiana - tak, samo branie, irytujące.
Wiem, że mądre to nie jest. Ale to dziwactwo może być szkodliwe najwyżej dla
mnie. A i to tylko w wyjątkowych okolicznościach.

[nienill]

> Wiem, że mądre to nie jest. Ale to dziwactwo może być szkodliwe
najwyżej dla
> mnie. A i to tylko w wyjątkowych okolicznościach.
kiedys mi sie zdarzylo dowiedziec po fakcie, ze za scianą mialam
taka konajaca osobę, ktora to stwierdzila, ze glowy mi nie bedzie
zawracac, bo przeciez w nocy musze sie wyspac, a potem sama udawala,
ze spi i tez mi glowy nie zawracala, bo przciez ja na zajecia musze
isc.
nie uwazam, ze ta sytuacja byla szkodliwa tylko dla niej,
choc rzeczywiscie, to jej sprawa czy ma ochote poprosic o pomoc czy
nie.

[dolor]

No cóż, to w każdym razie powinna być sytuacja szkodliwa tylko dla niej samej.
Obowiązek wzywania pomocy, to już byłaby przesada.

[pillow7]

Nie o obowiązek tu chodzi ale o przyzwolenie dane samemu sobie na poproszenie o
pomoc , pewną umiejętność.
Na drugim biegunie są ci,którzy wiecznie na kimś się uwieszają.
Cynizm dobra rzecz ale nie wszystko znieczula

[nienill]

pillow7 napisała:

> Cynizm dobra rzecz ale nie wszystko znieczula
swiete slowa

[dolor]

A ja zastrzegam sobie prawo do tego, by nie musieć posiadać pewnych
umiejętności, dokąd kogoś tym nie krzywdzę. I naprawdę nie zacznę krzyczeć o
pomoc tylko dlatego, że jak nie zacznę, ktoś poczuje się niekomfortowo.

[pillow7]

tu raczej Twój komfort jest brany pod uwagę a nie publiczności, zdrowy egoizm
czy jakoś-tak ?

[dolor]

Ja się bardziej komfortowo czuję nie prosząc. I nie zamierzam z tego powodu czuć
się niekomfortowo.

[pillow7]

ale jakbyś zmienił zamiar to ...

[dolor]

To zajęczę.

[lucyna_n]

w pewnym momencie poprosiłam rodzinę (siostry), ale nikt nie potraktował tego
serio i mnie olano.

[carla.bruni]

dolor napisał:

> Zmieniając nieco pytanie, czy prosicie o pomoc? Bo ja mam wrażenie, że wolałbym
> sobie skonać w jakimś kąciku, do końca zapewniając, że wszystko w porządku, niż
> kogoś o ratunek poprosić.
tak. czasem prosze o pomoc. nie wstydze sue tego, bo wiem tez, ze wiele ludziom daje i ludzie chetnie mi pomagaja. jak pisze na forum, ze jest mi chujowo:), to tez wiele pomocy dostaje.pozdrawiam serdecznie.