zen

[paradoxus]

pojechawszy dziś na działkę
doznałam nieoczekiwanego uspokojenia

skubałam powoli wielką czereśnię
bez nastawienia na prędkość dochodzenia do celu
ot - regularnie, bez nerwów, wśród liści i żyjątek
nic mi nie przeszkadzało
stopniowo klarować mi się zaczęło wiele spraw
że nie chcę stąd - mojego miasta - znikać
że widok na jezioro dąbskie tak szeroki i dech w piersiach zapierający
że może zacząć ryć w ziemi i powstrzymać mamę przed rezygnacją z działkowania
że właściwie jedyna sprawa, z którą będę się musiała w najbliższych miesiącach zmierzyć, to przekwalifikowanie. bo jak Kefirka nie mam siły wracać do zajęć, które wprawiały mnie tylko w pogardę dla siebie i trzymały mocno w chorobie

potem o ludziach myślałam
o swoich trudnych z nimi stosunkach
i o tym, że w sumie dobrze mi, gdy są daleko
gdy letnio tak i niezobowiązująco

a potem się spierdoliłam z drzewa
bo drzewo niegłowione
szerokie, wielkie, rozrośnięte
że po gałęziach w głębokim zazen skakałam

powoli się spadało, na pełnej świadomości
i gałęzi łapało
i gdyby nie niżej stojąca drabina
w którą pierdyknęłam masą całą i przyspieszeniem
to wylądowałabym jak kot

mama mówi, że to wysoko było
jakieś 3,5 metra.

na chwilę wytracona ze spokoju
nieco obita (drabina gorzej na tym wyszła)
wykpiłam się sms-owo z umówionego z przyjaciółmi spotkania
i wróciłam na drzewo

trochę skubałam, trochę gapiłam się na żaglówki
wlazłam wyżej niż poprzednio
i w jeszcze spokojniejszy spokój.

dobrze mi.

po prostu bardzo powoli muszę wracać do świata
i wrócić dopiero, gdy za ludźmi zatęsknię

bo kiedyś tak się stanie.

[u.nick]

> trochę skubałam, trochę gapiłam się na żaglówki
> wlazłam wyżej niż poprzednio
> i w jeszcze spokojniejszy spokój.
>
> dobrze mi.
>
> po prostu bardzo powoli muszę wracać do świata
> i wrócić dopiero, gdy za ludźmi zatęsknię
>
> bo kiedyś tak się stanie.
>

:) - za próby nieudolne komentowania musi starczyć

E.T GO HOME

[wiotka_pchelka]

jesteś wielkim dzieckiem. Myślisz, że mówiąc 'przepraszam', uleczysz wszystkie
omyłki i błędy minionych lat, że wymazujesz je z pamięci, że zmywasz truciznę z
dawnych ran.

[paradoxus]

wiotka_pchelka napisał:

> jesteś wielkim dzieckiem. Myślisz, że mówiąc 'przepraszam', uleczysz wszystkie
> omyłki i błędy minionych lat, że wymazujesz je z pamięci, że zmywasz truciznę z
> dawnych ran.

to ciekawe.
nie czuję się dzieckiem.

nie mam też ochoty przepraszać tych
którym ze mną nie po drodze

[wiotka_pchelka]

mysle ze to poczatek pieknej obojetnosci

[paradoxus]

wiotka_pchelka napisał:

> mysle ze to poczatek pieknej obojetnosci

nie chwalić dnia. przed zachodem.

[wiotka_pchelka]

a) szczerze mowiac moja droga nic mnie to nie obchodzi

b) jedyna rzecz jaka ma znaczenie to tara

[paradoxus]

wiotka_pchelka napisał:

> a) szczerze mowiac moja droga nic mnie to nie obchodzi

nie szkodzi. drogi panie.

> b) jedyna rzecz jaka ma znaczenie to tara

zawsze było tak. i też nie szkodzi.

[decadent.moth]

przykro jest niektórym nie mieć dostępu do drzewa czereśniowego.
nie ma z czego spadać i wyżyć jako tako.

[olewajsko]

poeta czy świr?

[naqoyaqatsi]

cholera. swietne to o tej dzialce.
wchodzi w glowe okrutnie.

[ichnia]

paradoxus napisała:
> pojechawszy dziś na działkę
> doznałam nieoczekiwanego uspokojenia
>
> skubałam powoli wielką czereśnię
> bez nastawienia na prędkość dochodzenia do celu
> ot - regularnie, bez nerwów, wśród liści i żyjątek
> nic mi nie przeszkadzało

Całkiem niedawno zaznałam takiego stanu przy skubaniu rzodkiewek... Latami tego
nie robiłam.

> potem o ludziach myślałam
> o swoich trudnych z nimi stosunkach
> i o tym, że w sumie dobrze mi, gdy są daleko
> gdy letnio tak i niezobowiązująco
>
O. Bardzo sobie to przemyślałam, kiedy zastanawiałam się nad tym, jak to z tymi
moimi stosunkami (z ludźmi) jest. Doprowadziłam do tego świadomie i z
premedytacją. To takie bezpieczne i właśnie niezobowiązujące.

> po prostu bardzo powoli muszę wracać do świata
> i wrócić dopiero, gdy za ludźmi zatęsknię
>
> bo kiedyś tak się stanie.
>
A tego to nie wiem jak będzie w moim przypadku. Chyba wszystko zależy od tego,
czy mi się polepszy w końcu na tyle, że zatęsknię za nimi. Możliwe, że wtedy już
nie będzie nawet do kogo zatęsknić, ale wcale mnie to na dzień dzisiejszy nie
martwi. Chcę być sama ze swoim światem, więc jestem...