Jak dostać lek na malarię

[Gość: gossc]

To sie wychylilem na onecie chwalac przychodnie portowa wlasnie
w tej czesci odpowiedzialnej za choroby tzw tropikalne. coz
czlowiek uczy sie cale zycie.

[Gość: mangoo]

Gdy jechalem do Tajlandii, spotkaly mnie *identyczne* przejscia,
co w artykule.

Jadac rok pozniej na Sri Lanke, nie fatygowalem sie juz z polska
"sluzba zdrowia" - od razu pojechalem do Niemiec.

Zastanawiam sie, co robia osoby mieszkajace dalej od granicy?

[Gość: czytacz]

Polecam przeczytać artykuł z sobotnio-niedzielnego wydania
gazety w którym rzecznik prasowy Wojewódzkiej Stacji Sanitarno
Epidemiologicznej, Pani Opiela informuje jak daleko idące
działania podjęto z tą tak tragiczną śmiercią - podjęła ta
instytucja, cyt. "wyselekcjonowano 76 osób kontaktujących się ze
zmarłym, które zobowiązano do dwukrotnego pomiaru temperatury i
ograniczenia kontaktu z innymi osobami. Tragedia całego tego
chwalstwa Pani rzecznik polega na tym, że instytucja którą
reprezentuje po za odwiedzeniem kilku osób na terenie Osiedla
Bukowe nie uczyniła nic. Osoby z którymi rozmawiano i które
chyba wchodzą w skład tej "wyselekcjonowanej" grupy normalnie
pracowały bo im przecież zwolnień lekarskich nie wydano. Teraz
mamy drugi kwiatek z kupnem podstawowego leku. Dramatyzm tej
śmierci wynika z próby przerzucenia winy za tą śmierć na samego
zmarłego, bo przecież po niego prokurator nie sięgnie. Przed
śmiercią leczył go lekarz rodzinny który wiedział o fakcie
pobytu zmarłego w Kenii i ukąszenia go przez komary.
Prawdopodobnie lekarz ten o malarii wie tyle co ja inżynier po
przeczytaniu Encyklopedii zdrowia. Sanepid moim zdaniem nie
zrobił nic w kierunku uświadomienia lekarzy pierwszgo kontaktu o
postępowaniu z chorymi wracającymi z Afryki czy innych krajów
epidemiologicznie zagrożonych, zapominając o raptownym rozwoju
turystyki w tym właśnie kierunku. Pracownicy Sanepidu natomiast
wspaniale się sprawdzają w nakładaniu mandatów za drobne
przewinienia w przemyśle spożywczym i nie tylko. Szkoda tylko,
że redaktor artykułu nie poprosił Panią rzecznik o kopię
zobowiazania do ograniczenia kontaktów a Pani rzecznik
zapomniała iż zmarły mieszkał w Szczecinie w trakcie prawie
całej choroby pracował a Gazeta Wyborcza nie zalega w kioskach
tylko jest pismem poczytnym. Wypowiedż Pani byłaby dobra dla
wydania kolportowanego np na Grenlandii a nie w otoczeniu
tragicznie zmarłego młodego człowieka, które Pani i Pani
przełożonym płaci wynagrodzenia chcąc bezpiecznie a przynajmniej
świadomie żyć

Kompromitacja środowiska lekarskiego

[Gość: mac]

To, że ten człowiek umarł, jest totalną kompromitacją naszego środowiska
medycznego. Lekarze-ignoranci zastanawiali się, czy to może gorączka krwotoczna
(która zabija w ciągu trzech dni od zarażenia), a zapomnieli o chorobie, która
jest najbardziej powszechna w przypadku wizyt w krajach tropikalnych. Facet
mógł żyć, gdyby nie ignorancja lekarzy. Ale oczywiście nikt za to nie beknie...

[Gość: madhag]

Przed wyjazdem do Tajlandi postanowilam rowniez zazyc lek
Lariam. Jego zdobycie nie sprawilo mi zadnego problemu, byl
nawet bez recepty a zakupilam go w miasteczku wielkoscia
odpowiadajacemu naszym Policom. Tylko, ze bylo to w Szwecji.
Miejmy nadzieje, ze po wejsciu do Uni Europejskiej sytauacja z
tego typu leakmi sie poprawi.

[tomasito]

Szczerze mówiąc trochę się dziwie Waszym wypowiedziom. 2 lata temu wyjeżdżałem
do Nikaragui w porze deszczowej, a wtedy właśnie jest największe zagrożenie
malarią (byłem tam od lipca do listopada 2001). W internecie bardzo łatwo
znaleźć informacje na temat tej choroby, jak również lekarstwa, jakie powinno
się zażywać. Zadzwoniłem, też do przychodni portowej, gdzie potwierdzono to,
czego wcześniej się dowiedziałem. Wiedząc, co mi jest potrzebne poszedłem do
lekarza rodzinnego (kiedy idzie się do lekarza w naszym kraju, lepiej zawsze
wiedzieć wcześniej z czym się idzie), dostałem receptę, poszedłem do
najbliższej apteki i dostałem tabletki za „grosze”. Nie pamiętam dokładnie jak
lek się nazywał, nazwa brzmiała mniej więcej tak: „chloroquinum” zresztą
bardzo podobnie do angielskiego odpowiednika. Przeglądając informacje o
malarii, można też się dowiedzieć o tym, że zażywanie tabletek anty
malarycznych (są to równocześnie tabletki stosowane w kuracji malarii) jest
zalecane, ale praktycznie niepotrzebne, ponieważ tylko w niewielkim stopniu
zapobiegają zarażeniu, a przy dłuższym zażywaniu działają bardzo szkodliwie na
wątrobę, nerki i jeszcze kilka organów i układów wewnętrznych. Będąc ostrożnym
i zapobiegliwym, postanowiłem jednak na wszelki wypadek połykać tabletki.
Trzeba zacząć już tydzień przed wyjazdem, brać je raz w tygodniu przez cały
okres pobytu za granicą i kontynuować przez 4-5 tygodni po powrocie (za każdym
razem po dwie). Dlatego idąc do lekarza po receptę należy wiedzieć jak długo
bezie się w kraju o ryzyku zarażenie malaria, aby dostać właściwą ilość
tabletek.
I jeszcze jedna bardzo ważna sprawa. Byłem niedawno w Centrum Krwiodawstwa,
gdzie chciałem oddać krew. Dowiedziałem się tam, że jestem dożywotnio
zdyskwalifikowany jako krwiodawca, ze względu na zażywanie tabletek anty
malarycznych. O tym niestety nie powiedziano mi w przychodni portowej, ani u
lekarza rodzinnego, ani w aptece, skandalem jest, że przy lekarstwie nie było
żadnej informacji na temat leku i efektach, jakie powoduje u zażywającego,
również w Internecie nie znalazłem najmniejszej wzmianki na ten temat.
A najgorsze jest to, że w Nikaragui praktycznie nie notuje się przypadków
malarii...

[Gość: mac]

Rzeczywiście długotrwałe profilaktyczne przyjmowanie leków przeciwmalarycznych
ma ujemny wpływ na wątrobę i nie tylko, ale jeżeli raz na dłuuugi czas (albo
raz w życiu) wyjeżdżasz do regionu świata zagrożonego malarią, to raczej warto
brać tabletki. Ale oczywiście tabletki sprawy nie załatwiają, najważniejsza
jest oczywiście ochrona przed ukąszeniami komarów, czyli moskitiera, dobry
repelent, długie rękawy itp. Zresztą sprawa jest dość ułatwiona, bo w tropikach
komary atakują dopiero po zmroku, prawie nigdy w dzień. Swoją drogą, gdyby u
nas było zagrożenie malarią, to już by nas pewnie nie było ;-)
Jeszcze jedna uwaga co do leków przyjmowanych profilaktycznie - nie wszystkie
te środki działają w każdym regionie świata, np. w Azji lariam (mefloquine)
jest praktycznie nieskuteczny, więc nie ma sensu go tam brać. W Tajlandii
zalecany jest inny środek (nazwy nie pamiętam), ale tylko w przypadku
zachorowania, a nie profilaktycznie - tam zagrożenie malarią jest tak minimalne
(jeżeli nie poruszasz się po lasach), że w ogóle tamtejsze władze zdrowotne nie
zalecają zażywania jakichkolwiek tabletek.
Ale to wszystko nie zmienia faktu, że dość łatwo można było uratować tego
człowieka... Zresztą podejrzewam, że ze wzrostem mobilności naszego
społeczeństwa takich przypadków będzie coraz więcej. Taka sytuacja pojawiła się
w Niemczech już dość dawno temu, i tam też lekarze nie bardzo radzili sobie z
malarią. Może sytuacja się zmieni wtedy, kiedy lekarze sami zaczną jeździć na
wycieczki do krajów tropikalnych :-)))