Politycy w obronie dziennikarki

[Gość: prasoznawca]

Ten przypadek dowodzi jak chora jest polska rzeczywistośc. Rózne grupy
interesówów mają przełożenie na sądy, prokuraturę, prasę.Najgorsze i
niebezpieczne są korporacje niezbyt liczne ale okopane w tzw.immunitetach, tam
układ koleżeński i opacznie pojęta solidarność zawodowa wyjątkowo
niebezpieczna dla każdego kto wkroczył na jej teren i w jakikolwiek sposób
stał się grożnym. Sprawa tej dziennikarki, uwięzienie-przetrzymywanie ekipy
telewizyjnej przez senatora stokłosę uśwuiadamia nam ,że zyjemy w grajdołku
sobiepańskim gdzie policja, prokuratura a nawet sądy strzegą tego wąskiego
interesu osoby bądż grupy. Toruń nie jest zasmrodzonym resztami poubojowymi
Śmiłowem ,ale to też poletko lokalnych oligarchów róznej maści i interesów,
którzy moga sobie załatwić korzystny wyrok sądowy, zniszczyc kontrolami firmę
czy też załatwić sobie sprzyjającą cisze medialną wokół największej w toruniu
transakcji zakupu firmy a nawet "lukrowany" artykuł
w wysokonakładowym ogólnopolskim dzienniku o rzekomo "niesamowicie
szczęśliwej,uczciwej i jakże społecznie pożądanej karierze biznesowej pewnego
geniusza giełdowego" a dziennikarz "zauroczony" roslinami egzotycznymi
swojego rozmówcy łyka wszystko i smaruje naiwny tekst na całą polskę.
Dziennikarz to zawód niebezpieczny. Co prawda jeszce sie nie ginie jak w Iraku
ale senator stokłosa dobitnie ukazał, że mozna odebrać taśmy i ekipę o mały
włos nie posłał do kabiny odkażającej. Tak samo" odkażono" te dziennikarkę z
Gazety Pomorskiej przed Temidą w Płocku, która jakże ociężała w wielu
sprawach niejakiego watazki Leppera bywa b. sprawna tam gdzie wchodzi w grę
prywatny interes jednego z immunitetowych sędziów. O tempora ! O mores! gdzie
my zyjemy? Czy to jeszcze nasz kraj czy też prywatne poletko sędziego w.,
herszta samoobrony czy też senatora ze śmierdzącego Śmiłowa???

Komuchom się wydaje, że wszystko jest po staremu

[Gość: 07(Janke Błąd)]

Nie jest to pierwsza sprawa, która stawia wolność mediów w województwie
kujawsko - pomorskim pod znakiem zapytania. Przecież nie tak dawno marszałek
Achramowicz pojechał do rozgłośni PiK w Bydgoszczy aby osobiście wysłuchać
krytki pod jego adresem. Efekt jego wizyty jest taki, że długoletni redaktor
pan Szczepankiewicz stracił pracę.

[Gość: Zdezorientowany]

Nie mogę zrozumieć jednej zasadniczej rzeczy. Jeżeli sąd uznał i w wyroku to
uzasadnił że dziennikarz pomówił to dlaczego nie ma zostać skazany? Czy jest
ponad prawem? Raczej powinien dowodzić słuszności artykułu a nie oburzać się że
sąd miał czelność wymierzyć mu sprawiedliwość.

[Gość: Ooooooo.......!]

A jak to się dzieje ,że ksiądz Zdzislaw Wyrowiński nie został obsmarowany w
Gazecie Wyborczej z pedofilskie wybryki ? Ja to się dzieje że miał panegiryk w
tej gazecie zaraz przed wyjazdem do Stanów Zjednoczonych - dawniej Mekki
pedofili w sutannach ?

[Gość: henryk-1937]

Pan Zdeorientowany
Ja jestem tez ,nawet bardzo zgubiony.
Podstawa Panstwa Prawa,jest dobre prawo i respektowanie go przez wszystkich.
Jezeli dzinnikarce udowodniono ,ze sklamala, to musi odpowiedzec za pomowienie.
Media naturanie musza respektowac prawo!!!.

dlaczego"immunitetowych" nie obowiązuje prawo?

[Gość: hammurabi]

Dlaczego"immunitetowych" nie obowiązuje prawo ?

[Gość: Lucjusz]

Ależ obowiązuje. Bo inaczej skazalibyśmy tę nieopierzoną dziennikarzynę na rok
ciężkich robót. Ale niestety kodeksa nie pozwalają.

[banannak]

A dlaczego dziennikarze mają być traktowani jakoś wyjątkowo, stać poza prawem,
opluwać ludzi bez ponoszenia za to odpowiedzialności.
Według mnie jeżeli złapie się dziennikarza na umyślnym kłamstwie powinien On
mieć zakaz wykonywania tego zawodu a nie tylko wyrok w zawieszeniu.
A co Wy na to?

miej proporcjum mocium panie,dostrzegaj różnice

[Gość: prasoznawca]

tam gdzie dziennikarz przekroczył prawo, nadużył go to oczywistym jest ,że musi
ponieść konsekwencje. ja nie staje w obronie wszystkich dziennikarzy ale w
obronie tej konkretnej dziennikarki z gazety pomorskiej, gdyz sprawa ta
ewidentnie jest "drukowana" przez "immunitetowe" towarzystwo.dla tego trzeba
pamiętać jak w polskiej, toruńskiej rzeczywistości można narazic się możnym
czyli wszelkiej maści beneficjentom tzw wolnej IIIRP!

[Gość: jan]

Może warto przypomnieć pewien list, który tworzy dodatkowy kontekst całej
sprawy, a przede wszystkim postawy moralnej żurnalistki i jej redakcji. Oto
stara rzecz:

Gazeta Pomorska 22.05.2001

„Z (o) kręgu podejrzeń”

W związku z artykułem pt. „Z (o) kręgu podejrzeń” autorstwa B. Korzeniowskiej,
opublikowanym w sobotę 19 maja br. oświadczam, co następuje:
B. Korzeniowska we fragmencie artykułu zawarła sformułowanie godzące w dobre
imię moje i mojej żony sędzi Marii Nazarewicz-Witkowskiej, wiceprezesa Sądu
Rejonowego w Toruniu i podważające zaufanie do nas. Nie tylko nierzetelnie
przeczytała treść artykułu opublikowanego w „Gazecie Wyborczej” 18 maja br.
autorstwa K. Doleckiego, ale informacji opublikowanych na podstawie anonimu nie
próbowała nawet sprawdzić, nie mówiąc już o tym, że dopuszcza się dalszych
konfabulacji niegodnych dziennikarza, nawet jeśli jest to dziennikarz
początkujący.
Kłamstwem i ewidentną manipulacją napisanymi na potrzeby jej artykułu jest
stwierdzenie, że synowi Dąbków w zostaniu studentem prawa „pomógł indeks ze
specjalnej puli dziekana Wydziału prawa”. Gdyby Korzeniowska zadzwoniła do
działu dydaktyki UMK, uzyskałaby odpowiedź, że nie istnieje żadna pula dziekana
Wydziału, tym bardziej specjalna, natomiast istnieje na mocy uchwały Senatu UMK
10 proc. pula miejsc rektorskich, którą dysponuje nie dziekan, nie Wydziałowa.
Komisja Rekrutacyjna, a Uczelniana Komisja Rekrutacyjna, której przewodniczy
Prorektor UMK, w której nie zasiada dziekan Witkowski, ani nikt z Wydziału
Prawa od co najmniej 4 lat. Nie zasadza w niej nawet przewodnicząca Wydziałowej
Komisji Rekrutacyjnej, notabene niepodlegająca w tym charakterze dziekanowi
wydziału, a podlegająca bezpośrednio Przewodniczącemu Komisji Uczelnianej.
Kłamstwem jest sugestia, że żona moja objęła stanowisko wiceprezesa Sądu
Rejonowego, krótko po przyjęciu syna Dąbków. W chwili gdy w VIII/IX 2000 r. syn
p. Dąbków przyjmowany był z odwołania na mocy decyzji Uczelnianej Komisji
Rekrutacyjnej podpisanej przez Prorektora UMK bez jakiegokolwiek mojego udziału
czy udziału Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, nikt nie mógł przewidywać, że w
XI 2000 r. wybuchnie skandal związany z sędzią Z. W. i zajdzie konieczność
zmian w kierownictwie Sądu Rejonowego w Toruniu. Żona została powołana w
skomplikowanej procedurze dopiero z dniem 1 marca 2001 r. Inicjatorką jej
kandydatury, zgłoszonej notabene dopiero w trzecim czy czwartym podejściu była
kandydatka na stanowisko prezesa Sądu Rejonowego p. sędzia Romańska, a nie
sędzia Dąbek. Żona po wielkich wahaniach zgodziła się kandydować, bo sędziowie
bali się podejmować odpowiedzialność za losy sądu w sytuacji jego totalnego
piętnowania przez prasę. Zgodziła się, bo było oczywiste, że wyprowadzić sąd z
istniejącego impasu i zawirowań trzeba, że trzeba dać wyraźny sygnał, że sąd w
Toruniu działa znów normalnie, sprawnie i efektywnie. Sygnał taki mogli dać
sami sędziowie pod nowym, uczciwym i odpowiedzialnym kierownictwem,
niezwiązanym towarzysko z dotychczasowym układem.
Jest kłamstwem sugestia Korzeniewskiej, że istnieją jakieś „interesy pomiędzy
p. Dąbkami i w ogóle Sądem Okręgowym w Toruniu a Wydziałem Prawa za moim
osobistym pośrednictwem, czyli dziekana tegoż wydziału”.
Maria Nazarewicz-Witkowska
wiceprezes Sądu Rejonowego w Toruniu
Prof. Hab. Zbigniew Witkowski
Dziekan Wydziału Prawa i Administracji UMK

Od redakcji
Przepraszam panią sędzię Marię Nazarewicz-Witkowską, wiceprezes Sądu Rejonowego
w Toruniu i pana prof. Zbigniewa Witkowskiego, dziekana Wydziału Prawa i
Administracji UMK za to, że opublikowałam oskarżenia zawarte w anonimie, nie
sprawdzając do końca czy są prawdziwe.
Beata Korzeniewska

[banannak]

I co ty na to prasoznawca?

[Gość: x]

Parokrotnie tematami tego forum byli dziennikarze, ale nigdy, no może poza może
Hieną dla Orcholskiego, nie wzbudził on większych emocji i szybko wygasał. A
moim zdaniem sprawa jest bardzo poważna. Nie mam dobrej opinii o lokalnych
żurnalistach. I nie mam podstaw sądzić, że z wszystkich rodzajów władzy tylko
ta prasowa - czwarta - jest uczciwa, nieskorumpowana i profesjonalna.
Codziennie dowodów na tę tezę dostarczają choćby miejscowi pismacy, o czym siła
można by napisać. Mnie odpowiada opinia Kazimierza Kutza wyrażona w felietonie
na łamach Dziennika Zachodniego 9 sierpnia 2002: "Nieskurwionych dziennikarzy w
każdym mieście można policzyć na palcach jednej ręki. Dawniej szmacili się dla
partii, ale przynajmniej towarzysko oddzieleni byli od przyzwoitych. Teraz
podkupowani przez "baronów" partyjnych, bankowych, mafijnych i jakich jeszcze
chcecie, produkują dyrdymały... I nikt się nimi nie brzydzi". To tylko krótki
fragment. Na koniec dłuższy tekst, o treści, której już najstarsi żurnaliści
nie pamiętają, a młodzi w ogóle nie znają. On pewnie leży gdzieś w głęboko w
szufladzie naczalstwa: Zasady pracy dziennikarza
Karta Etyczna Mediów oraz Międzynarodowe zasady etyki profesjonalnej.

I. KARTA ETYCZNA MEDIÓW

Dziennikarze, wydawcy, producenci i nadawcy, szanując niezbywalne prawo
człowieka do prawdy, kierując się zasadą dobra wspólnego, świadomi roli mediów
w życiu człowieka i społeczeństwa obywatelskiego, przyjmują tę kartę oraz
deklarują, że w swojej pracy kierować się będą następującymi zasadami:

ZASADA PRAWDY - co znaczy, że dziennikarze, wydawcy, producenci i nadawcy
dokładają wszelkich starań, aby przekazywane informacje były zgodne z prawdą,
sumienne i bez zniekształceń, relacjonują fakty w ich właściwym kontekście, a w
razie rozpowszechniania błędnej informacji niezwłocznie dokonują sprostowania.

ZASADA OBIEKTYWIZMU - co znaczy, że autor przedstawia rzeczywistość niezależnie
od swoich poglądów, rzetelnie relacjonuje różne punkty widzenia.

ZASADA ODDZIELENIA INFORMACJI OD KOMENTARZA - co znaczy, że wypowiedź ma
umożliwiać odbiorcy odróżnienie faktów od opinii i poglądów.

ZASADA UCZCIWOŚCI - to znaczy działanie w zgodzie z własnym sumieniem i dobrem
odbiorcy, nieuleganie wpływom, nieprzekupność, odmowa działania niezgodnego z
przekonaniami.

ZASADA SZACUNKU I TOLERANCJI - czyli poszanowania ludzkiej godności, praw, dóbr
osobistych, a szczególnie prywatności i dobrego imienia.

ZASADA PIERWSZEŃSTWA DOBRA ODBIORCY - co znaczy, że podstawowe prawa
czytelników, widzów i słuchaczy są nadrzędne wobec redakcji, dziennikarzy,
wydawców, producentów i nadawców.

ZASADA WOLNOŚCI I ODPOWIEDZIALNOŚCI - co znaczy, że wolność mediów nakłada na
dziennikarzy, wydawców, producentów, nadawców odpowiedzialność za treść i formę
przekazu oraz wynikające z nich konsekwencje.

Sygnatariusze tej Karty powołują Radę, która strzec będzie powyższych zasad
publicznie, orzekając w sprawach przestrzegania Karty i dokonując interpretacji
jej zapisów. Sygnatariusze zobowiązują się również do upowszechnienia treści
Karty, informacji o prawie składania skarg do Rady i niezwłocznego ogłaszania
orzeczeń Rady.














II. MIĘDZYNARODOWE ZASADY ETYKI PROFESJONALNEJ W DZIENNIKARSTWIE
(przygotowane pod egidą UNESCO)

1. Prawo ludzi do prawdziwej informacji i swobodnego wyrażania się.
2. Dążenie dziennikarza do poznania obiektywnej rzeczywistości, aby jej
możliwie wierny obraz przekazać publiczności.
3. Odpowiedzialność społeczna dziennikarzy za przekazywaną informację.
4. Integralność zawodowa dziennikarzy, powstrzymująca ich przed ujawnianiem
źródeł informacji, przed przekupstwem i plagiatem.
5. Dostęp społeczeństwa do mediów, w tym zwłaszcza prawo do sprostowania.
6. Poszanowanie prywatności, godności i dobrego imienia ludzi.
7. Poszanowanie interesu społecznego i narodowego.
8. Poszanowanie dla uniwersalnych wartości (zwłaszcza pokoju, demokracji,
praw człowieka, wyzwolenia narodowego, sprawiedliwości i rozmaitości kultur).
9. Powstrzymywanie się przed usprawiedliwianiem wojen i zbrojeń oraz
wszelkich form przemocy, nienawiści lub dyskryminacji, kolonializmu, nędzy itp.
10. Poparcie dla nowego światowego ładu w dziedzinie informacji i komunikacji,
będącego integralną częścią nowego ładu ekonomicznego.


* * *
Najlepszymi "nośnikami" etyki mediów pozostają chyba wciąż tzw. "style booki",
czyli reguły pisania do prasy. W zasadzie każda redakcja ma zbiór norm, jakie
musi spełniać dany tekst, by mógł zostać wydrukowany. Nie zawsze jest on
spisany, ale istnieje przynajmniej w umysłach redaktorów prowadzących.

Przygotowano na podst.: W. Pisarek, Kodeksy etyki dziennikarskiej,
w: "Dziennikarstwo i świat mediów", pod red. Z. Bauera, E. Chudzińskiego,
Kraków 2000, s. 423-434.