Wychowanie dziecka

[pelach]

Drogie dziewczyny, mam do Was pytanko - mianowicie, zastanawiamy się z mężem
jak powinniśmy wychowywać nasze dziecko - chodzi tu o język. Oboje jesteśmy
Polakami, powinniśmy mówić w domu po polsku (tylko) czy po angielsku? Wiadomo,
że dziecko będzie potrzebowało znać angielski jak pójdzie do szkoły - więc już
w domu powinniśmy je uczyć? Nie władamy angielskim biegle - robimy błędy, więc
powinniśmy mimo wszystko (nawet z błędami) starać się mówić do dziecka po
angielsku? Jak to było/jest u Was? Z góry dziękuję za każdą odpowiedź.
Pozdrawiam!

[monika_irl]

u nas przeważnie mówimy po polsku ale czasami jak się zapomnę to mówię do małej
po angielsku albo jak jesteśmy wśród ludzmi
staram się również nazywać przedmioty gdy pokazuje je małej w dwóch językach.

[imszulc]

my staramy sie mówić w domu tylko po polsku a Agata i tak szybciej chwyta
angielski (telewizja, znajomi itd itp)
chociaż byliśmy przeciwni zakładaniu tutaj polskiej telewizji to zaczynamy sie
nad tym zastanawiać właśnie ze względu na to, żeby Agata uczyła się polskiego
angielski jest łatwiejszym językiem dla dziecka, nawet jeśli na początku będzie
miało kontakt tylko z językiem polskim to jak tylko zacznie się bawić z
rówieśnikami anglojęzycznymi złapie język bardzo szybko

idę za przykładem mojej siostry, której córka urodziła się w Kanadzie a teraz ma
17 lat (córka oczywiście), oni w domu mówią tylko po polsku, córka chodziła w
weekendy do polskiej szkoły, maja wielu polskich znajomych a mimo wszystko jak
zapytaliśmy Kornelie (córkę) w jakim języku myśli to odpowiedziała, że po angielsku
pamiętam nawet, że ze swoimi polskimi koleżankami Kornelia rozmawiała po
angielsku, siostra zawsze pilnowała je, żeby mówiły po polsku

[olliesmum]

Uwazam, ze nie powiniscie mowic do dziecka po angielsku, bo ono i tak sie tego
jezyka szybko tutaj nauczy, jako ze to jezyk wiekszosci, jezyk szkoly, ulicy,
mediow itd. Poza tym rzeczywiscie mogibyscie mu przekazac wlasne bledy,
niewlasciwa wynowe itd.
Opowiem Ci pewna historie. Moja znajoma w RFN-ie (Niemka) udzielala pomocy
dziewczynce, ktorej rodzice byli para mieszana: mama Japonka, ojciec Niemcem.
Poniewaz ojciec wciaz byl na delegacji, mama Japonka stwierdzila, ze powinna
mowic do dziecka po niemiecku... niestety jej niemiecki nie byl za dobry. Czasem
mowila tez troche po japonsku... Dziecko bylo wciaz z mama, az poszlo do szkoly
i okazalao sie, ze mowi w jakims dziwnym niemieckim. Po japonsku tez nie
potrafila za dobrze sie wyslowic. Mojej znajomej praca polegala na tym, ze
siedziala z dzieckiem w lawce w szkole przez caly czas trwania lekcji i pomagala
jej w mowieniu, pisaniu itd.
Przyklad ten bardzo utkwil mi w pamieci i zawsz ostrzegam rodzicow, by nie
mowili do dziecka w obcym jezyku, ale tylko w swoim, bo wlasciwie tylko w swoim
jezyku sa ekspertami, no i jak mowilam otoczenie ich nauczy drugiego jezyka w
sposob naturalny i autentyczny.
Jesli dziecko juz bedzie dwujezyczne lub w wyjatkowych sytuacjach, mozna mowic
do dziecka w obcym jezyku, ale wczesniej bym odradzala. Takze jako filolog
wyznaje zasade: jedna osoba - jeden jezyk, dopuszczajac wyjatki.