Kim my jesteśmy?

[szczurek3]

Z kosmicznego punktu widzenia jakimś migawkowym epizodem. Rodzimy się,
rozmnażamy, umieramy, tworzymy naukę, wiemy co nieco o wszechświecie, jego
historii, może przyszłości też, cząstkach elementarnych, przyszłych losach
naszego Słońca. Nasza wiedza rośnie ze stulecia na stulecie, mamy już globalną
komunikację.

Nędzne kawałki mięsa patrzące w gwiazdy - to nasze rozdarcie. Czy nawet jeżeli
Boga nie ma, to i tak musimy go sobie sami tworzyć, żeby po prostu nie
oszaleć? Że my w tym kosmosie mamy jakiś sens / cel / misję? Że cierpienie i
śmierć to jakaś przepustka gdzieś, gdzie będzie super, gdzie dostąpimy
wiecznej miłości i oświecenia?

Czy my mamy szansę kiedyś w ogóle pojąć, po co żyjemy?

[wayout]

Nie szukaj na zewnątrz, szukaj wewnątrz, szukaj w sobie. Wiadomo po
co żyjemy, wiadomo jaki jest sens naszego życia. Wiadomo dlaczego tu
jesteśmy. Oświecenie i miłość to nie jest coś co może zdarzyć się
kiedyś. Oświecenie i miłość są cały czas obecne w Tobie. Gdy
patrzysz na zewnątrz, na to co nazywasz kosmosem, wiedzą, itp., gdy
tam szukasz oświecenia, nie jesteś w stanie dostrzec, że jest tuż
przed Twoim nosem. Można zrozumieć wszystko, choć nie jest to
tożsame z ostatecznym poznaniem, ale bardzo do niego zbliża. Ale
można zrozumieć dosłownie wszystko co dotyczy tego świata, w pewnym
momencie widzi się uogólnione prawa dotyczące wszytskiego co dzieje
się na tym świecie, rozumie się każdy proces, wszystkie ludzkie
zachowania. Wie się skąd się wziął świat i dokąd zmierza.
To jest droga oświecania umysłu. To jest droga dostępna każdemu,
dosłownie każdemu. Ale na pewno nie wtedy gdy prezentujesz postawę:
o jaka ta góra wysoka, o jaki ja mały i nic nieznacący, o może
kiedyś to wejdę, kiedyś, ale teraz to na pewno nie. Czy słyszałeś by
ktokolwiek, gdziekolwiek, prezentujący taką postawę wobec
jakiegokolwiek istotnego celu osiągnął go? Nie. Co więcej, Ty w
istocie piszesz tak: czy ten cel to w ogóle istnieje? Może kiedyś to
się okaże. To jakbyś mówił: ta góra (oświecenie) to jest mój
wymarzony cel, ale czy ona w ogóle istnieje? Jak nie zaczniesz na
nią wchodzić, to nigdy się nie dowiesz. Zacznij wchodzić, bywa
trudno, bywa różnie, ale nie ma większej przygody, której można
doświadczyć w tym życiu, nie ma piękniejszych widoków, nie ma nic
wspanialszego. To też wiadomo: tylko ta droga Cię spełni, żadna inna
nie. Bez tej drogi nie zrozumiesz kim jesteś, a jak nie wiesz kim
jesteś, to nie wiesz co tak naprawdę dla Ciebie jest dobre, ciągle,
zawsze będziesz odczuwał to okropne rozdarcie w sobie, to
przpołowienie. I albo zrozumiesz siebie, albo będziesz musial gnać i
gnać, pędzić za celami, których osiągnięcie nic nie daje. Dlaczego?
Bo nikt nie jest w stanie patrzeć na to rozdarcie w sobie i nic nie
robić z tym. Nikt nie jest w stanie patrzeć na to, ze tak naprawdę
nie ma pojęcia kim jest i trwać w tym patrzeniu. Bo to przyprawia o
szaleństwo. Albo więc musi dowiedzieć się, albo musi uciekać od
widzenia tego rozdarcia. I niemal wszyscy ludzie robią to drugie. I
dlatego świat zamieszkany przez nierozumiejące siebie istoty jest
niezrozumiałym, dziwnym, frustrującym miejscem. Oto jedyny wybór
jaki masz: albo poznasz siebie albo będziesz od tego uciekał.
Ucieczka od samopoznania jest niewolą, choć niewola w tym świecie
nazywana jest wolnością: "och, nie rozumiem może kim jestem, ale
jestem wolny, mogę zmienić zawód, żonę, mogę jechać tu lub tam, mogę
mieszkać w Afryce albo w Polsce......". Bo nikt nie widzi, że te
wszystkie, niemal nieskończone możliwości wybierania, między 500
modelami telefonów, między stylami zycia, itp. słuzy tylko jednemu:
nie widzieć tego kim jest się naprawdę, służy tylko ucieczce od
drogi samopoznania. Jeśli w to wątpisz, to spójrz tak: jaki cel w
tym świecie, postawiony i zrealizowany dał Ci szczęście i
spelnienie? Żaden, nigdy, nikomu. Co najwyżej zadowolenie, albo
takie zagłaskiwanie poczucia bezsensu: o zrobiłem karierę, moje
życie nie jest takie bez sensu, o jestem dobrą mamą, nie zmarnowalam
życia, itd., itp. Więc taki jest Twój wybór: albo poznasz siebie,
zrozumiesz sens swego bytu, albo będziesz od tego uciekał. Pierwsze
da Ci spelnienie i szczęście, drugie będzie nużące, frustrujące i
nigdy nie dające trwałego szczęścia (zresztą szczęście może być
tylko trwałe, choć świat mówi, że szczęścia mogą być tylko chwile,
ale jak zwykle słowa tego swiata to majaki szleńca: nietrwałe
szczęście jest wewnętrzną sprzecznością, jak szczęście mogłoby być
wewnętrznie sprzeczne?)Życzę Ci powodzenia. Osiągniesz je pod jednym
prostym warunkiem: musisz być zdeterminowany, wystarczy niezłomność
i determinacja do tego by się nie oszukiwać, determinacja w pytaniu
się o sens bytu, w kwestionowaniu fałszywych odpowiedzi dawanych
przez świat. Jeśli będziesz uczciwy i zdtereminowany, to reszta
zostanie Ci "dostarczona". To też jest zadziwiający, z punktu
widzenia naszego świata, aspekt drogi poznania. W pewnym momencie
wszystko, dosłownie wszystko zaczyna sprzyjać poszukującemu, by jego
poszuikawania powiodły się. UCZCIWIE poszukującemu.

[szczurek3]

Bardzo dziękuję za ten post. Na spokojnie go niedługo przeczytam i przetrawię.
Potrzebuję na to trochę czasu. Na gorąco powiem, że brzmi to trochę jak wstęp. W
tym sensie, że w następnym rozdziale dowiem się, że:
a) dzięki Jezusowi i Maryi dostąpisz...
b) medytuj i stań się drugim Buddą
c) Allach akbar
d) Boga nie ma
e) itp.

Innymi słowy, niezależnie od tego, że pochylę się nad Twoimi słowami, chciałbym
wiedzieć, mówiąc kolokwialnie, którą "klikę" reprezentujesz - a może żadną?

[wayout]

Drogę do samopoznania można wskazać chrześcijaninowi odwołując się
do jego religii, buddyście, odnosząc się do systemu buddyjskiego i
jego siatki pojęciowej, a agnostykowi i ateiście bazując na
podstawowych założeniach paradygmatu naukowego i osiągnięciach
niektórych nauk, itd. Nie neguję żadnej z tych ścieżek. Jednak droga
do samopoznania w końcu przekracza wszystkie systemy, wszystkie
słowa, wszystkie symbole. Bo słowa są tylko symbolami. Samopoznanie
zaś nie jest symboliczne. Pytasz się kim jesteśmy i czy jest możliwe
poznanie tego. Odpowiadam Ci, tak to jest możliwe. Wręcz odwróciłbym
pytanie: czy to możliwe, że samoświadoma istota nie jest w stanie
zrozumieć własnej tożsamości? Jeśli zaś chcesz być spełniony i żyć
w świecie, który ma sens, a nie w takim, który nie ma żadnego sensu,
bo każdy widzi ten sens gdzie indziej i w dodatku co chwila w innym
miejscu, to musisz poznać odpowiedź na pytanie kim jesteś. Czy nie
jest dziwne, że kilka miliardów ludzi uważa, że wie co jest dla
nich dobre, wie co jest dla nich złe, ale nie wie kim jest? Czy to
nie jest nonsens? To tak jakby ktoś mówił: nie wiem kim jestem, nie
wiem jaki jest sens istnienia świata i mnie samego, nie wiem skąd
wziął się świat, ale wiem, że dobre dla mnie jest to, to i to, a złe
tamto i tamto. Ludzie tak nie mówią wprost, ale tak żyją, według
tych słów. Czy to nie absurd? I chyba zgodzisz się w takim razie, że
masz tylko ten wybór, o którym pisałem wcześniej: albo będziesz żył
w takim absurdzie, w rozdarciu, o którym pisałeś, albo wejdziesz na
ścieżkę samopoznania. Co masz do stracenia? Poczucie nonsensu? A co
do Twojej odpowiedzi, to proszę nie czepiaj się swoich wyobrażen o
świecie, nie mów, że prawdy nie ma w tej i w tej religii, albo w
ateizmie, itp. Ten kto nie rozumie sensu swego istnienia i sensu
bytu, ten nigdzie nie widzi prawdy. Jak może gdziekolwiek rozpoznać
prawdę, skoro nie wie co o nim samym jest prawdą? Ten kto rozumie
sens bytu, ten widzi prawdę wszędzie i nie musi z niczym walczyć.
Moja odpowiedź dla Ciebie jest prosta: poznaj siebie. By to zrobić,
patrz wewnątrz, a nie na zewnątrz. Gdzie jesteś? Na zewnątrz, czy
jesteś sobą w sobie? Poznaj więc siebie.

[jar.perseusz]

szczurek3 napisał:

> Czy my mamy szansę kiedyś w ogóle pojąć, po co żyjemy?

*

No można zawsze pogdybać :o)
Wygląda na to, ze jesteśmy przede wszystkim
przekaźnikami uczuć, bo chyba nie bankami pamięci masowej, tak ?
No i nie wszyscy są Sokratesami, a przecież wszyscy umieją
przekazywać wibracje, choć ich nawet do końca nie rozumiemy.

pozdrawiam
jar

to pięknie szczurek że sie nad tym zastanawiasz

[jeepwdyzlu]

niemniej - Twoje rozterki są cokolwiek płytkie
bez urazy - ale ten temat jest jednym z podstawowych zagadnień
filozoficznych, napisano o tym morze książek, a ilu mędrców - tyle
odpowiedzi..
Jesli naprawdę (a nie dla potrzeb dyskusji na tym forum) nurtuje Cię
te pytanie - sugeruję kupić podręcznik do filozofii dla szkół
średnich..
Serdeczne ukłony
jeep

[mam_serce]

jeepwdyzlu napisał:

> niemniej - Twoje rozterki są cokolwiek płytkie
> bez urazy - ale ten temat jest jednym z podstawowych zagadnień
> filozoficznych, napisano o tym morze książek, a ilu mędrców - tyle
> odpowiedzi..
> Jesli naprawdę (a nie dla potrzeb dyskusji na tym forum) nurtuje
Cię
> te pytanie - sugeruję kupić podręcznik do filozofii dla szkół
> średnich..
> Serdeczne ukłony
> jeep

Naprawdę po miłość chodzisz do biblioteki ?
I szukasz jej na półkach ?

To jest usprawiedliwione jedynie w takim
wypadku, kiedy Twoja dziewczyna jest bibliotekarką :o)
Naprawdę nie masz włąsnego serca, by za jego pomocą
ocenić, co w życiu jest najważniejsze i co nadaje mu sens,
rozmach i sprawia radość ?

pozdrawiam
mam_serce

Ps. Naprawdę filozofowie potrzebni
Ci są do szczęścia ?
Do sypialni też ich zapraszasz ? :o)

[jeepwdyzlu]

nic o mnie nie wiesz więc po co ta ironia?
dyskutuj z tezami nie dezawuując przeciwnika

ta dyskusja jest płytka
doceniam Twój wysiłek
ale nie jest twórczy..
to smutne ale to prawda
jeep

[mam_serce]

jeepwdyzlu napisał:

> nic o mnie nie wiesz więc po co ta ironia?
> dyskutuj z tezami nie dezawuując przeciwnika

&
Przecież to Ty zrobiłeś w stosunku
do adrestata postu.
A mnie widocznie źle zrozumiałeś.

> ta dyskusja jest płytka

&
Uważasz, ze Twoje uwagi
były głębokie ?
Nie sądzę, włąśnie wydały mi się
niesamowicie płytkie, dlatego
zareagowałem.


> doceniam Twój wysiłek
> ale nie jest twórczy..
> to smutne ale to prawda
> jeep

Prawda jest taka, że nie podałeś żadnego
argumentu, ale będziesz się nadal upierał,
że filozofia i filozofowie są lepsi od miłości,
którą w sumie każdy bez ich pomocy rozumie, tak ?

No cóż, sk0oro wolisz prawdy skomplikowane,
to rzeczywiśćie lepsi są filozofowie.

pozdrawiam
mam_serce

[jeepwdyzlu]

założyciel watku zadaje pytanie
ja stwierdzam, że na to pytanie ludzkość próbuje znależć odpowiedź
od poczatków istnienia cywilizacji..
Co do tego ma miłość?
I czy ja napisałem to:
filozofia i filozofowie są lepsi od miłości,
--------
nie
to Twoja - dość surowa interpretacja...
szkoda
jeep

[wiciu.zip]

jeepwdyzlu napisał:

> założyciel watku zadaje pytanie
> ja stwierdzam, że na to pytanie ludzkość próbuje znależć odpowiedź
> od poczatków istnienia cywilizacji..
> Co do tego ma miłość?
> I czy ja napisałem to:
> filozofia i filozofowie są lepsi od miłości,
> --------
> nie
> to Twoja - dość surowa interpretacja...
> szkoda
> jeep

Już raz odpowiedziałem,ale ktoś miły
wykasował.

Pytasz, co miłość ma do sensu istnienia,
którego szukali filozofowie ?

zdar
wiciu

[szczurek3]

Wyobraź sobie prawdopodobny scenariusz, że nastąpi globalny lub kosmiczny
kataklizm, zanim - hipotetycznie - ludzkość opanuje podróże międzygwiezdne i
zasiedli inne planety. Gatunek zginie. Jaki był sens jego istnienia?
Twoje słowa, że moje rozterki są płytkie, rozumiem tylko w ten sposób, że jeżeli
w życiu miałbym bardziej przesrane, to nie miałbym czasu ani ochoty się nad
takimi sprawami zastanawiać. Przykładowo wyłbym z bólu w jakimś szpitalu (niebem
dla mnie byłby chwilowy brak bólu) lub zapieprzał w nadgodzinach, żeby wyżywić
piątkę dzieciaków (niebem dla mnie jest chwila, kiedy walę się do wyra spać) -
przykłady można mnożyć.
Ale na szczęście mam pracę, jestem zdrowy i mam czas myśleć o "pierdołach". Więc
myślę, popijając herbatę. Po co my istniejemy - jako cały gatunek? Bo jakiś sens
życia każdy pojedynczy egzemplarz sobie znajdzie. Ale w końcu umrze. I jego
dzieci też. I dzieci tych dzieci też.
A Bóg, który po śmierci będzie mnie jeszcze ciągał po jakichś sądach i ferował
wyroki - co to za Bóg?

[jeepwdyzlu]

to, ze się zastanawiasz nad sensem życia - to piekne i godne
podziwu..
Niemniej - powtórzę - ludzkośc próbuje znaleźć odpowiedź na
fundamentalne pytania od zarania dziejów..
Bezskutecznie. Co człowiek, co religia, co epoka, co system
filozoficzny - odpowiedzi są RÓŻNE.
Nie pocieszę Cię jesli stwierdzę, że musisz SAM się z tym zmierzyć.
I chyba nie oczekujesz odpowiedzi na tym forum..

Sam podzielę się moim prywatnym zdaniem.
Życie nie ma sensu. jest przypadkowym efektem chemicznej aktywności,
kaprysem ewolucji..
Pierwotniak ani meduza nie zadaje sobie pytań. Prawdopodobnie z
powodu zbyt małego stopnia złożoności swojego ośrodka nerwowego.
człowiek ma świadomość - która nie jest darem od boga, tylko
ubocznym skutkiem ewolucji..
Twoja czy moja śmierć jest dla ludzkości obojętna. Podobnie jak los
naszego systemu słonecznego dla wszechświata.. Bóg jest wytworem
naszej ułomnosci, naszej próby wyjasniania otaczającej nas materii..
Pochodną nie rozumienia zjawisk fizycznych, mantalnych,
atmosferycznych nawet..
czy zatem życie ma sens?
w sensie kosmologicznym - niestety nie...
Pozdrawiam
jeep

[wiciu.zip]

szczurek3 napisał:

> Czy my mamy szansę kiedyś w ogóle pojąć, po co żyjemy?

Może to właśnie wynika z tego, kim jesteśmy ?

1. Zwierzętami
2. Jednak szczególnymi, przynajmniej tak się wydaje
3. Ograniczonymi do jednego życia, na to wychodzi,
jeśli nie przyjmiemy jakiś fantastycznych założeń
4. Musimy jeść, by żyć i gdzieś się schować przed mrozem i deszczem

Może utrzymanie się jak najdłużej przy życiu,
którego w większości jednak pragniemy ?

pozdrawiam
wiciu

Doszedłem do następujących wniosków

[szczurek3]

Nie ma znaczenia, czy Bóg jest czy go nie ma.
Nie ma znaczenia, czy życie po śmierci istnieje czy nie.

Sensem naszego życia jest triumf ducha nad materią.
Tylko to daje nam ludziom, prawdziwe "czucie" życia.

[nehsa]

Na postawione przez ciebie pytania, jednoznaczne, racjonalne
odpowiedzi zawiera ponadreligijna, ponadpolityczna, a zatem
świecka, i przy tym nieskończenie racjonalna Nauka
Wszechmogącego Ojca-Boga, którą oznajmiał Syn-Bóg.

Ps.
Wykluczone jest istnienie jednego Boga.

[wayout]

Do Szczurka3. Owszem ma ogromne znaczenie. Ma znaczenie czy jesteś
chwilowym bytem, pzbawionym znaczenia sam w sobie, powstałym w wirze
chaosu, bytem który za chwile zniknie, czy jesteś wiecznym bytem. Ma
znaczenie czy zło, które Cię spotyka lub może spotkać, lub które
może spotkać Twoich bliskich, jest czymś co obiektywnie się zdarza,
ale nad czym nie masz kontroli i czego zrozumieć do końca nie
możesz, albo co może jest wręcz konieczne i uzasadnione (np. dla
funkcjonowania procesów ewolucyjnych), czy też zło jest
wytłumaczalne i może zostać "pokonane". Ma znaczenie czy
samoświadomość i miłość są wyłącznie produktem ewolucji, chwilowym
narzędziem dla rozwoju populacji, która zresztą nie wiadomo po co
się rozwija (jeden z najgłupszych wniosków będących konsekwencją
wiary w teorię ewolucji, bez zrozumienia jaki jest cel i sens
ewolucji, czego nie da się zrozumieć jeśli nie istnieje punkt
odniesienia poza badanym zmkniętym systemem), czy też samoświadomość
i miłość są sensem istnienia, zakrytym chmurami ignorancji. Ma
znaczenie czy dobro ma byt czy jest tylko chimerą w Twoim umyśle.
Jeśli nie ma żadnego punktu odniesienia poza materią, to o jakim
duchu mówisz? Przecież wówczas należy przyjąć, według wyznawców
teorii ewolucji (która działa jako pewien proces, ale która sama w
sobie niczego nie objaśnia, czego pojąć jej wyznawcy nie są w
stanie), że Twoja samoświadomość i Twój duch, to tylko narzędzia w
niczemu nie służącym i do niczego nie zmierzającym procesie
propagowania życia danej populacji. Z tego punktu widzenia mówienie
o jakimś tryumfie ducha jest po prostu śmieszne, bo jeśli dla
ewolucji będzie korzystniejsze, to za moment wszelki duch zniknie.
To wszystko ma znaczenie ogromne, wręcz niewyobrażalne. Włączając w
to kwestie etyczne. Jeśli dobro i altruizm są także tylko
narzędziami ewolucji (co propagowane jest cały czas
przez "naukowców"), to o jakim duchu mówisz? Bo może dziś to
narzędzie jest użyteczne, ale jutro nie? Może udany zamach szalonego
terrorysty w dużym mieście jest korzystny z punktu widzenia
ewolucji, bo wyeliminowałby słabą część populacji, która wykazywała
cechy (np. niechęć do rozmnażania się), zagrażające rozwojowi
populacji? Jak to ocenisz? Może więc zamiast ścigać i potepiać
zamchowca, należałoby mu zbudować pomnik, z podpisem "wdzięczny
proces ewolucji". Twoje wnioski niczego nie wyjaśniają, nadal nie
rozumiesz kim jesteś, nie rozumiesz własnej tożsamości. A przez to
nie wiesz co jest dobre, a co złe (choćby jak w powyższym prostym
przykładzie z zamachem), a więc nie wiesz nic. Twoje życie staje się
tylko serią doznań zmysłów i ciągiem myśli, ale nie wiesz czy ma
jakikolwiek sens samo w sobie czy nie. Nie wiesz w związku z tym czy
ma jakiekolwiek znaczenie czy nie. Nie wiesz, czy jesteś efemerydą,
chmurą atomów ułożoną mniej czy bardziej przypadkowo w taki a nie
inny wzór, nie wiesz czy jesteś poddany chaosowi czy też istnieją
jakieś sensowne prawa. Nie wiesz nic. Nie wiesz nawet czy masz byt.
I to ma swoje ogromne konsekwencje. Bo ludzie nie wiedząc tego
wszystkiego, czepiają się tego co mogą dotknąć, poczuć i zobaczyć.
Czepiają się zmysłów i ciała. I to rodzi niekończący się łańcuch
cierpienia. Gdy mówisz "nie wiem kim jestem, ale nie ma to
znaczenia", poełniasz fundamentalny błąd. Jak może nie mieć
znaczenia kim jesteś? Jak? Jeśli nie wiesz kim jesteś, to nie jesteś
nawet w stanie sensownie wyjaśnić własnych słów, że liczy się triumf
ducha nad materią. Bo jeśli nie wiesz tych rzeczy, o których
napisałeś, że nie mają znaczenia, to nie wiesz i nie rozumiesz ani
czym jest duch, ani czym jest materia. Ignorancja rodzi tylko
ignorancję. Ale na szczęście jest tak, że to Kim naprawdę jesteś,
gwarantuje, że w dowolnym momencie możesz podjąć decyzję o tym, że
chcesz sobie przypomnieć kim jesteś (dokonuje się tego będąc w
iluzji czasu, więc możesz mieć wrażenie, że przypominanie troche
trwa) i uda Ci się to. I to jest tylko Twoim wyborem: albo nie
zechcesz sobie przypomnieć Kim jesteś i będziesz doświadczał
chaotycznego istnienia, którego sensu nie da się wyjaśnić (bo jest
po to by sens zasłaniać), będziesz poddany wiecznym fluktuacjom, raz
źle, raz dobrze, raz miło, raz niemiło, trochę radości, i na ogół
więcej smutku, chwile szcęści i wieczny znój troszczenia się o swe
życie. Jak bardzo Cię już to wszystko zmęczy, to wpadniesz w nałogi,
albo zaczniesz chorować, albo po prostu zestarzejesz się i umrzesz.
I tak w kółko (nie chodzi tu o żadną reinkarnację, to jest po prostu
niekończąca się seria chaotycznych doznań umysłu, który postanowił
nie widzień sensu, a nie widząc sensu jest poddany chaosowi, w który
wierzy). Taki wybór to oczywiście nic złego. W pewnym momencie
jednak zmęczy Cię życie w bezsensie, życie pozbawione celu, w końcu
kiedyś wyczerpie Cię to tak bardzo, że spytasz się czy istnieje
jakiś inny, lepszy sposób bycia,leszpy sposób życia. I tak
rozpoczniesz proces przypominania sobie Kim jesteś. W istocie więc
Twój wybór w dłuższej perspektywie jest pewny. Możesz oszczędzić
sobie ogromnego zmęczenia, frustracji, doświadczania niepewności,
nieustających trosk, nieprzewidywalności złych zdarzeń, chorób,
rozstań, smutku i zamienić to wszystko na radość i szczęście, na
pewność drogi, podejmując decyzję o tym, że chcesz poznać siebie juz
teraz. Ale to Twój wybór.

[bez_seller]

wayout napisał:

I tak
> rozpoczniesz proces przypominania sobie Kim jesteś. W istocie więc
> Twój wybór w dłuższej perspektywie jest pewny. Możesz oszczędzić
> sobie ogromnego zmęczenia, frustracji, doświadczania niepewności,
> nieustających trosk, nieprzewidywalności złych zdarzeń, chorób,
> rozstań, smutku i zamienić to wszystko na radość i szczęście, na
> pewność drogi, podejmując decyzję o tym, że chcesz poznać siebie
juz
> teraz. Ale to Twój wybór.

Jak poznaje sie siebie, gdzie daja na to recepte?
Jezeli juz poznales siebie, to kim jestes i kim my wszyscy jestesmy?

[coma.rar]

bez_seller napisała:

> wayout napisał:
>
> I tak
> > rozpoczniesz proces przypominania sobie Kim jesteś. W istocie więc
> > Twój wybór w dłuższej perspektywie jest pewny. Możesz oszczędzić
> > sobie ogromnego zmęczenia, frustracji, doświadczania niepewności,
> > nieustających trosk, nieprzewidywalności złych zdarzeń, chorób,
> > rozstań, smutku i zamienić to wszystko na radość i szczęście, na
> > pewność drogi, podejmując decyzję o tym, że chcesz poznać siebie
> juz
> > teraz. Ale to Twój wybór.
>
> Jak poznaje sie siebie, gdzie daja na to recepte?
> Jezeli juz poznales siebie, to kim jestes i kim my wszyscy jestesmy?


Bogiem ? :o)

zdar
coma.rar

[bez_seller]

coma.rar napisał:

> Bogiem ? :o)

To byloby dla mnie jedyne wytlumaczenie tego wokol bezsensu. Bog
istniejacy we wszystkich posrednich formach - od chaosu po
samoswiadoma istote, nie majacy na nic wpywu, nie wtracajacy sie w
przebieg doswiadczenia, sam ciekaw co z tego wyniknie. Nie mozna
zatem powiedziec, ze Bog cos wybiera np. ateistow jak chce
Krytykantka, nie posyla Syna do zbawienia ludzkosci, nie zsyla dobra
ani zla, nasze modlitwy, skargi, prosby i blagania nie docieraja do
niego. Zrozumiale jest jego milczenie, bezsilnosc i niemozliwosc
znalezienia bodajze sladu jego bytnosci we wszechswiecie . Jedyna co
daloby sie okreslic jako jego istnienie, to materia, ruch, energia,
my sami, zycie.

[bez_seller]

bez_seller napisała:

> coma.rar napisał:
>
> > Bogiem ? :o)
>
> To byloby dla mnie jedyne wytlumaczenie tego wokol bezsensu. [...]

Tutaj podobnie Coma.rar, aby tylko klapnac szczeka, zadnej
konsekwenji w prowadzeniu rozmowy.

[krytykantka07]

bez_seller napisała:

> bez_seller napisała:
>
> > coma.rar napisał:
> >
> > > Bogiem ? :o)
> >
> > To byloby dla mnie jedyne wytlumaczenie tego wokol bezsensu.
[...]
>
> Tutaj podobnie Coma.rar, aby tylko klapnac szczeka, zadnej
> konsekwenji w prowadzeniu rozmowy.

A czyja to wina, że nie rozumiesz postów?
Zamiast krytykować po prostu zapytaj.

[coma.rar]

bez_seller napisała:

> bez_seller napisała:
>
> > coma.rar napisał:
> >
> > > Bogiem ? :o)
> >
> > To byloby dla mnie jedyne wytlumaczenie tego wokol bezsensu. [...]
>
> Tutaj podobnie Coma.rar, aby tylko klapnac szczeka, zadnej
> konsekwenji w prowadzeniu rozmowy.

Tak pięknie napisałaś do mnie, a teraz tak
nieładnie kończysz... :o/

W którym momencie widzisz ten brak konsekwencji konkretnie ?

zdar
coma.rar

[bez_seller]

coma.rar napisał:

> > Tutaj podobnie Coma.rar, aby tylko klapnac szczeka, zadnej
> > konsekwenji w prowadzeniu rozmowy.
>
> Tak pięknie napisałaś do mnie, a teraz tak
> nieładnie kończysz... :o/

Co jest nieladnego w tym co napisalam? Wyrzucasz z siebie duzo
niepotrzebnych slow. Trudno sie zorientowac, czy zarujesz czy mowisz
powaznie, niewiadomo, czy Ci odpowiadac, czy olac itd.
>
> W którym momencie widzisz ten brak konsekwencji konkretnie ?
>
> zdar
> coma.rar

Rzuciles slowem "Bogiem ?" po czym nie raczysz zajrzec co ci
odpisano, mimo, ze siedzisz w watku, tylko troche nizej. Moze tez
byc, ze jestes gapa. :)
Byc moze to ja sie niecierpliwie, bo czas mnie pogania.:))

[coma.rar]

bez_seller napisała:

> coma.rar napisał:
>
> > Bogiem ? :o)
>
> To byloby dla mnie jedyne wytlumaczenie tego wokol bezsensu.

Może Bóg też czuje bezsens istnienia...,
a nawet na pewno, jeśli jest w nas...


> Bog
> istniejacy we wszystkich posrednich formach - od chaosu po
> samoswiadoma istote, nie majacy na nic wpywu, nie wtracajacy sie w
> przebieg doswiadczenia, sam ciekaw co z tego wyniknie. Nie mozna
> zatem powiedziec, ze Bog cos wybiera np. ateistow jak chce
> Krytykantka, nie posyla Syna do zbawienia ludzkosci, nie zsyla dobra
> ani zla, nasze modlitwy, skargi, prosby i blagania nie docieraja do
> niego. Zrozumiale jest jego milczenie, bezsilnosc i niemozliwosc
> znalezienia bodajze sladu jego bytnosci we wszechswiecie . Jedyna co
> daloby sie okreslic jako jego istnienie, to materia, ruch, energia,
> my sami, zycie.

Ciepło, ciepło... się w sercu robi, kiedy widzę,
że ktoś zaczyna mnie rozumieć :o)


zdar
coma.rar

[bez_seller]

coma.rar napisał:

> Ciepło, ciepło... się w sercu robi, kiedy widzę,
> że ktoś zaczyna mnie rozumieć :o)

Nie Ciebie rozumiem (jestes za bardzo rozchelstany, trudno sie
sledzi Twoje wypowiedzi, zmieniasz nicki itp.) Probuje zrozumiec
swiat. Z danych jakich dostrcza nauka, zycie, natura, wynika, ze
albo tego Super-bytu nie ma, albo jest wewnatrz wszystkiego co jest,
lub bardziej jeszcze mozliwe, ze jest tym wszystkim co jest i nie ma
sensu poszukiwac go na zewnatrz.
Czyli innymi slowy, zycie pierwotniaka lub czlowieka nie jest
prymitywnym istnieniem bialka, lecz boska emanacja, dosc przypadkowa
w formie. Materia byc moze placze sie w przypadkowe formy i faktury,
ale zalozeniem jest, ze wystepuje staly rozwoj tej przypadkowej
formy az do powstania samoswiadomosci i dalej, ktore to "dalej" dla
nas jest w tej chwili niewyobrazalne . Wyglada to raczej na
wewnetrzna boska energie-rzeke wypychajaca sama z siebie byty do
istnienia, niz spogladajacy z zewnatrz Super-Byt. Tak czy inaczej
jestesmy zdani tylko na siebie. Ciekawe tez , czy po smierci wracamy
do biotygla na przemial, czy jakas mikroczastka naszej swiadomosci
zostaje zwiazana na zawsze z Super-bytem. Byc moze tylko wielkie
umysly dolaczaja do Super-bytu, te skromne, skromnie koncza w
niebycie.

[wayout]

bez_seller napisała:

> wayout napisał:
>
> Jak poznaje sie siebie, gdzie daja na to recepte?
> Jezeli juz poznales siebie, to kim jestes i kim my wszyscy
jestesmy?

Nie ma jednej „recepty”. Do celu prowadzić mogą różne drogi.
Podstawą jest na ogół obserwacja własnego umysłu. To jest tak jakbyś
umieściłaa obserwatora we własnym umyśle, który patrzy na wszystko z
pewnym dystansem. Możesz wówczas zauważyć bardzo różne schematy,
według których działa Twój umysł, możesz zaobserwować wewnętrzne
sprzeczności. Bardzo wyraźna staje się niespójność pomiędzy
myślami, słowami i czynami, sprzeczność pomiędzy stawianymi sobie
celami. Zaobserwowanie schematów jest szokującym odkryciem, gdyż
okazuje się, że pewne nasze postawy, pewne zachowania (ale uczciwie
mówiąc to w zasadzie wszystkie), uznawane dotychczas za całkowicie
naturalne, za wyraz nas samych, wynikają z wdrukowanych w nas
schematów. Zauważa się wówczas, że to co myślimy wcale nas nie
wyraża, że tak naprawdę wszystkie schematy nas zniewalają. Wówczas
dochodzi do pierwszego istotnego „osiągnięcia” – zaprzestania
utożsamiania siebie, swojego istnienia, z ciągiem myślowym, z
wewnętrznym monologiem. Dojście do tego punktu rodzi chęć
uwolnienia się od wszelkich zapisanych w nas „programów” myślenia i
wynikających z nich zautomatyzowanych sposobów działania,
reagowania. Schematy wdrukowane są bardzo głęboko. Może powstać
uczucie dyskomfortu, gdyż najczęściej jest taki etap, w którym
człowiek chce uwolnić się od nich, ale obserwuje, że wciąż jego
reakcje na zdarzenia, ludzi, itd., są niemal automatyczne. Jeśli
jest się uczciwym wobec siebie, to powstaje jednak nieodparta chęć
dalszej pracy. Jest to po prostu chęć bycia wolnym. Najtrudniejszy
jest początek. Na ogół możliwe są tylko chwile samoświadomej
obserwacji własnego umysłu. Potem wir automatyzmów, wewnętrznego
monologu, niemal wsysa. Jeśli jednak jest się konsekwentnym, to
coraz częstsze są chwile jasnego widzenia siebie. Można na przykład
widzieć swoje działanie w danym momencie, widzieć dokładnie motywy,
które stoją za nim i przerwać je lub dalej podążać za „akcją”, cały
czas zachowując wewnętrzny dystans. Na tym etapie sama już będziesz
wiedziała co znaczy poznawanie siebie, choć wcale nie oznacza, że
będziesz się znała. Pomocna jest obserwacja świata. Uczciwa i
uważna, najbardziej jak to możliwe wolna od oceny, od osądu. Wówczas
zaczyna być wyraźnie widoczne, że wszystkie mechanizmy działania
postrzeganego przez nas świata, są odzwierciedleniem sposobu
działania osoby pozbawionej samoświadomości, tzn. widać jak świat
działa według zakodowanych schematów, jak wbrew pozorom jest mało
twórczy, jak tylko mieli nieskończoność form, przy braku treści.
Widać jałowość wszelkich działań świata. Warto także obserwować
ludzi wokół, ale także z możliwie największym dystansem, bez
oceniania. W pewnym momencie, to nie jest przyjemne, widać że
ogromna większość ludzi działa tak jak zaprogramowane maszyny, bez
żadnej świadomości. To uczy obserwatora o nim samym. Pomocna może
być lektura. Wielu ludzi we wszystkich czasach próbowało zrozumieć
sens tego wszystkiego. Nie chodzi o to by czytać i stawać się
wyznawcą czegokolwiek, ale by uczyć się z doświadczenia innych.
Odnoś doświadczenia i wnioski różnych autorów do siebie, do tego co
sam myślisz, do swoich doświadczeń. Jeśli nie zgadzasz się z nimi,
to sama sobie odpowiadaj dlaczego i czy Twoje własne odpowiedzi Cię
przekonują. Dla każdego inna lektura może być
pomocna, „otwierająca”. Jeśli musiałbym coś polecać, to polecałbym
starożytnych greckich i rzymskich filozofów, refleksje i badania
najbardziej twórczych fizyków ( tych z dwudziestego wieku, który
odkrycia kładły podwaliny pod nowoczesną fizykę, którzy byli często
bardzo, bardzo blisko zrozumienia, którzy mieli też ogromny dystans
do siebie i swoich odkryć), dawnych chińskich mistrzów zen (ale bez
anegdot, koanów, itp., czego studiowanie nie ma na ogół większego
sensu), trochę buddyzmu mahajany, chrześcijańskich mistyków,
Krishnamurtiego, H.D. Thoreau, eseje R.W. Emersona, a w przerwach
dla relaksu najlepsze powieści Dicka i polskiego, niedocenianego
Snerga (czytałem go sto lat temu, ale pamiętam, że niezatarte
wrażenie wywarł na mnie „Świat według łotra”). Jednak dla Ciebie
może inne lektury będą pomocne. Jeśli wejdziesz na tę drogę i na
niej trochę wytrwasz, to w końcu tylko ona stanie się ważna.
Zacznij, bądź wytrwała i zobaczysz, że cały Wszechświat będzie Ci
sprzyjać w tej drodze. Podsunie Ci ludzi, zdarzenia, książki,
wszystko co na danym etapie będzie najlepsze dla Ciebie. Sama
zrozumiesz dlaczego. A tak ze „światowego” punktu widzenia nie ma
większej przygody niż poznanie siebie.


Mogę Ci objaśnić na bardzo wiele sposobów kim jesteśmy i w różnych
kategoriach, religijnych, psychologicznych, itd. Ale to nie ma
sensu. Część wyjaśnień mogłaby Cię przestraszyć (i w związku z tym
nie wzięłabyś ich na poważnie), część wydać się szalona, część może
byś odrzuciła automatycznie jako niezgodną z Twoimi dotychczasowymi
przekonaniami. Poznanie siebie prowadzi do doświadczeń, pojawiają
się one na różnych etapach drogi i im bliżej końca drogi, tym
jaśniejsze się staje, że poznanie siebie jest doświadczeniem, a nie
słowami, nie intelektualnym rozumowaniem. Doświadczenie to z
założenia jest sprzeczne z wszelkimi doświadczeniami świata, gdyż
celem świata jest ukrycie naszej tożsamości. Nie ma więc za dużego
sensu prowadzić na ten temat rozważań. Najkrócej można zaś
powiedzieć tak: jesteśmy miłością, nieskończonością, wiecznością,
radością, jednością, jedyną rzeczywistością jest samoświadomy byt,
który jest całkowicie niematerialny. Dlatego zrozumienie bytu i
całkowita samoświadomość jest zrozumieniem rzeczywistości.
Powodzenia.

[bez_seller]

> Mogę Ci objaśnić na bardzo wiele sposobów kim jesteśmy i w różnych
> kategoriach, religijnych, psychologicznych, itd. Ale to nie ma
> sensu. Część wyjaśnień mogłaby Cię przestraszyć (i w związku z tym
> nie wzięłabyś ich na poważnie), część wydać się szalona, część
może
> byś odrzuciła automatycznie jako niezgodną z Twoimi
dotychczasowymi
> przekonaniami. Poznanie siebie prowadzi do doświadczeń, pojawiają
> się one na różnych etapach drogi i im bliżej końca drogi, tym
> jaśniejsze się staje, że poznanie siebie jest doświadczeniem, a
nie
> słowami, nie intelektualnym rozumowaniem. Doświadczenie to z
> założenia jest sprzeczne z wszelkimi doświadczeniami świata, gdyż
> celem świata jest ukrycie naszej tożsamości. Nie ma więc za dużego
> sensu prowadzić na ten temat rozważań. Najkrócej można zaś
> powiedzieć tak: jesteśmy miłością, nieskończonością, wiecznością,
> radością, jednością, jedyną rzeczywistością jest samoświadomy byt,
> który jest całkowicie niematerialny. Dlatego zrozumienie bytu i
> całkowita samoświadomość jest zrozumieniem rzeczywistości.


Nie istnieje zadna sila, ktora trzymalaby nas w jedni, nie istnieja
zadne odgorne zasady, ktore porzadkowalby nasze istnienie. Nie ma
niczego, czego moznaby bylo sie uchwycic i trzymajac wiedziec, ze
podaza sie w dobrym kierunku. Caly sens naszego istnienia jest tylko
taki, jaki my mu nadamy. Jestesmy jednodniowymi jetkami zyjacymi
niewiadomopoco. Przeszlam wiele drog i sciezek, szukalam jakiejs
malej chocby zasady, malego, najmniejszego sladu porzadku. Zasada
przyczyny i skutku odnosi sie tylko do swiata fizycznego, do
wewnetrznego swiata czlowieka nie odnosi sie wcale, przychodzi fala
tsunami i w ciagu paru chwil zmywa cwierc miliona istnien w taki sam
sposob jak zmywa miliony robakow, insektow, roslin. Swiat nie ma
pojecia o naszym ani swoim istnieniu, wiec w jaki sposob ukrywa
przed nami nasza tozsamosc? Twoje sposoby na odkrywanie tozsamosci
sa dobre, rozwijaja swiadomosc. Ta rozwinieta swiadomosc moze nawet
wykreowac jakies swiaty, ale jesli chcesz byc uczciwy wobec siebie,
musisz przyznac, ze niczego, nawet w tej podwyzszonej swiadomosci
nie ma, nawet jesli zdarzy sie jakas chwilowa swiadomosciowa
anomalia, ktora przyspiesza bicie serca i wrecz kaze myslec o
oswieceniu. Nadal jestesmy bezradni, poddani kaprysom innych,
kaprysom natury i tak naprwde, dalej nic nie wiemy.

[krytykantka07]

bez_seller napisała:

> Nie istnieje zadna sila, ktora trzymalaby nas w jedni, nie
istnieja > zadne odgorne zasady, ktore porzadkowalby nasze
istnienie. Nie ma > niczego, czego moznaby bylo sie uchwycic i
trzymajac wiedziec, ze > podaza sie w dobrym kierunku.

Owszem jest: rozsądek.

Caly sens naszego istnienia jest tylko > taki, jaki my mu nadamy.
Jestesmy jednodniowymi jetkami zyjacymi > niewiadomopoco.

A może to nie tak.
Może przez walki o władzę, które wywołują prymitywni ludzie świat
stracił szansę poznania bo ci, co mogliby coś zrobić zginęli.
Może dlatego wciąż czeka na to, aby móc stworzyć to, co przez ludzi
kiedyś sie nie udało.
Może straciliśmy ludzi, którzy wymyśliliby lek na całe zło? ;).
Skąd wiadomo, co straciliśmy, skoro nas nie interesowało, że czasami
odnosimy pyrrusowe zwycięstwa.

Przeszlam wiele drog i sciezek, szukalam jakiejs > malej chocby
zasady, malego, najmniejszego sladu porzadku. Zasada > przyczyny i
skutku odnosi sie tylko do swiata fizycznego, do > wewnetrznego
swiata czlowieka nie odnosi sie wcale, przychodzi fala > tsunami i w
ciagu paru chwil zmywa cwierc miliona istnien w taki sam > sposob
jak zmywa miliony robakow, insektow, roslin. Swiat nie ma > pojecia
o naszym ani swoim istnieniu, wiec w jaki sposob ukrywa > przed nami
nasza tozsamosc?

A może straciliśmy szansę na to aby ujarzmić tsunami czy inne
żywioły przez pozorantów, którzy tylko pozorują pracę i powołują się
na różnych bogów, albo chcą kontrolować wszystko i wszystkich aby
ukryć swoją ignorancję.
Może czas na uczciwość opartą na miłości i odpowiedzialności za
świat?

Twoje sposoby na odkrywanie tozsamosci > sa dobre, rozwijaja
swiadomosc. Ta rozwinieta swiadomosc moze nawet > wykreowac jakies
swiaty, ale jesli chcesz byc uczciwy wobec siebie, > musisz
przyznac, ze niczego, nawet w tej podwyzszonej swiadomosci
> nie ma, nawet jesli zdarzy sie jakas chwilowa swiadomosciowa
> anomalia, ktora przyspiesza bicie serca i wrecz kaze myslec o
> oswieceniu. Nadal jestesmy bezradni, poddani kaprysom innych,
> kaprysom natury i tak naprwde, dalej nic nie wiemy.

Dlatego mówię, że Bóg wybrał ateistów ;).
Ateiści rozsądni i wierzący, którzy rozumieją naukę Jezusa zmienią
ten świat i wszystko nabierze sensu...

i jeszcze coś...

[krytykantka07]

Odwołam się do mobbingu w zakładzie pracy.
Wydaje mi się, że świat można porównać do takiej ogromnej fabryki ;).
Każdy wie, że mobbing dotyka tych najzdolniejszych, a mobberami są
przede wszystkim psychopaci.
Dzięki mobbingowi zakład pracy traci najlepszych pracowników i
czasami trzeba długo czekać, aby pojawił się ktoś kto zastąpi
tamtych, których wyrzucono, aby pozoranci mogli dalej pozorować
pracę.
Czasami zakład pracy idzie na dno i nie wiadomo dlaczego.
Otóż dlatego, że zbyt długo nie pojawi się ktoś, kto mógłby
kontynuować dzieło najlepszych pracowników, no chyba, że zmieni się
właściciel albo szef, albo choćby ich wizja.
I nagle staną sie uczciwi.
Tak chyba jest ze światem...
Dlatego potrzeba uczciwości wobec samych siebie.

wayout dziękuję

[jeepwdyzlu]

Bardzo to pieknie napisałeś, naprawdę..
I mądrze.
Niemniej - skąd pewność, że w ogóle mozna dokonac wyboru?
Skąd pewność, ż WIARA w cel pomoze uporządkować życie?
Moze Tobie tak.
Jestem pewny - ze można sięgnąć absolutu, bez wiary w uproszczone
modele, które proponuja rózne religie.. Choćby patrząc na wschód
słońca, podziwiając lot ptaka, czy dotykajć faktury skóry Twojej
ukochanej...
I być dobrym człowiekiem bez poczucia pewnosci jaki daje Ci wiara.
Nawet nie w Jezusa czy mahometa, ale w PEWNOŚĆ drogi - jak to
pięknie ująłeś..
Ja - jestem elemntem chaosu.
Ale nie jestem nieszczęśliwy. Wręcz przeciwnie.
Najserdeczniej pozdrawiam
jeep

[wayout]

jeepwdyzlu napisał:


> Ja - jestem elemntem chaosu.
> Ale nie jestem nieszczęśliwy. Wręcz przeciwnie.

Wiem. Dlatego nie dyskutuję. Nie mam żadnej potrzeby przekonywania
kogokolwiek. Dyskutują i mają wątpliwości ci, którzy nie wiedzą. Na
marginesie tylko wskażę, że nie pisałem o żadnej religii. Jesteś
szczęśliwy i ja z tego cieszę się. To nie jest ironia, ani żart. Ani
to, że troszczę się o Ciebie. I dlatego chciałbym by Twe szczęście
nigdy się nie skończyło. Nie żartuję, nie jest to żaden zabieg
erystyczny. Być może nie jesteś w stanie sobie wyobrazić jak bardzo
poważnie to piszę. I z tych powodów, a nie z chęci przekonywania
Cię, czy dyskutowania z Tobą, mam do Ciebie osobistą prośbę.
Wiadomo, że możesz ją zignorować. Zastanów się nad następującą
kwestią, ale dla siebie. Nie odpowiadaj mi, nie ma takiej potrzeby.
Jeśli wierzysz w istnienie chaosu, to rozumiesz, że chaos polega na
nieprzewidywalności, na wiecznej zmienności. Nie wiesz co , gdzie,
kiedy i dlaczego może się stać. Możesz coś racjonalnie planować i
przy określonych założeniach plany spełnią się. Ale zawsze pozostaje
nieoznaczony, niemożliwy do zmierzenia, margines
nieprzewidywalności. Jeśli tak, to rozumiesz, że może przyjść do
Ciebie chaos i pokazać swe destrukcyjne oblicze. Co będzie wówczas z
Twoim szczęściem? Czy może liczysz na to, że w krótkiej jednostce
Twego życia (krótkiej wobec niezmierzoności procesów chaosu) uda Ci
się i nie doznasz zmienności chaosu i jego także destrukcyjnego
działania? Na tym budujesz swe Zycie? Na hazardzie? W absolucie nie
ma chaosu i absolut nie jest chaosem. To tyle.

[jeepwdyzlu]

Czy może liczysz na to, że w krótkiej jednostce
Twego życia (krótkiej wobec niezmierzoności procesów chaosu) uda Ci
się i nie doznasz zmienności chaosu i jego także destrukcyjnego
działania? Na tym budujesz swe Zycie? Na hazardzie? W absolucie nie
ma chaosu i absolut nie jest chaosem. To tyle.
-----------
nie
nie jestem naiwny
wiem, że trzeba cieszyć się chwilą..
Tak - buduję swoje życie na wszystkim na czym mogę.. Ale bez złudzeń, bo w
istnienie absolutu nie wierzę... W żadnym wymiarze, również czy przede wszystkim
transcendentalnym
Pozdrawiam
jeep

za dużo słów za mało treści

[krytykantka07]

Szczurek ma rację.
To nie ma znaczenia.
To tylko problemy zastępcze lub urojone, które tak lubią rozwiązywać
ci, co nie chcą być odpowiedzialni za świat.
Wierzący w Jezusa i rozsądny ateista to to samo.
I razem spotkają sie po śmierci w niebie, jeśli ono istnieje, a
wcześniej ziemię uczynią niebem...
Wierzący w JHWH czyli wypaczony obraz Boga i w Chrystusa, czyli
wypaczony obraz Jezusa oraz nierozsądny ateista gotowali i gotują
ludziom piekło na ziemi.
---

" są umysły, które rozumieją same przez się i te są wyborne, są
umysły, które rozumieją co się do nich mówi i te są pożyteczne i są
umysły, które ani nie rozumieją same przez się, ani nie rozumieją co
się do nich mówi i te są bezużyteczne "
Z tymi ostatnimi poradzili sobie manipulatorzy, robiąc z nich
umysły, które rozumieją co się do nich mówi, dlatego są marionetkami
w ich ręku...

[coma.rar]

krytykantka07 napisała:

> Szczurek ma rację.
> To nie ma znaczenia.
> To tylko problemy zastępcze lub urojone, które tak lubią rozwiązywać
> ci, co nie chcą być odpowiedzialni za świat.
> Wierzący w Jezusa i rozsądny ateista to to samo.

Niezupełnie, rozsądek nigdy nie zastąpi miłości :o)

> I razem spotkają sie po śmierci w niebie, jeśli ono istnieje, a
> wcześniej ziemię uczynią niebem...
> Wierzący w JHWH czyli wypaczony obraz Boga i w Chrystusa, czyli
> wypaczony obraz Jezusa oraz nierozsądny ateista gotowali i gotują
> ludziom piekło na ziemi.

Zgoda.

> ---
>
> " są umysły, które rozumieją same przez się i te są wyborne, są
> umysły, które rozumieją co się do nich mówi i te są pożyteczne i są
> umysły, które ani nie rozumieją same przez się, ani nie rozumieją co
> się do nich mówi i te są bezużyteczne "

Niezupełnie, jeśli potrafią kochać.
Miłość zakrywa wiele niedoskonałości :o)


> Z tymi ostatnimi poradzili sobie manipulatorzy, robiąc z nich
> umysły, które rozumieją co się do nich mówi, dlatego są marionetkami
> w ich ręku...

Niestety.

zdar
coma.rar

[nehsa]

coma.rar napisał:
"Niezupełnie, rozsądek nigdy nie zastąpi miłości :o)"

**Im bardziej miłujemy, tym rozsądniej, rozumniej wobec bliźnich
postępujemy.
Miłość, jest przyczyną rozumu, rozsądku, który jest pochodną miłości.
Może zrozumiesz, ale wątpie kocurze.

[coma.rar]

nehsa napisał:

> coma.rar napisał:
> "Niezupełnie, rozsądek nigdy nie zastąpi miłości :o)"
>
> **Im bardziej miłujemy, tym rozsądniej, rozumniej wobec bliźnich
> postępujemy.
> Miłość, jest przyczyną rozumu, rozsądku, który jest pochodną miłości.
> Może zrozumiesz, ale wątpie kocurze.

No, teraz mówisz składniej, a przede wszystkim krócej. :o)

zdar
coma.rar

[krytykantka07]

coma.rar napisał:

> No, teraz mówisz składniej, a przede wszystkim krócej. :o)

I na tym polega Nehsy błąd.
Wychodząc od fałszywych założeń może je ukryć zaciemniając obraz i
licząc na snobizm intelektualny rozmówcy.
Wypowiadając się krótko już niczego nie jest w stanie ukryć.

[coma.rar]

krytykantka07 napisała:

> coma.rar napisał:
>
> > No, teraz mówisz składniej, a przede wszystkim krócej. :o)
>
> I na tym polega Nehsy błąd.
> Wychodząc od fałszywych założeń może je ukryć zaciemniając obraz i
> licząc na snobizm intelektualny rozmówcy.
> Wypowiadając się krótko już niczego nie jest w stanie ukryć.

W tym wypadku tego, że w sumie powtórzył Twoje odkrycie :o)

zdar
coma.rar

[krytykantka07]

coma.rar napisał:

> W tym wypadku tego, że w sumie powtórzył Twoje odkrycie :o)

To nie jest moje odkrycie.
Ja mam inne zdanie w tej kwestii.
To rozsądek prowadzi do miłości, a nie miłość do rozsądku.
Rozsądek ateistów ma zaprowadzić ludzi do Jezusa.

[coma.rar]

krytykantka07 napisała:

> coma.rar napisał:
>
> > W tym wypadku tego, że w sumie powtórzył Twoje odkrycie :o)
>
> To nie jest moje odkrycie.

Twoje, twoje, chyba że udowodnisz,że ktoś tak jasno
sformułował I Przykazanie Miłości :o)

> Ja mam inne zdanie w tej kwestii.
> To rozsądek prowadzi do miłości, a nie miłość do rozsądku.
> Rozsądek ateistów ma zaprowadzić ludzi do Jezusa.

Rozsądek ateistów zaszczepi ludzi chipami,
zacznie się od niepokornych, a potem zaszczepi się
wszystkich.

I wiesz co, mógłbym zniszczyć Stany Zjednoczone,
ale po co, kiedy ludzie i tak nie zmądrzeją
od tego ani nie nabiorą miłości do serca.

zdar
coma.rar

[krytykantka07]

coma.rar napisał:

> Twoje, twoje, chyba że udowodnisz,że ktoś tak jasno
> sformułował I Przykazanie Miłości :o)

Owszem. Jezus.

> Rozsądek ateistów zaszczepi ludzi chipami,
> zacznie się od niepokornych, a potem zaszczepi się
> wszystkich.

To nie rozsądek ateistów tylko ich pogarda dla ludzi.
To ich żądza kontrolowania ludzi prowadzi do takich pomysłów.
Rozsądni ateiści tak nie postępują.

> I wiesz co, mógłbym zniszczyć Stany Zjednoczone, > ale po co,
kiedy ludzie i tak nie zmądrzeją > od tego ani nie nabiorą miłości
do serca.

Właśnie.
Lepiej naucz ateistów myśleć rozsądnie ;).
Wtedy nie będą głupot wymyślać.

[coma.rar]

krytykantka07 napisała:

> coma.rar napisał:
>
> > Twoje, twoje, chyba że udowodnisz,że ktoś tak jasno
> > sformułował I Przykazanie Miłości :o)
>
> Owszem. Jezus.

Pokaż palcem, bo nie uwierzę, jakem tomasz :o)


> > Rozsądek ateistów zaszczepi ludzi chipami,
> > zacznie się od niepokornych, a potem zaszczepi się
> > wszystkich.
>
> To nie rozsądek ateistów tylko ich pogarda dla ludzi.
> To ich żądza kontrolowania ludzi prowadzi do takich pomysłów.
> Rozsądni ateiści tak nie postępują.

Owszem, to rozsądek pozbawiony miłości.
Szatan jest wbrew pozorom bardzo rozsądny.


> > I wiesz co, mógłbym zniszczyć Stany Zjednoczone, > ale po co,
> kiedy ludzie i tak nie zmądrzeją > od tego ani nie nabiorą miłości
> do serca.
>
> Właśnie.
> Lepiej naucz ateistów myśleć rozsądnie ;).
> Wtedy nie będą głupot wymyślać.

Nie potrafię sam myśleć specjalnie rozsądnie,
a miłości zdaje się nie da się kogoś nauczyć,
chyba tylko siebie samego.

zdar
coma.rar

[krytykantka07]

nehsa napisał:

> **Im bardziej miłujemy, tym rozsądniej, rozumniej wobec bliźnich
> postępujemy.

Pewnie, bo odgadujemy ich życzenia ;)

> Miłość, jest przyczyną rozumu, rozsądku, który jest pochodną
miłości.

Tak zwłąszcza ślepa miłość ;).

Rozsądek jest związany z odpowiedzialnością, czyli jest przyczyną
miłości.

-

[coma.rar]

krytykantka07 napisała:

> Tak zwłąszcza ślepa miłość ;).

Nie miałaś nigdy ślepego kochanka ?
Jestem gotów sobie wyłupić oczy :o)
Zresztą sam Jezus ponoć do tego zachęcał.


> Rozsądek jest związany z odpowiedzialnością, czyli jest przyczyną
> miłości.

Tu pozwolę sobie nie zgodzić się z Tobą, Miła :o)
Może najlepiej nie mieszajmy ze sobą tych rzeczy
albo i zmieszajmy... przyjemne z pożytecznym :o)

zdar
coma.rar


> -

[krytykantka07]

coma.rar napisał:

> Jestem gotów sobie wyłupić oczy :o)
> Zresztą sam Jezus ponoć do tego zachęcał.

Jezus zachęcał do wyłupienia sobie oczu, lub odcięcia ręki jeśli
jest przyczyną grzechu.
Ty co najwyżej musiałbyś wyrzucić komputer ;).
Ale pociesz się, Jezus tych słów nie powiedział.
Nie musiał.
Chciał inaczej zdobyć ludzkie serca, czyli ludzi, którzy sami
chcieli iść za Nim.
Im nie były wtedy potrzebne zakazy ani nakazy.

[coma.rar]

krytykantka07 napisała:

> coma.rar napisał:
>
> > Jestem gotów sobie wyłupić oczy :o)
> > Zresztą sam Jezus ponoć do tego zachęcał.
>
> Jezus zachęcał do wyłupienia sobie oczu, lub odcięcia ręki jeśli
> jest przyczyną grzechu.

No tak, a ja tylko chciałem popatrzeć
na Twoje zdjęcie :o) ale nie jak miałaś roczek :o/

> Ty co najwyżej musiałbyś wyrzucić komputer ;).

:o)
Zgoda.

> Ale pociesz się, Jezus tych słów nie powiedział.

Wiem, wiem, przecież sam nie był ślepy - he, he.


> Nie musiał.
> Chciał inaczej zdobyć ludzkie serca, czyli ludzi, którzy sami
> chcieli iść za Nim.
> Im nie były wtedy potrzebne zakazy ani nakazy.

Czy ja wiem..., no trzeba mieć jakieś hamulce,
bo można się rozbić o Księżyc albo o Wenus :o)

zdar
coma.rar

[krytykantka07]

coma.rar napisał:

> krytykantka07 napisała:

> > Chciał inaczej zdobyć ludzkie serca, czyli ludzi, którzy sami
> > chcieli iść za Nim.
> > Im nie były wtedy potrzebne zakazy ani nakazy.
>
> Czy ja wiem..., no trzeba mieć jakieś hamulce,
> bo można się rozbić o Księżyc albo o Wenus :o)

W jaki sposób?
Iść za Jezusem oznaczało życiem dawać przykład rozumienia Jego
nauki ;).
Ale tylko dlatego, że samemu się chciało tak postępować.

[coma.rar]

krytykantka07 napisała:

> coma.rar napisał:
>
> > krytykantka07 napisała:
>
> > > Chciał inaczej zdobyć ludzkie serca, czyli ludzi, którzy sami
> > > chcieli iść za Nim.
> > > Im nie były wtedy potrzebne zakazy ani nakazy.
> >
> > Czy ja wiem..., no trzeba mieć jakieś hamulce,
> > bo można się rozbić o Księżyc albo o Wenus :o)
>
> W jaki sposób?

Po prostu - bach i kraksa :o/

> Iść za Jezusem oznaczało życiem dawać przykład rozumienia Jego
> nauki ;).
> Ale tylko dlatego, że samemu się chciało tak postępować.

Zgoda.

zdar
coma.tom

Wszyscy

[bez_seller]

chrzanicie jak potluczeni, bez sensu i umiaru.

[coma.rar]

bez_seller napisała:

> chrzanicie jak potluczeni, bez sensu i umiaru.

W takim razie oświeć nas -`@'-, o wiece szlachetny :o)

zdar
coma.rar

[bez_seller]

coma.rar napisał:

> W takim razie oświeć nas -`@'-, o wiece szlachetny :o)
>
Na poczatek pytanie?
Po co wdajesz sie w rozmowy?
Ani nie umiesz ich prowadzic, ani temat Cie nie interesuje. Lubisz
klapac paluchami po klawiaturze, prowadzic jakies durne
przekomarzanki. Po co?

[tlenek_wegla]

To forma terapii, jak sadze...

[nehsa]

tlenek_wegla napisał:
"> To forma terapii, jak sadze..."

**Wypada mi przyznać ci rację, ale ośmielam się przypuszczać, że
nieskutecznej. Sewrdetrznie pozdrawiam!

[krytykantka07]

nehsa napisał:

> tlenek_wegla napisał:
> "> To forma terapii, jak sadze..."
>
> **Wypada mi przyznać ci rację, ale ośmielam się przypuszczać, że
> nieskutecznej. Sewrdetrznie pozdrawiam!

Nehso nie mów tak.
Zgodnie z tym, co Tlenek powiedział jesteś mną!
Zresztą Tlenek też ;).

[nehsa]

krytykantka07 napisała:
"nehsa napisał:
że, tlenek_wegla napisał:
"To forma terapii, jak sadze..."

i nehsący dopowiedziałem:
**Wypada mi przyznać ci rację, ale ośmielam się przypuszczać, że
nieskutecznej. Sewrdetrznie pozdrawiam!

W odpowiedzi Krytykantka07 napisała:
"Nehso nie mów tak.
Zgodnie z tym, co Tlenek powiedział jesteś mną!
Zresztą Tlenek też ;)."

*** PRZEPRASZAM! nehsa, (złośliwa gadzina)

[krytykantka07]

nehsa napisał:

> "nehsa napisał:
> że, tlenek_wegla napisał:
> "To forma terapii, jak sadze..."
>
> i nehsący dopowiedziałem:
> **Wypada mi przyznać ci rację, ale ośmielam się przypuszczać, że
> nieskutecznej. Sewrdetrznie pozdrawiam!
>
> W odpowiedzi Krytykantka07 napisała:
> "Nehso nie mów tak.
> Zgodnie z tym, co Tlenek powiedział jesteś mną!
> Zresztą Tlenek też ;)."
>
> *** PRZEPRASZAM! nehsa, (złośliwa gadzina)

Dzięki Nehso.
Wiedziałam, że masz poczucie humoru ;).

[coma.rar]

krytykantka07 napisała:

> nehsa napisał:
>
> > tlenek_wegla napisał:
> > "> To forma terapii, jak sadze..."
> >
> > **Wypada mi przyznać ci rację, ale ośmielam się przypuszczać, że
> > nieskutecznej. Sewrdetrznie pozdrawiam!
>
> Nehso nie mów tak.
> Zgodnie z tym, co Tlenek powiedział jesteś mną!
> Zresztą Tlenek też ;).

Bymsięzałamł, ale na szczęści wiem,
że to niemożliwe:o)

Tylko ja jestem Tobą :o)

zdar
com.tom

[tlenek_wegla]

> Nehso nie mów tak.
> Zgodnie z tym, co Tlenek powiedział jesteś mną!
> Zresztą Tlenek też ;).

Łżesz... Ale to nic nowego, niczego więcej po wiercy nie można się spodziewać.

[krytykantka07]

tlenek_wegla napisał:

> > Nehso nie mów tak.
> > Zgodnie z tym, co Tlenek powiedział jesteś mną!
> > Zresztą Tlenek też ;).
>
> Łżesz... Ale to nic nowego, niczego więcej po wiercy nie można się
spodziewać.

Co z Tobą przyjacielu?
Dlaczego Nehsa nie miałby być mną?
Jak to udowodnisz?
Juz ktoś mnie nazwał Nehsą bis ;).
No a Ty dlaczego nie mógłbyś być mną?
Tylko dlatego, że sie tego wypierasz?
Dowodów na to nie ma ;).
Skoro mną może być coma.rar to wszyscy inni tak samo.
No i to rozdwojenie jaźni...
To już świadczy o tym, że Ty możesz być mną.
Nie widzisz, że strzeliłeś sobie w piętę? ;).
Ale tak to jest gdy sie nie rozumie, że słońce jest potężniejsze od
wiatru...
Dzięki za wątek, który mi poświęciłeś już dawno się tak nie ubawiłam.

[tlenek_wegla]

nadal lzesz.. nie napisalem nic o nehsie... ale jako wierca przeinaczylas moje
slowa i nadal imputujesz mi slowa, ktorych nie pisalem... typowe.

[krytykantka07]

tlenek_wegla napisał:

> nadal lzesz.. nie napisalem nic o nehsie... ale jako wierca
przeinaczylas moje > slowa i nadal imputujesz mi slowa, ktorych nie
pisalem... typowe.

Uspokój się przyjacielu, rozluźnij, pooddychaj głęboko i pomyśl.
Wiem, że to trudne, ale nie zniechęcaj się.
Napisałeś, że mam rozdwojenie jaźni, a więc pytam dlaczego nie mogę
być Nehsą?
Napisałam, że już ktoś ( czyli nie Ty ) nazwał mnie Nehsą bis.
Nehsa wypowiadał się w tym wątku i nie zaprzeczył, że nie jest mną,
czym zasłużył sobie na moją sympatię.
Stanął na wysokości zadania.
Wracając do Ciebie.
Nie mogę być Nehsą mimo, że mam rozdwojenie jaźni, bo Ty na to nie
wpadłeś?
Skąd wiesz jak u mnie wygląda rozdwojenie jaźni?
Zaprawdę powiadam Ci wygląda tak, że równie dobrze możesz być mną ;).
Zauważ przyjacielu, że wymyślając czym jest u mnie rozdwojenie
jaźni, chociaż pojęcia o tym nie masz ograniczasz moje możliwości
zupełnie jak wierzący ograniczają możliwości Boga, który wg. nich
jest wszechmocny.
Dlaczego?
Nie wierzą w to, że może dokonywać więcej jeśli sami lub ich kapłani
na to nie wpadli.
Dlatego nie wierzą, że Bóg stworzył zielone smoki i krasnoludki...
A wierzyć w to powinni ;).

Bóg, religie, felgi i kołpaki :)

[szczurek3]

Tak sobie jeszcze myślę, że Bóg - rzeczywisty lub urojony - jeżeli porównać Go
do felgi, to religie świata są jak kołpaki.

Wielu ludzi podziwia swoje samochodziki, jakie mają pikne felgi, podczas gdy
często nawet sami nie wiedzą, że mówią tylko o kołpakach. Prawda wychodzi na
jaw, jak plastik nie wytrzyma. A jak nawet wiedzą, to wygodniej im używać
skrótów myślowych :)

Co do Boga, mam dwie koncepcje:

1. Dalej utrzymuję, że Bóg jest to odpowiedź na nasze zapotrzebowanie wynikające
z trudnością pogodzenia się ze śmiercią nas lub bliskich, cierpieniem i
niesprawiedliwością na świecie - przecież ta sprawiedliwość gdzieś być musi -
tak sobie myślimy - przecież nie może być tak, że w życiu bardziej opłaca się
być gnidą - vide stalinizm, SS, inne systemy totalitarne, współczesne kręgi
władzy państwowej i korporacyjnej - tak sobie zwykły człowieczek myśli a kapłani
wielu religii tylko zacierają ręce - są bodajże agentami najbardziej dochodowych
firm ubezpieczeniowych !!! oferujących odszkodowanie - PO ŚMIERCI - zero
wypłaty, same wpływy do kasy :)

2. Jeszcze druga koncepcja - też ogólnie znana, jesteśmy bydłem, jak kurczaki w
ubojniach. Jakaś wyższa cywilizacja, którą nazywamy Bogiem, "zasiała" nas i za
jakiś czas "harvesterzy" pojawią się po to, co DO NICH NALEŻY, tak jak my
wpieprzamy kurczaki i wołowinę.

Tak czy inaczej, marnie to wygląda, więc dla zdrowego umysłu i sensu życia
skłaniam się przyjąć tezę, że Bóg i Miłość to synonimy. Kochajmy się i wszystko
będzie dobrze :)

[krytykantka07]

szczurek3 napisał:

> Tak sobie jeszcze myślę, że Bóg - rzeczywisty lub urojony - jeżeli
porównać Go > do felgi, to religie świata są jak kołpaki.
>
> Wielu ludzi podziwia swoje samochodziki, jakie mają pikne felgi,
podczas gdy > często nawet sami nie wiedzą, że mówią tylko o
kołpakach. Prawda wychodzi na > jaw, jak plastik nie wytrzyma. A jak
nawet wiedzą, to wygodniej im używać > skrótów myślowych :)

Wiesz, że jesteś bardzo mądrym człowiekiem?
Uczysz ludzi na sposób : " spójrz jakie to proste " a nie spójrz
jaki ja jestem mądry ".
To rzadka cecha i tak nauczał Jezus.
Większość inteligentów na tym forum nie ma o niej pojęcia.

> Co do Boga, mam dwie koncepcje:
>
> 1. Dalej utrzymuję, że Bóg jest to odpowiedź na nasze
zapotrzebowanie wynikając> e > z trudnością pogodzenia się ze
śmiercią nas lub bliskich, cierpieniem i > niesprawiedliwością na
świecie.

Tak, ale dlatego, że działają samospełniające się przepowiednie,
których można uniknąć tylko poprzez uczciwość wobec samego siebie.

> 2. Jeszcze druga koncepcja - też ogólnie znana, jesteśmy bydłem,
jak kurczaki w > ubojniach. Jakaś wyższa cywilizacja, którą nazywamy
Bogiem, "zasiała" nas i za > jakiś czas "harvesterzy" pojawią się po
to, co DO NICH NALEŻY, tak jak my > wpieprzamy kurczaki i wołowinę.

Podoba mi się ta koncepcja ;).
Czyli dla wyższej cywilizacji jesteśmy tylko kurczakami lub wołowiną
i co jakiś czas na chybił trafił pojawiają się po mięsko ;).
A my im sami dostarczamy nie rozumiejąc, że gdyby nie te walki o
niewiadomo co to przynajmniej do czasu odejścia moglibyśmy zaznać
prawdziwego szczęścia, a przynajmniej spokoju...

> > Tak czy inaczej, marnie to wygląda, więc dla zdrowego umysłu i
sensu życia > skłaniam się przyjąć tezę, że Bóg i Miłość to
synonimy. Kochajmy się i wszystko > będzie dobrze :)

No i o to chodzi, a nie o tłumaczenie czegoś czego wyjaśnić się nie
da...
Sami możemy uczynić nasz los tak dobrym jak to możliwe na tej ziemi
i do tego zadbać o przyszłe pokolenia.
Ale potrzeba przy tym uczciwości wobec samych siebie.
Każdy musi zrozumieć sam siebie i przestać się oszukiwać.

[coma.rar]

szczurek3 napisał:

> Tak sobie jeszcze myślę, że Bóg - rzeczywisty lub urojony - jeżeli porównać Go
> do felgi, to religie świata są jak kołpaki.
>
> Wielu ludzi podziwia swoje samochodziki, jakie mają pikne felgi, podczas gdy
> często nawet sami nie wiedzą, że mówią tylko o kołpakach. Prawda wychodzi na
> jaw, jak plastik nie wytrzyma. A jak nawet wiedzą, to wygodniej im używać
> skrótów myślowych :)
>
> Co do Boga, mam dwie koncepcje:
>
> 1. Dalej utrzymuję, że Bóg jest to odpowiedź na nasze zapotrzebowanie wynikając
> e
> z trudnością pogodzenia się ze śmiercią nas lub bliskich, cierpieniem i
> niesprawiedliwością na świecie -


Kto wie, może to jest właśnie pytanie-odpowiedź
Boga, czyli felgi... :o)


>a kapłan
> i
> wielu religii tylko zacierają ręce - są bodajże agentami najbardziej dochodowyc
> h
> firm ubezpieczeniowych !!! oferujących odszkodowanie - PO ŚMIERCI - zero
> wypłaty, same wpływy do kasy :)

Niestety tak wygląda handelek kołpakami...
:o)

> 2. Jeszcze druga koncepcja - też ogólnie znana, jesteśmy bydłem, jak kurczaki w
> ubojniach. Jakaś wyższa cywilizacja, którą nazywamy Bogiem, "zasiała" nas i za
> jakiś czas "harvesterzy" pojawią się po to, co DO NICH NALEŻY, tak jak my
> wpieprzamy kurczaki i wołowinę.


Kto wie, to bardzo prawdopodobne..., niestety. :o/
Ale jeśli tak, to może wśród "obcych" też są
świadomości poszukujące prawdy i miłości :o)
czyli w sumie dobrego Boga.


> Tak czy inaczej, marnie to wygląda, więc dla zdrowego umysłu i sensu życia
> skłaniam się przyjąć tezę, że Bóg i Miłość to synonimy. Kochajmy się i wszystko
> będzie dobrze :)

Kurcze, co tu się dzieje, jakiś najazd
ludzi szczerych, myślących i serdecznych :o)
Dzięki.

zdar
coma.rar