Eucharystia

[kaczy.i.indyczy]

ENCYKLIKA
ECCLESIA DE EUCHARISTIA
OJCA ŚWIĘTEGO
JANA PAWŁA II
(...)
O EUCHARYSTII W ŻYCIU KOŚCIOŁA


www.archpoznan.org.pl/serwis/komun/2003/watykan/ecclesia-de-eucharystia.htm

SACRAMENTUM CARITATIS -BENEDYKT XVI

[kaczy.i.indyczy]

POSYNODALNA ADHORTACJA APOSTOLSKA
SACRAMENTUM CARITATIS
OJCA ŚWIĘTEGO BENEDYKTA XVI
(...)
o Eucharystii, źródle i szczycie życia i misji Kościoła

www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WP/benedykt_xvi/adhortacje/sacramentum_caritatis_22022007.html

FASCYNUJĄCE ZAPROSZENIE- o. Wojciech Jędrzejewski

[kaczy.i.indyczy]

www.mateusz.pl/duchowosc/msza/msindex.htm

Wstęp

Jeżeli pozwolimy sobie na bezmyślność i rutynę w przeżywaniu Mszy Świętej,
pozbawimy samych siebie radości i fascynacji największym na tej ziemi

PRZEWODNIK DLA ZNIECHĘCONYCH SPOWIEDZIĄ I MSZĄ ŚW.

[kaczy.i.indyczy]

mateusz.pl/ksiazki/pdzsims/

Tomasz Pawłowski OP

PRZEWODNIK DLA ZNIECHĘCONYCH
SPOWIEDZIĄ I MSZĄ ŚWIĘTĄ

Ostrzeżenie zamiast wstępu

Książki tej nie powinni brać do ręki teoretycy, a więc na przykład egzegeci,
liturgiści, historycy, bo Przewodnik powstał na podstawie doświadczeń przeszło
dwudziestoletniej praktyki duszpasterskiej. Pisany przez praktyka-amatora może
zawierać szereg nieprecyzyjnych sformułowań. Został on napisany nie jako
rozprawa teoretyczna, ale jako poradnik w codziennym życiu. Nie powinni go
czytać również rubrycyści, gdyż go nie zrozumieją; księża, bo wszystko to znają
co najmniej w takim stopniu jak autor; zakonnice, ponieważ mogą się zgorszyć.

Dla kogo więc przewodnik został napisany? Autor miał po prostu przed oczyma
zwykłego śmiertelnika, człowieka pogrążonego w codzienności, zabieganego,
zatroskanego, zmęczonego, a przede wszystkim zniechęconego spowiedzią i mszą św.
Optymalnym czytelnikiem może być ktoś, kto wiele lat temu odszedł od spowiedzi i
nie chodzi na mszę św., bo go dostatecznie znudziła. A jeśli trwa w sakramencie
pojednania i komunii św., to resztkami sił.

Książki nie należy traktować jako panaceum na wszelkie kryzysy duchowe. Zdaję
sobie sprawę, że lektura Przewodnika może przynieść poczucie niedosytu. Pojawi
się szereg nowych trudności i problemów. Będę wówczas wdzięczny za wszelkie
sugestie, zmierzające do jego poprawienia. Nie ma nieomylnych przewodników;
wszyscy ponosimy współodpowiedzialność za właściwy kierunek wspólnego wędrowania.

Autor

Kaznodzieja papieski wyjaśnia Eucharystię

[kaczy.i.indyczy]

Kaznodzieja papieski wyjaśnia Eucharystię

Raniero Cantalamessa

liturgia.wiara.pl/index.php?grupa=6&cr=0&kolej=0&art=1107938897&dzi=1115658648&katg

SOBÓR TRYDENCKI Dekret o Najświętszym Sakramencie

[kaczy.i.indyczy]

SOBÓR TRYDENCKI
Sesja XIII (1551)
Dekret o Najświętszym Sakramencie


[Wstęp] - Święty, ekumeniczny i powszechny Sobór Trydencki, prawnie zgromadzony
w Duchu Świętym pod przewodnictwem tych samych legatów i nuncjuszy Stolicy
Apostolskiej, chociaż nie bez szczególnego natchnienia i kierownictwa Ducha
Świętego, zebrał się w tym celu, aby wyłożyć prawdziwą i dawną naukę o wierze i
sakramentach i by zaradzić wszystkim herezjom i bolesnym udręczeniom, które w
obecnej chwili niepokoją i rozdzierają Kościół na różne części; już od samego
początku zamierzał przede wszystkim wyrwać z korzeniami kąkol bezecnych herezji
i schizm, które w naszych czasach "nieprzyjazny człowiek zasiał" [Mt 13, 25
nn].W nauce dotyczącej wiary, korzystania i czci Najśw. Eucharystii, którą
zresztą Zbawiciel nasz pozostawił w Kościele jako symbol jego jedności i
miłości, pragnąc, aby łączyła ona razem i jednoczyła wszystkich chrześcijan.
Dlatego ten święty Sobór, podając zdrową i autentyczną naukę o czcigodnym i
Boskim Sakramencie Eucharystii, którą zawsze zachowywał Kościół katolicki,
pouczony przez samego Jezusa Pana naszego i Jego Apostołów oraz przez Ducha
Świętego, który mu z każdym dniem przypomina wszelką prawdę [por. J 14, 26 nn],
zabrania wszystkim wiernym Chrystusa, żeby nie odważali się o Najśw. Sakramencie
Eucharystii odtąd inaczej wierzyć, nauczać lub w kazaniach głosić, niż zostało
to określone i wyjaśnione w obecnym dekrecie.

Rozdział I. Rzeczywista obecność Pana naszego Jezusa Chrystusa w Najśw.
Sakramencie Eucharystii. - Najpierw święty Sobór naucza oraz otwarcie i jasno
wyznaje, że w Boskim Sakramencie św. Eucharystii po konsekracji chleba i wina
Pan nasz Jezus Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, znajduje się
prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie [kan. 1] pod postaciami owych
widzialnych rzeczy. Albowiem nie jest to sprzeczne, aby Zbawiciel nasz zasiadał
zawsze w niebiosach po prawicy Ojca naturalnym sposobem obecności, a mimo to był
obecny w swojej substancji na wielu innych miejscach sposobem istnienia
wprawdzie ledwo słowami wyrażalnym, który jednak jako dla Boga możliwy możemy
pomyśleć i mocno mamy wierzyć.

Tak bowiem jasno wyznawali wszyscy nasi Ojcowie, jacy tylko należeli do
prawdziwego Kościoła Chrystusowego, którzy o tym Najświętszym Sakramencie
nauczali: Podczas Ostatniej Wieczerzy Zbawiciel nasz ustanowił ten przedziwny
sakrament, gdy pobłogosławiwszy chleb i wino, wyraźnymi i jasnymi słowami
oświadczył, że daje im [Apostołom] swoje własne ciało i swoją krew. Słowa te,
upamiętnione. przez Ewangelistów [Mt 26, 26 nn; Mk 14, 22 nn; Łk 22, 19 nn] i
powtórzone później przez św. Pawła [1 Kor 11, 23 nn], ponieważ w, myśl Ojców
mają takie właściwe i wyraźne znaczenie, [dlatego] jest niesłychanie wielkim
występkiem, kiedy niektórzy uparci i przewrotni ludzie czynią z nich fałszywe i
zmyślone metafory, przeczące prawdzie ciała i krwi Chrystusa; czynią to wbrew
powszechnemu przekonaniu Kościoła, który, będąc "kolumną i podporą prawdy" [1 Tm
3, 15], odrzucił z obrzydzeniem wymysły bezbożnych ludzi jako szatańskie.
Przyjmując z wdzięczną pamięcią ten. najwznioślejszy i najwspanialszy dar Chrystusa.

Rozdział II. Okoliczności ustanowienia Najświętszego Sakramentu. - Tak więc
Zbawiciel nasz, mając odejść z tego świata do Ojca, ustanowił Sakrament, w
którym niejako wylał skarby swojej Boskiej miłości ku ludziom "czyniąc pamiątkę
cudów swoich" [Ps 110, 4]; nakazał nam przez jego spożywanie czcić "Jego pamięć"
[1 Kor 11, 24] i "opowiadać Jego śmierć, póki nic przyjdzie sądzić świat" [ib.
26]. Chciał zaś, by ten Sakrament był przyjmowany, jako duchowy pokarm dusz [Mt
26, 26], które by się nim karmiły i umacniały, żyjąc życiem Tego, który
powiedział: "Kto mnie pożywa, żyć będzie dla mnie" [J 6, 58] i jako środek
zaradczy uwalniający nas od powszednich grzechów i chroniący przed ciężkimi.
Chciał nadto, żeby ten sakrament był zadatkiem naszej przyszłej chwały i
wiecznej szczęśliwości, a więc i symbolem tego jednego ciała. którego On sam
jest Głową [1 Kor 11, 3; Ef 5, 23] i z którym chciał nas złączyć tak ścisłą
więzią wiary, nadziei i miłości, żebyśmy "wszyscy byli jednomyślni i nie było
wśród nas rozłamów" [1 Kor 1, 10].

Rozdział III. Wyższość Najśw. Sakramentu nad innymi sakramentami. - Wprawdzie
Najśw. Eucharystia ma to wspólne z innymi sakramentami, że "jest znakiem rzeczy
świętej i widzialnym wyrazem niewidzialnej łaski" (Decr. Grat, Deconsecr. c.
Sacrificium 32], to jednak jest w niej wzniosłe i osobliwe, że inne sakramenty
dopiero wtedy wykazują moc uświęcającą, kiedy ktoś z nich korzysta; tymczasem w
Eucharystii przed jej przyjęciem jest obecny sam Sprawca uświęcenia [kan. 4].
Jeszcze bowiem Apostołowie nie otrzymali Eucharystii z ręki Pana [Mt 26, 26; Mk
14, 22], gdy im prawdziwie sam oznajmił, że ciałem Jego jest to, co im dawał...
W Kościele Bożym stale wierzono, że zaraz po konsekracji przebywa prawdziwe
ciało Pana naszego i prawdziwa Jego krew pod postaciami chleba i wina, razem z
Jego duszą i Bóstwem. Ciało jest pod postacią chleba i krew pod postacią wina,
mocą stów, ale ciało jest też pod postacią wina, a krew pod postacią chleba oraz
dusza pod obiema postaciami na skutek tego naturalnego złączenia i
współistnienia, jakie mają względem siebie [wszystkie] części. Chrystusa Pana,
który "powstawszy z martwych, więcej już nie umiera" [Rz 6, 9]. Bóstwo zaś jest
z powodu przedziwnego hipostatycznego Jego zjednoczenia z ciałem i duszą [kan. 1
i 3]. Jest to więc zupełną prawdą, że tak jedna jak druga postać zawiera tyle
samo, co obie postacie razem. Cały bowiem i całkowity Chrystus jest pod postacią
chleba i pod każdą cząstką tej postaci, i cały pod postacią wina i pod jej
cząstkami [kan. 3].

Rozdział IV. Transsubstancjacja . Ponieważ zaś Chrystus, nasz Odkupiciel,
powiedział, że to, co podawał pod postacią chleba, jest prawdziwie Jego ciałem,
[przeto] zawsze było w Kościele Bożym to przekonanie, które dziś na nowo ten
święty Sobór wyraża, że przez konsekrację chleba i wina dokonywa się przemiana
całej substancji chleba w substancję ciała Chrystusa, Pana naszego, i całej
substancji wina w substancję Jego krwi. Tę przemianę trafnie i właściwie nazwał
święty katolicki Kościół przeistoczeniem [kan. 2].

Rozdział V. Kult i cześć tego Najświętszego Sakramentu. - Nie ma więc żadnej
możliwości wątpienia, że wszyscy wierni Chrystusowi według zwyczaju stale
przyjętego w Kościele katolickim mają temu Najświętszemu Sakramentowi oddawać
najwyższy kult adoracji (latria), który należy się prawdziwemu Bogu [kan. 6].
Nie zmniejsza obowiązku uwielbiania to, że Chrystus ustanowił ten Sakrament dla
spożywania. Wierzymy bowiem, że w nim jest obecny ten sam Bóg, o którym
wprowadzając go na okrąg ziemi, Ojciec przedwieczny mówi: "Niech Mu pokłon
oddają wszyscy Aniołowie Boży" [Hbr 1, 6; wg Ps 96, 7], któremu upadłszy
pokłonili się Mędrcy [Mt 2, 11], któremu i sami Apostołowie w Galilei oddali
pokłon, jak świadczy Pismo św. [Mt 28,17].

Oświadcza też, święty Sobór, że nabożnie i w duchu głęboko religijnym
wprowadzono do Kościoła zwyczaj, ażeby corocznie jakimś dniem świątecznym
czczono szczególnie uroczyście ten nader wzniosły i godny uwielbienia Sakrament
i żeby obnoszono Go w procesjach z czcią i chwałą po ulicach i placach
publicznych. Jest to bowiem ze wszech miar słuszne, że ustanowiono pewne dni,
kiedy to wszyscy chrześcijanie w sposób szczególny i poniekąd wyjątkowy wyrażają
wdzięczną pamięć Panu i Odkupicielowi za tak niewymowne i prawdziwie Boskie
dobrodziejstwo, przedstawiające nam zwycięstwo i triumf Jego śmierci...

[kaczy.i.indyczy]

Rozdział VI. Przechowywanie Najświętszego Sakramentu Eucharystii i noszenie go
do chorych. - Zwyczaj przechowywania świętej Eucharystii w świętym miejscu jest
tak dawny, że znano go już w okresie Nicejskiego Soboru.

Noszenie zaś świętej Eucharystii do chorych i w tym celu staranne przechowywanie
Jej w kościołach nie tylko jest bardzo słuszne i rozumne, ale bywało nakazywane
na wielu Soborach i należy do najstarszych zwyczajów Kościoła katolickiego.
Dlatego też święty Sobór postanowił, żeby zachować ten zbawienny i potrzebny
zwyczaj [kan. 7].

Rozdział VII. Przygotowanie potrzebne do godnego przyjmowania świętej
Eucharystii. - Jeśli nie wypada, by do jakichkolwiek świętych czynności
przystępowano inaczej niż święcie, tu im bardziej znana jest chrześcijaninowi
świętość i Boskość tego niebiańskiego Sakramentu, tym bardziej musi się strzec,
żeby do jego przyjęcia nie przystępować bez wielkiego uszanowania i świętości,
zwłaszcza że czytamy u Apostoła te groźne słowa: "Kto pożywa i pije niegodnie,
sąd sobie spożywa i pije, gdy nie zważa na ciało Pańskie" [1 Kor 11, 29]. Temu
więc, kto chce komunikować, trzeba przypominać słowa tegoż Apostoła: "Niech
każdy zbada samego siebie" [ib. 28].

Zwyczaj zaś kościelny orzeka, że owo "badanie" dlatego jest potrzebne żeby nikt,
będąc świadomym popełnienia ciężkiego grzechu, nawet gdyby zdawało mu się, że za
niego żałuje, nie przystępował do świętej Eucharystii bez poprzedniej
sakramentalnej spowiedzi. Ten święty Sobór postanawia, że powinni zawsze
przestrzegać tego wszyscy chrześcijanie, a także kapłani mający z urzędu
odprawiać Mszę św., chyba że braknie spowiednika. Jeśliby kapłan przynaglony
potrzebą odprawił Mszę św. bez poprzedniej spowiedzi niech się potem jak
najprędzej wyspowiada.

Rozdział VIII. Sposób korzystania z tego przedziwnego Sakramentu. - Co zaś
dotyczy korzystania z tego świętego Sakramentu, Ojcowie nasi słusznie i mądrze
rozróżnili trzy sposoby jego przyjmowania. Nauczali bowiem, że niektórzy, jak
grzesznicy, przyjmują go tylko sakramentalne; inni tylko duchowo, mianowicie ci,
którzy przez pragnienie "żywą wiarą, która działa przez miłość" [Gal 5, 6] -
pożywając ten przedłożony sobie niebieski chleb, odczuwają jego owoc i pożytek.
Inni jeszcze przyjmują i sakramentalnie, i duchowo, a są to ci, którzy tak się
poprzednio badają i przysposabiają, że do tego Bożego Stołu przystępują "odziani
szatą godową" [Mt 22, 11 nn]. W sakramentalnym zaś pożywaniu zawsze był ten
zwyczaj w Kościele Bożym, że świeccy otrzymywali komunię od kapłanów, a kapłani,
odprawiając Mszę św., sami sobie jej udzielali, który to zwyczaj pochodzący z
Tradycji Apostolskiej jak najsłuszniej powinien być zachowany.

Na koniec święty Sobór ojcowskim sercem upomina, zachęca, prosi i błaga "przez
wnętrzności miłosierdzia Boga naszego" [Łk 1, 78], żeby wszyscy razem i każdy z
osobna, noszący imię chrześcijan, połączyli się i zjednoczyli nareszcie w tym
"znaku jedności", w tej "związce miłości" [por. św. Augustyn, In Jo. tract., 26,
13 - PL 35, 1613], w tym symbolu zgody, mając w pamięci tak wielki majestat i
tak ogromną miłość Jezusa Chrystusa, Pana naszego, który umiłowaną duszę swoją
oddał jako zapłatę za nasze zbawienie i ciało swoje dat nam na pokarm [J 6, 48
nn]. Te więc tajemnice ciała i krwi Jego niech przyjmują z taką stałością i mocą
wiary, niech w nie wierzą i cześć im oddają z taką pobożnością duszy i
uwielbieniem, żeby ten "chleb nadprzyrodzony" [Mt 6, 11] mogli często
przyjmować. Powinien on być dla nich prawdziwie życiem duszy i stałym zdrowiem
umysłu, aby "siłą jego wzmocnieni" [1 Krl 19, 8] po przebyciu drogi tego
biednego pielgrzymowania zdołali dojść do niebieskiej ojczyzny, gdzie ten sam
"Chleb Anielski" [Ps 77, 25], który teraz pożywają pod świętymi zasłonami,
pożywać będą bez żadnych już zasłon.

(...)

Najświętszy Sakrament -Teologia.pl (o Eucharystii)

[kaczy.i.indyczy]

www.teologia.pl/m_k/spis06d.htm

Eucharystia - dar Miłości

[kaczy.i.indyczy]

ratunek.jasnagora.pl/eucharystia-br.htm

List Apostolski
„Mane Nobiscum Domine”
Ojca Świętego Jana Pawła II

ratunek.jasnagora.pl/list-apostolski-jpii-br.htm

EUCHARYSTIA DAREM NAJWIĘKSZYM JAKI KOŚCIÓŁ OTRZYMA

[kaczy.i.indyczy]

EUCHARYSTIA DAREM NAJWIĘKSZYM JAKI KOŚCIÓŁ OTRZYMAŁ OD CHRYSTUSA

Rozważanie z Janem Pawłem II i Benedyktem XVI o wspaniałości
Pamiątki Ostatniej Wieczerzy

www.opoka.org.pl/biblioteka/M/ME/pg_darnajwiekszy.html

Eucharystia w życiu człowieka

[kaczy.i.indyczy]

www.opoka.org.pl/biblioteka/M/ME/eucharystia_wzcz.html

Leon XIII ENCYKLIKA O Sakramencie Eucharystii

[kaczy.i.indyczy]

Leon XIII
ENCYKLIKA
MIRAE CARITATIS
O Sakramencie Eucharystii

www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WP/leon_xiii/encykliki/mirae_caritatis_28051902.html

Eucharystia jest jak słońce

[kaczy.i.indyczy]

www.kbroszko.dominikanie.pl/katarzyna3.html#p1

I can only Imagine - Catholic Version

[kaczy.i.indyczy]

www.youtube.com/watch?v=x-4H9hXGVk0

Przewodnik po Eucharystii

[kaczy.i.indyczy]

goscniedzielny.wiara.pl/index.php?grupa=6&art=1118220834&dzi=1104780517

Jesus Christ in the Eucharist - The Real Presence

[kaczy.i.indyczy]

www.youtube.com/watch?gl=PL&hl=pl&v=A-H7N6xLBiE

Eucharystia

[kaczy.i.indyczy]

www.youtube.com/watch?v=AaoGFsW0OlA&feature=related