"O smakach, apetycie, gryzieniu i namiętności"

[nobullshit]

Za zgodą Autora zakładam nowy wątek, do którego przekleję
opowieści różnej treści El Padre, "mądrym dla memoryjału, idyjotom
dla nauki, politykom (czytają nas?) dla praktyki, melancholikom
dla rozrywki".

Dołączę też tzw. (przez Brunoscha) "krytykę literacką", w moim subiektywnym
wyborze - możecie oczywiście dokleić inne posty.

Teksty El Padre bez obróbki redakcyjnej :)

Ofiara snobizmu niekulinarnego

[Gość: El Padre]

• Re: snobizm kulinarny (temat otwarty) IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: El Padre 13.09.2004 23:25 odpowiedz na list odpowiedz cytując


No więc opowiem wam jak padłem ofiarą snobizmu, ale nie kulinarnego.
Z racji mojej profesji, miałem wziąć udział w reklamówce i agencja
reklamowa (to są dopiero trendy snoby) zażyczyła sobie żeby fryzur
zrobiono mi u Hupały i Wolfa. Dla ludzi z poza kraju, gwoli wyjaśnienia,
najbardziej modny zakład fryzjerski w Warszawie w budynku stacji
telewizyjnej TVN. To chyba ci co znęcali się nad Wernerową. Pojechałem,
na lekkim luziku, bo myślę sobie że za 4000$ za 1 dzień pracy to mogę
strzelić se pióra nawet na różowo. Co mi tam. Potem najwyżej brzytwa i
za Kojaka polatam jakiś czas. Wchodzę, ni to muzeum, ni burdel.
Siadam, w lustrze wmontowana plazma- telewizorek, modelki i modele
w nim gibcy i przystojni się wyginają, że niby ja, po wizycie tam, taki
sam się stanę. Bardzo subtelni anglo i niemiecko języczni mężczyźni
zaraz wzięli mnie w swoje obroty, łeb do miski wsadzili, czaszkę
wymasowali, gdy nagle za plecami stanął sam Wolf. I przygląda się.
Z prawej, z lewej, pod kątem, to zmierzmi mi czuprynkę, to przygładzi,
co i rusz rączki zaciera, no po prostu jak Rubinstein przed koncertem w
Olimpii. Ja na luziku siedzę, gęba do pokera, co on mi na tej głowinie mojej
nastroszy zaciekawiony czekam. I ruszył. Jak on się gimnastykował,
ile przysiadów zrobił, to dwa włoski przyciął, to mi supełek jakiś zawiązał,
a Jaga tylko na konsultacje podchodziła i na uszko coś sobie szeptali.
A ja włosiny raczej marne mam, do układania nie skore, swoim życiem
lubiące się cieszyć. No jednym słowem chłopina namęczył się więcej
tymi prysiudami niż strzyżeniem. Na koniec nałożył sobie żelu pełną
garść jak wiejska baba ciasta przy robieniu pączków, w łeb mi to wtarł i
wszystkie włosy do przodu zaczesał. Jakbym głowę z miski z wodą wyjął
to byłoby to samo. Tyle że na sztywno. Na koniec brwi przyciął i
powiedział, że tak powinienem chodzić na co dzień. Pomyślałem ok,
może do jutra wytrzymam. Rachunek (chyba niebotyczny) uregulowała
agencja, ja tylko opłotkami do samochodu i do domuuuu! Next day,
jak mnie zobaczyła fryzjerka na planie, to tylko zapytała, kto mi taką
krzywdę zrobił, włożyła łeb do miski, zmyła ten trendy klajster i z
grubsza uczesała tak jak noszę się na co dzień. Trendy palanty z agencji
nawet nie zauważyli:)))
PS. MM, ty musisz mieć ciężkie życie. Zacznij tu bywać częściej,
zacznij sam eksperymentować w kuchni, próbować różnych smaków
to może się wyluzujesz i odstresujesz. Z jedzeniem jest jak z winem.
Ciągle trzeba szukać nowych smaków i czasem wracać do ulubionych.

komentarze

[Gość: nb]

• El Padre, tato młody ... IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: giezik 13.09.2004 23:31 odpowiedz na list odpowiedz cytując


bo Ty nic z tego nie rozumiesz.
Byles tylko zbędnym dodatkiem do swoich wlosów.
Wpadłeś w ręce specjalistów od fryzury, przeto nie dziw się, ze nie było wazne
to co pod włosami

polecam "Wiwat Agencja" P. Mayle
(dla tych co by mieli wątpliwości, ze to nie kulinarnie - to ten sam autor co
Rok w Prowansji popełnił)


• Re: El Padre, tato młody ... IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: El Padre 13.09.2004 23:42 odpowiedz na list odpowiedz cytując


Zawsze mam takie poczucie, jak muszę brać udział w czymś takim.
Ale ponieważ w życiu swoim kleiłem już wąsy, brody, sztuczne nosy,
malowałem się, to siedziałem w tym zakładzie i przybrałem formę
przetrwalnikową. Myślałem, co ten oszołom wykombinuje czego nie znam?
No i wymyślił. A więc jednak artysta. Z tego gatunku, co kładą na
gorącym schabowym zimny plaster ananasa z puszki i nazywają to
"sznicel hawajski".



• Re: snobizm kulinarny (temat otwarty) IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: Cynamoon 13.09.2004 23:41 odpowiedz na list odpowiedz cytując


El Padre, uwielbiam Cie czytac!!!

Hi, hi, je tez raz bylam u Jagi ;-)
Ale zdecydowanie wole najtrendowszy zaklad fryzjerski w Lublinie ;-))) gdzie
zawsze daja mi czekoadowe cukierki.
A gdyby tam byla ta plazma z modelkami przed nosem (jest jedna ale z tylu, nie
widze jej dokladnie z fotela)
to by mi one (te cukierki) przez gardlo nie przeszly...




• Re: snobizm kulinarny (temat otwarty) IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: El Padre 13.09.2004 23:51 odpowiedz na list odpowiedz cytując


Robili ci tam te piegi?
PS. To na poważnie???



• Re: snobizm kulinarny (temat otwarty) IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: Cynamoon 14.09.2004 00:10 odpowiedz na list odpowiedz cytując


Co na powaznie? Ze uwielbiam Cie czytac? Tak.
Napiszmy razem ksiazke!
(moze byc kucharska)
Czy ze w moim fejwrit zakladzie herstajlistowskim karmia cukierkami
czekoladowymi?
Piegi robilam sobie sama tym olowkiem EL, ktory zreszta po 2 tygodniach
zgubilam i tyle go milalam.
Za to bylam trendi, bo kupilam go a stolycy, bo w Lublinie panie w sklepach z
kosmetykami wybaluszaly tylko oczy.
hi, hi, hi.

Btw, odbija mi juz dzis ze zmeczenia, jak pisze glupoty to sorki.


• Re: snobizm kulinarny (temat otwarty) IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: El Padre 14.09.2004 00:55 odpowiedz na list odpowiedz cytując


No i przez was zawaliłem dziś robotę. Ale jakoś mi tak nieskoro...
Co do książki. Ja jestem człowiekiem (trochę) piszącym, więc...
To musiałoby być coś o smakach, o apetycie, o gryzieniu, o namiętności.
Coś co spowoduje, że po przeczytaniu, bardzo chce się żyć. Mimo wszystko.
Może w odcinkach? Na tym forum? Rany, już widzę te komentarze na
gorąco. To by były pierwsze niecenzuralne joby na tym forum!
Co za emocje! Piekarniki dymią. Kotlety się przypalają. Ciasto opada!!!
Jaką by to mogłoby by mieć formę? Listy? Powieść? Poradnik?
Może przepisy! Ale nie tylko kulinarne. W końcu to forum jest taką
rozległą książką, coś jak "Gra w klasy". Można zacząć i skończyć w
każdym momencie. Chociaż nie do końca... Uzależnia.
Ale spokojnie dziewczęta i chłopcy, stali bywalcy, egzemplarze
autorskie mają gratis. (A po ile ten "gratis" zapytał mnie
ynteligentny kierowca Nysy na stopie 20 lat temu:)))
PS. My im polakierowane koguty (do jedzenia), oni nam prochy
przodków w słoiku (też do jedzenia jako przyprawy, kurde, takie
to bez smaku jest Hieniu, nie uważasz? Jedz Hela, w Ameryce nie
mogą się mylić. Za dolary kupili.)



• prochy przodków IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: giezik 14.09.2004 07:17 odpowiedz na list odpowiedz cytując


z tymi prochami to różnie bywa. W niektórych kulturach zjedzenie prochów
przodków to zapewnienie przodkowi
nieśmiertleności, sobie zaś kontynuację duchową z dziadkiem, wujkiem czy kto
tam właśnie wyzionął ducha.



• Re: snobizm kulinarny (temat otwarty) IP: *.crowley.pl
Gość: alienor 16.09.2004 17:36 odpowiedz na list odpowiedz cytując


El Padre, dzieki! Poprawiles mi humor. Swietnie piszesz!



• El Padre, IP: 81.210.125.*
Gość: Liska 16.09.2004 23:01 odpowiedz na list odpowiedz cytując


ha ha ha!! Ale się uśmiałam! Skąd ja to znam (jako, że środowisko agencyj
reklamowych jest mi nieobce)

Na początku był mamut

[Gość: El Padre]

Jeszcze o snobiźmie
Autor: Gość: El Padre IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Data: 14.09.2004 21:46 + dodaj do ulubionych wątków

--------------------------------------------------------------------------------
Tak chodzi mi ten temat po głowie cały dzisiejszy dzień i myślę,
od czego to się zaczęło. No i doszedłem do odkrywczego wniosku,
że zaczęło się od samego początku.
Bardzo, bardzo dawno, ale strasznie dawno, bo nawet najstarsi górale
tego za cholerę nie mogą sobie przypomnieć, Neandertale buszujący
gdzieś między Apeninami a Uralem żywili się tylko surowizną.
Czyli po dzisiejszemu, można powiedzieć "carpaccio i tatar jako podstawa
wyżywienia". A to w wersji wegetariańskiej (ale co ci biedni trawożercy
mogli wnieść do rozwoju ludzkości!!!) a to w wersji mięsnej. A obróbki
żywności przecież nie znali. Przypraw źadnych też. Tyle co im zabity
pterodaktyl wytarzał się w trawie po trafieniu dzidą czy kawałkiem skały.
No i pewnego wiosennego dnia (bo wiosna to wtedy już jednak chyba
była) nieduże plemię takich owłosionych po długiej i wyczerpującej
walce zabiła upatrzonego wcześniej dobrze wypasionego mamuta.
Potem obsiedli go wkoło i każdy se tam po kawałku wyrywał co
smaczniejsze kąski, krzemiennej siekierki używając w charakterze
tłuczka, noża i widelca w jednym. Mięso twarde, jak to słonina, w zęby
wchodziło no i długo na żołądku leżało i krwawa łaźnia wokół.
Mamut duży był, to posiedzieli parę dni, ale dalej spora góra
mamuciny jednak została. Rozejrzeli się więc Neandertale,
(z szacunku jednak z dużej litery piszę) na migi znaki sobie dali, że
trzeba by zwłoki gałęziami przykryć co by muchy nie upstrzyły to może
jeszcze na parę dni wystarczy. Pościągali krzaków różnych, a to kawałek
jałowca który przytargał, a to buczynki, a to olszyny, tak że niezły stosik
z tego się zrobił. A nocą burza wiosenna nadeszła. I jak nie gwizdnie
w ten chrust piorun, jak to się ogniem nie zajmie, to Neandertale się
przestraszyły i w te pędy po lesie rozbiegły. Wrócili nad ranem, patrzą,
cała polana w wytopionym mamucim tłuszczu, podchodzą ostrożnie
bliżej, zwęglone pieńki odrzucają, co by choć oczy zmarnowaną dziczyzną
napaść, a tu pięknie zrumieniony mamut leży. Włoski wszystkie opalone,
mięsko ogorzałe i pachnące, różowiutkie w środku, aż ślinka sama z ust
cieknie. A zapach po całej sawannie się rozszedł i inni Neandertale już
nadciągać zaczęli. No to nasi debatują, że jednak może by szybciutko
zjeść tą spaleniznę i chodu. Jak pokombinowali tymi trzema zwojami
tak zrobili. Czarne spalone strzepnęli i spruchniałe kiełki w mamucinie
utopili. Tymczasem inni zza krzaków z zaciekawieniem im się przyglądali.
I jeden obcy mówi do drugiego "Wow! Ci goście są trendy! Zgrilowali mamuta!
Kurdę! Mają łeb. Że też my wcześniej na to wpadli." No i pobiegli do
swoich tą radosną wiadomością się podzielić.
No i od tego czasu zaczęła się obróbka żywności. A od ogniska do
piecyka gazowego to już w sumie rzut bumerangiem tylko. Inna
technologia, ale zasada ta sama. Najważniejsze było wpaść na pomysł
z obróbką termiczną. (Ryby prawdopodobnie też same się ugotowały w
jakichś wodach termalnych i ktoś bardzo głodny je zjadł a drugi podejrzał)
Tak, tak, drogie dziewczynki i chłopcy. Snobizm nie zawsze bywa taki zły.
Może być maszyną postępu.
PS. A ci co przyszli na samym końcu, gdy tylko sam tłuszcz na polance leżał
pewnie póżniej założyli jakiś Loreal czy Este Lauder i krem do nóg
zaczęli produkować.
PS.2 I nikt na suhi nie wybrzydzał bo wszyscy surowiznę pałaszowali.

komentarze

[Gość: nb]

• Re: Jeszcze o snobiźmie IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: Cynamoon 14.09.2004 22:00 odpowiedz na list


I tym oto sposobem (niechciacy) powstal pierwszy odcinek "naszej" ksiazki
on-line...
Od dzis codziennie lub prawie codziennie ( w miare mozliwosci)nalezy publikowac
na tym forum kawalek o " smakach, o apetycie, o gryzieniu, o namiętności".

Bardzo dobrze, El Padre, przetarles szlaki ;)))



• Re: Jeszcze o snobiźmie IP: *.proxy.aol.com
Gość: Pichciarz 14.09.2004 22:03 odpowiedz na list


Ale kto ma cierpliwość czytać takie epistoły? Ja nie.



• Re: Jeszcze o snobiźmie IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: El Padre 14.09.2004 22:05 odpowiedz na list


Bo może wy w tej Ameryce za szybko żyjecie, Pichciarz?



• Proszę o więcej
nobullshit 15.09.2004 01:13 odpowiedz na list


Gość portalu: Pichciarz napisał(a):

) Ale kto ma cierpliwość czytać takie epistoły? Ja nie.

Ja mam i proszę o więcej. Podobno 5 minut śmiechu dziennie jest lepsze niż...
Zapomniałam. Może lepsze niż magnez, czy co tam dobrze robi na sklerozę.

A czy można te odcinki powielać i rozsyłać (za darmo!) znajomym,
czy też korzystać z nich wolno tylko na miejscu, tj. na forum?



• Re: Proszę o więcej IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: El Padre 15.09.2004 01:17 odpowiedz na list


Jeśli to ma być działalność "no profit" to tak. W przeciwnym wypadku
wskazana jest wpłata na jakieś schronisko dla braci mniejszych.



• Re: Proszę o więcej
nobullshit 15.09.2004 01:19 odpowiedz na list


Ok. To za ewentualny profit kupię karmę dla mojego własnego kota,
bo "charity begins at home". Za Biblią w polskim przekładzie:
"Biednych macie u siebie".



• Re: Proszę o więcej IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: El Padre 15.09.2004 01:27 odpowiedz na list


Z mojego poprzedniego życia wiem, że od jednego kota lepsze jest tylko
posiadanie dwóch kotów:)))
PS. Jednemu własnoręcznie przeciąłęm pępowinę i po zejściu matki
wykarmiłem własnoręcznie na butelce. To było dopiero cudo:)))


• hola hola IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: giezik 15.09.2004 07:49 odpowiedz na list


El Padre, zapodaełeś niezły kawał historii (czyżbyś znalazł spisane na skórze
mamuciej początki?)
Ale tu brakuje jeszcze jednego bardzo ważnego wątku - to póki co był rozwój,
nie snobizm.
Snobizm przyszedł poźniej. I mogło to wyglądać tak, że kilkaset lat później gdy
pieczenie mamutów było juz normą i na porządku
dziennym, pewnej grupie czełkoształtnych, którzy mieli potrzebę wyróźnienia się
przszyło do głowy, żeby jeść tego mamuta na
surowo. Było tym łatwiej, ze na tym poziomie umusłowym większośc była
przekonana, że pieczony mamut był od zawsze.
Ale pojawił się jeden problem - to surowe jakieś takie nie smaczne i w ogóle
twarde. Głupio tak przy współbratymcach pokazywać
swoją wyższość, gdy oni lekko io delikatnie odgryzają strzępy mięsa, podczas
gdy my-chcący pokazać swoją lepszość z uporem
próbujemy odgryźć kawał surowizny.
I tu - EUREKA - surowizne dzielimy na maleńkie kawałki. takie na jeden kęs, że
nawet jak nie smakuje to z uśmiechem można
przełkąć.
I w ten sposób to właśnie mogło się zacząć (co więcej ze wzgledu na niewielkie
porcje byli to równiez protoplaści novelle
cuisine)



• opowieść
brunosch 15.09.2004 09:12 odpowiedz na list


Taka opowieść byłaby czymś świetnym, ale - i tu mój zmysł racjonalizatorski
dochodzi do głosu:
Założyć na nią odrębny wątek, nadać mu tytuł stosowny, przy czym kolejne teksty
zasadnicze numerować, natomiast teksty krytyczno-literackie wpisywać starannie
pod omawianym tekstem, bo zrobi się bałagan, chaos i bigos.

Doświadczenia restauracyjne

[Gość: El Padre]

• Doświadczenia restauracyjne IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: El Padre 15.09.2004 23:29 odpowiedz na list


Należę do ludzi którzy są dość oporni na ogólnie pojętą reklamę. Taka
wrodzona nieufność, albo brak wiary w bezinteresowne zajęcie się moją
osobą. Zawsze okazuje się w końcu, że chodzi o to, żebym nabył
kompletnie niepotrzebny mi przedmiot, kupił udziały w hotelu na Costa
Dorada czy pojechał za darmo do Lichenia i wziął udział w prezentacji
stalowych garnków. Oparłem się nawet urokowi tajlandczyka który przez
godzinę wciskał mi miecz samurajski z epoki Ping za 100$ schodząc z
ceną do 15$. Zawsze w takich sytuacjach mam poczucie, że ktoś,
delikatnie mówiąc gra ze mną nie czysto, czyli inaczej próbuje ze mnie
zrobić przysłowiowego wała.
Podobnie ma się sprawa z knajpami. Bywam rzadko i przelotnie, raczej
z musu niż przyjemności. (Jak mówił jeden pan, bigosu w knajpie nie
jadam, bo nie wiem co w nim jest, a w domu też nie, bo wiem co w nim jest)
Ale... Sytuacja zmienia się diametralnie na wyjeżdzie. O! Na wyjeździe
to zupełnie inna para kaloszy. Jedno oko spozira na gotycką katedrę,
drugie myszkuje po okolicznych kartach dań a nos niucha ciągnąc w
stronę co bardziej apetycznych woni i aromatów.
Dwa lata temu z moją kobietą wybraliśmy się do Hiszpanii. Ale nie tej z
kurortami nad Morzem Śródziemnym, ale do tzw. Zielonej Hiszpani.
Kantabria, Asturia i Galicja. Wynajęliśmy samochodzik w Madrycie i wio
przed siebie gdzie oczy, a raczej bardzo dobry przewodnik poniesie.
Przez Burgos wjechaliśmy w góry, potem wzdłuż oceanu, Oviedo,
Corunia aż do Cabo Fisterra czyli końca ziemi. Małe nadmorskie knajpki,
miejscowa ludność uwija się w ukropie co by nielicznym turystom
dogodzić, sardynki dochodzą na grilu, calamares en su tinta bulgocą
w kociołku, no po prostu żyć nie umierać. A staraliśmy się stołować
tam, gdzie jedzą miejscowi. Prosta piłka, swoich nie otrują. Tanio,
szybko i smacznie. I w takim zadowoleniu dojechaliśmy do Santiago de
Compostella żeby figurę Św. Jakub objąć z tyłu i pomyśleć jakieś życzenie
(właśnie w sobotę się spełniło) A potem - w miasto. I w tym momencie
coś na rozum nam siadło i czarnym nieprzemakalnym płaszczem okryło.
Idziemy coś zjeść. I weszliśmy w uliczkę gdzie były wyłącznie same knajpy
i sami turyści. A wystawy już kuszą urokiem stworów morskich różnorakich
prosto z oceanu wyłowionych. Pod wieczór już szło i nerwowy się jakiś
robiłem bo od rana nic na ruszta nie wrzuciłem. Wreszcie decyzja,
wchodzimy tam gdzie są ładne Percebes. Jest to stworek morski który
przyczepiony do skały żyje, długości ok,3 -5 cm, czarny z małym
"kopytkiem" Inna nazwa to "palce mumii" Wewnątrz skórzastego
odwłoka jest dość apetyczne (podobno) mięsko, ale wygląda mocno
obrzydliwie i dużą walkę wewnętrzną odbyłem zanim do ust to wziąłem.
A więc, butelka zimnego białego, miska muli na dzień dobry, po jednej
Viejra na twarz dla rozgrzewki (to zwykła kokilka Saint Jacques, w końcu
byliśmy w jego mieście) i po porcji Percebes. Kelner popatrzył na nas
wzrokiem buhaltera. Zastanawia się, na ile nas może stuknąć, pomyślałem
i nie myliłem się. Za chwilę przyszedł z dwoma miskami solidnej porcji
mumijnych paluszków, zapytał czy wystarczy i zniknął w kuchni.
Obok Niemcy, Anglicy jedzą jak ludzie homary, navajas i inne normalne
rzeczy a my nie. My Percebes. Bo Polak to musi być taki, kurde
odkrywczy smakosz. Camarero przygalopował po chwili, postawił dwie
dymiące michy przed nami i czeka. No to ja, troszkę obeznany w
miejscowym narzeczu mówię mu, kochanieńki, nie ma to tamto, ty nam
pokazuj jak to jeść. No to on jednego paluszka w swoje palce wziął,
widelcem ze środka białego robala wyjął i do ust sobie wsadził.
Za moje je, przez głowę mi przemknęło, ale cóż. Z innych stolików już
z zaciekawieniem pozirają, no to my dawaj te białe robale wygrzebywać
i konsumować. Krótko - nic specjalnego, tylko tak trendy wyglądają.
Zjedli wypili, no to "la cuenta" poprosiłem. Kelner położył na papierek
na talerzyku i czym prędzej chodu do kuchni. Na pewno łobuz jeden
zza firanki nas obserwował. Moja kobieta taż luknęła na karteczkę i
filozoficznie rzuciła "wydawały mi się tańsze". "Tak kochanie, bo to
była cena za porcję 100 gr" odparłem sięgając po świadectowo
przynależności do klubu dłużników firmy Visa i okrągłe sto euretes
odpłynęło wahlując się paluszkami Percebes.
PS. Póżniej w Madrycie widziałem Percebes w sklepie rybnym.
Kilo kosztowało 8 Euro. Nie stołujcie się w knajpach dla turystów.

Ech, gdzie te czasy

[Gość: El Padre]

• Ech, gdzie te czasy! IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: El Padre 17.09.2004 00:52 odpowiedz na list


Zdarzało się w latach głębokiej komuny przypadkiem za granicę
wywędrować. Jeśli do bloku wschodniego, to jeszcze pół biedy,
bo waluta nasz (plus bela pluszu i biseptol na handel - to Rumunia
i Bułgaria, ewentualnie ewentualnie kryształ i aparat Zenith jeśli
bardziej wypasione wakacje na campingu w Grecji ) jednak jakąś siłę
nabywczą w tamtych rejonach posiadała, a przynajmniej człowiek
trochę się łudził. Ostra jazda zaczynała się wtedy, gdy przekraczało
się granicę którą trzech smutnych panów w Teheranie między cygarkiem
a koniakiem sobie wyrysowali i załatwili nas na 50 lat na cacy. Tam już
nikt naszych uciułanych złociszy nawet na papiaki nie chciał przyjąć,
a człowiek jest tak skonstruowany, że jeść musi. No więc co robił Polak,
jak go szczęśliwy los i urząd paszportowy pod strzelistą wierzę Eifla rzucił?
No co? Tak! Brał wałówę ze sobą. A to suszoną kiełbaskę, a to paprykarz
szczeciński, a to znowu słoik z wekowaną wołowinką. I ogrzewał.
Pół biedy gdy on prywatnie sobie z namiocikiem na zachód ciągnął,
bo zawsze kocherek przy drodze rozłożył, denaturatu nalał i żarcie
podgrzał. Ale jak zrządzeniem Ministerstwa Kultury i Sztuki na
wymianę artystyczną jechał, albo nie daj Bóg na festiwal i go w
hotelu zakwaterowali? Kaplica. Ale Polak potrafi. Wtedy brał
grzałkę (można było jajeczko ugotować herbatkę) oraz maszynkę
elektryczną (coś bardziej treściwszego). Do takiej wprawy
doszliśmy, że w niejednym hotelu przy recepcji wisiała po polsku
zajawka "Uzyzanie masynek i grzalek zabronione". No strach wtedy
blady padł na wszystkich. Nie ma jednak siły na nas. Nam zakazy takie
wiszą kalafiorem obojętnym i francuski hotelarz nie będzie na pluł w
twarz. W końcu za pomoc Napoleonowi coś się należy. No to francuz
jeden wziął się na sposób, bo mocno na prądzie był stratny, i wyłączył
napięcie w kontaktach jak tylko rodacy nasi nadciągali. Ale naiwny.
No po prostu jak dziecko. On by w prawdziwym komuniźmie nawet
tygodnia nie przeżył.
Nadjechał teatr objazdowy z Polski co by Polonii naszej język ojczysty
przybliżyć i trochę franiów od nich wyciągnąć. Jak wiadomo, każda taka
anterpryza musi mieć swój parowóz, czyli najlepiej twarz mocno przetartą
po ekranach TV lub kina. Bo Szarika z 4 pancernych chcą oglądać a
zwykłego pasterskiego już nie. No i tym razem gwiazdą wyjazdu była
słynna aktorka kabaretowo komediowa, (słynna w środowisku z
wrodzonej niechęci do wydawania pieniędzy.) Z Ameryki mężowi w
prezencie przywoziła gazety które rozdawali w samolocie na trasie
powrotnej. No i siedzą w tym cholernym hotelu, palce gryzą co by
te 5 dolarów diety do kraju przywieżć i w Pewexie przepuścić na
gorzałę a nie tu wydać na żarcie. Dwa dni tak o suchym pokarmie
już się męczą, gdy nagle jakiś miły zapach po korytarzu się rozchodzi.
Wszyscy wylegli zaciekawieni i klucząc po korytarzach spotkali się pod
drzwiami gwiazdy. Zapach już im kiszki skręcał więc zapukali grzecznie
pytając czy pomocy jakiej nie trzeba bo swąd spalenizny czuć dość mocno.
Gwiazda chwilę zasłaniała sobą kuszący widok, ale woni powstrzymać nie
mogła. No to pytają się skąd ona prąd ma i co pichci. Ona na to, że
niczego zabronionego nie robi. Nie używa kuchenki ani grzałki i niech
właściciel spada na winnicę. Ona jest artystką i suknie musi mieć
wyprasowane, więc poprosiła właściciela, żeby jej prąd włączył.
No i tej głupek na to poszedł, a ona czym prędzej na żelazku teflonowym
najpierw bekonik szybciutko podsmażyła, a potem jeszcze dwa jajeczka
sobie strzeliła.
PS. Tylko uwaga, gdy będziecie to robić nie zapomnijcie, że dzisiejsze
żelazka z tzw. wyrzutem pary nie bardzo się do tego nadają.
Chyba że brokuły lub inne warzywko na parze ktoś chce sobie zapodać.

komentarze

[Gość: nb]

Re: Ech, gdzie te czasy! IP: *.spray.net.pl / *.spray.net.pl
Gość: Nobullshit 17.09.2004 01:38 odpowiedz na list


A już się martwiłam, że dziś bajki na dobranoc nie będzie :)

Przypomniało mi to mój pierwszy pobyt na zachodzie, w Paryżu w 1987,
wyprawa naukowa się to nazywało, bo niby paryskie biblioteki mieliśmy
oglądać (ja po bibliotekoznawstwie i dezinformacji naukowej).

Wieść niosła, że we francuskiej stolicy niczego tak nie pożądają,
jak polskiej żubrówki, i w restauracjach za brzeczącą walutę ją kupują z
pocałowaniem ręki, więc cała "wyprawa" w liczbie sztuk sześciu w rzeczoną
żubrówkę się zaopatrzyła, średnio po dwie flaszki a 750 ml na łeb.
Wydatnie obciążyło to plecaki (a stopem jechaliśmy), i tak już wypchane
wiktuałami (np. serem, który po podróży i kilku dniach pobytu nad Sekwaną
sam zaczął pełznąć w stronę najbliższego śmietnika), ale co tam, byliśmy młodzi
i silni.

Niestety, okazało się na miejscu, że wieść jakaś przeterminowana była,
Paryż w żubrówce się kąpie i nikt jej wziąć nie chce, nawet po cenie
i bez całowania rąk. A wypić takiej ilości nie szło, zwłaszcza w kraju
winnym, gdzie za litr soku z winogron w plastikowej butelce 5 franciszków sobie
tylko życzono. Jeden z naszej szóstki w przypływie desperacji wylał swój
transport do Sekwany, ale i tak parę literków zostało.

Uratowały nas spostponowane biblioteki. Wracając ze zwiedzania książnicy
Arsenału, zahaczyliśmy o dzielnicę Marais. A tam pewien starozakonny, sklep
posiadający, słysząc na ulicy ojczystą polszczyznę, zagaił do nas w te słowa:
- A do sprzedania co macie?
- Ależ proszę pana, to są studenci! - odparła z oburzeniem w głosie nasza
opiekunka, szacowna niewiasta z Biblioteki Narodowej.

Następnego dnia studenci...




• Re: Jeszcze o snobiźmie
siostraheli 16.09.2004 10:23 odpowiedz na list


Zawsze to lepiej zaplacic za konsumpcje w knajpie dla turystow niz za
przekroczenie szybkosci o 7 km/h w Norwegii (900 koron - 450 zł)! Ale wracajac
do watku kociego - w ramach zemsty wywiezlismy im nielegalnie jednego pieknego
norweskiego kotka lesnego. Teraz chce jesc tylko norweskie lososie!

Jak, o mały włos, nie zostałem trawożercą

[Gość: El Padre]

Jak, o mały włos, nie zostałem trawożercą IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: El Padre 19.09.2004 10:31 odpowiedz na list


Było to w poprzednim życiu moim. Otóż kobieta owa nieduży domek
na Ziemiach Odzyskanych miała (chociaż czy Warmia i Mazury to Odzyskane?)
W każdym bądź razie stary poniemiecki dom. Ja nie wpadam specjalnie w
obowiązującą manię posiadania nieruchomości. Wiem z czym to się je i jakie
ma ujemne strony. Przez osiem lat ani morza ani gór nie wiedziałem, tylko
co sobota na wieś uroczą a to sztachety naprawić, a to dach bo cieknie, a
to drzwi po kolejnym włamaniu wstawić. Po prostu super wakacje i odpoczynek.
Ale nie o dom się rozchodzi a o łączkę co za płotem do posiadłości przylegałą.
Zdarzyło się bowiem, że chłop sprzedać ziemię postanowił, bo mu w mieście
robotę dawali, a on tak specjalnie za brudzeniem sobie rąk ziemią nie był.
Jak tylko po wsi się rozeszło, że ojcowizna idzie na sprzedaż, to od razu
ruch w interesie się zrobił a my w strach, że nam łączkę pod bokiem zaorzą,
kukurydzę albo inny zbórz wysieją i krowy plackami upstrzą. Cena zbyt
wygórowana nie była, no więc podchody zaczęliśmy robić. Jako że wiadomo,
z tymi z miasta to inaczej się a gada, a w sumie lubli nas, to na przybicie
interesu na kolację do siebie nas zaprosili. Ja flaszkę w rękę, kalosze do
marynarki i miedzą do sąsiada. A tam już full wypas na stole, czyli dla pań
słodki "Napój wiśniowy z dodatkiem alkoholu" dla panów wódka mrożona i
oranżada Hellena na popitkę a gospodyni dawaj co i rusz wiktuały z kuchni
donosi. My tu gadu, gadu, piękna łączka, kij do zadu, kasa policzona, no
jednym słowem, czujemy się już prawie jak posłanka Begerowa, tyle, że my
1 ha kupowaliśmy za to za gotówkę a nie na kredyt. No i w końcu gorące
wjechało. Dymiąca micha mięsiwa w gęstym sosie i druga micha ziemniorów
gotowanych spyrką i koperczakiem posypanych. No i mizeria ze śmietaną.
Czyli typowy "Zestaw polski nr1" Gospodarz prosi żeby nakładać sobie,
kobieta wącha z apetytem i kurtuazyjnie zapytuje, "Ach, cóż to za mięsko?"
gospodarzowi coś tam spod wąsa wyfrunęło w stylu, "Pani je. Później powiem",
a ponieważ już druga flaszka w połowie opróżniona była to na taki
szczegół zbytniej uwagi nie zwróciłem. Enyłej, gorącą kolację wtranżoliliśmy,
gorzałeczką popiliśmy, interes przybity. Teraz torta jeszcze kawałek i
powoli, płaszcz, gumiaki i miedzą do domu. No i gdy do rozchodniaczka
się przymierzaliśmy, to głupia kobieta (oj głupia ona była, jaka ona głupią
kobietą wtedy była) pyta gospodarza co to mięsko pyszne było. A on na to.
" Bo wie pani, duszą tych chłopów coraz bardziej. Nic się nie opłaca.
No zupełnie. Ja ojcowiznę wyprzedał, żeby do tartaku pójść pracować to
i szwagier fermę nutrii zlikwidował no i świeżynki nam troszku podrzucił."
NUTRIA!!!! Zjadłem Nutrię!!!! Rozumiecie? Szczura! Siedzę przy stolę i
czuję jak ta nutria za wszelką cenę w drogę powrotną się wybiera,
więc szybko szklanką wódki ją polałem i mówię jej siedź! Nie wychodź na
spacer. Wypuszczę cię na miedzy. Patrzę na kobietę, która jakaś taka blada
się zrobiła, więc szybko szklankę wódy do ręki, za rękę i w kierunku ust
podnoszę. A tam już, już kawałęk nutri było widać. Ale jakoś udało się
i obciachu na całą wieś nie narobiliśmy. Poszły się pasać prosto na łączkę.
Na swoje przecież już rzygałem, nie?!
Ale to taki moment w moim życiu był, że gorzko żałowałem, że
wegetarianinem nie jestem. Od tego czasu, gdy w odwiedziny szliśmy,
już od progu wołaliśmy, "Proszę nic nie szykować, my prosto od stołu idziemy!!!"
PS. Chłop 50ha sprzedał wraz z maszynami i poszedł do fabryki mebli pracować.
Za forsę kupił samochody (kilka bo mu rzęchy puszczali a chłopina się nie znał)
żona kuchnię se na miastową modłę uczyniła no i oczywiście wielki,
ogromniasty telefizor i sateleitę co by łączność z cywilizacją mieć lepszą.
Next yare, fabryka spłonęła, chłop na zasiłek poszedł, a łączka jest i kwitnie.
Tyle, że to w moim poprzednim życiu było więc kto inny już ją teraz obrabia.
Ale nutrię ja musiałem spałaszować. I gdzie tu sprawiedliwość?

komentarze

[Gość: nb]

• Re: Jak, o mały włos, nie zostałem trawożercą IP: *.spray.net.pl /
*.spray.net.pl
Gość: Nobullshit 19.09.2004 12:24 odpowiedz na list

Mam pomysł racjonalizatorski: może by przekleić Twoje historyjki do jednego,
osobnego wątku? Znajdziesz czas? Ewentualnie mogę to zrobić,
jeśli mnie upoważnisz :)



• Re: Jak, o mały włos, nie zostałem trawożercą IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: El Padre 19.09.2004 15:13 odpowiedz na list


Oczywiście że się zgadzam, bo ja taki w tych komputerowych przekrętach
nie za bardzo jestem oblatany. A w dodatku do netu mam podłączonego Maca.
Chyba że nas współforumowicze do wszystkich diabłów odeślą.
Co smaku. Kombinowałem że króliczynę zapodali, a że to milutkie zwierzę,
to myślę sobie przeżyję:)))
Czy kabanosy to nie wiem, ale parówkę to zdaje się ze wszystkiego zrobią.



• Re: Jak, o mały włos, nie zostałem trawożercą IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
Gość: Cynamoon 19.09.2004 22:22 odpowiedz na list


Tak! Tak ! Ja tez chce osobny watek dla El Padre!!!

Koniecznie.
P.S. Zawsze niecierpliwie czekam na next part!



• Czy to prawda ze sa kabanosy z nutrii? IP: *.w83-114.abo.wanadoo.fr
Gość: Ela 19.09.2004 13:21 odpowiedz na list


Ale sliczna historia, caly kontekst, wies, laka, chlop, transakcja przy stole,
i dalszy ciag.

Zadaje pytanie ktore bym sie nie odwazyla, ale powiedzmy jest opportunité. Czy
to prawda, ze sa kabanosy z nutrii?

A jesli chodzi o szczury, francuska opinia jest ze jesli sie je kroliki, to
mozna tez szczury - ta sama rodzina (rongeurs). Nasz slawny znajomy matematyk,
francuski medal Fields (nie zyje juz) opowiadal nam dawno temu ze jadl szczura,
i ze nie bylo takie zle.



• Re: Czy to prawda ze sa kabanosy z nutrii?
emka_1 19.09.2004 13:32 odpowiedz na list


nie wiem czy są kabanosy, ale pasztet z nutrii nie do odróżnienia od pasztetu z
królika:) poza tym nutrię i szczura łączy tylko rząd gryzoni, to są inne
rodziny. bliższą krewniaczką szczura jest wiewiórka:)

Ufff...

[Gość: Nobullshit]

Gotowe! I proszę docenić fakt, że wycięłam prawie wszystkie dygresje
o kotach.

El Padre, teraz mi proszę pisać tutaj, ordnung must sein.
I tytułuj porządnie każdy odcinek.

Twoja ulubiona edytorka, nb

up!!! n/t

[Gość: nb]

Uwielbiam kuchnię amerykańską

[Gość: El Padre]

Od zawsze fascynowały mnie kuchnie innych narodów. Być może, dlatego, że jedną z pierwszych
książek kucharskich jaką miałem była ?Kuchnia z różnych stron świata? i z niej właśnie w czasach
siermiężnego socjalizmu kartkową chabaninę na indyjski czy polinezyjski sposób sobie modziłem.
No, ale los mi zdarzył, że do anterpryzy teatralnej jako komik zostałem zatrudniony, co by kaganek ze
słowem polskim po kontynentach obwozić i parę dolców od polonusów naszych kochanych za Ojczyzną
tęskniących przy okazji wyszarpać. Próby się odbyły, paszporty z Pagartu dostaliśmy, kanadyjskie wizy
takoż i już w IŁ68 wespół siedzieliśmy, aby po 11 godzinach lotu na lotnisku w Montrealu stopę
postawić. Ja z wielką radością za ocean leciałem, żeby zdążyć na własne oczy zobaczyć jak
imperialistyczne mocarstwo w gruzy się wali, a przy okazji podpatrzyć, co chłopaki tam jedzą. Prosto z
lotniska menago do moteliku nas podrzucił i razem z Hindusami i innymi Boat Peaple zamieszkaliśmy,
co by zbytnio budżetu jego nie nadwerężyć, a wieczorem na uroczystą kolacyjkę do naszych
kanadyjskich rodaków zaproszeni byliśmy. No to żeby te diety troszkę przychomikować
wyszykowaliśmy się, odprasowali, i na party stawili się jak jeden mąż. Gospodyni urocza, już od progu
nas wita i zasuwa głodne kawałki jak to oni za polską mową z tęsknoty umierają i jakie to święto dla
nich taki polski teatr zobaczyć. Po czym do stołu nas nagania, a tam specjałów różnych, różnistych od
metra. A to szyneczka konserwowa z Krakusa, podsuszana krakowska w plasterki równiutkie pocięta,
salcesonik z polskiej masarni im.Józefa Bema, ogóreczki konserwowe, polskie, a jakże, oraz inne nasze
specjały krajowe. Rozmowa luźna się toczy, ?co tam w kraju?, ?ciężka bieda? i takie tam gadki idą bo
Polacy ponarzekać przecież lubią po czym na ciepło wjeżdżają zrazy wołowe z kaszą w sosie z
prawdziwków z polskich mazurskich lasów. W międzyczasie dumny jak paw pan domu hojnie wódeczką
zmrożoną, z Krajowego Monopolu Spirytusowego hojnie wszystkich podlewał.
Nie tego oczekiwaliśmy po zmarłym jak powiedziała pewna hrabini u Prosta. O, nie! Rozglądnąłem się
dyskretnie i widzę, że w gustownie podświetlonym barku dumnie prężą klaty różne ciekawe whiskacze i
giny. Marzył mi się jakiś wyczytany u Chandlera Manhattan czy Bloody Mary. Nawet Malibu bym łyknął
byle egzotyką wionęło. Ale nie. My równo czystą walimy. My z Polski to taki przyrodzony ścisk dupy
mamy i jakoś tak głupio o coś innego było się upomnieć. W końcu ok. 3 nad ranem w kierunku
moteliku się udaliśmy zderzając się w drzwiach z Hindusami popylającymi akurat na pierwszą zmianę
do huty. Rano, swojski wódczany kac lekko tylko przytłumiony continental breakfast i na próbę. Potem
zwiedzanie Down town i już wieczorny sukces zwieńczony dziesięciominutową owacją na stojąco.
Dla aktora, brawa, to ważna rzecz. Łomnicki kiedyś opowiadał, że zaprosił go na daczę wielki artysta
Gruziński czy Ormiański i przez dwie godziny puszczał mu z magnetofonu tylko same brawa nagrane
ze sztuk, w których kreował. Szkoda, że ja sobie nie nagrałem. Miałbym, co synowi puszczać.
No, a po spektaklu? Zaproszenie od innej polskiej rodziny na mały poczęstunek. No gościnni oni nad
wyraz. Menago na uszko szepce, żeby iść, bo inaczej on krzywe kluchy w Montrealu do końca życia
mieć będzie. Ja idę. Myślę, może J.Danielsa zapodają? Od słowa do słowa szybciutko hajwajem na
przedmieścia pomknęliśmy. Chatynka, nie powiem, kelnerzy się uwijają, high life, bon ton i muchy w
nosie, no i co nam serwują? Ano dania kuchni polskiej, za którą tacy stęsknieni bardzo są, a teraz
okazja się nadarzyła! I wjechały flaczki. A do popicia, co? Czysta. No, myślimy sobie trzeba chodu
dawać z tego miasteczka, na stepy się wypuścić, bo z życiem nie ujdziemy. No i w kierunku Toronto
pomknęliśmy.
Enyłej w dziewięć dni odwiedziliśmy siedem miast. Rano przylot, próba, przedstawienie, bankiet i lulu
pa. Rano w samolot, przelot, próba, spektakl, bania i tak bez przerwy. Jak ósmego dnia spojrzałem na
tego faceta co z lustra na mnie patrzył to bardzo się nad nim zlitowałem.
Z kuchni amerykańskiej poznałem takie interesujące potrawy jak: zrazy zawijane w sosie z
prawdziwków, flaki, gulasz (bo żona jednego polonusa węgierką była) , kapusta faszerowana czyli
nasze gołąbki kochane w sosie pomidorowym, fantastyczne pierogi z kapustą oraz ruskie, schabowe
panierowane, żeberka wieprzowe w sosie, klopsiki i bigos. A, i raz był podeschnięty indyk, bo właśnie
Thanksgivingsday?s leciał. I oczywiście czysta krystaliczna. Zdradzę wam sekret. Od Toronto, poprzez
Montreal, Quebec, Saskatoon, Edmonton i Calgary aż po Vancouver króluje kuchnia polska. Nawet w
pewnym momencie taki lokalny patriotyzm we mnie się obudził i duma narodowa pierś do przodu
wyprężyła. Choć z drugiej strony jednak lekka żałość brała. Bo człowiek prosty, w świecie jeszcze
niebywały i tej kanadyjskiej whiski chciałby jednak popróbować. Ale mówi się trudno. Za przedstawienie
płacili po sto dolców, ja w teatrze zarabiałem 13,50 to skrzętnie te dolary w rulonik zwijałem. W końcu
wycieńczeni, na skrzydłach sukcesu do Polski migasem wróciliśmy. Przyjeżdżam do domu rodzinnego,
a tam mamusia moja kochana już stół nakryła żeby synkowi podziękować, że wolności nie wybrał i do
domciu wrócił i szybciutko talerz pełen pod nos podstawia. A na talerzu co? Ano mielony polany
spyrką, kartofle tłuczone i ogóreczek własnoręcznie ukiszony. Nie ma to jednak jak Kanada,
pomyślałem i do konsumpcji żwawo przystąpiłem.
PS. Wszystkie oszczędności szlag trafił, bo akurat transformacja u nas się zaczęła i Balcerowicz (który
oczywiście powinien w końcu odejść) podgwiździł mi dorobek dziewięciu dni ciężkiej pracy mojej
wątroby.
PS2. Przyznam się wam , że podobnie wyglądają kuchnie USA, Australii, Wielkiej Brytanii, Szwajcarii a
nawet Australii. Tylko W Bangkoku inaczej karmią, bo tam na szczęście tylko międzylądowanie
mieliśmy.

elpadre

[jottka]

ja mam dwa pytania

1. słyszałeś może kiedyś o akapicie?

2. czy ty sie właśnie uczysz niemieckiego, że niemal wszystkie orzeczenia
pchasz na koniec zdania/frazy?

:)

[Gość: Nobullshit]

Felietonista orzeczenia na końcu zdania umieszcza, bo styl taki ma.

Ale akapit istotnie użyteczny bywa i lekturę ułatwia: np. można
zrobić sobie chwilę przerwy, żeby się pośmiać - bo jak zwykle jest z czego.

[Gość: ubawiona]

Felietonista zdecydowanie styl taki ma. A najważniejsze, że i urok taki ma.
:)))))))))))))))))))

[jottka]

Gość portalu: Nobullshit napisał(a):

> Felietonista orzeczenia na końcu zdania umieszcza, bo styl taki ma.


no to ja widze, że styl taki ma:) ale jego ma ostatnio 99% ludzi-piszących-
cokolwiek, więc dla dobra sprawy można by było rozważyć, czy nie warto
poprzesuwać te orzeczenia troche do przodu w celu odróżnienia sie od tłumu i
ułatwienia życia potencjalnym czytelnikom

a akapity to fajna rzecz:)

[Gość: Camille]

Oj, biedaku, biedaku......u mnie dostalbys cos ciekawszego, no i na pewno nie
czysta! Bo tu u nas winko kroluje.....Nie zapomnij o tym jak bedziesz
piekna "kalafonie" ze swoja grupa kiedys odwiedzal. Zapraszam!

celem uzupełnienia - kuchnia polska

[Gość: giezik]

by T. Pióro
" kiedy zaproszono mnie na wieczór autorski do Baarn pod Amsterdamem, pomyślałem, że mogła przecież zajść w kuchni holenderskiej rewolucja taka, jak w kuchni irlandzkiej, że dawno tam nie byłem, warto więc pojechać i sprawdzić. Kiedy zaś otrzymałem notkę prasową z informacją, że po moim występie pałacowa restauracja poda tradycyjne polskie kebaby, zacząłem liczyć dni."


www.przekroj.pl/pioro

Skórka pomidora

[Gość: El Padre]

Skórka pomidora
Zawsze zastanawiało mnie jak kobiety dobierają sobie partnerów.
Bo ja przyłączam się do tych, którzy uważają, że to wy sobie nas wybieracie,
a nie odwrotnie. W jaki sposób przebiega proces eliminacji? Czy może jest
to nagłe olśnienie? Determinizm rodzinny czy podświadoma kalkulacja.
Mówimy oczywiście o miłości, a nie o sprzedawaniu się za pieniądze.
I tak, jednej podobają się niebieskoocy blondyni, innej krępi bruneci z
napompowanymi baniakami, a jeszcze innej ciepli, łysiejący goście z
małymi brzuszkami.

Jedna moja znajoma np. miała jazdę na krzywe nogi. Nie ważne czy facet
miał 185cm wzrostu, czy 150 minus kapelusz, szpetny czy przystojniacha
jedno było ważne - miał mieć krzywe nogi. To ją brało po prostu i szła jak
w dym. I znalazła sobie wreszcie jednego z takimi pałąkowatymi krzywulcami,
wzięła go sobie za męża i już srebrne wesele w szczęściu i dostatku uczuciowym
im stuknęło.

Ta różnorodność cenna i potrzebna jest ze wszech miar.
Żeby jak najwięcej ludzi w pary się poschodziło i dzieciakami albo nawet
psami czy kotami obrosło i utrzymała ludzkość przy życiu.
Nie wszystko da się załatwić żartem czy słynnym powiedzeniem
?będzie dobrze? Czasem stajemy bezradni wobec zadziwiającej
tajemnicy życia. Wtedy myśli nasze kierują się ku ostateczności i
ontologicznej zagadce bytu. Rozglądamy się ze zwątpieniem dookoła,
a wszędzie tylko palec tajemnicy na ustach.
Chyba, że otrzymamy ZNAK. A zdarza się.

Takie coś dotknęło także i mnie. ?W połowie drogi u progu ciemnego
znalazłem się lasu? jak pisze Dante. (w wolnym tłumaczeniu)
No, więc przytrafił mi się w życiorysie okres bezkrólewia. Jest tak czasem
w życiu nie do końca ustabilizowanego mężczyzny, że musi swój wigwam
złożyć i na nowe pastwiska wyruszyć. Nie zostawiając spalonej ziemi
za sobą, małą mansardkę w Śródmieściu wynająłem i braki w kontaktach
damsko-męskich, spowodowanych długim monogamicznym życiem,
nadrabiać zacząłem.
Ku memu zdziwieniu dość łatwo mi to szło, choć przecież z jednej
strony kościół, a z drugiej służba zdrowia przed rozwiązłością wszelaką
bardzo przestrzegają. I choć mile łechtało to moją próżność, zacząłem
za czymś bardziej stabilnym się rozglądać. A tu, sromotna klęska. No nic.
Zero. Null.
Złapać, jaką tłuściutką kurkę, wychrobotać szybciutko i luzem dalej
chodzić, tak. A na stałe kobietkę znaleźć, co by dmuchała w ognisko
domowe, w plecki czasem podrapała i natarła kamforą za cholerę.
Nijak nie wychodziło. Po prostu tragedia.
Być może z tej przyczyny Don Juan, Don Juanem został, bo zwątpił.
Ale ja na łatwiznę iść nie zamierzałem, na was nie zwalałem winy,
tylko raczej nad sobą samym zacząłem się zastanawiać.
Bo człowiek to raczej jest istotką społeczną. Jakąś komórkę lubi stworzyć i
razem uprawiać różne synchroniczne figury. Poza tym wiadomo - samotni
żyją krócej. To też jakiś argument. Ale, powtarzam, moje wysiłki nijak nie
przynosiły żadnego efektu.
I już, kiedy ten szczery zamiar miałem w cholerę porzucić, w ruję i
poróbstwo ponownie się zanurzyć, nagle, zupełnie niespodzianie,
dostałem znak od? Nie wiem, od kogo, bo wierzący za bardzo nie jestem
a przesądny o tyle, że jak muszę wrócić do domu to zawsze siadam i do
dziesięciu policzę. Ale znak był. Wyraźny i niezaprzeczalny.
Wyobrażałem sobie przez chwilę nawet, jak ten Ktoś palcem na mnie
wskazuje i powiada. Bo przecież nie mówi, tylko tak bardziej biblijne
zapodaje.
?Zmień się grzeszniku. Daje ci szansę. Wykorzystaj ją, bo inaczej
dostaniesz krosty i po wieczność będziesz konsumował Fast foody!?

Nie na żarty się przestraszyłem, bo rzeczywiście całkiem niedaleko
taka wykwintna burger-restauracyjka była i jak czasem fryturą poniosło
to karaluchy na drugą stronę ulicy czwórkami przechodziły.
Tak więc, jak mówiłem, znak ponaglający do zmiany dostałem. Tym
znakiem była WYGRANA.

Od czasu, gdy mnię jako pacholę tatuś do wesołego miasteczka
zaprowadził, taki socjalistyczny rollercoaster mi zafundował i z przodu
posadził żeby synuś lepiej widział, co skończyło się najdłużej lecącym
pawiem w moim życiu, a potem, dla uspokojenia, strzelnicę całą wykupił
i misia ustrzelił, nic w życiu nie wygrałem. A tu masz. Wycieczka.
Na Hawaje! Na tydzień!! Dla dwóch osób!!! Za friko!!!!
I co? Jest znak od nieba czy nie? Powiedzcie. Dla mnie był.

No, więc na serio do tematu poszukiwania partnerki podszedłem, choć
kumple mnie namawiali do czegoś zupełnie innego. ?Stary, mówili, co ty
z drzewem do lasu będziesz posuwał? Widziałeś Słoneczny patrol? Tam
same nimfy na Waikiki się pluskają i tylko czekają, żeby chłopaki, tacy jak my,
do Honolulu zawinęli i koło ratunkowe im rzucili?
Może i nawet dałbym się namówić, gdyby nie ciągła myśl o tym znaku. To
nie może być przypadek! Za duży zbieg okoliczności! Może to moja ostatnia
szansa?!!! Już nawet prawie to sobie wytłumaczyłem, że to za to, że
mamusią po zawale przez całe wakacje musiałem się zajmować i lato w
mieście miałem, no i w przypływie dobrego humoru ON postanowił mi
wynagrodzić. Taki miał kaprys. Dzień dobroci. Co by w Niego nie zwątpić.
No tak, ale żeby ta wycieczka była na jedną osobę, to jeszcze. Ale na dwie?
A ja sam jak palec chodzę!
I poszukiwania coraz bardziej gorączkowe się zaczęły. Przeglądanie
kalendarzyka z telefonami dawnych przyjaciółek, jakieś nagabywania
dawno zamężnych byłych narzeczonych, przyglądanie się, czy miła
kobietka nosi obrączkę czy też nie.
Pełna panika o krok od szaleństwa i manii prześladowczej. Myślę sobie,
sam nie polecę. Za cholerę. Samolot spadnie do morza jak nic.
Plum i po mnie. A potem zeżrą mnie rekiny, a dalej to już pod postacią
kapsułki z wyciągiem z wątroby rekina w aptece na półce będę kiblował.
No w najlepszym razie jako tran dla dzieci. To lepiej. Szybko przewodem
pokarmowym przelecę i szlus. Ale jak raz załapię się na ten łańcuch
pokarmowy to w niebiosa wymarzone nigdy się nie wyrwę. Takie czarne
myśli mną zawładnęły.

Ale pewnego pięknego dnia burza ogromniasta nad Stolicę nadciągnęła.
Oczywiście jak przystoi na spore europejskie miasto, u nas każda burza
kończy się całkowitym paraliżem i katastrofą komunikacyjną. Ta była fajowa.
Taka apokaliptyczna. Z piorunami i grzmotami jak się patrzy. I na koniec
wszystko spłakało się ulewą.
I to dla mnie to był drugi znak, tym razem już ostro ponaglający. Bo przez
ten cholerny paraliż spotkałem koleżankę dawno niewidzianą. Gdyby nie
burza byśmy się minęli jak sen, jaki złoty. Jak dwa okręty po wzburzonym
oceanie bez kompasu i mapy dryfujące. Jak? Wystarczy.
Od słowa do słowa, co u ciebie, no i taka zwyczajna gadka, jak to znajomi,
którzy dawno się nie widzieli. Zawsze mi się podobała, tyle tylko, że w
innej konfiguracji wtedy każde z nas było. Jak widać wszystko musi mieć
swój czas i swoje miejsce.
No to na kolacyjkę ją zaprosiłem, bynajmniej nie w niecnych celach, ale żeby
tak przy szklaneczce ciepło sobie pogawędzić.

Wróciłem do pustego wigwamu i nagle przyśpieszenia okrutnego dostałem.
Spotkanie za cztery dni, więc jest trochę czasu. Menu najpierw ułożyłem.
Marynowany łosoś, guacamole, sałata z pomidorami i jeszcze jakieś
przekąseczki, żeby żołądka zbytnio nie napchać, a aby rozmaicie i smacznie
było. I wino. Półwytrawne wydało mi się bezpieczniejsze, bo kobiety to w
słodkim bardziej gustują. A potem do szorowania wigwamu. Wiórkowanie
podłóg, szorowanie kibla, nawet z rozpędu okna umyłem, dobrą okazją do
zrobienia porządków wciąż sobie tę wzmożoną nad aktywność tłumacząc.
No i przyszła.
Łosoś trafiony. Guacamole w dychę, winko prima sort. Sałatka takoż.
Muzyczka łagodnie uszko dopieszcza. Wieczór skończył się przyzwoicie,
ale... Od tamtej pory spotykać się częściej zaczęliśmy, potem codziennie
no i teraz, po paru latach dziecię z tego wszystkiego się narodziło.
Ale to już osobna historia.

Teraz wracając do początkowej sprawy, tzn. kryt

[Gość: El Padre]

Teraz wracając do początkowej sprawy, tzn. kryteriów waszych wyborów,
kochane kobiety.
Całkiem niedawno, od niechcenia moja pani zdradziła mi sekret.
To COŚ, co nurtowało mnie od zawsze.
Posłuchajcie. Otóż, nie wykwintny łosoś, jakieś tam orgiastyczne
guacamole czy sałatka ją zafrapowały tego wieczoru. Też, ale przede
wszystkim to, że chciało mi się, przed wrzuceniem pomidorów do
sałatki OBRAĆ JE ZE SKÓRKI! Wpadłby ktoś na to?

PS. Hawaje piękne. Był luty. Na plaży sami emeryci i renciści którzy
uciekli ze Stanów przed zimą, inwalidzi na wózkach elektrycznych i
japończycy. Największe wrażenie wywarł na mnie jeden gościu,
który opalał się w staniku. I zapewniam was, że też znajdzie swojego partnera.

[Gość: Cynamoon]

No bo to rozczulajace, ta skorka...

Wlasnie takie drobiazgi, rzec by mozna, nieistotne, takie szczegoliki sa tym,
co nas kobiety najbardziej pociaga i tym, co nam sie najbardziej podoba.

Mnie w wyborach frapuje cos jeszcze: ze majac, powiedzmy, ulubiony typ urody,
nagle mozna stracic glowe dla kogos odmiennego od tego typu o 180 stopni!

[nobullshit]

Ładne i mądre, i zaakapitowane tak, że chyba nawet Jottka się nie przyczepi. :)

Wyślę to MMŻ (jak wszystkie poprzednie historyjki),
bo on by nie zauważył ZNAKU, nawet gdyby rzeczony znak bite him in the ass.

A z innej beczki, to my (mężczyźni i kobiety) musimy mieć jakieś zakłócenia
na łączach. Bo piszesz...

"Złapać, jaką tłuściutką kurkę, wychrobotać szybciutko i luzem dalej
chodzić, tak. A na stałe kobietkę znaleźć, co by dmuchała w ognisko
domowe, w plecki czasem podrapała i natarła kamforą za cholerę.
Nijak nie wychodziło. Po prostu tragedia."

Ja w to ognisko dmuchać chciałam i kamforą nacierać,
ale chętnych nie było. Tylko by chrobotali :)

Ale MMŻ z rąk nie puszczę, na najbliższą kolację będzie zupa cukiniowo-
czosnkowa Giezika i pulpety Cynamoon. Po takim menu będzie się musiał
oświadczyć.

[Gość: Cynamoon]

W koncu mowi sie, ze przez zoladek do serca, a nie przez chrobotanie.

hi, hi ;))

[jottka]

nobullshit napisała:

> Ładne i mądre, i zaakapitowane tak, że chyba nawet Jottka się nie
przyczepi. :)


akapitów nie:)

Recenzja zewnętrzna

[nobullshit]

"Piękne było... Robię się zazdrosny o jego pisanie..."

Przeklejone z maila MMŻ, któremu skrupulatnie na dobranoc przesyłam
Twoje historyjki. Czy mógłbyś napisać coś takiego, żeby mi się łobuz
wreszcie oświadczył? :)

[Gość: El Padre]

No toż już bardziej chyba podprowadzić nie można.
Może ty mu te znaki uzmysłów. Ale uważaj!
Bo są też znaki negatywne. Wszystko idzie dobrze, ciepło, gorąco,
a tu nagle przyszła teściowa się objawi! I zapeszy:)))
A tak na poważnie, to pokombinuję. To ważna jest sprawa. Trzymam kciuki.
Jak wyjdzie stawiasz śliwówkę i zapraszasz na wieczór panieński!

Wieczór panieński

[Gość: Nobullshit]

Nie wiesz, El Padre, że facetów zaprasza się na wieczór panieński
tylko po to, żeby robili striptiz?

[Gość: El Padre]

Ja już od pewnego czasu chodzę na siłownię żeby baniaki podpompować.
Za jakiś czas będzie jak znalazł. Tylko muszę jakieś fajowe stringi w grochy
sobie kupić.
O układ choreograficzny się nie martw. Miałem zajęcia z baletu:)))
Jest jeszcze inna możliwość. Jako kucharzyka możesz mnie zaprosić.
Co sobie będziesz rączki brudzić.

Gąski kiedyś wytargowałem

[Gość: El Padre]

Miejsce akcji: trasa Warszawa - Biskupiec za miasteczkiem Chorzele, lasy.
Czas akcji: późna jesień kilka lat temu
Bohaterowie: ówczesna kobieta, ja, dwa psy, trzy koty i przydrożny
sprzedawca grzybów.
Kostiumy: sprzedwaca - walonki, waciak, maciejówka, rower-damka i
cztery wiadra zielonek

Uwielbiam zielonki, ale nie lubię ich zbierać. No nie! Cza w ziemi się grzebać,
ściółkę leśną naruszać, z nosem pod mech się chylać. No to jedyna rada kupić.
W tym miejscu Polski rolnicy już dawno porzucili swoje tradycyjne narzędzia
pracy, wzięli los w swoją jedną wolną rękę (bo do drugiej jednak ta flaszka już
na stałe przyrosła) i jako te truflowe świnki ryć zaczęli po lasach.

Późno już było, zatrzymujemy się, a przedstawiciel miejscowej ludości sztywno
się wiader trzyma i w te słowa do nas polską mową bełkotliwie zagaja.
"Ludzie! Warszawiacy! Bierzcie wszystko! Tanio sprzedam! Ja troje dzieci mam!
A rower białoruski już ledwo, ledwo"
Ja żeby w ten pijany słowtok jakoś się wciąć "Ale po co nam tyle?" pytam.
A gościu przytomny "Sprzedaż pan. W stolycy dwa razy tyle weźmiesz"
Już mnie ubawił, bo wyobraziłem sobie siebie jak staję z tymi wiadrami pod
Łomiankami i grzybowiną handluję, więc dalej się bronię.
"Panie! Cztery wiadra? Ja dla siebie tylko chcę. Całą noc będę je czyścił"
Gościu jakby troszku wiatru w żagle załapał i leci
"Pralkę Franię przecież pan masz. Masz?" -pyta i nie czekając na odpowiedź
- "Masz" - mówi. "Każdy przecie ma. A bo to jeden do prania, drugi do
zacieru a trzeci jeszcze do czego innego. No to napełniasz ją pan wodą, sypiesz
dwie garście soli walisz w to te piękne dorodne grzybki i wirujesz. Po
piętnastu
minutach zmieniasz wodę, jeszcze raz przemajdrujesz i czyste są.
Najlepiej w obejściu to robić, - dobrą radą dyskretnie się podzielił -
"bo spuszczasz pan wodę na pole i ogródek od razu podlewasz a to lepsze
jak nawóz pieczarkowy."
"A sól" zapytałem i czuję że go już trzymam przy ziemi i jedno wiaderko tylko
wytarguję.
"Co sól!!! Jaka sól? A jadłeś pan kiedyś ogórka bez soli? Ale pan męczysz.
Bierz wszystko człowieku, bo jak jaki samochód obcy nadjedzie to na złość
panu, drugiemu za darmo oddam"
Wobec zbliżających się świateł samochodowych, przyparci do sztachet, wzielim i
do bagażnika wsypalim. Znajomych obdzelilim.
Frani nie posiadam, a automatu szkoda było choć można było calgonu sypnąć
ale na podwórko przed kamienicę już mi się wynosić nie chciało.
I było dobre.
I chłop miał rację.
I tęsknię, bo w tym roku bez grzybka święta się zapowiadają:(((

Kanibalizm, albo belgijska czekoladka

[Gość: El Padre]

Z dedykacją dla Nobullshit w związku z postem o Brukseli.

Zdarzają się w życiu takie sytuacje, kiedy to nagle, w pewnym momencie
orientujemy się, że to nie my, ale nas będą spożywać. I ta sytuacja nie musi
się zdarzyć gdzieś w bezludnych ostępach afrykańskiej czy amazońskiej
dżungli.
Mnie zaskoczyła w sercu naszej kochanej Europy, kiedy 25 lat temu
podróżowałem autostopem z Amsterdamu do Brukseli. Raczej wracałem.
Nic nie zarobiwszy, bo specjalnego talentu do tego nie miałem, ale wtedy
jeszcze o tym nie wiedziałem. Był to mój pierwszy wyjazd za granicę.
Kumpel załatwił robotę w Brukseli. Troszkę dziwnym mi się wydało jak może
istnieć w Brukseli nielegalna wytwórnia anchovis. Ale nic. Z mrożonych bloków
te sardele na lewo wyjmowałem, filetowałem i do przygotowanych pudełeczek
porządnie układałem.
A w głowie tylko przelicznik: ile za godzinę, franki na dolary, dolary na
złotówki, a te na dobra konsumpcyjne, które będę mógł w kraju zakupić.
I nijak mi się to nie zgadzało. Musiałbym spędzić parę lat cuchnąc coraz
bardziej rybami, żeby coś z tego uskładać.
Tak, więc pięknego poranka wyruszyłem na gościnną ziemię holenderską,
żeby im pomóc w zbiorach tulipanów. Przynajmniej robota na świeżym powietrzu,
pachnąca i w cieple. Spakowałem plecak i autostopem myk do Amsterdamu.
Dziwiło mnie, że nikt z moich usług nie chce korzystać, ale w końcu ich strata.
Przeleciałem się po Rijksmuseum i Domu Rembrandta, a że schronisko
młodzieżowe było w środku dzielnicy czerwonych latarni to wieczorami
rozrywkę miałem za friko. Dla nieobytego w świecie małolata, czad!
Ale kasiora płynęła dość szybko, więc jednak postanowiłem do Belgii z
powrotem dać chodu. Lepsze anchovis w garści niż tulipan na
polu.
Za ostatni gulden zakupiłem bułkę i wodę i na wylotówce stanąłem.
Grzało ze 35 stopni, a ja machałem i machałem. Bez skutku.
Wreszcie ku mojemu zdziwieniu kremowy Jaguar się zatrzymuje. W nim
samotny mężczyzna ok. 40 lat też cały na biało, buciki białe, marynareczka
takoż. Chyba się tak ubrał żeby się od skórzanej jasnej tapicerki za bardzo
nie odróżniać. Wózek wypasiony, co dla człowieka, co z krainy szczęśliwego
robotnika przyjechał i tylko małym i dużym fiatem popylał nie bez znaczenia
było.
Plecak wrzuciłem na tylne siedzenie, pasy zapiąłem i ruszyliśmy z kopyta.
Ale widzę, że on jedną ręką tylko prowadzi. Automat to był. A druga rączka
najpierw sprawdza czy pasy dobrze zapiąłem a potem już tam została.
No myślę sobie, taki styl gościu ma i wnet na autostradę wjechaliśmy.
140 na liczniku, dobra nasza, za trzy, cztery godzinki w Brukseli będziemy.
Ale czuje, że ta jego łapka do mojej kieszeni powoli się zakrada.
No to łokieć tylko mocniej do biodra przyciskam i myślę, czego on tam
szuka? Przecież frankiem ani guldenem nie śmierdzę, a on nic tylko dalej naciska.
I nagle olśnienie! On nie do mojej kieszeni sięga. Tylko dalej. Do sedna sprawy.
Żeby za drążek zmiany biegów potrzymać, bo sam automat miał.
On na obiad chce mnie zjeść!
I cytat z Wielkiego Językoznawcy mi się przypomniał
?Mużczina z mużcziną eto nie wazmożno!?
Trochę się podenerwowałem, bo ja młodziutki, w życiu jeszcze nieoblatany,
do takich przygód nie skory. Myślę, jak go walnę, to przy tej prędkości ani
chybi w kanale wylądujemy. Jego jeszcze po bucikach i tablicy rejestracyjnej poznają,
ale mnie!?
No, więc on zagaduje czy dziewczynę jakąś mam, a rączkę dalej na nic nie
zważając do mojego rozporka kieruje. W końcu sytuacja oczywista się stała i
mówię mu grzecznie żeby jednak zabierał swoje łapy z mojego kolana.
Nie po za nich w tyłek pod Arnhem dostaliśmy żeby on tam jeszcze się pakował.
No i skończyła się kulturalna jazda. Obraził się czy co? Ostre hamowanie, otworzył
drzwi, plecakiem szmajsnął, wysiadać kazał i na dalsze polowanie migasem
się udał.
Kurde mol, myślę, ważne, że z życiem uszedłem, bo on już by pewnie kosteczki
moje z mięsa odzierał. I dalej rączką machać zacząłem.
Po godzince półciężarówka się zatrzymuje. Gościu pod Brukselę jedzie, normalny
kierowca, to jemu przynajmniej głupoty po głowie nie będą chodzić. Wsiadam,
no i w tym momencie na kolanach moich ląduje kilkanaście porolni, co on sobie
ogląda w chwilach zadumy. I o polskich dziewczynach zaczynamy nawijać.
Ja, żeby mu grzeczność zrobić, przeglądam tę fachową literaturę nad
zepsuciem tego świata zachodu się dziwując, a on, co i rusz przez ramię mi
zagląda i zaśmiewa się do rozpuku. Więcej lukał na te gazetki niż na drogę.
Myślę sobie, źle to może się skończyć, bo coraz bardziej robił się taki,
nadaktywny. Na szczęście na parking przy stacji benzynowej zjechaliśmy.
Kombinuję, może ulży sobie w WC to mu przejdzie.
Ale on w tym momencie spodnie do kolan zdjął i pokazał mi?
No właśnie.
Do tej pory zastanawiam się, co to było. Bo to było NIC. On tam nic nie miał i
tym niczym chciał mi się pochwalić. Teraz w tivi to norma, że ludzie się tym
chwalą jak już nie mają, czym, ale wtedy?! No takie nieszczęścia się zdarzają.
Odryzła mu któraś czy co? Smętnie pokiwałem głową nad ludzką krzywdą,
ale on teraz mnie każe pokazywać! Chce zobaczyć, co ja w spodniach za
sprzęt noszę! No tego to już było dla mnie za wiele. Sam wysiadłem i
przyrzekałem sobie, że z żadnym facetem nie jadę choćby przyszło pieszo
do Brukseli drałować.
Ja nie jestem jakaś wyaranżerowana tirówka!
(Rany, jak mnie się to słowo podoba:))))
Jako i nie za długo napatoczyły się dwie dziewoje garbusem i do stolicy
bez problemu mnie zabrały. Kazały tylko przysmaku holenderskiego
spróbować, tzn. słonych cukierków. Zjadłem tę żabę i z wykrzywioną gębą
w centrum po 10 godzinach podróży lekko zszokowany wysiadłem.
A potem wróciłem wekować anchovis.
A potem spróbowałem belgijskiej czekoladki.
I było pięknie.
Zostawiłem wszystkie pieniądze.
Ale gdzieś tam, z tyłu głowy, kiedy jedliśmy mule zapijając ciemnym
belgijskim Chimayem, ten motyw kanibalizmu jednak uporczywie się kołatał.
I do dziś to wspominam, że jednak zjeść się w kaszy nie dałem.

[Gość: Nobullshit]

Jeszcze żaden pisarz nie zadedykował mi swojego uworu.
Wzruszyłam się. :))

A tak a propos, przypomniało mi się, jak podczas autostopu na Węgrzech
musiałyśmy z kumpelą bardzo szybko się domyślać, co znaczy nieznany nam
z uniwerysteckiego lektoratu niemiecki czasownik "ficken". Pośrodku pola
bujnej kukurydzy. Brrr...

PS. Przekleiłam do tego wątku opowiadanie o gąskach.

[Gość: El Padre]

Jesteś moją pierwszą wielbicielką.

PS. Pan jest moim największym wielbicielem, przejęzyczyła się po freudowsku
kiedyś dawno temu jedna fanka patrząc w oczy Łapickiemu, co ten,
na wieki wieków amant, oczywiście skrzętnie wykorzystał:))))

[Gość: Nobullshit]

Żeby podbić wątek (bo spadł, zanim część towarzystwa mogła zdążyć przeczytać)
oraz zrobić Ci dobrze, wklejam recenzję MMŻ:

"Przeczytałem, jak tylko otworzyłem pocztę. On jest rzeczywiście artystą
i zazdrość mnie bierze coraz bardziej. Jedyne co mi nieco ulża (?), to to,
że jeśli muszę lub chcę, to też mi nieźle idzie. Zależy od nastroju.
Ale u niego, chyba jednak nie..."

[Gość: Ula]

brawo.............więcej

[wojtusia]

Żeby nie było tak, że sam lukier, to dla mnie trochę egzaltowane to pisanie.
Bardziej podobała mi się powieść w odcinkach.

[Gość: El Padre]

No, takie miałem to życie.
Jak mówisz, egzaltowane, to pewnie takie było...

Up, nt.

[Gość: Nobullshit]