Prowansalski aligot

[ampolion]

Znalazłem w uroczej książeczce o prowansalskich ciekawostkach (Peter Mayle:
Encore Provence, New Adventures in the South of France) przepis na lokalną
specjalnosć kulinarną pod tąże nazwą.
Tłumaczę:

Na 4 osoby
1 kg ziemniaków
1/2 kg lokalnego sera tome d'Aubrac
1/4 kg śmietany
1-2 ząbki czosnku
sól. pieprz

Ugotować ziemniaki i rozgnieść na pure. Dodać śmietanę i ser, mieszać jakby
życie twoje od tego zależało. Jeśli masz trudności z wyciągnięciem warząchwi
z garnka, to już przegotowałeś potrawę. Weź kieliszek wina i zacznij od nowa.
[Czosnek i przyprawy dodaje się pewnie gdzieś tam w trakcie]

Dodaję też dokładniejszy ilustrowany przepis po angielsku:
www.deliaonline.com/recipes/aligot-mashed-potatoes-with-garlic-and-
cheese,1152,RC.html

[ampolion]

Link się nie zmieścił, podaję go ponownie:
chequoit.notlong.com

[ampolion]

I jeszcze to samo inaczej objaśnione:
www.toomanychefs.com/archives/001250.php
fooddownunder.com/cgi-bin/recipe.cgi?r=2139
www.astray.com/recipes/?show=Aligot
www.tastyweb.nl/recipe/aligot
www.whitings-writings.com/recipes/cat.htm
(Zauważcie różne rodzeje sera w tych przepisach)

[Gość: zadumana]

To bardzo sympatyczne danie. Pokazuje, że znane nam produkty można
wykorzystywać na tysiąc nieznanych nam dotąd sposobów.
Polska wieś zna analogiczny przepis, ale ziemniaki są mieszane z masłem czy
śmietaną i stanowią całkiem kaloryczne danie. Pamiętam z dzieciństwa, że moja
niania bardzo lubiła zrobić sobie takie ziemniaki jeszcze przed obiadem. Proste
i smaczne.
Właściwie jest to jakiś wstęp do niby już eleganckiego i wziętego z innego
świata ziemniaczanego pure - chyba nie namieszałam w ortografi:)
Sprawa wzbogacona serem zaczyna natomiast żyć innym francuskim życiem. Na
stronach Delii wskazanych przez Ampoliona, usiłuje ona dobrać ser tak, żeby
wszystko zbliżyć do francuskiego oryginału. Ale wydaje mi się, ze równie dobrze
można przepis potraktować jak inspirację i ćwiczyć sery do uzyskania
najlepszego dla siebie smaku.
Nie jest to potrawa z górnej półki, ale jej praktyczny wymiar, zwłaszcza w
wakacje, kiedy nie ma czasem możliwości na rozstawianie tuzina garnków, jest
niewątpliwie warty zapamiętania.
Ja akurat bardzo lubię ziemniaki. Być może za sprawą wspomnianej niani, która
szykowała dla siebie podobne polskie danie i chętnie dzieliła się nim ze mną,
co nieoczekiwanie stało się dla mnie jakby atrakcją wśród miejskich bardziej
skomplikowanych kombinacji.

Pozostaje jedynie pytanie: czy to jest danie przaśne?
:)

[Gość: zadumana]

A Peter Mayle (leży w polskich księgarniach) warty poczytania.
Wyjątko miły relaks, a przy okazji możliwość zrozumienia co to jest francuski
smakosz i ile mamy przed sobą do nadrobienia w tej dziedzinie. Ziemniaczana
potrawa pokazuje jak można się rozsmakować w czymś prostym, i że Francja to nie
tylko ślimaki i inne "wynalazki" kulinarne, o których niektórzy wyrażają się
lekceważąco nie znając istoty sprawy.

Cher Ampolion :)

[andzia-nie-ania]

Jak by to delikatnie powiedziec... Z calym szacunkiem, ale Panu Mayle cos sie
pomerdalo :P

Aligot nie jest specjalnoscia prowansalska, nigdy nie byl i nigdy nie bedzie.
Z tej prostej przyczyny, ze robi sie go z sera krowiego, konkretnie z tome
d'Auvergne albo de Cantal (tomme de Savoie juz nie, bo sie nie ciagnie tak jak
trzeba), a w¨Prowansji krowki nie mialyby co zrec, wiec ich sie tutaj
tradycyjnie nie hoduje. Come and see with your own eyes :)
Co innego owce i kozy - te to sobie zawsze jakies suche zdzbla wyskubia spod
kamieni, no i skakac im po skalkach latwiej niz krowom ;)

Aligot to specjalnosc z Aveyron (patrz tam gdzie wiadukt w Millau i José Bové),
Aubrac, ewentualnie Owernia, czyli poludnie Masywu Centralnego - zupelnie inny
krajobraz, zupelnie inny klimat.
Nie wiem dlaczego Mayle sadzi takie bzdury, moze mu akurat pasowalo do jakiegos
konceptu ? Jak zobacze aligot wpisany do specjalnosci prowansalskich we
_francuskiej_ ksiazce kucharskiej, napisanej przez _rodowitego_ Francuza, to
zjem wlasny fartuch kuchenny. Bez popijania ;)

nie prowansalskie

[bagatella]

aligot d'aubrac to jest przepyszna bomba kaloryczna, ale nie pochodzi z
prowansji niestety. jest to bardzo popularna goralska potrawa z regionu
auvergne i robi sie ja na bazie swiezego sera tôme, nie do dostania raczej poza
tym regionem, wiec pomysl zastapienia go innym jest niezly, ale jakim?

[Gość: zadumana]

Mniejsza o szczegóły, ważne, że danie jest smaczne:))))
Nie wiem, czy będzie smaczniejsze po zagryzieniu go fartuchem:)))

Może gdzieś na łączach wystąpiło geograficzne przekłamanie, ale umiejscawiając
ojczyznę dania we Francji i próbując je w Polsce - wszyscy będziemy wygrani:)))

[saxifraga]

No coz, provansalski aligot brzmi ciekawiej niz frarsz to ruskich pierogow, a
przeciez ten tez jest bardzo smaczny choc nie ma ladnej nazwy. Ja go urzywam
nie do faszerowania pierogow, bo nie mam czasu na stanie godzinami w kuchni
:o( - ale tez nie chce sie opychac maka - ale jako danie samo dla siebie +
salata lub surowka. Takie danie posypane swiezym szczypiorkiem, pietruszka lub
bazylia jest bardzo smaczne i nota bene nie tak kaloryczne jak aligot.

W mojej rodzinie tez sie przyrzadzalo ziemniaczene „bezy“ a la princess, ktore
moge goraca polecic: ubite ziemniaki z parmezanem, lub innym sererm, do tego
jajko, malso (uwaga - masa ma byc gesta!), muszkat, sól, pieprz. Wszystko do
szprycki zaopatrzonej duzym otworem. Na blasze krztaltujemy „bezy“ i pieczemy
w nagrzanym piekarniku. Idealny dodatek do mies jak sie ma gosci. Latwe,
smaczne i robia lepsze wrazenie na gosciach niz ubite ziemniaki.

Pozdrawiam serdecznie,
Saxifraga

[Gość: felinecaline]

Twoje "ziemniaczane bezy" to pommes dauphine, rzeczywiscie doskonale i
eleganckie, zwlaszcza, jak ktos potrafi nadawac im ladna forme ze spiralnym
karbowianiem i szpiczastym czubeczkiem (jak nie potrafi to kupuje mrozone i
jest "francja-elegancja").
A tu recepturka na aligot, oczywiscie absolutnie NIEprowansalski
www.marmiton.org/recettes/recette.cfm?num_recette=6744
;-d

[ampolion]

Prowansalski czy nie - książka jest o Prowansji i w tym kontekście należy się
do tego wszystkiego odnosić.
Potrawa ta ma krzenie ponoć łacińskie, a więc nie tylko Prowansja i nie tylko
Francja (warto otworzyć te dodatkowe linki).
Aligot to na pewno nie "ziemniaczane pure" lecz coś więcej. Dużo więcej. Takie
porównanie jest podobne do nazwania bigosu "kapustą z kiełbasą".
A najlepiej: "nie wierz gębie, połóż na zębie" i dopiero potem obgaduj.

[felinecaline]

No to teraz bede wiedziala, ze les pommes de terre to warzywo typowe dla krajow
lacinskich. To po jaka cholerke plywano po nie aze do Hameryk?
natomiast jak bigos jest potrawa niezmoznych ludzi, ktorzy zazwyczaj biora
podstawowy produkt masowo przez siebie wytwarzany i mieszaja go w dowolnej
proporcji z drugim, nieco drozszym acz rownie latwo dostepnym i wychodza z tego
tradycje kulinarne.

[andzia-nie-ania]

ampolion napisał:

> Prowansalski czy nie - książka jest o Prowansji i w tym kontekście należy się
> do tego wszystkiego odnosić.

To znaczy w jakim kontekscie pisze o tym Mayle ? Bo ksiazki nie czytalam.

> Potrawa ta ma krzenie ponoć łacińskie, a więc nie tylko Prowansja i nie tylko
> Francja (warto otworzyć te dodatkowe linki).

To nie potrawa ma korzenie lacinskie, tylko jej nazwa lat."ali quod" =
cokolwiek. Wikipedia podaje, ze najpierw byla przygotowywana na bazie chleba
przez mnichow z Aubrac dla pielgrzymujacych do Compostelli, pozniej zmienili na
ziemniaki.

> Aligot to na pewno nie "ziemniaczane pure" lecz coś więcej. Dużo więcej.
Takie
> porównanie jest podobne do nazwania bigosu "kapustą z kiełbasą".
> A najlepiej: "nie wierz gębie, połóż na zębie" i dopiero potem obgaduj.

No, i tu sie zgodze :)

[ampolion]

Wikipedia to nie wyrocznia encyklopedyczna, to amatorskie produkcje, tam KAŻDY
może sie popisać swoją nieograniczoną wiedzą. Niestety.
Sam tego łacińskiego pochodzenia nie wymyśliłem, w pewnych linkach to
wspominają. Czy to jednak aż TAK ważne? Lepiej popróbować przepis i podzielić
się spostrzeżeniami "podniebnymi" (od podniebienia). Kto pierwszy?
Pozdrawiam.

[Gość: zadumana]

Skoro już czepiliśmy się (wszystko przez Ampoliona) tego nie-lekko-strawnego
tematu, to napiszcie koło czego "leży" smak tego słynnego sera:))))