Pytanie natury formalnej:)

[Gość: poczatkujaca]

Mam pytanie. Ile mialyscie /mieliscie lat kiedy zaczeliscie gotowac? I od
czego zaczynaliscie? Ja mam 24 lata, niedawno wyszlam za maz i dopiero
zaczynam swoje kroki w kuchni (mieszkalam z mama i babcia wiec chcac nie chcac
obiad zawsze byl...).Przyznam szczerze,ze roche sie boje co z tego bedzie (maz
wiedzial kogo bierze:>)

[kirkwall]

Nie martw sie, jak tylko masz ochote i zainteresowanie, nauczysz
sie. Wyjechalam z Polski majac 20 lat i bylam zmuszona nauczyc sie
gotowac...poczatki byly oplakane - kladlam mieso na zimna patelnie,
czerwone wino trzymalam w lodowce i wsypywalam pol kilo maki do
zupy :-(
Zacznij od podstaw, opanowania techniki smazenia, gotowania i
pieczenia. Nie porywaj sie od razu na suflety...:-)))

Zycze powodzenia!

[ilekobietamalat]

hmm ciekawe, mieszkajac z mama i babcia powinnas wlasnie gotowac jak
najwiecej.. moja babcia jak przyjezdza w weekendy,to najwieksza
frajda dla mnie jest wlasnie gotowanie z nia:) takich cudownych
szarlotek,pierogow, i roznych innych cudow od nikogo innego nie
mozna sie nauczyc:))
u mnie obiad w domu tez zawsze byl,ale to mi nie przeszkadzalo w
gotowaniu;>
w wieku hmm, 11lat upieklam ciasto w mikrofalowce.. chyba nie musze
mowic jak to smakowalo;> ale taki fajny chlopak ktory akurat nam
remontowal dom,byl zachwycony tym ciastem;>
gotowanie nie jest straszne... coz napewno wyjdzie;))

[Gość: poczatkujaca]

Dziekuje za dobre slowo:) Chodzi o to,ze ja zajmowalam sie jedynie nauka- 2
kierunki studiow rownoczesnie + kurs jezykowy i niestety nie mialam czasu na
robienie innych rzeczy:)

[fettinia]

Mialam 16 lat:)Mama byla miesiac w szpitalu a rodzina musiala cos jesc:)Jasne,ze
poczatki sa trudne,ale bac sie nie ma czego:)

[Gość: zadumana]

Nikt tego specjalnie nie rozważa, ale kiedyś sobie pomyślałam (na
tle mojego kilkuletniego pobytu na tym forum), że panowie wykazują
się jednak na ogół spokojem i pierwsze (nalepsze przecież) lata
małżeństwa mają osłodzone jakby inaczej niż wrażeniami
gastronomicznymi, o które zwykle jednak trudno, bo... panie się
dopiero uczą gotować:) Sytuacja analfabetyzmu kulinarnego u pań jest
niemal powszechna:)
Do tego w każdym domu, przy najlepszych chęciach i umiejętnościach,
stosuje się inne receptury, co powoduje, że nawet jeśli oboje
pochodzą z tego samego środowiska zupa pomidorowa może mieć inny
smak niż u mamy. Niż u mamy chłopaka i niż u mamy dziewczyny też:)))
Ta pomidorowa może po prostu nie wyjść tak od razu:))))

Ja pojęcia nie miałam o gotowaniu, ale mi to jakoś przeszło z
czasem...:)
W każdym razie gotować jest się znacznie łatwiej nauczyć niz zdać
trudne egzaminy, skończyć studia. Umiejętność myślenia święci
sukcesy wszędzie:)

[vandikia]

Na poważnie zaczęłam gotowac jak mialam 23 l. i wyszlam za maz.
Poczatki bywają trudne, nie przejmuj sie niepowodzeniami, wyciągaj
wnioski, ...plus fantazja realizowana w garach.. ja to kocham ;)

[loola_kr]

To ja ta najgorsza - ja zaczęłam gotować jak urodziła się nasza
córeczka - miałam 31 lat i byliśmy 6 lat po ślubie :)))
A teraz uwielbiam gotowanie!!!

[Gość: senin]

moja pracujaca mama zaczela oczekiwac ode mnie gotowania zup i
takich innych juz kiedy bylam nastolatka, ale z gotowaniem zaczelam
eksperymentowac, gy mialam z 7-10 lat chyba. Chcialam oczaroaac mame
i zrobic zacierki na mleku (moje ulubione)- nie mialam niestety
pojecia jak. Wiedzialam, ze jajko, ze maka, ze woda...zabralam sie
do roboty, zarobilam ciasto, wyszlo wspaniale, zupelnie jak na
makaron czy pierogi. Rwalam, szczypalam, ukrecalam niedzy palcami
ale za nic nie moglam uzyskac konsystencji zacierek - leko wykipialo
ajawciaz sie mecze ;(((. Skonczylo sie na wywaleniu ciasta do
smieci,coby ukryc przed mama moja porazke

[Gość: poczatkujaca]

Dzieki,ze sie wypowiadacie, widze,ze nie jestem osamotniona, ze wiele z Was
rownie pozno zaczelo swoja przygode z gotowaniem:) A myslalam,ze zaraz spadnie
na mnie deszcz kpiny, na zasadzie "taka stara a gotowac nie umie"...naprawde
dzieki:)

[ewa9717]

Gotować całkiem samodzielnie zaczęłam jako dwudziestoparolatka, ale
wcześniej gnębiono mnie w kuchni różnymi czynnosciami pomocniczymi,
więc po prostu wiedziałam co, jak i dlaczego. To, co wcześniej było
pańszczyzną, na swoim okazało się dość przyjemne i teraz lubię nie
tylko zjadanie efektu nfinalnego, ale i pichcenie. Spokojnie, dasz
radę! Powoli!

[fettinia]

Alez wiek nie ma tu nic do rzeczy:)Jesli chcesz gotowac i bedzie sprawialo ci to
przyjemnosc to szybko nadrobisz zaleglosci:)Powodzenia:)

[kingaolsz]

Mialam 14 lat jak zaczelam swoja przygode z kuchnia - Mama byla w
sanatorium i ktos musial cos przygotowac.
Maz jak zamieszkalismy razem, byl po paru latach zycia kawalerskiego
kiedy to jadal w knajpach lub co popadnie ( np. kopytka z paczki z
ketchupem) wiec wybredny nie byl, a ja juz cos ugotowac i upiec
umialam.

Kinga

[kwik]

moj pierwszy samodzielny popis (oczywiscie pod czujnym okiem Mamy) w wieku 5 lat
- byly to karmelki (przepis z "plomyczka", o ile sie nie myle :))
pozniej jakies drobiazgi w miedzyczasie (ochotnicza podkuchenna zdobywajaca
doswiadczenie), regularnie gotuje od 17 roku zycia.

[kingadpl]

tak naprawde zaczelam uczyc sie gotowac jak pomyslalam o moim
chlopaku jako o przyszlym mezu (chociaz do zareczyn bylo jeszcze
daleko), mialam wtedy chyba 22 lata. Wczesniej to jakies tam pomoce
w kuchni, ale nigdy nic specjalnego. A teraz, musze sie pochwalic i
powiedziec ze moj maz stwierdzil ze gotuje lepiej od jego
matki :)))

[momas]

Od "zawsze" pomagalam mamie w kuchni...
Samodzielne próby w wieku 10-11 lat.
W tym wieku uczęszczałam na kurs gotowania do Praktycznej Pani (hi,
hi, kto jeszcze coś takiego pamięta?). Co prawda, kurs przeznaczony
był dla dorosłych pań, ale żadna się nie zgłosiła. Zgłosiły sie za
to dzieciaki, które nie miały zbyt wiele do roboty - kurs był
jesienno-zimową porą, miejsce nowe osiedle bez specjalnej
infrastruktury... za zimno było na rower, czy trzepak :))
qale do dzisiaj pamiętam sporo teorii na temat witamin, etc....
Miałam chyba z 10 lat jak przeczytałam opis Lisy z Dzieci z
Bullerbyn), co mnie natchnęło do upieczenia ciasta :)
No a w wieku 15-16 samodzielnie gotowałam już
:)

[qubraq]

Od 9.roku zycia; trzecia klasa juz miala dyzury "na kuchni" w domu
dziecka i siostry uczyly nas gotować ale poczatki zawsze byly trudne.
Tylko najlepsi z nas mieli szanse na wspolgotowanie z kucharkami; ja
wolalem prace w warsztacie stolarskim i u ogrodnika. Wszystkie
dzieci uczyly sie wszystkiego co jest potrzebne w gospodarstwie -
szycia cerowania łatania robienia na drutach prania prasowania
zmywania naczyń sprzatania naprawiania odziezy obuwia, pracy na
gospodarstwie rolnym należącym do domu dziecka - no wszystkiego!
a poza tym oczywiscie uczylismy sie w szkole bawilismy uczylismy sie
muzyki spiewali i grali w piłkę, tańczylismy w zespolach ludowych...
A na samodzielne gotowanie dopiero przyszedl czas w górach...

[matylda1001]

To znaczy, że dom dziecka często przygotowuje do życia lepiej niż
dom rodzinny. Moja babcia była znakomitą kucharką, gotowała
przepysznie i bez wysiłku, z prawdziwa przyjemnościa. Dzięki
temu...ja niczego się nie nauczyłam. Gdyby mniej lubiła gotować to
wzywałaby moją mamę i mnie do kuchennej pomocy a tak to nawet nie
lubiła jak ktoś Jej się plątał po kuchni. Dobrze, że chociaz został
po babci zeszyt z przepismi. Samodzielnie zaczęłam gotować po ślubie
i zamieszkaniu w swoim mieszkaniu, w wieku 22 lat. Teraz wyobrażam
sobie że mój mąż musiał mnie jednak bardzo kochać skoro zjadał to,
co przygotowałam. Pierwsze pierogi zrobiłam dopiero w dziesięć lat
po ślubie, po śmierci babci. Wcześniej nie było potrzeby bo babcia
na odleglość czuwała nad moim mężem i podrzucała smakołyki. Teraz
członkowie rodziny, którzy pamiętaja kuchnię babci twierdzą, że
odziedziczyłam po Niej talent do gotowania. Czyli? wszystko w swoim
czasie.

[qubraq]

matylda1001 napisała:

> To znaczy, że dom dziecka często przygotowuje do życia lepiej niż
> dom rodzinny.

Ale to bylo 60 lat temu!!! :-)

[matylda1001]

No właśnie, bo coś mi sie tu nie zgadzało. Moja znajoma ma
adoptowanego synka. Gdy zaczęła zabierć go do domu chłopczyk miał
juz 5 lat i z przerażeniem opowiadala jak dziwił sie wszystkiemu co
jest w kuchni. Okazało się, że chłopiec popadl w zdziwienie na widok
całego chleba. Widocznie w Domu Dziecka widywał ten chleb tylko pod
postacią kanapek. Starsze dzieci i teraz pewnie mają jakieś dyżury w
kuchni ale maluchy muszą dużo nadrobić z takich oczywistych spraw.

[kocia_noga]

matylda1001 napisała:

chłopczyk miał
> juz 5 lat i z przerażeniem opowiadala jak dziwił sie wszystkiemu
co
> jest w kuchni.



Ja pamiętam sytuację z pewnego Domu Dziecka.Moja koleżanka
prowadziła z dziecmi rozmowy.Pyta : co to jest? Jajko! mówią chórem
dzieci.Dobrze, znakomicie.A kto znosi jajka? Pyta dalej. Dusiowa!
Chórem mówią dzieci.
Dusiowa to była kucharka.

[westina]

Juz jako dziecko podstawialam sobie taborecik w kuchni jak mama lub tato
gotowali.Moja ciekawosc wynagradzali drobnymi pracami pomocniczymi i mysle,ze
tym wzbudzili moje zainteresowanie gotowaniem.
Ale miedzy patrzeniem a samodzielnym gotowaniem wielka przepasc, wiec i moje
mielone robily wgniotki w scianie...
Najwazniejsze to miec serce do gotowania. Jesli bedziesz "odwalac" to ani ty nie
bedziesz miec radosci ani ci co jedza efekty twojej pracy.
Zycze powodzenia, upartosci, otwartego serca i ...uszu...:)

[wiedzma30]

Przeczytalam Wasze wspomnienia i stwierdzilam, ze zaczynalam bardzo wczesnie...
"Zycie" mnie zmusilo do rozpoczecia samodzielnego gotowania/pieczenia w wieku 11
lat. Wczesniej oczywiscie np. lepilam z Babcia pierogi, pomagalam w
przygotowaniu ciast itd.
Jestem juz niezla "weteranka" ;))))

zaczęłam gotować w wieku 27 lat i paru m-cy

[sabrossa]

czyli całkiem niedawno :). Zaczynałam od prostych dań kuchni włoskiej, a ponadto
- od kotletów mielonych, rosołu i zupy pomidorowej oraz zupy z zielonego groszku
:).
Na początku byłam nieźle wystraszona ew. porażką kulinarną, ale tych na
szczęście nie było wiele (np. zrazy o konsystencji pustaka, nie do ugryzienia:),
przesmażone steki z polędwicy wołowej !! (też twarde, do dzisiaj sobie nie mogę
darować), i moje..ekhm medaliony cielęce w sosie musztardowym.. tylko dałam za
dużo musztardy francuskiej i generalnie potrawa smakowała..ową musztardą. To już
łatwiej było zjeść ją łyżeczką ze słoika:D ).Aaa i jeszcze gulasz w kolorze
sinym, bo pewno za krótko mięso obsmażałam.
Nie zrażaj się, podchodź do gotowania z humorem i bez stresu!! Powodzenia

[marghe_72]

jakies 16 - 17..
chociaż "gotowanie" to za duże słowo
coś tam pitrasiłam

[Gość: majla]

Zaczęłam gotować dość późno. W domu często pomagałam, ale to mama decydowała co,
ile, do czego, z czym. Ja najwyżej dodawałam, mieszałam, kręciłam itp. Ale
zawsze sądziłam, że jak będzie trzeba to nie ma sprawy, dam rade. Po wyjściu za
mąż (25 lat), przez dwa lata chodziliśmy na obiady tzw. "abonamentowe" do
różnych barów, stołówek, restauracji. Mnie to odpowiadało bo szybko, sprawnie
zawsze na czas, nie trzeba myć naczyń. Ale po dwóch latach ja jadłam obiad, mąż
czekał i po przyjściu do domu musiałam gotować coś dla niego. Po prostu zaczął
mu wysiadać żołądek. Na dłuższą metę było to bez sensu. Zaczęłam na dobre
kucharzyć. Mimo, że to lubiłam nie szło mi najlepiej. Właściwie wiedziałam co do
czego, z czym, ale to było mało. Bywało, że owszem, panieruje sie kotlet w mące,
jajku i bułce, ale czy na pewno w takiej kolejności? Pomagał telefon do
teściowej (mama nie miała wtedy telefonu). Zresztą często korzystałam z pomocy
mam, koleżanek znajomych, książek, gazetowych przepisów. Najdłużej bo jakieś
sześć, siedem lat trwało nauczenie się robienia dobrego ciasta na pierogi. Nie
to, że ciągle to ciasto robiłam i nic. Próbowałam od czasu do czasu, zawsze z
marnym efektem, nie umiałam wyczuć "miękkości " ciasta. Dopiero rady koleżanek z
pracy, żeby do ciasta użyć gorącej wody, sprawiły, że wreszcie się udało. Teraz
nie potrzebuję już gorącej wody, ciasto wychodzi znakomite. Mogę powiedzieć, że
jestem specjalistką od pierogów, robię hurtowe ilości w zawrotnym tempie.
Jeszcze dłużej uczyłam sie gotować dobry żurek. Najlepiej wychodził mi choć nie
najlepiej smakował, żurek z torebki. Dopiero mała podpowiedź znajomej
spowodowała, że teraz mój żurek nie ma konkurencji. Dzieci zmuszają do nowych
prób, podsuwają przepisy a ja próbuję.
Nie zrażaj się, korzystaj z rad bardziej doświadczonych znajomych i próbuj,
próbuj, wszak praktyka czyni mistrza. Warto korzystać ze sprawdzonych przepisów,
ale warto też eksperymentować. Nikt nie umie wszystkiego od razu. Bardzo lubię
młode, starające się gospodynie i sama chętnie im udzielam porad. Powodzenia i
pozdrawiam.

[roseanne]

podstawowe dania typu rosol, zupy, ziemniaki, makaron
pieczen , schabowe, mielone, golabki - umialam przed ukonczeniem podstawowki

[Gość: ania]

Jakos od wieku ok. 12 lat gotowalysmy z siostra codziennie zupe po powrocie ze
szkoly, a gdy mama przyszla z pracy, robila drugie danie. A teraz moj facet
gotuje (i to swietnie), a ja mam zakaz wstepu do jego kuchni, wiec gotuje tylko,
jak jestem we wlasnym mieszkaniu i faceta nie ma w poblizu.

No dobra, czasem mi pozwoli ryz wstawic. ;)

[alinka_li]

Hej, Początkująca, miałam tak samo. Do 22 roku życia zrobiłam ze 3 ciasta, a
poza tym nie umiałam nawet chleba ukroić, nie wspominając o czymś bardziej
skomplikowanym. Miałam silną awersję do surowego mięsa, zarzekałam się, że w
życiu go nie tknę choćby końcem palca. Mama nie miała ochoty ani cierpliwości
uczyć mnie czegokolwiek( wszystko robiłam tak woooolno), a ja się nie garnęłam.
15 kg później- kocham jeść, więc muszę gotować, uwielbiam piec ciasta,
aczkolwiek za pracą z surowym mięsem nadal nie przepadam- ale czego nie robi się
z miłości. Mąż nie narzeka, chyba że na zbytnie "udziwnienia" potraw. A co
najciekawsze, w domu rodzinnym nie gotowałam, ale wyniosłam sporo wiedzy
kulinarnej, tak mimochodem jakoś. Coś w tej głowie jednak zostaje. Pozdrawiam!

[Gość: elfkamsm]

Nie martw się na zapas. Przechodziłam to samo ponad rok temu. W domu
nic nie gotowałam, bo albo jadłam u babci albo tata gotował. Nigdy
mnie to nie interesowało, a surowego mięsa się brzydziłam. Ale po
ślubie, krok po kroku - zaczynając od schabowych- doszłam do
normalnych a nawet eksperymentalnych obiadów. Oczywiście, nie obyło
się bez telefonów do babć i taty, typu: jak się obiera i czy w ogóle
fasolkę szparagową, jak powinien wyglądać gotujący się krupnik. Nie
ma głupich pytań, jeśli czujesz się niepewnie, lepiej pytac niz się
drećzyć, że jest coś nie tak.
Teraz chętnie szukam nowych przepisów, może kup jakąś przystepną
książkę kucharską (raczej cieńszą od 'Kuchni polskiej') - znajdż coś
co nie moze być trudne, zrób, posłuchaj pochwał i to Cię zmotywuje.

[chill]

Od 12 roku zycia zaczełam samodzielnie gotować obiady-mama pracowała
a mi się gotowanie zawsze podobało :) Mój brat zaczął jeszcze
wcześniej, tylko specjalizacja inna-ciasta na wszelkie okazje ;)

[paczka111]

Kaszę manną dziecku gotowałam z ksiązką kucharską w ręku. Dokładnie
32 lata temu. Mama była świetną kucharką i przeganiała nas z kuchni,
teraz prypominam sobie niektóre dania i próbuję odtworzyć,ale to nie
takie proste. Uczyłam się metodą prób i błędów długie lata, piękne
wtopy pamiętam do dziś.

[Gość: gruby]

od zawsze lubiłem siedziec z mama w kuchni, jak pikła czy gotowała.
pierwszego murzynka upiekłem majac 6 lat,mama mowiła mi przez tel co mam
robic,(a w tamtych czasa było trudno o tel ;) pozniej juz z gorki serniczek nie
wspominajac o nalesnikach czy racuchach.
teraz 90% posiłkow w domu przygotowuje sam, zona wiecej pracuje, chociaz sama
mowi ze ja robie to lepiej.a tak na margimesie to nigdy nie robiłem niczego z
przepisu z kartki, no moze poza ciastem do pizzy,tak to wszystko na tzw. oKo.

[Gość: majala]

Jeśli rzeczywiście niewiele umiesz i boisz się, spróbuj znaleźć "Książkę
kucharską dla samotnych i zakochanych", może gdzieś w antykwariacie, bo była
wydana chyba w latach 70-tych, choć może były wznowienia. Powiedziała bym, że to
książka dla początkujących z prostymi ale dobrymi przepisami. Taki elementarz
gotowania. Często z niej na początku korzystałam. Ale pamiętaj, ze nie ma to jak
dobre rady i nieustające próby.

[Gość: ania_m]

pomagalam w kuchni "od zawsze". pichcic samodzielnie zaczelam w wieku
przedszkolnym. musze jednak dodac, ze obie babcie i mama byly (i sa) swietnymi
kucharkami uwielbiajacymi eksperymenty i uzywajacymi mnostwo "egzotycznych" w
latach mojej mlodosci przypraw, w tamtych czasach dostepnych glownie w herbapolu
i od rodziny na zachodzie.
do niedawna uwazalam, ze jesli panna, a moze i pan - w koncu mamy
rownouprawnienie, w wieku lat dwudziestukilku nie moze samodzielnie przygotowac
sobie posilku ze swiezych skladnikow bez polfabrykatow i chemii, MUSI pochodzic
z rodziny ciezko patologicznej - alkoholicy, biedota, ogolnie dno i margines
spoleczny, bo naprawde nie wyobrazalam sobie, aby dziecko stojac przy
matce/babci/ ojcu/czy tam kims innym w kuchni kompletnie nic przez lata nie
podlapalo, jesli w domu sie gotowalo.
widze jednak z wypowiedzi na tym forum, ze z roznych powodow ludzie faktycznie
gotowaniem sie dluugi czas nie interesowali, wiec widze, ze sie myllilam. z
pewnoscia nigdy nie jest za pozno, aby zaczac przygode w kuchni. gotowanie to
bardzo kreatywny proces sprawiajacy mase satysfakcji. zycze wiec wszystkim,
ktorzy dopiero w doroslym zyciu zaczynaja sie nim interesowac powodzenia i
smacznego :)
no i zadbajcie koniecznie o to, aby waze dzieci nie zostaly "kuchennymi kalekami"

[liloom]

Nie pomagalam, nie gotowalam, mialam inne zainteresowania;)
Jak bylam glodna, albo ktos wpadal, to cos tam sie wspolnie pichcilo i jakos
wychodzilo. Zaczelam tak jak ty gdy wyszlam za maz tzn ok. 25-26 i okazalo
sie, ze mnie to bawi, sprawia przyjemnosc i wogole jest fajne;)
Zatem nie kazda/-y zaczyna w wieku przedszkolnym;), bez przesady, bywaja talenty
obudzone nieco pozniej;)
Wazne, zeby ci sprawialo przyjemnosc, wtedy nauka pojdzie szybko, zobaczysz.
Powodzenia;)

[Gość: marikas]

ja to lubie gotowac a zaczełam takie proste rzeczy w podstawówce robic, potem
studia akademik wiadomo...trzeba samemu było, siłą rzeczy się nauczyłam,
szczegolnie zupy bo bardzo lubię, więc robie je szybko i sa bardzo dobre albo
zwłasnych składników albo posiłkuję sie zupami gotowymi tylko dodaje własne
skladniki do tego. no a w totalnym braku czasu zawsze mam pod ręka gorący kubek.
Nie bój się gotować i bardziej sie wyluzujesz i zaczniesz eksperymentować tym
lepsze bedzie to co zrobisz!
powodzeni!

[morusika]

od małego pomagałam prababci lepić pierogi, uszka, robić gołąbki
itp, a wszystko na węglowym piecu.... do dziś cieszę się że wiem jak
powstaje makaron, kopytka, do czego służy stolnica itp...Pierwsze
ciasto upiekłam samodzielnie (pod nieobecność rodziców - jako
niespodziankę) gdzieś w 6-tej klasie. I do dziś mi zostało - bardzo
lubię gotować i piec.